Jets'in üyesi Tony'nin (Richard Beymer) Sharks'ın liderinin kız kardeşi Maria'ya (Natalie) aşık olmasıyla iki grup arasında bir şiddet patlaması olur ve filmin kalpleri kıran finalinde pek çok masum kan dökülür.
Jennifer Lopez'in en sevdiği film. Büyürken tam "37 kez" izlemiş. "O ezik Maria olmak istemedim hiç... Zirveye dans ederek çıkan Anita olmak istedim." demiş.
Film için "America"'nın sözleri büyük ölçüde değiştirildi. Şarkının esas olarak Porto Riko ve Porto Rikolular ile alay etmesi nedeniyle Broadway versiyonunun Porto Rikolular için fazla küçümseyici olduğuna dair şikayetler vardı. Filmin sözleri Porto Rikolular'ın Amerika'da maruz kaldığı ırkçılık ve ayrımcılığı vurguluyor.
Russ Tamblyn (Riff), başlangıçta filmdeki dansından çok memnun olmadığını söyledi, ta ki Fred Astaire galada yanına gelip filmdeki dansına çok hayran olduğunu söyleyene kadar.
Natalie Wood'u seslendirmek Marni Nixon'un asıl görevi olmasına rağmen Nixon, Rita Moreno için nispeten yüksek bir vokal kaydı gerektiren bir numara da yaptı. Wood'a olduğu kadar Moreno'ya da seslenen Nixon, film albümü telif ücretlerinden bir pay almayı hak ettiğini düşünüyordu. Ne film ne de plak yapımcıları onun taleplerine boyun eğmedi. Leonard Bernstein, Nixon'un New York Filarmoni konserlerinde sanatçı-meslektaşı olması nedeniyle, gelirinin bir kısmını gönüllü olarak vererek bu çıkmazı kırdı; bu, bir sadakat-telif jestiydi. Telif haklarının yüzde birinin dörtte birini (cömert bir miktar) ona devretti.
Natalie Wood, film boyunca sol bileğine bir bilezik takıyor; bunu herhangi bir estetik nedenden dolayı değil, The Green Promise (1949) sahnesinde şiddetli yağmur fırtınası sırasında çöken köprüden düşerek bileğini yaraladığı ve bileğinde çirkin bir kemik çıkıntısına neden olduğu için takıyor. Yarasını gizlemek için bileziği taktı. Bütün filmlerinde bu onun alamet-i farikası haline geldi.
Erkek kot pantolonları, koreografinin ciddiyetine izin vermek için özel elastik iplik kullanılarak boyandı, yeniden boyandı ve "distressed," yapıldı.
Giriş sırasında Jetler iki çocuktan bir basketbol topu alıp onunla oynuyor. Onlar uzaklaşmadan önce Riff onu çocuklardan birine geri atıyor. Bu çocuk, 1990'lı ve 2000'li yılların filmlerinde rol alan Culkin kardeşlerin babası Kit Culkin.
Natalie Wood parmaklarını şıklatamadığı için parmak şıklatma sesine dublaj yapılması gerekiyordu.
"Cool", oyuncular için o kadar zorlu bir sayıydı ki, Mouthpiece'i oynayan Harvey Evans (namı diğer Harvey Hohnecker), daha sonra oyuncuların sahneyi tamamladıktan sonra ritüel olarak dizliklerini yaktıklarını söyledi.
Yönetmen Robert Wise, New York'taki çete üyelerini olay yerindeki kalabalığı kontrol etmeleri için işe aldı ve New York City'de çekim yapmak için savaştı.
Film, Shakespeare'in 'Romeo ve Juliet'ini güncellese de, en bilinen unsurlardan biri burada farklıdır: İki baş karakter de sonunda ölmez. Tony ölür, ancak Maria hayatta kalır.
Bazı sahnelerde, 1898'den 1971'e kadar New Jersey'deki Cliffside Park ve Fort Lee sınırında yer alan gerçek bir lunapark olan Palisades Park'ın posteri görülür.
'Gee, Officer Krupke' şarkısında Jetler, çetelerinin davranışlarına dair kolluk kuvvetlerinden, yargıçlardan, psikologlardan ve sosyal hizmet görevlilerinden duydukları çeşitli yorumları tiye alır. Orijinal 1950'ler seyircisi, 'sosyal hastalık' ifadesinin cinsel yolla bulaşan enfeksiyonlar için kullanılan eski bir argo olduğunu bilirdi; bu nüans, 2021 filmi izleyicileri için kaybolmuş olabilir.
Filmin ilk müzikal notaları, şofar adlı enstrümanın t'keya sesidir.
Jennifer Lopez'in en sevdiği filmdir; büyürken '37 kez' izlediğini ve 'Asla o mızmız Maria olmak istemedim... Zirveye dans ederek çıkan Anita olmak istedim' dediğini söylemiştir.
Elbise dükkânında Maria, Anita'ya sevgi sözcüğü olarak 'querida' der. Sadece birkaç dakika sonra John Astin, Addams Ailesi dizisinde Gomez Addams rolüyle eşi Morticia'ya sürekli aynı isimle hitap edecek olan rekreasyon direktörü olarak görünür.
Yapım Hikâyesi 37
Jerome Robbins başlangıçta filmi yönetmediği sürece projede çalışmayı reddetmiş. Yapımcı Walter Mirisch, daha önce hiç film çekmemiş olan Robbins'e her şeyi teslim etmekten çekinmiş. Bu yüzden dram sahnelerini yönetmesi için Robert Wise'ı görevlendirmiş, Robbins ise şarkı ve dans sahnelerini üstlenmiş. Robbins her sahnenin sayısız çekimini yapma alışkanlığı edinmiş. Bu yüzden film bütçeyi aşmış ve takvim gerisinde kalmış. Sonunda işine son verilmiş.
