Ağır sanayi işçileri Bill ve Abby güneye doğru daha iyi bir iş bulmak için yola çıkarlar. Yanlarında manevi kardeşleri saydıkları Linda da bulunmaktadır. İki kardeş olduklarını söyleyen Bill ve Abby büyük bir çiftlikte mevsimlik işçi olarak çalışmaya başlarlar. Toprak sahibinin Abby’ye olan duygularının farkında olan ve onun ölümcül bir hastalığa sahip olduğunu şans eseri öğrenen Bill, zengin olmanın yolunu bulduğunu düşünür. Gerçekten de kardeş gibi davranarak çiftlikte kalan ve ardından toprak sahibi ile evlenen Abby, bir süre sonra Bill ve eşi arasında kalmaya başlar. Abby’ye aşık olan Bill ise gün geçtikçe bu evlilikten rahatsızlık duyacak ve olmadık işlere başvuracaktır.
Oyuncular:Richard Gere (Bill), Brooke Adams (Abby), Sam Shepard (The Farmer), Linda Manz (Linda), Robert J. Wilke (The Farm Foreman), Jackie Shultis (Linda's Friend), Stuart Margolin (Mill Foreman), Timothy Scott (Harvest Hand)
Yapımcı: Bert Schneider, Harold Schneider, Jacob Brackman · Senarist: Terrence Malick · Yönetmen: Terrence Malick
Filmin yalnızca iki tane 70 mm kopyası var. Biri gösterimlerde kullanılabiliyor, öbürünün ise Paramount'un kasalarından çıkmasına hiç izin verilmedi.
Kostüm tasarımcısı Patricia Norris, stüdyo yapımı dönem filmlerinin hafif yapay görünümünden kaçınmak için tüm kıyafetleri kullanılmış kumaşlardan ve eski kıyafetlerden yaptı.
Filmin büyük bir kısmı "magic hour"sırasında, yani gün batımı ile akşam karanlığı arasındaki dönemde çekildi. Bu, genellikle bir saat sürmediği, yalnızca 25 dakika kadar sürdüğü için yanlış bir isimdir. Ancak üretim, Alberta'nın kuzey enlemlerinden büyük ölçüde yararlandı; bu, güneşin alçakta olması nedeniyle"magic hour"'un süresini 40 dakika veya daha fazlaya çıkardı.
Filmin tanıtımı, Terrence Malick'in röportaj vermeyi reddetmesi ve Paramount'un o zamanlar yaygın bir pazarlama taktiği olan romanlaştırmaya izin vermemesi nedeniyle karmaşık bir hal aldı. Bunun yerine, yalnızca davetle erken gösterimlerin yapıldığı ağızdan ağza bir kampanyayı tercih ettiler. Eleştirmenler hızla bilet için bağırırken işe yaramış gibi görünüyordu.
Açılış başlık sekansı fotoğraf montajında silindir şapkasını çıkaran adam ABD Başkanı Woodrow Wilson'dur.
Çekimler başladıktan kısa süre sonra Malick, senaryoyu tamamen bir kenara bıraktı ve oyuncuların ilerledikçe “hikâyeyi bulmalarına” izin verdi.
Richard Gere’in dikkat çeken ilk rolü Looking for Mr. Goodbar (1977) olsa da, aslında bu filmi daha önce çekmişti. Ancak kurgu iki yıl sürdüğü için film 1978’e kadar gösterime girmedi.
Filmin çalışma adı “Stay Hungry” idi; bu isim daha sonra Bob Rafelson tarafından vücut geliştirme filmi için kullanıldı.
Malick aslında memleketi Teksas’ta çekim yapmak istedi, ancak hasat mevsimini denk getiremedi. (Teksas’ta kış buğdayı yetişir, yaz sonu-sonbahar başı hasat edilir ve zaten kısa saplı hibrit bir türdü.) Zamanla odak noktası kuzeye kaydı ve uygun zamanlama Alberta’da bulundu; yine de Malick hikâyeyi Teksas’ta geçecek şekilde korudu. (Saskatchewan’daki Moose Jaw bölgesi de düşünülmüştü.) Şans eseri, o yıl Batı Kanada rekor buğday hasadı yaşıyordu ve bu da yapım için büyük bir nimetti.
Malick başlangıçta Çiftçi’yi, ömrünün son yıllarını yaşayan yaşlı bir adam olarak tasarlamıştı. Babası William Shawn’ın Malick’i bir zamanlar The New Yorker’da gazeteci olarak işe aldığı Wallace Shawn, Çiftçi’yi gençleştirerek bir aşk üçgeni yaratmayı önerdi.
Komedyen Redd Foxx, Bill (Richard Gere) ile Linda (Linda Manz) arasındaki şu diyalogda esprilerinden biri kullanıldığı için kapanış jeneriğinde özel olarak anılır: "Bugün hayatını kurtardım." "Nasıl?" "Bok yiyen bir köpeği öldürdüm."
