Rod Serling, orijinal dizideki toplam 156 bölümün 92 bölümünü kendisi yazdı.
Bu serinin çizgi roman versiyonu, Rod Serling'in sanatsal imajıyla "hosted", gerçek Serling'in ölümünden yedi yıl sonra, 1982 yılına kadar yayınlandı.
Dizi, 1995'ten bu yana eski adı The Sci-Fi Channel olan Syfy'de her Yeni Yıl Arifesinde/Gününde ve Bağımsızlık Gününde maratonlarla yeniden yayınlanıyor. Kanal, dizinin uzun süredir distribütörü olan Viacom'un, o dönemde ağın yarısına sahip olan Paramount Pictures'ı 1994 yılında satın almasıyla diziyi kadrosuna ekleyebildi. Dizi, artık tamamı NBCUniversal'e ait olmasına rağmen kanalda yayınlanmaya devam ediyor.
Yapım Hikâyesi 14
Tema müziğindeki, sık sık taklit edilen o tiz gitar riffini Howard Roberts çaldı.
Rod Serling, "The Twilight Zone" terimini kendi bulduğunu düşünüyordu (kulağa hoş geliyordu), ancak dizi yayınlandıktan sonra bunun ABD Hava Kuvvetleri pilotlarının dünyanın üzerinde gündüz ve gece taraflarını geçerken kullandığı gerçek bir terim olduğunu öğrendi.
The Twilight Zone 5 sezon ve 156 bölüm yayınlandı ama yalnızca bir bölümün (Caesar and Me) senaryosunu bir kadın, Adele T. Strassfield yazdı; yalnızca bir bölümü (The Masks) de bir kadın, Ida Lupino yönetti.
İkinci sezondaki bütçe kısıtlamaları yüzünden kanal, bazı bölümleri film yerine videoteype çekerek maliyetleri düşürmeye karar verdi. 1960'ların başında videoteyp oldukça ilkel bir ortam olduğu için teyp kurgusu neredeyse imkânsızdı. Bu yüzden altı bölümün her biri, canlı televizyonda olduğu gibi, bir stüdyo ses sahnesinde toplam dört kamera kullanılarak "kamera kesme" yöntemiyle çekildi. Videoteyp deneyinin gerektirdiği çok kameralı düzen, dış mekân çekimlerini neredeyse olanaksız kıldı ve hikâye anlatımının potansiyel kapsamını ciddi şekilde sınırladı; bu yüzden kısa ömürlü deney sonunda terk edildi. Videoteyp kullanımının sınırlamaları (örneğin film kadar temiz kurgulanamaması ve görüntü kalitesinin daha düşük olması), kanalın daha yüksek maliyete rağmen dizinin geri kalanı için filme geri dönmesine yol açtı. Videoteype çekilen altı bölümün adları şöyleydi: The Lateness of the Hour (1960); Static (1961); The Whole Truth (1961); The Night of the Meek (1960); Twenty Two (1961); ve Long Distance Call (1961). Bu bölümler daha sonra yayın için filme aktarıldı, böylece yapımcılar bölüm başına yaklaşık beş bin dolar tasarruf etti.
Rod Serling açılışta sık sık sigarayla görünürdü. Programın sponsorlarından biri Liggett & Myers tütün şirketiydi ve Serling, her bölümün sonundaki "gelecek hafta izleyin" anonsu sırasında şirketin Chesterfield sigaralarının ekran sözcülüğünü yaptı. Sonraki sponsorlardan American Tobacco Company, her zaman sigarayla görünmesi konusunda ısrar etti; ama Serling kendi markaları Pall Mall'ı ekranda tanıtmayı reddetti.
Rod Serling izleyicileri senaryo göndermeye davet etti. 14.000'den fazla senaryo yağdı, bunlardan 500'ünü okumaya fırsat buldu. Ancak sadece ikisi iyiydi ve bunlar dizinin formatına uymadığı için kullanamadı.
Rod Serling, bazıları kendisine ait olmak üzere birçok bölümün daha iyi olabileceğini kabul etti ve şöyle dedi: "Sanırım bölümlerin üçte biri oldukça iyi. Bir üçte biri idare eder. Bir üçte biri ise berbat."
Rod Serling'in açılış anlatımıyla tanıtılan birinci sezondaki erkeklerin neredeyse tamamı otuz altı yaşında olarak tanımlandı.
