۲۱ دانستنی پشت صحنهٔ اونی بابا
داستان فیلم در آغاز دوره نانبوکو-چو (معروف به دوره دربارهای شمالی و جنوبی، ۱۳۳۶ تا ۱۳۹۲) می‌گذرد؛ زمانی که دو شاخه رقیب از خاندان امپراتوری ژاپن بر سر حق نشستن بر تخت گل داوودی با هم درگیر بودند. مدعیان شمالی فرمانروایانی دست‌نشانده و تحت کنترل مستقیم شوگون‌سالاری‌های کاماکورا و آشیکاگا بودند و مدعیان جنوبی می‌کوشیدند اقتدار امپراتوری را بر کشور بازگردانند.
نقاب دیوی که در فیلم استفاده شده، ویلیام فریدکین را بر آن داشت تا برای چهره‌آرایی در نماهای زیرآستانه‌ای دیوی سفیدرو در جن‌گیر (۱۹۷۳) از طرحی مشابه استفاده کند.
در آغاز فیلم، سربازان از میدان جنگ گریخته و به کمین افتاده‌اند. آن‌ها از نبرد میناتوگاوا (۱۳۳۶) بازمی‌گردند. در آن نبرد تاریخی، نیروهای امپراتوری وفادار به امپراتور گو-دایگو کوشیدند جلوی سپاه مهاجمی را بگیرند که فرماندهان وفادار به خاندان آشیکاگا رهبری می‌کردند. نیروی امپراتوری که شمارش کمتر بود، محاصره و نابود شد؛ اما ژنرال شکست‌خورده، کوسونوکی ماساشیگه، پس از مرگ به خاطر شجاعتش در برابر مرگی حتمی جایگاه قهرمانانه یافت.
این فیلم بخشی از مجموعه کرایتریون است، با شماره ۲۲۶.
در فهرست «۱۰۰۱ فیلمی که باید پیش از مرگ ببینید» به ویراستاری استیون اشنایدر آمده است.
نیزه بلند ژاپنی که شخصیت‌های اصلی به کار می‌برند ناگیناتا نام دارد.
در سال ۱۹۶۵، هیئت رده‌بندی فیلم بریتانیا (BBFC) در ابتدا از صدور مجوز نمایش آن در انگلستان خودداری کرد، اما فیلم در ۱۹۶۸ دوباره ارائه شد و با وجود برخی حذفیات، با رده‌بندی X تأیید شد.
صندل‌های تخت که شخصیت‌های فیلم به پا می‌کنند زوری نام دارند.
از نظر تاریخی، رویدادهای اونی بابا مدت کوتاهی پس از نبرد میناتوگاوا رخ می‌دهد؛ نبردی که جرقه جنگ داخلی ۵۰ ساله‌ای به نام دوره نانبوکو-چو را زد و از ۱۳۳۶ تا ۱۳۹۲ ادامه یافت. در فیلم، شخصیت هاچی از حمله‌ای به فرماندهی ژنرال تاکائوجی آشیکاگا سخن می‌گوید؛ در حالی که آشیکاگا در تاریخ در دهه ۱۳۳۰ به قدرت رسید.
جایزه: گراند پری انتر-کلوب دو سینما (فرانسه، ۱۹۶۶).
یکی از فیلم‌های محبوب مایکل بویه اندرسن.
معنای تحت‌اللفظی اونی بابا «پیرزن دیو» یا «دیوپیرزن» است.
حدود ۱۴ سال بعد، کارگردان کانتو شیندو با نوبوکو اوتووا ازدواج کرد.
این فیلم در ژانر جیدای-گکی قرار می‌گیرد که به «درام دوره‌ای» ترجمه می‌شود.
کانتو شیندو در مصاحبه‌ای گفت که صحنه‌های جنسی برای جلب توجه مخاطبان به کار رفته‌اند.
علف‌های بلندی که در سراسر فیلم دیده می‌شوند میسکانتوس یا علف نقره‌ای ژاپنی هستند که در ژاپن به آن سوسوکی می‌گویند.
در فهرست ۲۵۰ فیلم برتر ترسناک لترباکس‌دی آمده است.
یکی از فیلم‌های محبوب ویلم دفو. او مدتی حق ساخت این فیلم را در اختیار داشت و قصد داشت بازسازی‌اش کند، اما در نهایت از این ایده دست کشید؛ چون بازنویسی داستان در فضایی تازه برای مخاطب امروزی، بدون خدشه به اصل اثر، بیش از حد دشوار بود.
صفحه‌های سینه زره سامورایی‌ها که در فیلم دیده می‌شود دو نام دارد و محافظ‌های مستطیلی شانه سوده نامیده می‌شوند. بسیاری از سامورایی‌ها برای محافظت از صورت، نقاب یا محافظ صورت می‌بستند که منگو نام دارد.
فیلم در دشتی پوشیده از علف سوسوکی در اینبا-نوما در استان چیبا فیلم‌برداری شد و کار فیلم‌برداری در ۳۰ ژوئن ۱۹۶۴ آغاز شد.
داستان فیلم از تمثیلی در آیین بودایی شین گرفته شده که با دو عنوان شناخته می‌شود: «یومه-اودوشی-نو من» (نقاب ترساندن عروس) یا «نیکو-زوکی-نو من» (نقابی که گوشت به آن چسبیده).