Linda çiftçinin evinde oturup içinde kaplan, manda ve yılan gibi hayvan illüstrasyonları olan bir kitap okurken, bu kitap Rudyard Kipling'in "Orman Kitabı"nın resimli bir baskısıdır.
Uzun montajda, Charles Chaplin ve Edna Purviance'ın Göçmen (1917) filmindeki görüntüleri kısa anlarla belirir.
Düğün sahnesindeki (39:10) ikonografik panel -ya da 'reredos'- Mormon Deseret yazısıyla kolayca karıştırılabilecek tuhaf yazıtlar sergiler. Aslında bu, bir zamanlar güney Alberta ve batı Montana'nın büyük bölümüne hükmeden Karaayak Konfederasyonu'nun dili olan Siksika'dır. Alfabe, 19. yüzyılın sonlarında Anglikan misyoner John William Tims tarafından geliştirilmiştir; bu nedenle vaizin (John Wilkinson) Anglikan görünmesi yerindedir. Karaayaklar hiçbir zaman Teksas'ın kuzey çıkıntısına kadar gitmemiş olsa da, böyle bir şeyin oraya ulaşması akla yatkındır. Egzotik havası, kuşkusuz Terrence Malick'in din konusundaki geniş ilgi alanını ve sıra dışı olanı yakalama tutkusunu yansıtır.
Açılış jeneriğinde, H.H. Bennett'in 'Uçurumu Sıçrayış' adlı, fotoğrafçının 16 yaşındaki oğlu A.C. Bennett'in yaklaşık 1889'da Wisconsin Dells'teki Stand Rock'a atlayışını gösteren kırpılmış bir fotoğrafı vardır. Bu, yüksek hızlı deklanşörle çekilmiş ilk fotoğraflardan biridir.
Yapım Hikâyesi 25
Terrence Malick filmi iki yıl boyunca kurguladı. Sonunda diyalogların çoğunu atıp yerlerine Linda Manz'ın dış sesini koyarak hikâyeyi daha tutarlı hale getirdi.
Jeneriğin arkasında çalan müzik, Camille Saint-Saëns'ın "Hayvanlar Karnavalı"ndan "Aquarium".
9 Ağustos 1978'de başlayan üç aylık matbaa işçileri grevi New York'un üç büyük gazetesini kapatınca, filmin 13 Eylül'deki galası da gölgede kaldı. Eleştirmen beğenisine ve kulaktan kulağa yayılmaya muhtaç bir "sanat filmi" için, özellikle kültürel bir simge olan New York Times'ın eleştirilerinin zamanında çıkmaması büyük bir darbeydi. Grevin, Terrence Malick'in filme harcadığı titiz emeğin (iki yıllık zorlu bir kurgu dahil) ardından Paris'te yirmi yıl sürecek gönüllü sürgününe gitmesinde "bardağı taşıran damlalardan" biri olduğu düşünülüyor.
Küçük kız kardeş "Ursala" (sonradan "Linda" oldu) için bir ara Tatum O'Neal düşünüldü. Ama yönetmen Terrence Malick sokak zekâsı olan, oyuncu olmayan birini arıyordu. Oyuncu seçmeni Barbara Claman da aradığını o zamanlar hiç tanınmayan Linda Manz'da buldu.
Terrence Malick, Abby rolü için Geneviève Bujold'u ikna edemedi ve (Brooke'a göre) Brooke Adams'la çalışmaktan pek memnun görünmüyordu. Aslında Linda Manz dışında başroldeki oyuncuların hiçbirinin performansından gerçekten hoşnut olmamış gibiydi.
Yeniden gösterim için 70 mm'ye büyütülen kopyalar, Paramount'ta Days of Thunder'ın (1990) fazla kopyalarının imha edilmesini isteyen bir iç yazışmanın yanlış anlaşılması yüzünden kazara yok edildi.
Terrence Malick röportaj vermeyi reddettiği ve Paramount o dönem yaygın bir pazarlama yöntemi olan romanlaştırmaya izin vermediği için filmin tanıtımı zorlaştı. Bunun yerine yalnızca davetlilere açık ön gösterimlerle kulaktan kulağa bir kampanya yürütüldü. Yine de işe yaramış gibiydi, çünkü eleştirmenler kısa sürede bilet kapmak için yarışmaya başladı.
Senaryo, Alexandre Dumas'nın "Üç Silahşörler" romanındaki Milady'nin geçmişinden gevşek biçimde esinleniyor. Dumas'nın romanında Milady aslında Anne de Bueil olarak doğar ve cübbesini çıkarmış rahip sevgilisiyle hırsızlık yapar. Kaçak olarak bir köye sığınıp kardeş gibi davranırlar; kadın çıkarı için yöredeki soyluyu baştan çıkarıp onunla evlenir. Romanın uyarlamalarının çoğu bu geçmişe yer vermez, ama İtalyan uyarlaması The Executioner of Lille (1952) tam da Days of Heaven'da (1978) anlatılan olaylara odaklanır; tabii karakterlerin güdüleri çok farklıdır.
