Belle de jour
Séverine Serizy Paris'te yaşayan ve görünürde mutlu bir evliliği olan her şeye sahip güzel bir kadındır. Séverine doktor olan kocası Pierre'e karşı soğuktur, hatta aralarında fiziksel bir ilişki olmadığı da sezilmektedir. Ancak bu "soğuk sarışın"ın ruhunda fırtınalar kopmaktadır. Günün birinde kendisinde gözü de olan aile dostları Henri Husson'dan özel bir randevu evinin adresini alır ve öğleden sonraları bu lüks genelevde çalışmaya başlar. Buradaki yeni adı "Gündüz Güzeli"dir artık. Şehvet düşkünü Séverine, randevu evine gittikçe kocasına daha çok bağlanır, aynı zamanda buradaki tiksindirici hayatını da garip bir şekilde kabullenir, zira burada mazoşist cinsel fantezilerini keşfedip yaşamaktadır.
Belle de jour hakkında 63 bilgi
63 bilgi gösteriliyor.
- Filmde herhangi bir müzik bulunmamaktadır.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Filmde izleyicilerin takıntılı olduğu sahnelerden biri, Asyalı bir müşterinin, içinde hiçbir zaman açıklanmayan bilinmeyen bir nesnenin bulunduğu gizemli bir kutuyla geneleve girdiği sahneydi. Fahişelere içeride ne olduğunu göstermek için kutuyu açtığında, diğerleri dehşet içinde geri dönerken, karşılaşmayı kabul eden tek kişi Severine olur. Luis Buñuel, daha sonra insanların kendisine film hakkında sorduğu en yaygın sorunun kutunun içeriğiyle ilgili olduğunu buldu. Bu onun "anlamsız" bulduğu bir soruydu… İnsanların (özellikle kadınların) bana kutunun içinde ne olduğunu kaç kez sorduğunu sayamam ama benim de hiçbir fikrim olmadığı için genellikle 'Orada ne olmasını istersen'diye cevap veririm."
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Luis Buñuel uzmanı Julie Jones'a göre Buñuel bir keresinde sonun tam olarak ne anlama geldiğini kendisinin de bilmediğini söylemişti.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Tecavüz sahnesinde, yırtılırken yırtılma sesi çıkarması için elbisesine Velcro takıldı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Luis Buñuel'in ticari açıdan en başarılı filmi.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Luis Buñuel ve Jean-Claude Carrière, genelevleri ziyaret ederek ve hanımlarla iş konusunu tartışarak senaryoyu araştırdı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Dük (Georges Marchal) at arabasıyla açık havadaki kafeye geldiğinde, Luis Buñuel ve başka bir adamın kahve yudumladığı bir masanın yanında durur.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- "Belle de jour"Fransızca'da bir gündüz zambağıdır, Severine yalnızca öğleden sonraları mevcut olduğundan yalnızca gündüzleri çiçek açan bir çiçektir."Belle de jour"aynı zamanda bir çeşit kelime oyunu, çünkü bize fahişe için kullanılan bir örtmece olan"belle de nuit,"'i hatırlatıyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Filmin uzun süredir hayranı olan Martin Scorsese, Miramax'ın Fransız filmlerini ABD'de satın almak ve dağıtmak için kurduğu bir yan şirket olan Miramax Zoë aracılığıyla filmin 1995 yılında sınırlı sayıda yüksek profilli bir gösterime girmesine yönelik çabalara öncülük etti. Sonuç olarak, film kendini bir kez daha ilgi odağı haline getirdi ve kısa sürede yeni nesiller tarafından kolayca keşfedilip takdir edilebilir hale geldi.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Film, ilk gösteriminin ardından Hakim kardeşlerin mirasıyla ilgili bazı hak sorunları nedeniyle uzun yıllar bir daha izlenmedi. Filmin bu kadar uzun süre dolaşımda olmaması - ev videosu da dahil - onu henüz görmemiş yeni nesil için filmin gizeminin oluşmasına yardımcı oldu.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Charlotte, New York Herald Tribune'den okuduğunda söylediği sözler şunlardır: "Aberfan inquiry accused." Bu, filmin vizyona girmesinden bir yıl önce, 1966'da Aberfan, Galler'de meydana gelen madencilik felaketine gönderme yapıyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Buzlu sarışınlara olan tutkusu göz önüne alındığında, Alfred Hitchcock'un filmin büyük bir hayranı olması şaşırtıcı değil.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Seyircinin Severine'in mazoşist fantezilerine ilk kez göz atabildiği çarpıcı açılış sahnesi için Luis Buñuel başlangıçta tamamen farklı bir mekan kullanmak istemişti. Şöyle anımsıyor: "… Belle de Jour ile ilgili tek pişmanlığım, Gare de Lyon'daki ünlü Train Bleu'nün sahibinin, açılış sahnesini tesiste çekmeme izin vermemesiydi. Bu, tren istasyonunun ikinci katında yer alan muhteşem bir restorandır; trenlere ve bizi götürebilecekleri ülkelere adanmış bir tür opera binası dekoru yaratan bir grup ressam, heykeltıraş ve dekoratör tarafından 1900 civarında tasarlanmıştır."
