Tinto, L'India vista da Rossellini belgeselinin editörü ve Il Generale della Rovere filminde yönetmen yardımcısı olarak Rossellini ile birlikte çalışıyor. Joris Ivens'in yönetmen yardımcısı olarak L'Italia non è un paese povero adlı televizyon belgeselinde birlikte çalıştı.
Il Giornale'deki Massimo Bertarelli, Brass'ı "authentic genius in the discovery, in the broadest sense of the term, of young female shoots" olarak tanımladı.
Capriccio'dan (1987) sonra, Brass'ın bir sonraki senaryosu Alberto Moravia romanından L'uomo che guarda idi. Bu senaryonun 1986'nın sonlarında veya 1987'nin başlarında kamera karşısına geçmesi planlandı, ancak yedi yıl ertelendi.
Yapım Hikâyesi 1
Salon Kitty (1976) ve Caligula'dan (1979) sonra filmlerinin tarzı yavaş yavaş erotik filmlere kaydı. Caligula aslında erotik bir film değil, iktidar üzerine bir hiciv olarak tasarlanmıştı. Ama yapımcılar değişti ve filmi Brass'ın onayı olmadan baştan kurguladı; birçok politik ve komik sahneyi çıkarıp cinsel açıdan müstehcen sahneler çektiler, böylece film pornografik bir dramaya dönüştü. Yönetmen adının jenerikten çıkarılmasını istedi ve filmde yalnızca 'Görüntü Yönetimi' için adı geçiyor. Buna rağmen film onun en çok izlenen işi olmayı sürdürüyor (ve ABD'de gösterime giren en yüksek gişe yapan İtalyan filmi).
Derin Anlam 1
Brass'ın ilk işlerinden bu yana filmleri izlenimci bir üslup izliyor. Uçsuz bucaksız manzaralar göstermek yerine, kaydırma ve yakınlaştırma hareketleriyle manzaranın parçalarını, çevredeki karakterleri ve nesneleri gösteriyor; böylece izleyici olayları sanki oradaymış gibi görüyormuş hissine kapılıyor. Bu aynı zamanda filmlere olağanüstü bir hız kazandırıyor.
2012'de Hollywood Reel Independent Film Festival, Brass'ın 1960'ların başı ve 1970'lerdeki filmlerinden bir retrospektif sundu ve yeni restore edilmiş kopyaları gösterdi. Restorasyonlar, son yıllarda Brass'ın 1960'lar ve 1970'lerdeki işlerini araştıran ve "Tinto Brass üzerine en yetkin akademik otorite" diye anılan Alexander Tuschinski ile işbirliği içinde yapılmış.
Tinto Brass İtalyan bir film yönetmeni ve senaristtir.
1964'te Umberto Eco, Tinto Brass'a 13. Triennale di Milano için görsel dil üzerine denemeler yapacağı iki kısa film sipariş etmiş: Tempo Libero ve Tempo Lavorativo.
1972'deki 22. Berlin Uluslararası Film Festivali'nde 'Resmi Yarışma' jürisinin üyesiydi.
Ocak 2000'de Tinto Brass, Malisa Longo'nun Così come sono (Edizioni Pizzonero) kitabına önsöz yazmış.
Venedikli bir aileden geliyordu. Hukuk fakültesini bitirdikten sonra 1957'de Paris'e taşındı. Orada Henri Langlois'nin yönettiği Cinémathèque française'in çalışmalarına katıldı ve yeni doğmakta olan Nouvelle vague çevresine girdi; Joris Ivens ile Roberto Rossellini'nin asistanı oldu.
Hayat ve Aile 2
Brass'ın Tintoretto olan takma adını (sonradan Tinto'ya kısaltılmış) ünlü Gorizia'lı ressam dedesi Italico Brass vermiş.