Film ticari olarak başarısız olsa da Paramount'un ana şirketi Gulf+Western'ın başındaki Charlie Bluhdorn filme öyle hayran kaldı ki Terrence Malick'e, ne olursa olsun bir sonraki projesi için 1 milyon dolar teklif etti.
Filmin çalışma adı "Stay Hungry"ydi, ama sonra Bob Rafelson bu adı kendi vücut geliştirme filmi için kullandı.
Brooke Adams'ın Abby rolünü kapmasında, bir araba kiralama dükkânına bıraktığı rastlantısal bir sesli mesajın payı olmuş olabilir. Hollywood'daki Rent-A-Wreck, kısa süreliğine sağlam ama ucuz araba arayan oyuncuların uğrak yeriydi. Kurucusu David Schwartz'ın anlattığına göre Brooke bir gün araba kiralarken Abby rolünü ne kadar istediğinden laf arasında söz etti; sonra arayıp arabayla ilgili bir sesli mesaj bıraktı. Ertesi gün Terrence Malick'in yardımcı yönetmeni (büyük olasılıkla Skip Cosper) "Oregon'dan" gelip araba kiraladı. David fırsatı kaçırmayıp Brooke'un mesajını ona dinletti, Brooke'un ne kadar "harika bir sesi" olduğunu ve daha bir sürü övgüyü sıraladı. Malick'in Abby için ilk tercihleri suya düşünce rol Brooke'a verildi.
Terrence Malick kısa bir çekim döneminin ardından senaryoyu tamamen bir kenara bıraktı ve oyuncuların çekimler ilerledikçe "hikâyeyi bulmasına" izin verdi.
Filmi bitiren Terrence Malick, Paramount için "Q" adlı bir proje geliştirmeye başladı. Yapım sorunlarıyla boğuşunca kısa bir ikinci ekip çekiminin ardından projeyi bıraktı ve yirmi yıl sonra The Thin Red Line'a (1998) kadar başka film çekmedi. "Q" ile başlayan fikirler daha sonra The Tree of Life (2011) ve Voyage of Time: Life's Journey (2016) filmlerinde yeniden ele alındı.
Film, Beyaz Saray'da Başkan Jimmy Carter'a gösterildi.
Terrence Malick aslında memleketi Teksas'ta çekmek istiyordu, ama hasat mevsimine yetişemedi. (Teksas'ta kışlık buğday yetiştirilir, hasat yaz sonundan sonbahar başına kadar sürer ve zaten kısa saplı bir melezdir.) Zaman ilerledikçe gözünü giderek daha kuzeye çevirmek zorunda kaldı ve uygun zamanlama Alberta'da yakalandı; Malick yine de hikâyeyi Teksas'ta geçirdi. (Saskatchewan'daki Moose Jaw çevresi de düşünülmüştü.) Şans eseri Batı Kanada o yıl rekor bir buğday hasadı yaşıyordu ve bu yapım için büyük bir avantaj oldu.
John Travolta Bill rolü için seçmelere girip rolü kaptı, ama ABC-TV Welcome Back, Kotter (1975) dizisindeki sözleşmesi yüzünden onu bırakmadı ve rol sonunda Richard Gere'e gitti.
Terrence Malick başlangıçta Çiftçi'yi ömrünün son yıllarını yaşayan yaşlı bir adam olarak düşünmüştü. Babası William Shawn bir zamanlar Malick'i The New Yorker'a gazeteci olarak almış olan Wallace Shawn, Çiftçi'yi gençleştirip bir aşk üçgeni kurmayı önerdi.
Al Pacino ve Dustin Hoffman, Bill rolünü geri çevirdi.
Oyuncu seçmeni Dianne Crittenden, Bill'in kız kardeşi rolü için (başta "Ursula" adıyla Bill'in değil, Abby'nin küçük kardeşiydi) New York City okullarından kızları seçmeye çağırdığında, aynı seçmede iki kişi öne çıktı: Linda Manz ve Jackie Shultis. Terrence Malick hangisini daha çok beğendiğine karar veremedi, sonunda ikisini de aldı ve Jackie için "Linda'nın arkadaşı" adında yeni bir yan rol yarattı.
Carrie Fisher'ın anlattığına göre bir rol için görüşmeye çağrıldı ve John Travolta'yla okuma yaptı. Travolta filmde oynayamayınca bu kez Richard Gere'le okudu; Travolta'yla aralarında olan kimya Gere'le yoktu ve Fisher rolü alamamasının nedeninin bu olduğunu düşünüyor.