Orijinal Broadway kadrosunun çoğu, ya fotoğrafta çok yaşlı göründükleri ya da genç karakterler için gerçekten çok yaşlı oldukları için filmden elendi. Hollywood birçok yıldızın şarkı seslerini dublajlamaya alışkın olduğundan, başroller için düzinelerce şarkı söylemeyen aktör ve aktris denendi veya düşünüldü. Bunlar arasında Suzanne Pleshette, Jill St. John, Audrey Hepburn, Elizabeth Ashley, Anthony Perkins, Warren Beatty, Burt Reynolds, Richard Chamberlain, Troy Donahue ve Gary Lockwood vardı.
Film için yeniden yazılan diğer tüm şarkıların yanı sıra, belki de en çok üzerinde çalışılan şarkılardan biri "The Rumble Song" (bazen kısaca Quintet olarak da bilinir) olmuş. Savaş konseyinin sonucu nedeniyle, her çeteden en iyi adam adil bir şekilde dövüşecekmiş. Sahne gösterisinde düello başlangıçta Bernardo ile Diesel arasında yapılacakmış. Diesel filmde yer almadığı için düello Ice ile Bernardo arasında geçiyor. Ayrıca Riff'in Tony'yi Rumble'a gelmeye ikna ettiği bir bölüm var ("I'm counting on you to be there tonight/When Diesel wins it fair and square tonight"), dövüşenlerin değişmesi nedeniyle bu kısım değişmiş ("We'll be a-backing you boy/You're gonna flatten him good").
Riff ve Tony birbirlerine bağlılık yemini ederler: Riff "womb to tomb" (beşikten mezara) der, Tony de "birth to earth" (doğumdan toprağa) diye yanıtlar. Sahnede Tony'nin ilk yanıtı "sperm to worm" (spermden solucana) imiş, ama bu ifade dönemin sansür standartlarını aştığı için filmde değiştirilmiş.
Natalie Wood, şarkılarının stüdyo tarafından değiştirilme hakkını veren bir sözleşme imzalamış. Kendisine Marnie Nixon'ın sadece yüksek notaları dublajlayacağı söylenmiş. Ancak stüdyo gizlice Wood'un şarkıları öğrenirken kaydetmiş ve Marnie'ye göndermiş. Böylece Marnie, Natalie'nin ses tonuna alışabilsin.
"America" şarkısının sözleri film için büyük ölçüde değiştirilmiş. Broadway versiyonunun Porto Rikoluları fazla küçük düşürdüğü, şarkının esas olarak Porto Riko ve Porto Rikolularla dalga geçtiği yönünde şikayetler varmış. Filmdeki sözler ise Porto Rikoluların Amerika'da maruz kaldığı ırkçılığı ve ayrımcılığı vurguluyormuş.
O dönem için alışılmadık bir şey: Filmde açılış jeneriği yok, sadece bir başlık sekansı var. Bu yüzden bütün jenerik sona bırakılmış. Jeneriğin çoğu gerçek duvarlara ve sokak tabelalarına yazılı olarak gösterildiği için normalden uzun sürüyor. Böylece film, 17 yıl sonra Superman The Movie çıkana kadar (o da neredeyse 7,5 dakika sürmüş) en uzun kapanış jeneriği rekorunu elinde tutmuş; bu süre 5 dakikanın biraz üzerindeymiş.
Natalie Wood filmde söyleyeceği tüm şarkıları kaydetmiş ve kendisine sadece bazı yüksek notalarının dublajlanacağı söylenmiş, ama sonunda hepsi Marni Nixon tarafından dublajlanmış. Natalie'nin gerçek şarkı söyleyen sesi Inside Daisy Clover filminde "You're Gonna Hear from Me" şarkısını söylerken duyulabilir ve Gypsy (1962) filminde kendi sesiyle söylemiş.
Robert Wise'ın Tony rolü için ilk tercihi Elvis Presley'miş. Ancak Presley'in menajeri 'Colonel' Tom Parker, Elvis'in on iki şarkıdan sadece altısında söyleyecek olması ve film müziğinin özel haklarına sahip olamayacağı için teklifi reddetmiş.
Russ Tamblyn başlangıçta Tony rolü için deneme çekimine girmiş. Seçim onunla Richard Beymer arasında kalmış ve rolü Beymer kapmış. Ama sonra oyuncu seçme yönetmenleri onu geri çağırıp Riff için okuma yapmasını istemişler ve Tamblyn bu rolü almış.
Marnie Nixon, The King and I'nin film müziği için 420 dolar almış, bu yüzden West Side Story için telif istemiş ama reddedilmiş. New York Filarmoni ile konserler veren ve West Side Story'nin bestecisi Leonard Bernstein'la çalışan başarılı bir konser şarkıcısı olduğu için Bernstein ona plak teliflerinden yüzde yarım vermeyi kabul etmiş. Bu büyük bir hit olmuş ve Nixon diğer tüm işlerinden kazandığına eşit bir meblağ elde etmiş.
Oyunun bir Yahudi oğlan ve bir İrlandalı Katolik kızı içermesi planları, yapımcı Arthur Laurents oyunu "Abie's Irish Rose"a çok benzediğini düşündüğü için terk edildi.
Jerome Robbins, proje ekibinden çıkarılmadan önce dört numarayı tamamlamış: Prolog, "Cool", "I Feel Pretty" ve "America".
Rita Moreno'ya göre yönetmenler Robert Wise ve Jerome Robbins birbirinin tam zıttıymış. Moreno, Wise'ı dünyanın en nazik ve en sabırlı adamı olarak tanımlarken Robbins'in öfkesinin çok sert olduğunu, aşırı talepkâr ve sabırsız davrandığını söylemiş. Yine de Robbins'le tekrar çalışmak için her şeyi bırakabileceğini hemen eklemiş.
One, Two, Three (1961) filminin çekim takvimiyle çakışması, Horst Buchholz'un West Side Story'de kendisine teklif edilen Tony rolünü kabul etmesini engelledi.
