2.Dünya Savaşı 'nın sonlarına doğru 1944 yılında Nazi işgali altındaki Roma şehrinde yaşayan bir grup insanın hikayesi anlatılır.Gestapo Nazilere karşı yapılan direniş hareketinin lideri olan Giorgio Manfredi (Marcello Pagliero) 'nin peşine düşmüştür.Yakın arkadaşı Francesco (Francesco Grandjacquet),Francesco'nun evlenmek üzere olduğu dul Pina (Anna Magnani)ve Rahip Don Pietro Pellegrini (Aldo Fabrizi) birlikte Giorgio'nun bir an önce Roma'dan ayrılabilmesi için yeni bir kimlik edinmesine yardımcı olurlar.
Filmin Finlandiya'daki sansür vize numarası # 043399.
Roberto Rossellini filmi çekmeye, Nazilerin Haziran 1944'te Roma'yı terk etmesinden iki ay sonra başladı.
Filmi inceledikten sonra dağıtımcı, görülenin film olarak adlandırılamayacağını söyleyerek filmin dağıtım sözleşmesini reddetti. Ancak Roberto Rossellini'nin buluşu yurt dışında denendi ve takdir edildi. Film dünya çapında büyük yankı uyandırdı, yeni gerçekçiliğin temellerini attı ve Anna Magnani'yi birinci sınıf bir yıldız yaptı.
Roberto Rossellini'nin yapımcı olarak ilk çıkışı.
Bu film Criterion Koleksiyonunun 497 numaralı omurgasının bir parçasıdır.
Roberto Rossellini, Nazilerin Haziran 1944'te Roma'yı terk etmesinden yalnızca iki ay sonra çekimlere başladı.
Çekimler öncesinde Rossellini, Artisti Associati ile dağıtım sözleşmesi imzalamıştı. Ancak firma, filmin belgeselden çok kurmaca olmadığını öne sürerek taahhüdünü yerine getirmedi. Bunun üzerine Rossellini, haklarını Minerva Films'e satmayı başardı ve film nihayet bu şirket tarafından gösterime sokuldu. Dağıtımcı, filmi izledikten sonra sözleşmeyi reddederek gördüklerine "film" denemeyeceğini söyledi. Oysa yurtdışında Rossellini'nin yeniliği denendi ve takdir gördü; film dünya çapında büyük yankı uyandırarak yeni gerçekçiliğin temellerini attı ve Anna Magnani'yi birinci sınıf bir yıldız haline getirdi.
Roberto Rossellini ve Sergio Amidei, senaryodaki iki karakter için gerçek kişilerden esinlendi: Pina, 3 Mart 1944'te bir Roma sokağında öldürülen Teresa Gullace'den; Manfredi ise Amidei'nin savaş sırasında evinde sakladığı partizan Cesare Negarville'den. Pina'nın prototipi, 1944'te Almanlar tarafından Roma'da katledilen anti-faşist partizan Teresa Gullace'ti.
Nazi ordusunun İtalya'daki davranışlarını konu alan filmin Almanya'da sinemalarda gösterilmesine yaklaşık 15 yıl boyunca, 1960'a kadar izin verilmedi. Bir komünist militanın işkence gördüğü uzun sahne ise kısaltıldı.
Rossellini, Federico Fellini ve Sergio Amidei senaryo üzerinde çalışmaya Alman işgali sırasında başladı. Ancak Fellini anılarında, Rossellini'nin kendisini "sonradan 'Roma - Açık Şehir' olarak bilinecek filmin senaryosunu yazmaya" Roma Amerikalılar tarafından işgal edildikten sonra davet ettiğini iddia eder.
Orijinal negatifin kaybolduğu düşünülüyordu, ta ki 2004 yılında yeniden keşfedilene kadar.
Yapım Hikâyesi 12
Don Pietro'ya verilen üç kitabın içindeki bir milyon liret 1941'de yaklaşık 50.000 dolar ederken 1946'da yalnızca yaklaşık 4.450 dolar ediyordu; aradaki yıllar için savaş yüzünden güvenilir veri yok.
Filmi ABD'de Joseph E. Levine dağıttı. Geniş kitlelere ulaşmasını istediği için filmi İngilizceye dublajlattı. Pek çok eleştirmen bu fikirle alay etti, ama film ABD'de 1 milyon doların üzerinde hasılat yapan ilk yabancı yapım olunca sesleri kesildi. Levine aynı başarıyı Paisan (1946) ve Bicycle Thieves (1948) filmlerini de dublajlatarak tekrarladı. Bugün bu dublajların çoğunu bulmak neredeyse imkânsız.
Yönetmen Roberto Rossellini'nin "Yeni Gerçekçilik Üçlemesi"nin ilk filmi; onu Paisan (1946) ve Germany Year Zero (1948) izledi.
Film Fransa'da La flûte magique (1946) adlı kısa filmle birlikte gösterildi.
Roberto Rossellini, Federico Fellini ve Sergio Amidei senaryo üzerinde İtalya'nın Alman işgali sırasında çalışmaya başladı. Ama Fellini anılarında, Rossellini'nin onu "daha sonra 'Roma città aperta' olarak anılacak filmin senaryosunu yazmaya katılmaya" Roma'yı Amerikalılar aldıktan sonra davet ettiğini anlatıyor.