Gecikmeler yüzünden film bütçeyi aştı; yapımcı Bert Schneider ek masrafları karşılamak için evini ipotek etmek zorunda kaldı.
Filmin çekimleri bir yıldan uzun, kurgusu ise iki yıl sürdü. Filmin akışını tutturma sorunu sonunda Linda Manz'ın anlatımı eklenerek çözüldü.
Bir yıllık kurgunun ardından Terrence Malick, ek çekimler için Sam Shepard'ı Los Angeles'a çağırdı. Bir otoyol alt geçidinde çekilen yakın planlar filmin son haline girdi.
Terrence Malick senaryosunu bir kenara bırakınca hikâyeyi büyük ölçüde baştan kurmak zorunda kaldı. Bu, Stuart Margolin'in çiftlikte görünmesini açıklayabilir (29:15'te step dansı yapan Linda Manz'la birlikte); çünkü Margolin'in oynadığı Değirmen Ustabaşı başlangıçta Chicago'da Bill (Richard Gere) tarafından öldürülüyor. (Orijinal senaryoda Değirmen Ustabaşı'nın temeli, Bill'in daha şanslı ve daha şık giyinen bir suç ortağı gibi görünüyor; üçünün büyük bir soygun girişimi sırasında ölen ise Bill'in bir kardeşi.) Çekimler ilerledikçe Malick, Değirmen Ustabaşı'nın Bill'in saldırısından sağ kurtulmasına (filmde ölümü kesin değil, yalnızca varsayılıyor) ve Bill'in peşinden Teksas'a kadar gelmesine izin vermiş olabilir. Ancak yaklaşık iki yıllık zorlu kurgunun ardından Malick, Linda Manz'ın harika step dansı sahnesini korumak uğruna, "dirilmiş" ama zor fark edilen bir Margolin'e katlanmak zorunda kaldı.
Gecikmeler nedeniyle film bütçeyi aştı ve yapımcı Bert Schneider, ekstra masrafları karşılamak için evini ipotek ettirmek zorunda kaldı.
Kamera Arkası 29
Kamera operatörü John Bailey'nin anlattığına göre, çekirge sahnesinin geniş planlarında ovadan yükselen çekirge bulutları normalde görsel efektle yapılırdı. Ama Almendros ve Malick bu etkinin optik hile kullanmadan, doğrudan kamerada elde edilebileceğine inanıyordu. Yükselen böcek bulutları aslında siyaha boyanmış yer fıstığı kabuklarıydı; bunlar bir helikoptere asılı torbalardan, ya da kim anlatıyorsa ona göre birden fazla helikopterden, hatta uçaktan aşağı dökülüyordu. Çekirgelerin yukarı doğru uçuyormuş gibi görünmesi için kamera ekibi filmi kameraya ters yükledi. Bailey, "Ters çalışan bir magazinli Panaflex'imiz vardı, hatırlıyorum" diyor. "Alıcı tarafına tersten yüklenmişti." Oyunculardan da hareketlerini tersten yapmaları istendi. Bailey, "Çok dikkatli prova yaptığımızı hatırlıyorum" diye anlatıyor. Film banyo edildiğinde hareket geriye doğru akıyordu ama ileri gidiyormuş gibi görünüyordu: Gerçekte kabuklar aşağı düşüyor ve oyuncular geri geri hareket ediyordu, basılı kopyada ise kabuklar yükseliyor ve oyuncular ileri yürüyordu. İlk geniş planda arka plandaki beş adam kameraya sırtını dönmüş, neredeyse hiç kıpırdamıyor; ön planda Gere'in oynadığı Bill yavaşça başını kaldırıyor. Yani ilk planda numarayı ele verecek pek bir şey yok. İkinci geniş planda düşen kabuklar kadrajın çok daha büyük bir kısmını kaplıyor ve oyuncular çok daha cesur hareket ediyor: Elleriyle savuruyor, yürüyorlar; Shepherd da fıstık saldırısından korunmak için umutsuzca başını sallıyor. Saçlarına dikkatle bakarsanız hareketin tersten olduğunu anlarsınız; bir kez fark edince yanılsamayı bozan ayrıntılardan biri bu. Shepherd'ın saçının yerçekimine meydan okuyan tuhaf hareketi oyunu ele veriyor. Çekirge istilasının doruğu olan bu fıstık destekli panoramik plana giden yolda, canlı çekirgelerin göründüğü bir sürü plan var. Almendros'un American Cinematographer dergisinin Haziran 1979 sayısındaki söyleşisine göre çekirgeleri Kanada Tarım Bakanlığı sağladı. Ama sanat yönetmeni Jack Fisk ve kurgucu Billy Weber'ın Criterion yorum kaydında anlattıklarına göre bu işi aslında izciler, akla gelebilecek en tuhaf yöntemle çekirge toplayarak yaptı: "Bir cipin önüne binip büyük bir ağla tarladan geçer ve binlercesini yakalarlarmış." Nereden gelmiş olursa olsun, filmin teknik danışmanı Clenton Owensby'ye göre sahnede beş binden fazla canlı çekirge kullanıldı. Çekirgelerin birkaç aşırı yakın planı sınırın öte yanında, Montana'da çekildi; bu planlar için bazı böcekler buğdaya yapıştırıldı. Hayvan hakları savunucuları buna nasıl izin verdi? Yorum kaydındaki cevap şu: "Ortalıkta yoklardı."