West Side Story (1961): Tony sahnede varsity ceketle beyaz nesne tutuyorGörsel: Wikimedia Commons · Photo by Fred Fehl, New York, Public domain
Jimmy Bryant, Richard Beymer'ın "hayalet sesi" olmak için dünyadaki tüm şarkıcılar arasından seçilmiş. Yapımcılar seçmelere dünyanın her yerinden insanları uçurup Beverly Hills Hotel'de ağırlamış. Yapımcılar Jimmy'yi işe almaya karar verdiğinde ona asgari ücretle bir sözleşme teklif etmişler; o da o sırada çok paraya ihtiyacı olduğu için kabul etmiş. Jimmy Bryant sadece televizyon tekrarları için telif almış. Plak albümü telifi sorduğunda Saul Chaplin ona bu haklar Leonard Bernstein ve Stephen Sondheim'da olduğu için doğrudan onlarla görüşmesi gerektiğini söylemiş. Bernstein'ın arkadaşı olan Marni Nixon, anlaşmasını görüşmek için menajerini New York'a uçurmuş. Marni Nixon ilk çekinde 18.000 dolar almış.
Orijinal senaryoda iki çete The Cats ve The Dogs olarak geçiyormuş. Ancak köpekbalıkları ve jetlerin daha denk bir eşleşme olduğu düşünüldüğü için The Sharks ve The Jets olarak değiştirilmiş.
Orijinal oyundan çıkarılan tek büyük bölüm, 'Somewhere' şarkısının ardından gelen yedi dakikalık rüya balesiydi. Bu bale büyük ölçüde 'Oklahoma' oyunundaki rüya balesinden esinlenmişti. Tony ve Maria, çetelerin kavga etmediği huzurlu bir yer bulmayı hayal ediyor ve ikisi için bir düğün alayı oluşturuluyordu; bu sırada sahne dışından bir ses şarkıyı söylüyordu. Ancak aniden Riff ve Bernardo ortaya çıkıyor ve bıçak kavgasının kâbus gibi bir yeniden canlandırması başlıyordu. Film için bale çıkarıldı ve şarkı Tony ile Maria'nın düeti haline getirildi.
Şarkıların neredeyse tamamının dublajlı olması filmi bir ölçüde lekeledi, ama ironik bir şekilde, karakteri tek bir solo bile söylemeyen George Chakiris, filmin başarısının ardından plak anlaşması imzalayan tek oyuncu oldu. Bu 1960'ların başında standart bir uygulamaydı; Patty Duke, Hugh O'Brian, Richard Chamberlain, Connie Stevens ve Tab Hunter gibi şarkı söylemeyen oyuncular da hayran kitlelerinin çağrısına kulak verip, isteksiz de olsa kayıt stüdyosuna girdiler. Yaptıkları albümler, şarkı söyleme yeteneklerinden çok ünleri ve albüm kapakları sayesinde en çok satanlar arasına girdi. Chakiris'in Capitol için yaptığı albümler genellikle çerçeveletilebilir fotoğraf kartlarıyla birlikte gelirdi.
2011'deki ölümünden önce Arthur Laurents, Disney stüdyolarının bir zamanlar West Side Story'nin animasyon versiyonunu önerdiğini ve hatta 7 dakikalık bir örnek makara bile ürettiğini açıklamış. Bu örnekte rakip çete üyeleri "beyaz kediler ve siyah kediler" imiş ve Porto Rikolu "Maria kedisi bir vapur [gemisinin] halatından ülkeye yasadışı yolla iniyormuş"... ve sevgilisi "Tony kedisi ezilmiş. Ne kadar berbat olduğuna inanamazsınız."
'Gee, Officer Krupke' şarkısının sahnedeki sözleri şöyleydi: 'My father is a bastard, my ma's an s.o.b. My grandpa's always plastered...' Film için bu sözler değiştirilmek zorunda kalındı: 'My daddy beats my mommy, my mommy clobbers me, my grandpa is a commie...' Ayrıca sahnedeki bir dize de şöyleydi: 'Dear kindly social worker, they say go earn a buck, like be a soda jerker, which means like be a schmuck.' Filmde bu dizeler 'Dear kindly social worker, they say go get a job, like be a soda jerker, which means I'd be a slob.' olarak değiştirildi.
Marnie Nixon, The King and I filminin müzikleri için 420 dolar almış ve West Side Story için telif istemiş ama reddedilmiş. Bunun üzerine besteci Leonard Bernstein ona plak teliflerinden yüzde yarım vermiş; diğer tüm işlerinden aldığı da bu olmuş.
Natalie Wood'un şarkı kısımları dublajlanmış olsa da, 1992'de Sony Music orijinal film müziğini 20-bit teknolojisiyle yeniden düzenleyip CD olarak yayınladı. Bu sürümde daha önce yayınlanmamış bölümler, Wood'un şarkı söylediği bir test kaydı da vardı. Tüm şarkılar ve müzik parçaları, çekimlerden önce, 9 ve 10 Ağustos 1960'ta Hollywood'da kaydedilmişti.
Maria'nın "I Feel Pretty" şarkısının orijinal sahne versiyonunda "I feel pretty and witty and bright / And I pity / Any girl who isn't me tonight" sözleri varmış. Filmde bu gece sahnesi gündüze çevrilmiş ve muhtemelen bu nedenle "bright" ve "tonight" kafiyeleri "gay" ve "today" olarak değiştirilmiş. 2021 filmi bu sahneyi tekrar geceye taşımış ve sahne versiyonunun orijinal sözlerini geri getirmiş.
Laurents ve Sondheim, gösteriyi yazarken Jets'in diyaloglarında gerçek New York çete argosu kullanmamaya karar verdiler. Bunun eski moda bir hava katacağını düşünüyorlardı. Bunun yerine 'daddy-o' ve 'cool' gibi birkaç gerçek terimi, 'cracko-jacko', 'ooblee-oo' ve 'pam-pam' gibi ritmik ünlemlerle karıştırarak kendi argo larını yarattılar.
