Double Indemnity Nasıl Yapıldı? Yapım Hikâyesinden Bilgiler

James M. Cain, Billy Wilder ve Raymond Chandler'ın bulduğu bazı olay çözümlerini kendisi düşünseydi, bunları orijinal romanında kullanacağını itiraf etti.

Wilder, Neff'in polis tarafından yakalanıp idam edildiği bir son çekmişti, ancak daha sonra Neff'in ofisinde Keyes'in yanında pişmanlıkla ölmesinin daha dokunaklı olduğuna karar verdi.

Cain, romanını 1927'de New York'ta evli bir kadın ve sevgilisinin işlediği bir cinayete dayandırdı. Ruth Snyder, sevgilisi Judd Gray'i kocasını öldürmeye ikna etmiş ve çifte tazminat maddeli büyük bir sigorta poliçesi yaptırmıştı. Katiller hızla yakalandı; Snyder'ın elektrikli sandalyedeki idam fotoğrafı, gizli kamerayla çekilmiş, 1920'lerin en ünlü haber fotoğrafı oldu.

Raymond Chandler, uyarlama teklif edildiğinde haftada en az 150 dolar istedi, ancak Joseph Sistrom'un 750 dolar teklif etmesiyle şaşırdı.

Film, David O. Selznick'in 'Since You Went Away' filminin 'Gone With the Wind'den bu yana en önemli dört kelime' olduğunu iddia eden reklamlarına karşılık Wilder, 'Double Indemnity'nin 'Broken Blossoms'dan bu yana en önemli iki kelime' olduğunu yazdı. Selznick yasal işlem düşündü; Alfred Hitchcock ise 'Bugün sinemadaki en önemli iki kelime Billy Wilder'dır' diyerek araya girdi.

Chandler bir gün işe gelmedi ve Wilder'la çalışamamasının nedenlerini sıraladı: kadın telefonları, 'lütfen' dememesi, bastonunu gözüne sokması ve ofiste şapka takması. Wilder özür diledi; bu, bir yapımcı ve yönetmenin senariste boyun eğdiği ilk ve muhtemelen tek vakaydı.

Wilder ve Chandler başlangıçta Cain'in orijinal diyaloglarını korumayı amaçladı, ancak Chandler bunların beyazperdede işe yaramayacağını fark etti. Wilder, stüdyo oyuncularına diyalogları okutarak Chandler'ın haklı olduğunu gördü; filmin alaycı diyalogları Cain'den çok Chandler ve Wilder'a aitti.

Wilder, senaryo yazarken anlaşamadığı Chandler'a cinsel açıdan bastırılmış olduğunu düşündüğü için kadın avcılığı yeteneğiyle işkence ettiğini iddia etti.

Chandler, Wilder'la çalışmaktan o kadar nefret etti ki bir dizi taleple ayrıldı, ancak stüdyo taleplerini kabul edince geri döndü. Wilder, Chandler'ın ölümünden sonra onun için 'deli ama harika yetenekli' dedi.

Walter Neff karakterinin adı başlangıçta Walter Ness'ti, ancak Beverly Hills'te aynı adı taşıyan bir sigorta satıcısı olduğu öğrenilince iftira davasından kaçınmak için değiştirildi. Romanda adı Walter Huff, Dietrichson ise Nirdlinger'dir.

Chandler, sekiz haftalık çekim süresince yazar maaşıyla tutuldu; bu, Paramount ve Wilder'ın ona verdiği yüksek değeri gösteren sıra dışı bir durumdu.

Roman 1935'te yayınlandığında 25.000 dolara kadar teklifler aldı, ancak Hays Ofisi filme uygun bulmadı. Paramount sonunda Cain'e 15.000 dolar teklif etti; yarısı imzada, diğer yarısı senaryo onaylanınca ödenecekti.