Çiftçinin konağının "buğday tarlasının ortasına" kurulduğu söylenir, ama aslında olgunlaşmamış buğday tarlalarının yaklaşık 400 metre güneyinde, bir saman tarlasında (ya da 'kullanılmayan bir çayırda') durduğu görülüyor (yaklaşık 16:40). (Terrence Malick Alberta'daki mekânı görünce sanat yönetmeni Jack Fisk'e bütün o "yeşil çimenden", yani olgunlaşmamış buğdaydan ve/veya hâlâ yeşil olan çayır otundan yakınmıştı.) İşçilerin hasat ettiği ürünün çoğu, gerçek buğdaydan daha ucuza gözden çıkarılabilen bir hayvan yemi olan çayır salkım otuna benziyor.
Linda'nın (Linda Manz) hikâyedeki kilit rolünü vurgularcasına yönetmen Malick, filmin ilk oyuncu görünümünü fiilen ona veriyor: açılış jeneriğinin sonunda siyah beyaz bir fotoğrafta. (Son oyuncu görünümü de Jackie Shultis'le birlikte final sahnesinde onun.)
Almendros, çekirge efektinin doğrudan esin kaynağı olarak zenginlikten yoksulluğa uzanan 1937 yapımı The Good Earth filmini gösteriyor; o filmin son perdesinde bir çekirge sürüsü köyün ekinlerini yok etmekle tehdit eder. Days of Heaven'da kullanılan teknikler farklı olsa da iki film arasındaki duygusal ve görsel akrabalık açık. O sekansı MGM'in efekt efsanesi Arnold Gillespie tasarlamış, James Basevi, Dave Friedman ve James Curtis Havens uygulamıştı; hiçbirinin adı jenerikte geçmez. Sekansın bazı arka planları Utah'ta gerçek bir çekirge istilası sırasında çekildi. Söylentiye göre sürü efekti bir cam tankta döndürülen kahve telvesiyle yapılmıştı; 1937 tarihli bir New York Times makalesi de ölü çekirge görüntülerinin kahve telvesiyle çoğaltıldığını öne sürüyor.
Başkan Wilson'ın treninin geçişini izledikten sonra (büyük olasılıkla Raymond, Alberta yakınlarında çekildi) Linda (Linda Manz) rayların yanında bir şey arayıp yerden alıyor (yaklaşık 52. dakika). Bu neredeyse kesin olarak, orijinal senaryoda yazdığı gibi, lokomotif ezsin diye rayın üstüne koyduğu bir ya da birkaç madeni para. Linda'yı tanıyanlar, hiçbir yönlendirme olmasa da onun paraları raya koyacağını düşünür.
Richard Gere, 2007'de filmin Criterion Collection DVD'si için verdiği röportajda buğday yangınının çekildiği bir anı anlatıyor: Alevlerin içinden eski bir traktör "canavar gibi" geçiyormuş. Gere'e göre traktörü kullanan, yönetmen Terrence Malick'in kendisiymiş.
Filmin büyük bölümü gün batımıyla gecenin gerçekten çökmesi arasındaki "sihirli saat"te çekildi. Ad yanıltıcı, çünkü bu süre genellikle bir saat değil, yalnızca 25 dakika kadar sürer. Yapım Alberta'nın kuzey enleminden çok yararlandı: Güneşin daha alçak açısı sayesinde sihirli saat 40 dakikaya kadar uzadı.
Film Kanada'nın Alberta eyaletinde çekilse de hikâye Teksas'ın panhandle bölgesinde geçiyor: Ekranda bir Amarillo gazetesinin manşeti görünüyor, motosikletle kamyon ve arabalarda Teksas plakaları var ve çiftçinin evinin önünde Teksas eyalet bayrağı dalgalanıyor.
Dönem filmlerindeki yapay görüntüden kaçınmak isteyen kostüm tasarımcısı Patricia Norris, bütün kıyafetleri kullanılmış kumaşlardan ve eski giysilerden yaptı.
Haskell Wexler'ın adı jenerikte yalnızca "ek görüntü çekimleri" diye geçti. Wexler de Roger Ebert'e, görüntülerin yarıdan fazlasını kendisinin çektiğini söyleyip bu duruma sitem etti.