"America" şarkısından önceki çatı sahnesinde, kızlar Bernardo'nun konuşmasıyla dalga geçerken kızlardan biri "We came with our hearts open" (Kalplerimiz açık geldik) der. Sharks'lardan biri de "You came with your pants open!" (Pantolonunuz açık geldiniz!) diye karşılık verir. Bu replik, sansür kuralları yüzünden filmde "You came with your mouth open" (Ağzınız açık geldiniz) olarak değiştirilmiş.
Riff'i oynayan Russ Tamblyn'in 'The Jet Song' için sesi, filmde onun sağ kolu Ice'ı canlandıran Tucker Smith tarafından dublajlandı.
Rita Moreno'nun şarkı sesi sadece "A Boy Like That" için Betty Wand tarafından dublajlanmış, çünkü şarkı onun ses aralığının altındaymış. "America"yı ise kendisi söylemiş.
Natalie Wood'un dublajını yapan Marni Nixon, Rita Moreno için de beşlinin sonunu söylemek zorunda kalmış. Nedeni, Betty Wand ve Moreno'nun ikisinin de soğuk algınlığı olması ve şarkı söyleyememeleriymiş, bu yüzden yapımcılar Nixon'dan sonu söylemesini istemiş. Böylece aynı anda iki sesi birden söylüyor.
West Side Story'nin orijinal Broadway yapımının kitabını yazan Arthur Laurents, daha sonra bu 1961 film versiyonunun "sahte aksanlar, sahte lehçe, sahte kostümler" yüzünden kusurlu olduğunu kabul etti.
Russ Tamblyn'e göre Jerome Robbins sette bir gün onlara West Side Story fikrinin aslında Montgomery Clift'ten geldiğini söylemiş. Clift o sırada Jerry'nin (Robbins'in) erkek arkadaşıymış. Robbins, Monty ile Fire Island'da bir partide olduğunu ve Clift'in "Bir müzikal fikrim var. Neden Romeo ve Juliet hakkında bir müzikal yapıp onu New York'ta çetelerle işlemiyorsun?" dediğini anlatmış. Jerry de bu fikri kafasından atamadığını söylemiş.
Pauline Kael, The Sound of Music (1965) filmini ünlü bir şekilde yerden yere vurmuştu. Robert Wise'ın diğer başyapıtı West Side Story (1961) için de aynısını yaptı. Kael'in eleştirisi ortalığı kasıp kavurmuştu. Film "çılgınca bir saçmalık", diyaloglar "acı verecek kadar eski moda ve duygusal", danslar "yapmacık, hastalıklı romantik bir bale"ydi ve "makine gibi işlenmiş" Natalie Wood "o kadar kusursuz bir bayağılıktaydı ki aşka dair bütün düşünceleri yok ediyordu."
70 mm çekim yapmak aşırı pahalıymış. Bu filmi çektikten sonra - özellikle Jerome Robbins'in yoğun yeniden çekimlerinden sonra - Mirisch kardeşler bir daha bu formatta film yapmayı reddetmişler.
"One Hand, One Heart" şarkısı daha önceki Candide müzikali için yazılmış, ancak Leonard Bernstein tarafından sonradan çıkarılmış ve West Side Story için yeniden canlandırılmış.
Sahnede "America" bölümü Anita ile Rosalia arasında bir düet olarak tasarlanmış. Film için Anita ile Bernardo arasında bir düete dönüştürülmüş.
Sahne versiyonunun yönetmeni Jerome Robbins filme imza attığında ilk işi, yapımcıları Jets'in lideri rolüne Elvis Presley'i, çetesine de Fabian, Frankie Avalon ve Paul Anka'yı alma fikrinden vazgeçirmek olmuş. Robbins hâlâ dansçılarıyla provadayken, müzikal olmayan sahneleri yönetmesi için Robert Wise getirilmiş ve zamanla tüm kontrolü ele almış. Natalie Wood ve Richard Beymer'in şarkılarını Marnie Nixon ile Jim Bryan seslendirmiş. Wise ve Robbins, Akademi tarihinde ortak yönetmen olup da adı anılmayan veya teşekkür edilmeyen tek yönetmenlermiş. Robbins Broadway'e dönüp Funny Girl ve Fiddler on the Roof gibi müzikallerin denetimini ve koreografisini üstlenmiş, ama bir daha film yönetmemiş.
Jerome Robbins başlangıçta filmi yönetemediği sürece üzerinde çalışmayı reddetti. Yapımcı Walter Mirisch, dizginleri tamamen daha önce hiç film yapmamış olan Robbins'e devretme konusunda gergindi, bu yüzden dramayı yönetmesi için Robert Wise'ı görevlendirdi, şarkı söyleme ve dans sahnelerini Robbins üstlenecekti. Robbins, filmin bütçeyi aştığı ve programın gerisinde kaldığı noktaya kadar her sahneyi çok sayıda çekme alışkanlığı geliştirdi. Bu onun kovulmasına yol açtı.
Kamera Arkası 23
West Side Story'nin açılış sekansında P.S. 94 İlkokulu görülebiliyor. (68. Sokak ve Amsterdam Caddesi'nin köşesi.)
"Gee Officer Krupke" sırasında Graziella sırtı kameraya dönük şekilde yangın musluğuna oturuyor. Gina Trikonis çekimler sırasında hastaymış, bu yüzden onun yerine bir dublör kullanılmış.
Açılış sekansı West 68 Street'te (Amsterdam Ave. ile West End Ave. arasında) geçiyor. Ancak okul bahçesi sahnesinin arka planı yanlış. St. Matthews Kilisesi'nin papaz evi (arka tarafı) aslında 110 Street'te değil, 68 Street'teymiş.