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Yaklaşık 40 yıl sonra, Portekizli yönetmen Manoel de Oliveira, yıllar sonra bu filmin baş karakterlerinin başına neler gelebileceğinin (gayri resmi) bir hayali olan Belle toujours (2006)'yı yayınladı; Michel Piccoli, Henri Husson rolünü yeniden canlandırdı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Filmin altyazılı versiyonlarının çoğunda, seyircinin Severine'in fantezilerini gerçeklikten ayırt etmesine yardımcı olmak için italik bir yazı tipi kullanılıyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Luis Buñuel başrol oyuncusu Catherine Deneuve'ye o kadar aşıktı ki sonraki filmlerinden biri olan Tristana'da (1970) ona rol verdi.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Film çekilirken Catherine Deneuve, filmi yapmaktan keyif aldığını kamuoyuna açıkladı. Bazı genelev sahnelerini çekmenin "difficult,"olabileceğini belirtmekten başka, o sırada kendisinin Luis Buñuel'in"in awe"'yi olduğunu söyledi ve ona "wonderful to work with; kind, understanding, very sweet, very human." adını verdi.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Dük arabasından indiğinde açık havadaki kafede oturuyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Marcel ve Hippolyte'in soygunundan önce Champs Elysees'te yürümek.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Catherine Deneuve'nin ünlü tokalı ayakkabıları Roger Vivier tarafından tasarlandı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- 2018'de BBC tarafından yapılan eleştirmen anketinde İngilizce konuşulmayan 75. film.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Yorum parçasına göre, Séverine'in büyükbaş hayvan çiftçileriyle ilgili fanteziler kurduğu sahnede Pierre ve Henri'nin engellenmesi, Jean-François Millet'nin L'Angélus (Angelus) tablosuna görsel bir saygı duruşudur.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Bu film, Criterion Koleksiyonu'nun 593 numaralı omurgasının bir parçasıdır.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Film Roger Ebert'in "Great Movies" listesinde yer alıyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Brezilyalı şarkıcı Alceu Valença, 1992 yılında filme saygı duruşu niteliğinde aynı isimli bir şarkı yayınladı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- "Grünewald"Sahnesi: Yönetmen Luis Buñuel, Matthias Grünewald'ın İsa tablosunun"ferociously realistic" kopyasının yer aldığı bir sahneyi kesmekten büyük üzüntü duydu. Görüntünün dini yoğunluğunun izleyiciyi bir sonraki sahneye hazırlamak için hayati önem taşıdığını hissetti.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Dük (Georges Marchal) at arabasıyla açık hava kafesine geldiğinde, Luis Buñuel ve bir başka adamın kahve içtiği masanın yanında duraklar.
- Luis Buñuel açılış sahnesini bir kır malikanesinin yakınında, açık havada çekti. Çekimlerin ilk gününde oyunculardan şikayetler geldiğini duydu. Buñuel, "Bir asistan gelip oyuncuların benimle konuşmak istediğini söyledi," dedi. Sorun, Pierre ile gelini Séverine arasındaki şiddetli cinsel saldırı öncesindeki yapmacık diyaloglardı. "Sorel kendi repliklerinin üzerini çizmiş ve onların yerine 'kendi' diyaloglarını yazmıştı," diye devam etti Buñuel. "'Ne yaptın sen?' diye sordum. Çok kibar bir şekilde, 'Affedersiniz efendim, bu size de saçma gelmiyor mu?' dedi. 'Evet,' dedim, 'ama sonrasında ne olduğunu bilmiyor musun? Bu banal diyalogdan sonra onu kırbaçlamaya, çamura sürüklemeye başlıyorsun. Sadece yazıldığı gibi söyle.' İşte böyle söyledi."