Malikâne, çoğu filmde alışıldığı gibi yalnızca bir cephe değil; odaları gerçek mobilyalarla döşenip dekore edilmiş, eksiksiz bir evdi.
Trenden indiklerinde ve çiftliğe giden yolda (yaklaşık 6. dakikadan itibaren) Abby ile Linda, yani Brooke Adams ve Linda Manz, şapka ve botlarıyla açıkça bir adam ve bir oğlan kılığında. Bu, Malick'in sonunda çoğunu attığı orijinal senaryodan kalan bir iz: Senaryoda Abby ile Linda Teksas yolunda kılık değiştiriyordu. Filmin geri kalanında elbise giyiyorlar.
Çekirgelerin göğe yükseldiği sahne tersten çekildi: Helikopterdeki ekip aşağıya yer fıstığı kabukları dökerken oyuncular da geri geri yürüdü.
Néstor Almendros filmin görsel üslubu için Johannes Vermeer ve Edward Hopper gibi ressamlardan ve yüzyıl dönümünün fotoğrafçılarından esinlendi.
Çekirgelerin yakın planları için Kanada Tarım Bakanlığı binlerce canlı çekirge sağladı.
O yılın ağustos ayında, belki de temmuzda, Güney Alberta'nın bazı yerlerine beklenmedik bir hafif kar düştü. Beklenmedik olanı yakalamayı seven Malick bu fırsatı hemen değerlendirdi ve Richard Gere ile Brooke Adams'ı buzlu yağmur altında bir saman yığınına kıvrılmış halde çekti (19:15). Amacı Bill ile Abby'nin çektiği sıkıntıyı vurgulamaktı.
Yapım tasarımcısı Jack Fisk'e göre Çiftçi'nin konağının sert görünüşü biraz Edward Hopper'ın 'House by the Railroad' tablosundan esinlendi, ama asıl olarak, dalgalanan buğday tarlalarına bakan bir çatı terasıyla deniz kıyısındaki bir Belvidere Victorian evine benzemesi amaçlandı. (Orijinal senaryoda konağın kendine ait bir adı bile vardı: 'Belvedere'.)
Dönemi ve Teksas'taki çiftlik hasadını yeniden canlandırmak için yapım ekibi bir çiftçinin arazisini kiralayıp ürününü satın aldı; ayrıca Kanada'nın Saskatchewan eyaletindeki Western Development Museum'dan eski tip harman makineleri ödünç alındı.
Uzun süre filmin, ABD-Montana sınırının yaklaşık 3 kilometre kuzeyinde, Alberta'daki hayalet kasaba Whiskey Gap ve çevresinde çekildiği söylendi. Oysa bu mekân yalnızca göçmenlerin trene binip indiği sahneler için kullanıldı; bu sahneler bitmiş filmde toplam yaklaşık yetmiş beş saniye tutuyor (yakınlarda çekilmiş olabilecek ama kolayca tanınmayan öteki sahneler hariç). Hikâyenin merkezindeki çiftçinin konağı ve tarlaları ise çok daha kuzeydoğuda, Milk River Ridge platosunun öbür yanındaydı.
Görüntü yönetmeni Néstor Almendros, çekimler sırasında retinitis pigmentosa hastalığı yüzünden gözlerini giderek yitiriyordu. Her çekimden önce asistanına Polaroid makineyle bir fotoğraf çektirir, sonra ona güçlü bir büyüteçle bakardı.
Bill çiftliğe, ona uyan bir Indian yan sepetiyle kırmızı 1916 model Indian Power Plus motosikletle döner. Gidonun üzerindeki depo, benzinle çalışan ön far içindir. Kalispell, Montana'dan rahmetli Trent Olson'a ait bu motosiklet, resmî bir 1915 modeli olmadığına göre, nadir bir 1915 yapımı "prototip" Powerplus olabilir.
Terrence Malick oyuncuları repliklerini doğaçlama yapmaya teşvik etti.
Dokunaklı ama bir o kadar da şaşırtıcı bir sahnede Linda (Linda Manz), kendisini bırakıp giden bir oğlan için ağlayan arkadaşını (Jackie Shultis) teselli eder (28:05). Gizem, eğer (bu büyük bir "eğer") Terrence Malick'in çekip sonra attığı doğaçlama bir yan hikâyenin sonuysa çözülür. O sırada 20 yaşında olan Kalispell, Montanalı Trent "Oly" Olson, 1915/16 model sepetli Indian motosikletini yapıma ödünç vermişti ve bu antikanın huysuz debriyajını kullanmayı bilen tek kişi oydu. Birkaç hafta sonra Trent kendini çiftlikte bir kızla gönül ilişkisi yaşayan genç bir işçi rolünde buldu; kızı neredeyse kesinlikle Jackie oynuyordu. İlişki, Trent'in motosikleti çalıp başka bir kızla kaçmasıyla biter (Richard Gere'in Bill olarak çiftliğe dönerken bindiği aynı motosiklet, yaklaşık 1:03). Sahnenin kökeni ne olursa olsun, Malick'in onu filmde tutması Jackie'nin kameranın önüne yeni çıkmış biri olarak doğuştan gelen yeteneğinin kanıtı.