Filmin açılışındaki şehir manzarasında görülen gemi, United States Lines'a ait SS United States'tir. Gemi ilk kez 1952'de denize indirilmiş, 1960'ların sonunda hizmet dışı bırakılmış ve o zamandan beri boşta duruyormuş. Yakın zamanda NCL tarafından satın alınmış ve yolcu gemisi olarak yenilenmesi planlanmış. SS United States şu anda Philadelphia, Pensilvanya'daki Delaware Nehri kıyısında bir iskelede paslanarak çürümeye terk edilmiş durumda.
Erkek oyuncuların kot pantolonları boyanıp yeniden boyanmış ve eskitilmiş. Kareografinin zorluğuna dayanabilmesi için özel elastik iplik kullanılmış.
"Cool" şarkısı oyuncular için o kadar zorlayıcıymış ki, Mouthpiece rolünü oynayan Harvey Evans (nam-ı diğer Harvey Hohnecker) daha sonra oyuncuların sahneyi bitirdikten sonra dizliklerini ritüel olarak yaktıklarını söylemiş.
Natalie Wood ve George Chakiris daha "Porto Rikolu" görünmek için makyaj yaparken, aslında Porto Rikolu olan Rita Moreno da onların ten rengine uymak için aynı makyajı yapmak zorunda kalmış. Moreno, Haziran 2021'de National Public Radio'nun "Fresh Air" programında Terry Gross'a verdiği röportajda, beyaz Hollywood yapımcılarının ten rengini koyulaştırmak için makyaj yapması gerektiğine karar vermesine alışkın olduğunu, ama West Side Story'nin kariyerindeki en kötü örnek olduğunu hatırlamış. Üstelik bu, gerçek etnik kökeni ve ulusal kimliği olan Porto Rikolu birini oynadığı ender zamanlardan biriymiş: "West Side Story'de yapmak zorunda kaldığım makyaj daha kötüydü. Çamur gibiydi. George Chakiris'in bazı çekimlerini hatırlıyorum - bu arada kendisi hâlâ çok sevdiğim bir arkadaşımdır - sanki biri onu ayak bileklerinden tutup bir kova çamura batırmış gibi görünüyordu. O kadar kalın ve koyuydu ki yüzümüz çizgiler halinde akıyor ve altından gerçek rengimiz görünüyordu. Bir makyajcıya 'Neden bu renkte olmak zorundayım bilmiyorum' dediğimi hatırlıyorum. 'Bu benim rengim değil' dedim. Beni makyajlarken bana 'Sen ırkçı mısın?' dedi."
Natalie Wood parmak şıklatamadığı için parmak şıklatma sesi dublajlanmak zorunda kalınmış.
Yönetmen Robert Wise, mekanda çekim sırasında kalabalığı kontrol etmek için New Yorklu çete üyelerini tutmuş ve New York'ta mekanda çekim yapmak için mücadele etmiş.
Sadece açılıştaki prolog bölümü ve Jets şarkısı New York'ta, Manhattan'da gerçek mekânlarda çekilmiş: (1) Amsterdam Avenue ile West End Avenue arasındaki West 68th Street (sokak sahneleri). (2) 2nd Avenue ile 3rd Avenue arasındaki East 110th Street (okul bahçesi). İki farklı mekândan çekilen sahneler daha sonra aynı mahalledeymiş gibi görünecek şekilde birleştirilmiş.
Spor salonundaki dans sahnesinde DJ, bütün erkeklere dışarıya doğru bir çember, kızlara da içe doğru bir çember oluşturmalarını söylüyor ve "dur!" diyene kadar zıt yönlerde yürüyorlar. Durduklarında eşleşmiş oluyorlar. Bütün bu düzen, Tony ile Maria'nın karşılaşmasını hazırlamak için düşünülmüş. Ama Robert Wise ve Jerome Robbins'in çektiği şekilde bunu anlamak mümkün değil; sanki salonun iki ucundan rastgele birbirlerine doğru geliyorlarmış gibi görünüyorlar.
"Cool" şarkısının zorlu çekimleri sırasında Eliot Feld (Baby John) yere yığılmış ve zatürre teşhisiyle hastaneye kaldırılmış.
İç mekan setleri, büyük 70 mm kameralarla düşük açılı çekim yapabilmek için yerden yaklaşık 1,8 metre yükseğe inşa edildi.
Jets ve Sharks'ı oynayan oyuncular New York'un beton sokaklarında dans etmekten incik kemiği iltihabı çekmişler. Buna ve sürekli yağmura rağmen hepsi gerçek mekânda çekim yapmayı sevmişler; hatta daha uzun süre mekânda kalabilmek için "yağmur dansı" bile yapmışlar (bir iki kez işe yarar gibi görününce sonunda bundan men edilmişler).
Yapımcılar çekimler sırasında gerilim yaratmak için farklı çeteleri ayrı tutmaya çalışmış. Ama Russ Tamblyn (Riff), en az bir "Jet" üyesinin bir "Shark" ile aynı evi paylaştığını ve bu durumun çekimler boyunca devam ettiğini söylemiş.
Rakip çetelerdeki oyunculara, set dışında birbirlerine şakalar yapmaları söylenmiş. Amaç, aralarındaki gerginliği yüksek tutmakmış.
Russ Tamblyn gençliğinde jimnastikçi olarak eğitim almış ve bu becerilerini "Mambo" ve "Officer Krupke" numaralarında kullanırken görülebiliyor.
Natalie, Marnie'nin kendisinin yerini alması için yazılı izin vermiş ama bunun sadece tiz notalarda olacağına dair güvence almış.
Natalie Wood soyunma odasında kendisine kötü davrananların listesini tutarmış. Richard Beymer da nedeni bilinmez bir şekilde ve kendisinin haberi olmadan bu listeye girmiş. Bunu yıllar sonra Russ Tamblyn'den öğrenmiş; ikisi Twin Peaks (1990) dizisinde çalışırken Tamblyn söylemiş.
