The Sorrow and the Pity'den 12 İlginç Bilgi

Fransız televizyonu için çekilmesine rağmen, yayıncılar belgeselin işgal altındaki Fransa'yı yalnızca hainlerle dolu gösterdiğini öne sürerek yayınlamayı reddetti. Bu karar, filmin ülkedeki tartışmalı konumunu daha da güçlendirdi.

New York'taki ilk gösteriminde İngilizce adı "The Sorrow and the Shame" olarak çevrilince, yönetmen Marcel Ophüls buna çok sinirlendi. Ophüls, "Bu filmde utanılacak hiçbir şey yok" diyerek tepkisini dile getirdi.

The New Republic dergisinin "Tüm Zamanların En Önemli 100 Politik Filmi" listesinde kendine yer buldu. Bu seçki, filmin politik sinemadaki kalıcı etkisini vurguluyor.

Woody Allen'ın Annie Hall (1977) filminde, baş karakter Alvy Singer bu belgeseli izlemeye gittiğinden bahseder. Bu gönderme, filmin dönemin entelektüel çevrelerindeki popülerliğini yansıtır.

Başlangıçta standart televizyon formatı için çekildiğinden, geniş ekran DVD versiyonunda birçok kişinin başının üst kısmı kadraj dışında kalır. Bu teknik detay, filmin orijinal yapım koşullarını hatırlatır.

Rotten Tomatoes'da 32 eleştirmen yorumuyla %100 tazelik oranına sahiptir. Bu oybirliği, belgeselin evrensel beğenisini kanıtlıyor.

Steven Schneider'ın editörlüğünü yaptığı "Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film" kitabında yer alır. Bu liste, filmin sinema tarihindeki vazgeçilmez konumunu tescil eder.

Marcel Ophüls, filmi iki yılda çekti ve kurgu için yaklaşık 50 saatlik malzeme topladı. Filmin adı, genç bir kadının eczacı dedesine işgal sırasında ne hissettiğini sorduğu ve adamın yalnızca iki çarpıcı duyguyu saydığı sahneden gelir.

ABD'de 1971'de En İyi Belgesel dalında Oscar'a aday gösterildi. Aynı yıl Ulusal Film Eleştirmenleri Derneği'nden özel ödül alırken, 1972'de ABD Ulusal Eleştiri Kurulu tarafından En İyi Yabancı Film seçildi; İngiltere'de ise BAFTA En İyi Yabancı TV Programı ödülünü kazandı.

Filmin adı, Montferrat'lı eczacı Marcel Verdier'in röportajından alınmıştır. Verdier, Nazi işgali sırasında en çok hissettiği iki duygunun "keder ve acıma" olduğunu söyler.

Fransız devlet televizyonu tarafından iki bölümlük bir TV belgeseli olarak sipariş edilen film, Ophüls'ün tesliminden sonra stüdyo tarafından yasaklandı. Bu sansür, filmin devlet eliyle nasıl engellendiğini gösterir.

Marcel Ophüls'ün iki bölümlük belgeseli, Vichy hükümetinin Nazi Almanyası ile iş birliğini konu alır. Clermont-Ferrand'dan bir Alman subayı, iş birlikçiler ve direnişçilerle yapılan röportajlar; antisemitizm, İngiliz düşmanlığı, Bolşevik korkusu ve iktidar arzusu gibi iş birliğinin nedenlerini irdeler.