- Tecavüz sahnesinde, elbisenin yırtılırken çıkan sesi vermesi için Velcro bantlar kullanılmıştı.
- Seyircinin Séverine'in mazoşist fantezilerine ilk kez tanık olduğu çarpıcı açılış sahnesi için Buñuel aslında tamamen farklı bir mekan kullanmak istemişti. Şöyle anımsıyor: "...Belle de Jour hakkındaki tek pişmanlığım, ünlü Train Bleu'nun sahibinin Gare de Lyon'daki mekanda açılış sahnesini çekmeme izin vermemesiydi. Burası, tren istasyonunun ikinci katında, 1900 civarında bir grup ressam, heykeltıraş ve dekoratör tarafından tasarlanmış, trenlere ve bizi götürebilecekleri ülkelere adanmış bir tür opera salonu dekoruna sahip muhteşem bir restorandı."
- Filmin çoğu altyazılı versiyonunda, seyircinin Séverine'in fantezilerini gerçeklikten ayırt etmesine yardımcı olmak için italik yazı tipi kullanılır.
- Dük at arabasından indiğinde açık hava kafesinde oturmaktadır.
- Marcel ve Hippolyte'in soygunundan önce Champs Elysees'de yürümektedir.
- Catherine Deneuve'ün ünlü tokalı ayakkabıları Roger Vivier tarafından tasarlanmıştır.
- Sérizy'lerin sanat koleksiyonunda Georges Braque'ın "Gitarlı Kadın" (1913), Pablo Picasso'nun "Verre et bouteille de Suze" (1912), Juan Gris'in "İskambil Kağıtları ve Sifon" (1916), Joan Miró'nun "Les éclats du soleil blessent l'étoile tardive" ve "Le Mauve de la lune couvre le vert de la grenouille" (her ikisi de 1951) ile Auguste Herbin'in serigrafi baskısı "Parfum" (1954) gibi eserler yer alır.
- Luis Buñuel, Catherine Deneuve'in mutsuz olduğunun farkındaydı ancak bunun büyük ölçüde onun çalışma tarzını ve tercihlerinin ardındaki nedenleri anlamamasından kaynaklandığını düşünüyordu. Deneuve'in çıplak görünmek istemediğini, göğüslerinin görünmesini engellemek için kuaförün bir kumaş şerit kullandığını anlatan Buñuel, bir sahne için çorap giyerken vücudunu tafta bir bantla sardığını hatırlıyor.
- Catherine Deneuve 2004'te verdiği bir röportajda filmin kendisi için 'pek olumlu bir deneyim olmadığını' itiraf etti. Yapımcıların Buñuel'i oyunculardan izole ettiğini ve bunun iletişim kopukluğuna yol açtığını hisseden Deneuve, kendini 'her anlamda çok açıkta hissettiğini' ve fiziksel olarak söz verilenden fazlasının gösterilmesinin onu rahatsız ettiğini söyledi. 'Tamamen kullanıldığımı hissettiğim anlar oldu, çok mutsuzdum' diye ekledi.
- Luis Buñuel başrol oyuncusu Catherine Deneuve'e öyle hayran kalmıştı ki onu bir sonraki filmlerinden biri olan Tristana'da (1970) oynattı.
- Film çekimleri sırasında Catherine Deneuve kamera önünde bu filmde yer almaktan keyif aldığını söylüyordu. Genelev sahnelerinin bazılarının 'zor' olabileceğini belirtmekle birlikte, o dönem Luis Buñuel'e 'hayran olduğunu' ve onu 'çalışması harika; nazik, anlayışlı, çok tatlı, çok insancıl' diye tanımladı.