Rod Serling'in ikonik açılış anlatımlarıyla en çok özdeşleşen söz "Submitted for your approval" olsa da, bu ifade yalnızca üç kez kullanıldı. "In just a moment" ise Serling'in ağzından 25 kez çıktı ve açılış monologlarının en yaygın cümlesi oldu.
Rod Serling, birinci sezonun açılış anlatımında kullanmak üzere "altıncı boyut" ifadesini uydurdu. CBS'ten William Self ona beşinci boyutun ne olduğunu sordu (birinci, ikinci ve üçüncü boyut sırasıyla bir çizgi, bir düzlem ve bir küple örneklenir, dördüncünün ise bir zamanlar zaman olduğu düşünülürdü). Serling, "Bilmiyorum. Beş tane değil mi?" diye yanıtladı. Ardından anlatımı "Beşinci bir boyut vardır" olarak değiştirdi.
The Twilight Zone (1959): Rod Serling dört farklı sahnedeGörsel: Wikimedia Commons · CBS Television via the Bureau of Industrial Service. During the 1950s…, Public domain
Dördüncü sezonun süresi bir saate çıkarılınca bu bölümler seyirciden de eleştirmenlerden de hiç yüz bulmadı ve dizi beşinci sezon için hızla 30 dakikalık formatına geri döndü. Ne var ki bir saatlik bölümler bugün günümüz hayranları ve eleştirmenleri tarafından daha çok beğeniliyor.
Serling, dizi başlamadan önce ödüllü bir televizyon yazarıydı; bu sayede dizinin sıra dışı fikrini muhafazakâr yapımcılara ve sponsorlara kabul ettirebildi. Sürprizli finaller, dizi tutunca en sevilen özelliklerinden biri hâline geldi. Serling'in bu tekniği o dönemin efsanevi EC bilim kurgu ve korku çizgi romanlarından aldığı düşünülüyor; bu çizgi romanların kurnaz ve ironik finalleri, popülerliklerinin başlıca nedenlerinden biriydi.
Rod Serling, zengin ve derin sesi yüzünden anlatıcılığı Richard Egan'ın yapmasını istedi. Ama dönemin katı stüdyo sözleşmeleri yüzünden Egan bu işi kabul edemedi. Serling, "Ya Richard Egan olur ya da kimse. Richard Egan olmazsa işi kendim yaparım" dedi ve tam da öyle oldu.
Orijinal anlatıcı olarak işe alınan isim Rod Serling değil, anonsçu Westbrook Van Voorhis'ti. Van Voorhis, pilot bölüm Where Is Everybody? (1959) için anlatımı kaydetti. Ancak program çakışmaları yüzünden sonraki bölümler için müsait olamayacaktı. Serling onun yerini doldurdu ve zamanla kalıcı anlatıcı oldu. Yapımcı William Self, Orson Welles dahil (çok fazla para istemişti) bir yedek aradıktan sonra şöyle dedi: "Sonunda Rod'un kendisi bunu yapmayı önerdi. Öneri şüpheyle karşılandı. Hiçbirimiz Rod'u yazar olarak tanıyorduk, başka bir yönünü bilmiyorduk. Ama harika bir iş çıkardı." Self ayrıca Van Voorhis'in fazla tumturaklı geldiğini düşündü, Serling'in anlatıcılığı hemen devralmasını istedi ve ilk bölümde Serling'in anlatımı Van Voorhis'in üzerine dublajlandı.
Kamera Arkası 1
The Twilight Zone'un neredeyse bütün bölümlerinde ve sezonlarında, kamera açılış sahnesinden Rod Serling'in anlatımına hızla dönerken bir anlığına arkasındaki film stüdyosunu görürsünüz. Bunu ağır çekimde fark etmek daha kolaydır.
Göndermeler ve Referanslar 4
Rush'ın 2112 albümündeki "Twilight Zone" şarkısı bu dizi hakkında. Will the Real Martian Please Stand Up? (1961) (#2.28) bölümüne "beneath his hat the strangeness lies, take it off, he's got three eyes" dizesinde dolaylı olarak gönderme yapılır; "Stopover in a Quiet Town" bölümüne de, ancak dev bir kız yerine dev bir oğlanla ilgili olması dışında.