Film yedi Akademi Ödülü'ne aday gösterildi, ancak 'Going My Way'e kaybetti. Wilder, Leo McCarey'in süpürmesine o kadar sinirlendi ki, McCarey ödül alırken ayağını uzatarak onu tökezletti. Ertesi yıl 'The Lost Weekend' dört Oscar kazanırken McCarey'in filmi sadece bir tane alınca intikamını aldı.

Cain, uyarlamadan çok memnun kaldı ve filmi defalarca izledi.

Wilder başrol oyuncusu bulmakta zorlandı; George Raft dahil birçok oyuncu reddetti. Fred MacMurray'i ikna etmek zorunda kaldı.

Senaryo Chandler ve Wilder tarafından ortak yazıldı; Wilder, Chandler'ın sürekli içki içmesinden rahatsızdı ve alkoliklerle ilgili şeytanlarını bir sonraki filmi 'The Lost Weekend'le kovdu.

O kadar çok taklit çıktı ki Cain, kendisine kredi ve tazminat verilmesi gerektiğine inandı. Screen Writers Guild içinde American Author's Authority'yi kurmak için harekete geçti, ancak Kızıl Korku döneminde üyeler sosyalist fikri reddetti.

Wilder'ın her zamanki işbirlikçisi Charles Brackett, malzemeden rahatsız olduğu için senaryo üzerinde çalışmak istemedi.

Chandler'ın bir Cain romanını uyarlamayı kabul etmesi ironikti, çünkü Cain'in işini lağım çöpü olarak görüyordu.

1970'lerin başında Paramount, filmi Robert Redford'la yeniden çekmeyi planladı, ancak proje hayata geçmedi.

1935'te dizi olarak yayımlandığında birçok stüdyonun ilgisini çeken hikâye, yeni kurulan Production Code kısıtlamaları yüzünden filme alınamayacağı anlaşılınca rafa kalktı.

Film yedi dalda Oscar'a aday gösterildi ama ödüllerin tamamı Bing Crosby'nin 'Going My Way'ine gitti. İlginçtir, Double Indemnity'de Lola'yı oynayan Jean Heather her iki filmde de rol almıştı.

Senaryo yazımından anlamayan, daha önce stüdyoya bile adım atmamış Raymond Chandler, Billy Wilder'dan hiç hoşlanmadı. Yönetmeni fazla hızlı konuşan, aşırı sinirli ve içeride beyzbol şapkası taktığı için saygısız buluyordu.

1942'de Chandler, James M. Cain için şu benzetmeyi yaptı: 'Yağlı tulumlar içinde bir Marcel Proust; kimsenin bakmadığı tahta bir çit ve bir parça tebeşirle oynayan kirli küçük bir çocuk... dokunduğu her şey keçi gibi kokuyor.'

Yılın En İyi Film Oscar'ına aday gösterilen tek filmiydi ama hiçbir ödül kazanamadı.

Ne ağır hareket eden sedan araba ne de dehşet verici koridor saklanma sahnesi Cain'in romanında yer alıyordu.

Billy Wilder'ın ilk gerilim filmiydi.

Raymond Chandler, yazım tarzının James M. Cain'inkine benzerliği nedeniyle senaryo ekibine seçildi.

Jay Rozgonyi'nin 'Double Indemnity'nin Yapımı' başlıklı makalesi, Films in Review dergisinin Haziran-Temmuz 1990 sayısında yayımlandı.

1929-49 arasında çekilen ve 1958'de televizyon dağıtımı için MCA/Universal'e satılan 700'den fazla Paramount yapımından biri olan film, o zamandan beri Universal'ın kontrolünde. İlk televizyon yayını 7 Mart 1959'da Omaha'da KETV'de yapıldı ve kısa sürede yerel istasyonlarda popüler oldu; sponsorlar özellikle reyting haftalarında en iyi zaman dilimlerini garantiledi. İlk DVD sürümü 28 Ocak 1998'de, Blu-Ray ise 26 Mayıs 2015'te piyasaya çıktı. On yılı aşkın süredir Turner Classic Movies'de sık sık yayınlanıyor.