- Film vizyona girmeden önce Luis Buñuel, sansür kurulunun baskısıyla bazı sahneleri kesmek zorunda kaldı ve bu kararından sonradan derin bir pişmanlık duydu. Yapımcı Hakim kardeşlerin, 'Sansürün bir şeyi kesmesine izin verirsen, daha fazlasını kesmelerini engellersin' sözleriyle ikna edildiğini anlatan Buñuel, özellikle Séverine ile Dük arasındaki sahnenin kesilmesine üzüldü. Orijinalde, özel bir şapelde düzenlenen ayinin ardından Séverine bir tabutta uzanıyor ve duvarda Grünewald'ın 'olağanüstü' İsa tablosunun bir kopyası net bir şekilde görülüyordu. Buñuel, ayin bölümünün çıkarılmasının sahnenin karakterini tamamen değiştirdiğini ve Grünewald'ın vahşi gerçekçilikteki İsa imgesinin seyirciyi bir sonraki sahneye hazırlamak için hayati önem taşıdığını savundu. Kesilmiş haliyle filmde kalan sahne, yönetmene göre orijinal etkisini yitirmişti.
- Belle de Jour, Luis Buñuel'in kariyerindeki en yüksek ticari başarıya ulaşan filmi oldu. Sansürle yaşadığı sıkıntılara rağmen film, özellikle Avrupa'da geniş bir izleyici kitlesine ulaştı ve Buñuel'in sinema dilindeki sürrealist dokunuşları ana akım seyirciyle buluşturdu. Bu ticari zafer, yönetmenin sonraki projeleri için de önemli bir finansal özgürlük sağladı.
- Senaryo araştırması sırasında Luis Buñuel ve Jean-Claude Carrière, Paris'in genelevlerini ziyaret ederek işin mutfak kısmını bizzat gözlemledi. Genelev işletmecileriyle yaptıkları sohbetler, filmin fantezi ile gerçeklik arasında gidip gelen atmosferine otantik bir zemin kazandırdı. Bu saha çalışması, Séverine'in iç dünyasındaki çatışmaları daha inandırıcı kılacak ayrıntıların senaryoya girmesini sağladı.
- Uzun yıllardır filmin hayranı olan Martin Scorsese, 1995'te Miramax bünyesinde kurulan ve Fransız filmlerini ABD'de dağıtmakla görevli Miramax Zoë aracılığıyla Belle de Jour'un sınırlı ama ses getiren bir yeniden gösterime girmesine öncülük etti. Bu girişim sayesinde film, yeni nesil sinemaseverlerin keşfine açıldı ve kült statüsünü pekiştirdi. Scorsese'nin desteği, filmin ev videosu piyasasında da yeniden dolaşıma girmesinin yolunu açtı.
- İlk gösteriminin ardından Hakim kardeşlerin mirasçılarıyla yaşanan hak sorunları nedeniyle film uzun yıllar boyunca ne sinemalarda ne de ev videosu formatında izlenebildi. Bu zorunlu yokluk, Belle de Jour'un etrafında bir efsane örülmesine ve onu henüz izlememiş yeni bir kuşak için daha da çekici kılmasına yol açtı. Film nihayet tekrar erişilebilir olduğunda, yarattığı merak ve beklenti büyük bir ilgiyle karşılandı.
- Soğuk sarışınlara olan düşkünlüğüyle bilinen Alfred Hitchcock'un filmin büyük bir hayranı olması şaşırtıcı değildi. Hitchcock'un gerilim anlayışı ile Buñuel'in sürrealizmi farklı kulvarlarda görünse de, Belle de Jour'un psikolojik derinliği ve Catherine Deneuve'in performansı usta yönetmeni derinden etkilemişti. Bu beğeni, iki sinema devi arasındaki karşılıklı saygının bir göstergesi olarak sinema tarihine geçti.
- Luis Buñuel, 40 yılı aşkın sinema kariyerinin ardından Belle de Jour'u tamamladığında, her zamanki gibi bunun son filmi olacağını ilan etti. 'Benim için artık sinema yok; ne İspanya'da, ne Fransa'da, ne de başka bir yerde' diyerek emekliliğini duyurdu. Ancak üretken ve tutkulu bir sanatçı olarak bu sözler kısa sürede unutuldu ve Buñuel, hemen ertesi yıl Samanyolu (1969) ile kamera arkasına döndü.