The Twilight Zone'un birçok bölümünün konusu ya da konsepti, sonraki Hollywood filmlerindekilere şaşırtıcı derecede benziyor. Bazı durumlarda bu benzerlik kasıtlı bir saygı duruşundan ya da esinlenmeden kaynaklanıyor, bazılarındaysa muhtemelen tesadüf. Örnekler: One for the Angels (1959) ve Meet Joe Black (1998); Perchance to Dream (1959) ve A Nightmare on Elm Street (1984); And When the Sky Was Opened (1959), The Purple Testament (1960) ve Twenty Two (1961) ile Final Destination (2000); Mirror Image (1960) ve Us (2019); A World of Difference (1960) ve The Truman Show (1998); Long Live Walter Jameson (1960) ve The Man from Earth (2007); The Chaser (1960) ve Obsession (2025); A Passage for Trumpet (1960) ve The Invisible (2007); A World of His Own (1960) ve Ruby Sparks (2012); A Most Unusual Camera (1960) ve Time Lapse (2014); The Whole Truth (1961) ve Liar Liar (1997); The Midnight Sun (1961) ve The Day the Earth Caught Fire (1961); Five Characters in Search of an Exit (1961) ile Cube (1997) ve Toy Story (1995); Dead Man's Shoes (1962) ve The Cobbler (2014); The Last Rites of Jeff Myrtlebank (1962) ve Sinners (2025); Little Girl Lost (1962) ve Poltergeist (1982); Steel (1963) ve Real Steel (2011); A Kind of a Stopwatch (1963) ve Clockstoppers (2002); Living Doll (1963) ve Child's Play (1988); An Occurrence at Owl Creek Bridge (1964) ve Jacob's Ladder (1990).
Michael Jackson, "Threatened" adlı şarkısında Rod Serling'in anlatımlarından örnekler kullandı. Birkaç bölümden alıntı yaptı ama en belirgin ikisi It's a Good Life (1961) ve In His Image (1963) bölümleri.
Rod Serling'in açılış anlatımındaki "Submitted for your approval" ifadesi dizinin ayrılmaz bir parçası hâline gelmiş (ve Serling taklitçileri tarafından sıkça kullanılmış) olsa da yalnızca üç bölümde duyulur: Cavender Is Coming (1962), In Praise of Pip (1963) ve A Kind of a Stopwatch (1963).
Hayat ve Aile 1
Inger Stevens, The Hitch-Hiker (1960) bölümünde (1. sezon, 16. bölüm) oynadı ve 1970'te 35 yaşında aşırı dozdan intihar etti. Everett Sloane, hemen ardından gelen The Fever (1960) bölümünde (1. sezon, 17. bölüm) başroldeydi; o da 1965'te 55 yaşında aşırı dozdan intihar etti.
Spoiler içeren bilgiler
Spoiler içerir · Göndermeler ve Referanslar
Living Doll (1963), ölüm sahnesini Ray Bradbury'nin 1946 tarihli "The Small Assassin" öyküsünden kopyalamıştır. Öyküde öldüren bir bebek, ailenin annesini merdivenlerin başına oyuncak bebeklerinden birini koyarak öldürür. Anne bebeğe takılır ve merdivenlerden düşerek ölür. Neredeyse aynı şey bu bölümde Telly Savalas'ın (Erich Streator) başına gelir; o da Talking Tina'ya takılıp merdivenlerden düşerek ölür.
Spoiler içerir · Derin Anlam
The Bewitchin' Pool (1964), dizinin mutlu bir sonla yayınlanan son bölümü olarak seçildi. Bölüm, ebeveynleri boşanmakta olan ve onları ayırmayı planlayan iki çocuğun bir havuzdan geçerek birlikte mutlu oldukları ve sevgi dolu bir koruyucuyla yaşadıkları bir yere kaçmasıyla sona erer. Bazı hayranlar bunu, iki çocuğun boğulduğu ve teselli edilemez ebeveynlerinin onları çağırdığı şeklinde yorumladı.
Ölçüm çerezi, kabul edene kadar yazılmaz. Ayrıntı gizlilik sayfasında.
Popüler ve son eklenenler
Yalnızca başlıklarda değil, bilgi maddelerinin içinde de arar — örneğin dublör, ilk seçilen oyuncu, gizli gönderme.