Filmi izleyen dağıtımcı, bunun film sayılamayacağını söyleyip dağıtım sözleşmesini geri çevirdi. Ama Roberto Rossellini'nin yeniliği denizaşırı ülkelerde denendi ve beğenildi. Film dünya çapında büyük yankı uyandırdı, Yeni Gerçekçiliğin temelini attı ve Anna Magnani'yi birinci sınıf bir yıldız yaptı.
Özgün negatif 2004'te yeniden bulunana kadar kayıp sanılıyordu.
Jenerikte adı geçse de Eraldo Da Roma bu filmi kurgulamadı, çünkü o sırada hapisteydi. Filmi çok zor koşullarda Jolanda Benvenuti kurguladı; bunu Paolo Isaja ve Maria Pia Melandri'nin Jolanda e Rossellini (1995) belgeselinde anlatıyor.
Roberto Rossellini çekimlerden önce Artisti Associati'yle bir dağıtım sözleşmesi imzaladı. Ama şirket filmi kurmacadan çok belgesel olarak görüp sözleşmeye uymadı; Rossellini de haklarını Minerva Films'e sattı ve filmi sonunda onlar dağıttı.
Önsöz: "Buradaki olaylar ve karakterler, dokuz aylık Nazi işgali sırasında yaşanan trajik ve kahramanca olaylara dayansa da, kurgusaldır. Gerçek olay ve karakterlerle olan her türlü benzerlik tamamen tesadüftür."
Joseph E. Levine, filmi ABD'de tanıtan dağıtımcıydı. Filmin geniş kitlelere ulaşmasını istediği için İngilizce dublaj yaptırdı. Pek çok eleştirmen bu fikirle alay etti, ancak film ABD gişesinde 1 milyon doları aşan ilk yabancı yapım olunca sessizliğe gömüldüler. Levine bu başarıyı daha sonra Paisan (1946) ve Bisiklet Hırsızları (1948) filmlerini de dublajlatarak tekrarladı. Günümüzde bu dublajların çoğuna ulaşmak neredeyse imkânsız.
Kamera Arkası 5
Film, bir araya toplanmış farklı türlerde film stoklarıyla çekildi; aralarında İtalyan kameramanların Roma'yı gezen Amerikan askerlerinin ev filmlerini çekmek için kullandığı Leica filmleri ve o dönemin haber filmlerinde kullanılan yüksek kaliteli Kodak filmleri de vardı.
Gerçekçilik için Roberto Rossellini figüranlık yaptırmak üzere gerçek Alman savaş esirlerini kullandı.
Marina'nın soyunma odasında boş bulunan şişede, Alman ilaç firması Knoll A.G.'nin ürettiği 5 gram kokain hidroklorür vardı.
Direniş lideri Manfredi'nin Nazilerce işkence görmesini anlatan 16 dakikalık bölüm, o güne kadar bir uzun metraj filmde görülmüş en uzun kesintisiz vahşet sahnesiydi.
Giorgio ile Don Pietro'nun tutuklandığı sahnenin çekiminde rahibin yüzündeki korku gerçekti: Taksideki bir adam silahını çekip "tutuklamayı" engellemeye kalkıştı, Aldo Fabrizi de "Ateş etmeyin!" diye bağırdı.
Karakterler ve Oyuncular 1
Luchino Visconti'nin Takıntısı (1943) filminin başrol oyuncusu Clara Calamai, daha sonra Anna Magnani'nin üstleneceği rol için Roberto Rossellini'nin ilk tercihiydi.
Derin Anlam 2
Don Pietro (Aldo Fabrizi), Roma'daki partizan faaliyetlerini yansıtıyor; 1944'te SS tarafından idam edilen Don Giuseppe Morosini ile Don Pietro Pappagallo'dan esinlenildi.
Filmdeki bütün vahşet Almanlara yükleniyor; bunun nedeni, filmin çekildiği dönemde İtalya'da geçerli olan ulusal uzlaşma politikasıydı.
Kariyer ve Ödüller 3
Papa Francis'in en sevdiği filmler arasında, Federico Fellini'nin La Strada'sıyla (1954) birlikte Roma città aperta (1945) da var.
Steven Schneider'in derlediği "Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film" listesinde yer alıyor.
Vatikan, 45 "büyük film"lik listesinin "değerler" kategorisine bu filmi aldı.
Spoiler içeren bilgiler
Spoiler içerir · Derin Anlam
Don Pietro Pellegrini'nin kendisini infaz edecekleri, yapacakları şey için bağışlaması dileğiyle Tanrı'ya yakarması, İsa'nın çarmıha gerilmeden önce Tanrı'ya söylediklerine gönderme: "Baba, onları bağışla, çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar" (Luka 23:34).
Ölçüm çerezi, kabul edene kadar yazılmaz. Ayrıntı gizlilik sayfasında.
Popüler ve son eklenenler
Yalnızca başlıklarda değil, bilgi maddelerinin içinde de arar — örneğin dublör, ilk seçilen oyuncu, gizli gönderme.