Rita Moreno, Jets saldırısından sonra Anita'nın "Don't you touch me!" (Bana dokunma!) repliğini söylerken o zamanki sevgilisi Marlon Brando'yu taklit ettiğini söylemiş. Brando bunu filmin prömiyerinde fark etmiş.
Birçok çekim, New York'lu modern Amerikalı ressamların, özellikle Ben Shahn ve Robert Vickrey'in eserlerini taklit ediyor.
Richard Beymer daha sonra kendisinin ve Natalie Wood'un kamera arkasında yakın bir ilişki kurmadığını açıkladı ve çekimler sırasında ona yönelik muamelesini en iyi ihtimalle mesafeli olarak tanımladı. Beymer, sorunun bir kısmının, kötüye giden önceki bir filmin ekran testi olduğuna inanıyordu. Ancak Beymer, birkaç yıl sonra Wood'la yollarının bir gece kulübünde kesiştiğini, Wood'un kendisine merhaba dediğini ve birkaç dakika sohbet ettiğini, kendisine karşı bu kadar tatlı ve nazik olmasına şaşırdığını söylüyor.
Eliot Feld (Bebek John), "Cool"'un zorlu çekimleri sırasında bayıldı ve zatürre nedeniyle hastaneye kaldırıldı.
Karakterler ve Oyuncular 14
Rita Moreno şarkı söyleyip dans edebiliyor ve oyunculuk yapabiliyormuş ama "A Boy Like That" şarkısındaki pes notaları çıkaramadığı için Betty Wand tarafından seslendirilmiş.
Natalie Wood film boyunca sol bileğinde bir bileklik takıyor. Bu estetik bir tercih değilmiş. Wood, The Green Promise (1949) filminin şiddetli yağmur fırtınası sahnesinde yıkılan köprüden düşerek bileğini sakatlamış ve bileğinde çirkin bir kemik çıkıntısı oluşmuş. Bu yarayı gizlemek için bileklik takıyormuş. Bileklik tüm filmlerinde onun alametifarikası haline gelmiş.
Richard Beymer'in şarkılarını Jimmy Bryant seslendirmiş.
George Chakiris, ana karakterler arasında sesi dublajlanmayan tek oyuncuymuş. Çünkü söyleyeceği zor bir solo şarkı yokmuş.
West Side Story (1961): Bernardo ve iki adam kentsel alanda dans veya kavga halindeGörsel: Wikimedia Commons · From West Side Story, Public domain
Marni Nixon, Maria'nın şarkı sesini kaydetmenin yanı sıra, Natalie Wood'un post prodüksiyonda düzeltilmesi gereken bazı diyaloglarını da dublajlamış. Özellikle Maria'nın son replikleri olan "Don't you touch him!" ve "Te adoro, Anton" Natalie Wood değil, Nixon tarafından söylenmiş.
Richard Beymer filmde Tony'yi oynamasıyla hatırlansa da, filmdeki şarkıları Jimmy Bryant tarafından seslendirilmiş.
Richard Beymer sonradan Natalie Wood ile kamera arkasında yakın bir ilişkileri olmadığını açıklamış. Wood'un çekimler sırasında ona davranışını "en iyi ihtimalle mesafeli" diye tanımlamış. Beymer'a göre sorunun bir kısmı önceki bir filmden kötü giden bir ekran testiymiş. Ancak Beymer, birkaç yıl sonra bir gece kulübünde karşılaştıklarını, Wood'un ona merhaba deyip birkaç dakika sohbet ettiğini ve ona karşı ne kadar tatlı ve nazik olduğuna şaşırdığını söylüyor.
Natalie Wood kadroya katıldığında Splendor in the Grass (1961) filmini yeni bitirmişti ve şarkı söyleme ve dans etme konusunda çok güvensizdi, içine kapanmıştı; bu yüzden bazı oyuncu arkadaşları onu mesafeli buldu. Yaygın efsanenin aksine, Tony rolü için Warren Beatty'i istemiyordu. Splendor in the Grass (1961) çekimleri sırasında iyi anlaşamamışlardı ve ancak Wood, Robert Wagner'den ayrıldıktan sonra çıkmaya başladılar. Wood'a dans sahnelerinde yardım eden ve yakın arkadaşı olan Tony Mordente, Beatty'nin çekimler sırasında ya da sonrasında hiç ortalıkta olmadığını doğruladı; çünkü Beatty prodüksiyon boyunca kamera arkasında hem Wood hem de Wagner ile çok zaman geçiriyordu.
Orijinal gösteride Riff'in kız arkadaşı Velma'ydı; Jet kızlarının daha neşeli ve biraz daha aptal olanı. Graziella ise grubun kas gücü Diesel'in kız arkadaşıydı. Filmde eşleşmeler tersine çevrildi: Velma, Ice'in kız arkadaşı oldu ve daha zeki, daha sert Graziella, Riff'in kız arkadaşı yapıldı.
Tucker Smith'in canlandırdığı Ice rolü film için yaratılmış ve sahne prodüksiyonunda yokmuş.
Maria'nın anne ve babasından birkaç kez onunla aynı evde yaşadıkları şeklinde bahsedilse de, hiçbir zaman ekranda görünmezler.
Richard Beymer daha sonra bir röportajda performansından memnun olmadığını itiraf etmiş. Tony'yi daha kaba ve sert, eskiden bir çeteyle takılıp eğlence olsun diye kavga çıkaran gerçek bir sokak çocuğu gibi oynamak istemiş. Ama Robert Wise ona Tony'yi herkesin en iyi kalpli adamı gibi oynatmış. Beymer'e göre bu, karakterin geçmişiyle uyuşmuyormuş. Bazı repliklerini, özellikle de romantik olanları, ciddi bir yüzle söylemekte zorlanmış. Hatta filmin Londra prömiyerini terk ettiği söyleniyor. Oysa bu, onun en ünlü rolü olmuş.
