Peppermint Frappé

7 bilgi gösteriliyor.

• #1
  Müze ziyareti sırasında "Brigitte Bardot" isimli tablo görülebilmektedir. Tablo, 20. yüzyılın en önemli İspanyol sanatçılarından biri olan ve yönetmenin kardeşi Antonio Saura tarafından yapılmıştır.
  ♡↗⚑
• #2
  Carlos Saura daha önce önceki filmlerinde hükümet onaylı film sansürcüleriyle karşılaşmalar yaşamıştı ve bunların tümü, son kesitlerinin düzenlenmiş versiyonlarıyla sonuçlanmıştı, ancak Peppermint Frappé (1967), herhangi bir sahne silinmesi veya sansürlenmiş görüntü olmadan geçildi. Film sadece İspanya'da popüler bir başarı değil, aynı zamanda ilk önemli ticari başarısıydı. 1968 Berlin Uluslararası Film Festivali'nde En İyi Yönetmen dalında Gümüş Ayı ödülünü kazandı; aynı zamanda üç ödül kazandı (aynı yıl İspanya Sinema Yazarları Birliği Ödülleri töreninde En İyi Film, En İyi Erkek Oyuncu [José Luis López Vázquez] ve En İyi Senaryo). Fransa'da Mayıs 1968'de yaşanan iç karışıklık nedeniyle iptal edilen 1968 Cannes Film Festivali'nde yarışmak üzere listelendi.
  ♡↗⚑
• #3
  Elena ve Ana'nın birbirine zıt kadın karakterleri filmin giderek sapkınlaşan hikâyesini ilerletirken, Peppermint Frappé'ın (1967) ana odak noktası Julian'dır ve Saura'nın Francisco Franco'nun baskıcı rejimi altında büyüyen geleneksel İspanyol erkeğinin vücut bulmuş halidir. Bir röportajda Carlos Saura şunları söyledi: "İspanyol burjuvazisinin ve buna bağlı olarak orta sınıf da dahil olmak üzere dünya burjuvazisinin bir dizi sabit imaja sahip olduğunu fark ettim: öncelikle erkeklerin kadınlara yönelik duygularıyla ilgili bir ortaçağ nosyonu. Bu, moda dergilerinin çok açık bir şekilde gösterdiği nesne olarak kadın nosyonudur… Peppermint Frappé'da biraz daha açıktır çünkü geleneksel erkeğin dini kavramları ve kendine has özellikleriyle tuttuğu kadın nesnesi mitini içerir. Eğitim. O (Julian) harika bir doktor olabilir ama bu onun kadın-nesne kavramından uzaklaşmasına izin vermiyor… Hepimiz Julian'ı tanıyoruz. O, korkunç bir dinsel ve cinsel yetiştirilme tarzı nedeniyle travma yaşayan öznel bir karakter. Hepimiz İspanya'daki bu soruna aşinayız."
  ♡↗⚑
• #4
  Carlos Saura, The Hunt'ı (1966) tamamladıktan sonra, manevi ustası Luis Buñuel'e saygı duruşu niteliğinde olacak bir film projesi için harekete geçti. Saura daha sonra şöyle hatırladı: "Film fikri Calanda'da Bunuel'le birlikte aklıma geldi. Calanda'nın davulunun hikayesini bilirsiniz. Onu gördüğüm yıl Bunuel'in akrabalarından biri olan güzel bir genç kadın davulu tüm gücüyle çalıyordu. Bu olağanüstü görüntüyü kalıcı bir anı olarak sakladım. Bu genç kadın başka bir dünyaya aitti; etrafındaki binlerce insan çalarken o da davul çalıyordu. Bunu daha da etkileyiciydi çünkü çalanlar genellikle erkeklerdi. Yani."
  ♡↗⚑
• #5
  Vertigo'ya (1958) doğrudan bir saygı duruşu olan Peppermint Frappé (1967), Julián'ın Hitchcock tarzı sarışın kadına olan takıntısını kullanarak İspanya'nın "foreign" Batı'ya olan bastırılmış hayranlığını ve Francisco Franco'nun milliyetçi ve tecritçi rejimi altında bastırılmış arzularını gösteriyor. Ayrıca film, Franco döneminde İspanya'da yaşanan baskı ve takıntıların bir incelemesidir.
  ♡↗⚑
• #6
  Carlos Saura, yeni-gerçekçi sosyal draması The Delinquents (1960) ile başlayarak 1960'ların başlarında İspanyol Yeni Dalga hareketinin yol gösterici ışıklarından biriydi. Saura, her ikisi de sırasıyla alegori ve psikolojik melodram kisvesi altında Francisco Franco rejiminin siyasi, sosyal ve cinsel baskısını araştıran The Hunt (1966) diğer adıyla The Hunt ve Peppermint Frappé (1967) adlı sonraki iki filmiyle yoluna devam etti.
  ♡↗⚑
• #7
  Peppermint Frappé (1967), akıl hocası Luis Buñuel'in El (1953) nam-ı diğer Bu Garip Tutku'dan büyük ölçüde etkilenen karanlık, düşünceli bir karakter çalışmasıdır ve Alfred Hitchcock'un Vertigo (1958) filmiyle bazı çarpıcı benzerlikler taşır. 1967 yapımı bu film aynı zamanda Carlos Saura'nın uzun yıllar ekran dışı arkadaşı olacak ve yönetmenin sekiz filminde daha rol alacak olan Geraldine Chaplin'le ilk işbirliğine işaret ediyor.
  ♡↗⚑