Filmde köpeklerin çayırda avlandığı kısa bir sahne var. Görünen Alman Kısa Tüylü Pointer (GSP), iki kez GSP Ulusal Şampiyonu (Field) olmuş ve belki de döneminin en iyi GSP'si olan Jocko von Stolzhafen. Yaklaşık bir yıl sonra Jocko bir eğitim kampında koşarken kayboldu; büyük olasılıkla çalındı.
Filmin dış sahneleri Kanada'nın Alberta eyaletinde çekildi. Jack Fisk, çiftçinin evi dahil dış mekân setlerini kontrplaktan yaptı; yapıları şiddetli bozkır rüzgârlarına karşı içeriden sağlamlaştırmak için yere telefon direği parçaları gömüldü.
Roger Ebert'e verdiği bir röportaja göre görüntü yönetmeni Haskell Wexler filmin yarısından fazlasını çekti, ama "görüntü yönetmeni" olarak yalnızca Néstor Almendros (Wexler'e göre 72 günün yalnızca 19'unda çalışmıştı) anıldı; Wexler ise yalnızca "ek çekimler" kredisi aldı ve buna çok üzüldü. Bu yüzden bir En İyi Görüntü Yönetimi Oscar'ı daha kazanma şansını kaçırdı. Aynı röportajda Wexler, sonradan aralarındaki küçük anlaşmazlığa rağmen üslubu Néstor'un belirlediğini, her şeyi Terry'yle birlikte kurduğunu, öteki herkesin önlerine konanı çektiğini fark ettiğini ve bu yüzden jenerikteki ifadenin doğru olduğunu düşündüğünü de ekledi. Néstor'un artık hayatta olmadığını, harika ve iyi bir insan olduğunu ve onu çok sevdiğini vurguladı.
Ekipten pek çok kişi, Terrence Malick ile Néstor Almendros'un dağınık görünen çalışma tarzını benimseyemediği ya da anlayamadığı için işi bıraktı. İkili bilerek programa uymuyor, o günün havasına göre çekim yapıyordu.
Panavision'ın, Garrett Brown'ın Steadicam'ine karşılık geliştirdiği Panaglide ilk kez bu filmde kullanıldı.
Filmin Criterion Collection DVD baskısı için 2007 yılında yapılan bir röportajda Richard Gere, filmde buğday yangını sırasında "monstrous" antika bir traktörün alevlerin içinden geçtiği bir çekimden bahsediyor. Gere'ye göre yönetmen Terrence Malick sürücüydü.
Karakterler ve Oyuncular 1
Gerçek hayattaki sokak kızı geçmişine yaraşır biçimde, Linda Manz'ın sette Brooke Adams'a söylediği ilk şey "ot var mı" (esrar) sorusu oldu. Brooke'a göre Linda çok komikti "ama tam bir baş belasıydı." (İkinci elden aktarılmıştır.)
Göndermeler ve Referanslar 8
Açılış jeneriğinde H.H. Bennett'ın 'Leaping the Chasm' fotoğrafının kırpılmış bir hali var. Fotoğrafta, fotoğrafçının 16 yaşındaki oğlu A.C. Bennett'ın 1889 civarında Wisconsin Dells'teki Stand Rock'a atlayışı görülüyor; yüksek hızlı obtüratörle çekilmiş ilk fotoğraflardan biri.
32:45'te Abby verandada yayık pedalını çevirirken arka planda mutfakta anaç görünüşlü bir kadın çalışıyor. Bu kadın neredeyse kesinlikle baş kâhya "Miss Carter" olacaktı (oyuncunun kim olduğu bilinmiyor). Orijinal senaryoda altı sahnesi olan, hiç konuşmayan ve adı bile geçmeyen bir karakterdi; asıl işlevi Bill ile Abby'ye sessiz ama belirgin bir küçümsemeyle bakmak ve öfkelerine katlanmaktı. Sonunda sinirleri bozulup malikâneden ayrılıyordu.
Jackie Shultis yaklaşık 8:20'de Linda (Linda Manz) ile bir buğday tarlasını keşfederken 'Linda'nın arkadaşı' olarak tanıtılır. Ama 4:55'teki ilk görünüşü neredeyse hiç fark edilmez: Teksas'a giden trende Linda'yla sohbet ediyordur ve bu, çiftliğe vardıklarındaki birkaç rastlantısal bakış dışında Richard Gere ile Brooke Adams'la (Bill ve Abby) aynı kareyi paylaştığı tek andır.