Russ Tamblyn başlangıçta Tony rolünü denemişti. Bu sadece ona ve Richard Beymer'e kalmıştı ve sonunda Beymer bu ödülü aldı. Ancak daha sonra oyuncu kadrosu direktörleri onu geri çağırdılar ve Riff için okumasını istediler ve o da rolü aldı.
Robert Wise'ın Tony'yi canlandırmak için ilk tercihi Elvis Presley'di. Ancak Presley'in menajeri 'Albay' Tom Parker, Elvis'in on iki şarkıdan yalnızca altısında şarkı söyleyeceği ve film müziğinin özel haklarına sahip olmayacağı için bunu reddetti.
Göndermeler ve Referanslar 11
Modern ürün yerleştirme ve sponsorluk öncesi dönemde, Coca-Cola Company filmde oldukça iyi görünür: Tony'nin istiflediği ahşap kasalardaki isimden tanınan burgulu cam şişelere kadar.
Elbise dükkanında Maria, Anita'ya "querida" diyor, bir sevgi sözcüğü. Sadece birkaç dakika sonra John Astin, eğlence direktörü olarak görünüyor; oyuncu, "Addams Family" dizisinde Gomez Addams rolünde karısı Morticia'ya hep bu isimle seslenecekti.
West Side Story (1961): Anita rolündeki Rita Moreno kırmızı halıdaGörsel: Wikimedia Commons · John Ferguson, CC BY-SA 3.0
Prolog bölümünde Jets'ler iki çocuktan bir basketbol topu alıp oynarlar. Uzaklaşmadan önce Riff topu çocuklardan birine geri atar. O çocuk, 1990'lar ve 2000'lerin filmlerinde oynayan Culkin kardeşlerin babası Kit Culkin'dir.
The Nanny'de Rita Moreno, Maggie'nin beden eğitimi öğretmeni Bayan Wickervich Stone'u oynar. Bu karakter aynı zamanda Fran'ın da beden eğitimi öğretmeniydi ve "A Boy Like That/I Have a Love" şarkısının sözlerini söyler. Bu, Moreno'nun Anita rolünü oynadığı West Side Story (1961) filmine bir göndermedir.
West Side sokaklarındaki her yerde karşımıza çıkan siyasi afişlerdeki yüz, sert otorite figürleri rolleriyle tanınan karakter oyuncusu Barry Kelley'e ait.
Jets oyuncularından bazıları, artık saçları ağarmış yaşlı adamlar, 2007 filmi Enchanted'ın Central Park'taki şarkı ve dans sahnelerinde hanımlarla keyifle kaynaşıp dans etmişler.
Sharks'ın şekerci dükkânından "My Country 'Tis of Thee"yi ıslık çalarak ayrıldığı sahne, Animal House'daki benzer bir sahneye ilham vermiş olabilir.
Açılış bölümünde Jets ve Sharks birbirlerini kovalarken, üzerinde aktör Joseph Crehan'ın belediye başkan adayı olarak göründüğü bir dizi büyük siyasi afişin önünden geçiyorlar. Crehan o sıralarda The Andy Griffith Show'da yarı düzenli bir kasaba sakini rolünü oynuyormuş.
Garajdaki "Cool" bölümü sırasında birkaç Jewel Home Shopping Service kamyonu görülebilir. Bunlar, ev hanımlarına kahve, çay, baharat ve kuru gıda dağıtımı yapan bir ev teslimat işi olan Jewel Tea Company'nin ev ağıymış.
"Al Wood" posterleri, yapım tasarımcılarından biri olan Allen K. Wood'a gönderme.
"Al Wood" posterleri yapım tasarımcılarından biri olan Allen K. Wood'a gönderme yapıyor.
Derin Anlam 3
Bazı şarkılardaki imalı sözler bir yana, Tony beladan kaçtıktan sonra Maria'yla odasında baş başa olduğu sahne, sözde evlilik olsun olmasın, o dönemde sansürün izin verdiği son noktaydı. Ama birkaç yıl içinde bu kod kalkacak ve daha gerçekçi aşk sahneleri çekilebilecekti.
Filmdeki ilk müzik notaları shofarın t'keya sesi.
"Gee, Officer Krupke" şarkısında Jets çetesi, polis, yargıç, psikolog, sosyal hizmet uzmanı gibi kişilerin çetenin davranışları hakkında yaptığı yorumlarla dalga geçer. Dizelerden birinde A-rab şaka yapar: "Bence bu çocuğun kafasını hiç yormaya gerek yok. Gençlik suçluluğu tamamen sosyal bir hastalık." Action "Hey, bende sosyal hastalık var!" der ve A-rab "öyleyse onu bir sosyal hizmet uzmanına götürün!" diye karşılık verir. Şarkının ilerleyen kısmında "sosyal hastalık" temasını sürdürürler: "Gee, Officer Krupke / We're down on our knees / 'Cause no one wants a fellow / with a social disease." West Side Story'nin 1950'lerdeki orijinal sahne prodüksiyonunu ve 1960'ların başındaki film uyarlamasını izleyenlerin anladığı, ama 2021 filmindeki izleyicilerin kaçırmış olabileceği şey şu: "social disease" (sosyal hastalık), günümüzde cinsel yolla bulaşan enfeksiyon (frengi, bel soğukluğu vb.) olarak bilinen şeyin eski bir argo örtmecesiydi. Yani gösterinin orijinal seyircileri, Jets'in cinsel aktiviteye müstehcen ama dolaylı bir gönderme yaptığını anlardı; bu dolaylılık 1950'lerin ortasındaki sansürcüleri geçebilecek türdendi.
Kariyer ve Ödüller 6
Riff'i oynayan Russ Tamblyn, başlangıçta filmdeki dansından hiç memnun değilmiş. Ta ki prömiyerde Fred Astaire yanına gelip dansını çok beğendiğini söyleyene kadar.