- Aradan yaklaşık 40 yıl geçtikten sonra Portekizli yönetmen Manoel de Oliveira, Belle toujours (2006) ile filmin baş karakterlerinin yıllar sonra başına neler gelmiş olabileceğine dair resmî olmayan bir devam hikâyesi kurguladı. Michel Piccoli'nin Henri Husson rolünü yeniden canlandırdığı bu yapım, orijinal filmin bıraktığı boşlukları şiirsel bir dille doldurmayı denedi. Oliveira'nın saygı duruşu niteliğindeki filmi, Buñuel'in mirasına modern bir yorum getirdi.
- BBC'nin 2018'de gerçekleştirdiği eleştirmenler anketinde, Belle de Jour İngilizce olmayan en iyi filmler listesinde 75. sıraya yerleşti. Bu derece, filmin yarım asrı aşan süredir sinema sanatındaki yerini koruduğunun ve uluslararası eleştirmenler nezdindeki saygınlığının bir kanıtı oldu. Anket, filmin özellikle anlatı yapısı ve görsel cesaretiyle hâlâ güncelliğini koruduğunu gösterdi.
- Belle de Jour, prestijli Criterion Collection'ın 593. sırt numarasıyla ölümsüzleştirildi. Bu özel basım, filmin yüksek kaliteli bir restorasyonunun yanı sıra Buñuel ve Carrière ile yapılmış röportajlar, analiz yazıları ve nadir prodüksiyon fotoğrafları gibi zengin ek materyaller içeriyor. Koleksiyona dahil edilmesi, filmin sinema tarihindeki kültürel ve sanatsal öneminin resmî bir tescili olarak kabul ediliyor.
- Ünlü sinema eleştirmeni Roger Ebert, Belle de Jour'u kişisel 'Büyük Filmler' listesine dahil etti. Ebert, yazısında filmin erotizmi bir olay örgüsü aracı olarak değil, karakterin psikolojik labirentinin bir parçası olarak kullanmasını övdü. Ona göre Buñuel, izleyiciyi yargılamadan arzunun karmaşık doğasıyla yüzleştiren ender yönetmenlerden biriydi.
- Brezilyalı şarkıcı Alceu Valença, 1992'de filme bir saygı duruşu olarak aynı adı taşıyan bir şarkı yayımladı. Şarkının sözleri ve atmosferi, Séverine'in ikili yaşamındaki gerilim ve gizemi müzikal bir dille yansıtıyor. Bu kültürel gönderme, Belle de Jour'un Latin Amerika'daki kalıcı etkisinin ve popüler kültürdeki yankısının bir örneği oldu.
- Steven Schneider editörlüğünde hazırlanan 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' adlı referans kitapta Belle de Jour kendine yer buldu. Bu seçki, filmin yalnızca bir dönem klasiği değil, aynı zamanda sinema sanatının evrensel ve zamansız bir parçası olarak görüldüğünü ortaya koyuyor. Kitap, filmin sürrealist anlatımı ve cesur temalarıyla sinema tarihindeki benzersiz konumunun altını çiziyor.
- Şeytan (1973) filminin yönetmeni William Friedkin, Belle de Jour'un büyük bir hayranıydı ve Fransız Bağlantısı (1971) filminin kötü adamını seçerken 'Belle de Jour'daki adamı' istedi. Aslında Francisco Rabal'ı düşünen Friedkin, bir yanlış anlaşılma sonucu Fernando Rey'i kadroya dahil etti ve durumu ancak oyuncu sete geldiğinde fark etti. Yönetmen bu hatayı yıllar sonra, 1977 yapımı Korku (Sorcerer) filminde Rabal'a kötü adam rolü vererek telafi etti.
- Yönetmen Luis Buñuel, Matthias Grünewald'ın 'vahşi bir gerçekçilikle' resmedilmiş İsa tablosunun kopyasının yer aldığı sahnenin kesilmesinden derin bir pişmanlık duydu. Buñuel'e göre, tablodaki dinsel yoğunluk ve acı dolu ifade, seyirciyi bir sonraki sahneye duygusal olarak hazırlamak için vazgeçilmezdi. Sansürün dayattığı bu kesinti, sahnenin bütün anlamını ve çarpıcılığını yok etti.