Düğün sahnesindeki (39:10) ikonografik panelde (ya da "reredos"ta) Mormonların Deseret alfabesiyle kolayca karıştırılabilecek tuhaf yazılar var. Aslında bu yazı, bir zamanlar güney Alberta'nın ve batı Montana'nın büyük kısmına hâkim olan Blackfoot Konfederasyonu'nun dili Siksika. Alfabeyi 19. yüzyılın sonlarında Anglikan misyoner John William Tims oluşturdu; bu yüzden vaizin (John Wilkinson) Anglikan görünmesi çok yerinde. Blackfoot halkı hiçbir zaman Teksas'ın kuzeybatısına kadar inmemiş olsa da böyle bir eşyanın oraya ulaşması mümkün. Egzotik havası, Terrence Malick'in din konusundaki geniş birikimini ve sıra dışı olanı yakalama merakını yansıtıyor.
Uzun montajın içinde, The Immigrant (1917) filminden Charles Chaplin ile Edna Purviance'ı gösteren kareler de var.
Komedyen Redd Foxx, Bill (Richard Gere) ile Linda (Linda Manz) arasındaki şu diyalogda kullanılan bir esprisi için kapanış jeneriğinde özel olarak anılıyor: "Bugün hayatını kurtardım." "Nasıl?" "Bok yiyen bir köpeği öldürdüm."
Linda'nın çiftçinin evinde oturup okuduğu, içinde kaplan, manda ve yılan resimleri olan kitap, Rudyard Kipling'in "The Jungle Books"unun resimli bir baskısı.
Kızların yatılı okulunun adı The Clohessy Academy; bu ad 1 saat 26 dakikada bir tabelada, zor okunan bir kaligrafiyle görünüyor. Filmin sanat yönetmeni Jack Fisk, 2025'te verdiği bir röportajda Alberta'daki son çekim gününü anlatırken Jackie Shultis'ten yanlışlıkla "Jackie Clohessy" diye söz ediyor; bu adın nereden geldiğine dair bugüne kadarki tek ipucu bu.
Derin Anlam 5
Filmin adı, Tesniye 11:21'e bir gönderme: "Ta ki, RAB'bin atalarınıza vermek üzere ant içtiği ülkede sizin ve çocuklarınızın günleri, göklerin yeryüzü üzerindeki günleri kadar çok olsun."
Buğday tarlalarının ortasında uzakta duran çiftlik evi, akla Andrew Wyeth'in 1948 tarihli "Christina's World"ünü ve Edward Hopper'ın "House by the Railroad"unu getiriyor; Giant'taki (1956) Benedict ailesinin çiftliği Reata'yla da benzerlik taşıyor.
Filmin sinematografisi, genellikle doğal ışığa dayanan epik sessiz filmlerin görünümüne göre bilinçli olarak modellendi.
Uzaklardaki çiftlik evinin buğday tarlalarıyla çevrili görsel motifi, Andrew Wyeth'in 1948 tarihli "Christina'nın Dünyası" tablosunu ve Edward Hopper'ın "Demiryolu Kenarındaki Ev"ini anımsatır. Aynı zamanda, Devlerin Aşkı (1956) filmindeki Benedict ailesinin çiftlik evi Reata'yı da akla getirir.
Başkan Wilson'ın treninin hızla geçişini izledikten sonra (muhtemelen Alberta, Raymond yakınlarında çekildi), Linda (Linda Manz) bir rayın yanında aranır ve bir şey alır (~52. dakika). Orijinal senaryoda belirtildiği gibi, bu neredeyse kesinlikle lokomotif tarafından ezilmesi için rayın üzerine koyduğu bir bozuk para ya da paralardı. Linda'yı tanıyınca, muhtemelen hiç yönetmen talimatı olmadan da raya bozuk para koyardı.
Kariyer ve Ödüller 3
BBC Magazine'in "En Büyük 100 Amerikan Filmi" listesinde 49. sıraya yerleşti.
Ennio Morricone, filmdeki müzikleriyle ilk Oscar adaylığını aldı.
En İyi Görüntü Yönetimi Oscar’ını kazanan bu film, 2020 itibarıyla Terrence Malick’in yönettiği ve Akademi Ödülü kazanan tek filmdir.
Spoiler içeren bilgiler
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Bill'in yüz üstü suya düşen görüntüsü Sissy Spacek'in oturma odasındaki büyük bir akvaryumda çekildi.
Ölçüm çerezi, kabul edene kadar yazılmaz. Ayrıntı gizlilik sayfasında.
Popüler ve son eklenenler
Yalnızca başlıklarda değil, bilgi maddelerinin içinde de arar — örneğin dublör, ilk seçilen oyuncu, gizli gönderme.