Ünlü kostüm tasarımcısı Irene Sharaff bu filmdeki tasarımlarıyla Akademi Ödülü kazanmış. Spor salonu dansında giyilen elbiselerdeki renk paleti onun olağanüstü yeteneğinin sadece bir örneği.
Roger Ebert bu filmi "Great Movie List"ine almış, ama yıllar içinde Singin' in the Rain (1952) filminin artan itibarı ve kült statüsü yüzünden gözden düştüğünü de söylemiş. Ebert, West Side Story (1961) filme 4 yıldız vermiş; ama şunları eklemiş: "West Side Story 1961'in en iyi filmi seçilip 10 Akademi Ödülü kazanmış olsa da bugünlerde sinemaseverler tarafından pek anılmıyor; eski kurt Singin' in the Rain ise muhtemelen daha çok izleniyor ve kesinlikle daha çok seviliyor. West Side Story, insanların kendileri için iyi olduğunu düşündüğü türden bir müzikal, hayranlık uyandıran ama gerçekçi olmayan liberal duyguların dindar bir ifadesi; sokak çetelerinin savaşı - biri Porto Rikolu, diğeri Avrupalı göçmenlerin torunları - günümüz gerçekliğiyle kıyaslandığında dokunaklı biçimde masum görünüyor." Ebert, West Side Story'yi örtük bir övgüyle yerden yere vurmuş: "Yani danslar olağanüstü, birkaç şarkı standart haline gelerek kendini kanıtlamış ve sarsıcı güç ve hakikat anları var. West Side Story müzikal tarihinin bir dönüm noktası olmayı sürdürüyor. Ama dram, koreografi kadar keskin olsaydı, başroller Moreno'nun vahşi konsantrasyonuyla başa baş olsaydı, çeteler daha tehlikeli olsaydı ve kötü çocuk Archies ile Jughead'ler gibi olmasaydı, final orijinalin acıklılığını ve trajedisini karşılasaydı, ne olurdu bilinmez. Film cesur bir vizyonla başlamış ve bu vizyonun onu güvenli eğlenceye dönüştüren süreçten sağ çıktığını hissettiğinizde en iyi halinde."
Film Paris'te tam 249 hafta gösterimde kalmış ve Fransız sinema tarihinin en uzun süre gösterimde kalan filmi olmuş.
1961'in en çok hasılat yapan filmi olmuş: 43.656.822 dolar.
George Chakiris ve Rita Moreno'nun bu filmdeki Oscar kazanan performansları, onların tek Akademi Ödülü adaylıkları olmuş.
Spoiler içeren bilgiler
Spoiler içerir · Kamera Arkası
"The Taunting Scene" çekilirken Anita'nın Jets tarafından taciz edilip neredeyse tecavüze uğradığı sahnede Rita Moreno gözyaşlarına boğulmuş. Çünkü bu sahne ona kendi cinsel saldırı anılarını hatırlatmış. Moreno ağlamaya başlayınca Jets'i oynayan oyuncular hemen oyunu bırakıp onu teselli etmeye çalışmışlar. Bir yandan da seyircinin bu yaptıklarından dolayı onlardan nefret edeceğini söylüyorlarmış.
Spoiler içerir · Yapım Hikâyesi
Robert Wise filmde tek bir yükselen gerilim çizgisi olmasını, kavgadan sonra hiç hafif an bulunmamasını istemiş. Bu yüzden "I Feel Pretty" daha öne alınmış, "Cool" ile "Gee, Officer Krupke"nın yerleri değiştirilmiş. İlk perdenin sonundaki ölümlerden sonra "Gee, Officer Krupke"nın şımarık ve neşeli tonunu yersiz bulanlar filmin şarkı sıralamasını tercih ediyor. Sahne versiyonunda "I Feel Pretty" ve "Gee, Officer Krupke"nın kavgadan sonraya konması, Bernardo ve Riff'in ölümlerinin ardından seyirciyi neşelendirmek içimmiş; çünkü seyirciler Broadway müzikallerinde ölüm olayına alışkın değilmiş. Bu konu filmin hayranları arasında hâlâ hararetle tartışılıyor. Stephen Sondheim da ilk prodüksiyonda bu konudaki endişelerini dile getirmiş ve sonradan süregelen tartışmada kendini kısmen sorumlu hissettiğini itiraf etmiş.
Spoiler içerir · İlginç Bilgiler
Rita Moreno, 1961'de West Side Story'nin tanıtımı için Jack Benny'nin programına konuk olmuş. Jack Benny filmi sevdiğini ama onu asıl rahatsız eden şeyin final olduğunu söylemiş: Tony ölmek üzere, yeni vurulmuş ve Maria ona yardım etmek ya da doktor çağırmak yerine öylece durup ona şarkı söylüyormuş. Rita Moreno de "O sahneyi bir doktorla denedik ama doktor şarkı söyleyemiyordu, biz de o kısmı kestik" diye espri yapmış.
Spoiler içerir · Derin Anlam
Prolog birkaç hafta ya da ayın olayları olarak yorumlanabilir; filmin geri kalanı iki gün içinde geçer.
Spoiler içerir · Göndermeler ve Referanslar
Riff bıçaklanmadan hemen önce, çitin önüne sırtını dayadığı sırada, bıçaklanacağı yerdeki leke daha olay gerçekleşmeden görünüyor.
Spoiler içerir · Yapım Hikâyesi
Ice karakteri özellikle film için icat edildi. Orijinal gösteride Bernardo'yla bire bir dövüşmek için seçilen kişi Diesel'di ve Riff öldürüldükten sonra yeni lider Action oluyordu.
Ölçüm çerezi, kabul edene kadar yazılmaz. Ayrıntı gizlilik sayfasında.
Popüler ve son eklenenler
Yalnızca başlıklarda değil, bilgi maddelerinin içinde de arar — örneğin dublör, ilk seçilen oyuncu, gizli gönderme.