- Filmde izleyicilerin en çok takıntı haline getirdiği sahne, Asyalı bir müşterinin geneleve gizemli bir kutuyla girmesi ve içindeki nesnenin asla açıklanmamasıdır. Kutuyu açıp içindekini gösterdiğinde, diğer kadınlar dehşetle geri çekilirken yalnızca Séverine bu karşılaşmayı kabul eder. Luis Buñuel, film hakkında en sık sorulan sorunun kutunun içeriği olduğunu ve bu soruyu 'anlamsız' bulduğunu söyler; kendisinin de bir fikri olmadığı için genellikle 'İçinde ne olmasını istiyorsanız o' yanıtını verdiğini belirtir.
- Luis Buñuel uzmanı Julie Jones'a göre, yönetmen bir keresinde filmin sonunun tam olarak ne anlama geldiğini kendisinin de bilmediğini itiraf etmiştir.
- Pierre Serizy'nin söylediği 'Semen retentum venenum est' Latince bir ifadedir ve kabaca 'Tohumunu tutmak zehirdir' ya da 'Tohumunu tutmak, onun bir zehir gibi içini kemirmesine izin vermektir' şeklinde çevrilebilir.
- 'Belle de jour' Fransızcada gündüz sefası çiçeğidir; yalnızca gündüzleri açan bu çiçek, Séverine'in sadece öğleden sonraları müsait olmasına gönderme yapar. Aynı zamanda bir kelime oyunudur; 'belle de nuit' (gece güzeli) fahişe için kullanılan bir örtmece olduğundan, bu isim akıllara o çağrışımı da getirir.
- Film, anlamı ve hangi sahnelerin gerçek hangilerinin Séverine'in fantezisi olduğu konusunda izleyiciler arasında yoğun tartışmalara yol açtı. Luis Buñuel her zamanki gibi eserini açıklama gereği duymadı ve bu da filmin gizemini artırdı. Gerçeklik ile fantezinin bu iç içe geçişi için 'hikâyeyi filme çekmeye beni teşvik eden şey buydu. Sonunda gerçek ve hayali birbirine karışıyor. Filmde neyin gerçek neyin hayali olduğunu ben bile söyleyemem. Benim için ikisi aynı şeyi oluşturuyor' demiştir.
- Charlotte, New York Herald Tribune'den okurken 'Aberfan soruşturması suçlandı' sözlerini söyler. Bu, filmin gösterime girmesinden bir yıl önce, 1966'da Galler'in Aberfan kasabasında meydana gelen maden faciasına bir göndermedir.
- 'Ne düşünüyorsun, Séverine?' repliği filmin hem başında hem de sonunda duyulur.
- Yorumcu kaydına göre, Séverine'in sığır çobanlarıyla ilgili fantezi kurduğu sahnede Pierre ve Henri'nin duruşu, Jean-François Millet'nin L'Angélus (Angelus) tablosuna görsel bir saygı duruşudur.
- Filmde hiç müzik kullanılmamıştır.
Kadro ve ekip
Tüm insanlar →
Catherine DeneuveOyuncu · Séverine SerizyJean SorelOyuncu · Pierre SerizyMichel PiccoliOyuncu · Henri HussonGeneviève PageOyuncu · Madame AnaisPierre ClémentiOyuncu · MarcelFrançoise FabianOyuncu · CharlotteMacha MérilOyuncu · RenéeMuniOyuncu · PallasHBHenri BaumYapımcıJean-Claude CarrièreSenaristLuis BuñuelSenaristLuis BuñuelYönetmenRHRaymond HakimYapımcıRobert HakimYapımcı
Yorumlar
Yorum yazmak için giriş yapın veya üye olun.
Henüz yorum yok. İlk yorumu sen yaz.
Benzer yapımlar
Filmler →
ContemptFilm · 1963
Atlantic CityFilm · 1980
The GodfatherFilm · 1972
YenilmezlerFilm · 2012
Black PantherFilm · 2018
Örümcek-Adam: Eve DönüşFilm · 2017
Thor: RagnarokFilm · 2017
DeadpoolFilm · 2016
Kaptan Amerika: Kahramanların SavaşıFilm · 2016
Doktor StrangeFilm · 2016
Yenilmezler: Ultron ÇağıFilm · 2015
Galaksinin KoruyucularıFilm · 2014