Blow-Up
Oldukça yetenekli olmasına karşın işine karşı hiçbir ruh beslemeyen bir fotoğrafçı, amaçsız bir şekilde bir çok insanın ya da modelin fotoğrafını çekmektedir. Bir gün parktaki bir çiftin fotoğrafını çeker. Eve dönüp karanlık odada fotoğrafı büyütünce hiç farketmediği bir durum dikkatini çekiverir. Fotoğraf karesi, işlenen bir suçun en çarpıcı kanıtı olmuştur * Bir şeyin gerçek olup olmadığını nesnel kanıtlarla değil, gerçekliğini savunan kişinin inancıyla ölçülebileceğini anlatan film, muhakkak izlenmesi gereken başarılı bir yapım. Usta yönetmen Michelangelo Antonioni'nin başyapıtlarından biri sayılan Blowup, zenginlik ve şöhretin insanın yalnızlığına ve ruhunun ihtiyaçlarına çözüm sağlayamayacak değerler olduğunu anlatan önemli bir yapım olarak sinema tarihinde yerini alıyor * Öncelikle bu filmi bütünlemesine anlamak için Julio Cortazar'ın aynı isimdeki öyküsünü okumalısınız
Blow-Up hakkında 96 bilgi
96 bilgi gösteriliyor.
- Filmde The Yardbirds'ün Jimmy Page ve Jeff Beck'in grupta yer aldığı dönemdeki ender bir performansı yer alıyor. Jeff Beck birkaç ay sonra ayrılacaktı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Fotoğrafları David Hemmings karakteri tarafından çekilen evsiz erkekler arasında, "Blow-Up (1966)"'nın dayandığı orijinal kısa öyküyü yazan Julio Cortázar da var.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Üretim Kodunu (yani sansürleri) atlamanın bir yolu olarak "MGM", "Premiere Productions"'u yarattı. Bu, Üretim Kodu ile hiçbir anlaşması veya bağlantısı olmayan ve bu nedenle standartlarına uymak zorunda olmayan sahte bir şirketti. "MGM"'nin ön taraftaki çıplaklığı veya diğer müstehcen sahneleri kesmesi gerekmedi ve filmin tüm hakları korundu. Film övgü dolu eleştirilere ve mükemmel bilet gelirine açıldığında, bu yenilgi Prodüksiyon Kodunun güvenilirliğine yönelik son darbe olarak kabul edildi ve iki yıldan kısa bir süre sonra yerini bir derecelendirme sistemi aldı. Film stüdyo logosuyla açılmadığı için Turner Classic Movies'de gösterilen versiyonda Warner Bros var. Başlangıçta logo, filmin şu anki sahibidir.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Don McCullin'in otobiyografisi "Unreasonable Behaviour"'a göre yönetmen Michelangelo Antonioni, Maryon Park'taki çimlerin renginden memnun değildi. Sahneyi yeniden çekebilmek için yeşile boyattı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Bildirildiğine göre önden kadın çıplaklığını gösteren ilk İngiliz uzun metrajlı filmi.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Michelangelo Antonioni'nin rock grubu için ilk tercihi The Velvet Underground'du ancak o dönemde çalışma izinleri konusunda sorunlar vardı. Daha sonra The In Crowd'a (daha sonra Tomorrow oldu) konuk oyuncu teklif edildi, ancak son dakikada ayrıldı ve Jeff Beck tarafından yok edilen Gibson ES-175 gitarın kopyası - muhtemelen The Who's Pete Townshend'in takliti olarak - The In Crowd gitaristi Steve Howe'a aitti.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Michelangelo Antonioni, filmle ilgili niyetine dair çok az fikir verdi ve anlamın açıkça ifade edilmemesi gerektiği konusunda her zaman açıktı. "Büyüteçlerle gelişerek… muhtemelen çıplak gözle göremediğimiz şeyler ortaya çıkıyor… Filozof olmayan Blow-Up'taki fotoğrafçı, olayları daha yakından görmek istiyor. Ama öyle oluyor ki, çok fazla büyütüldüğünde nesnenin kendisi ayrışıyor ve yok oluyor. Dolayısıyla gerçekliği yakaladığımız bir an oluyor ama sonra o an geçiyor. Bu kısmen Blow-Up'un anlamıydı."
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Thomas'ın güçlü kamerası, o zamanın yenilikçi Nikon F'siydi; pozlama ölçer ile tam deklanşör ve diyafram açıklığına sahip dünyanın ilk 35 mm SLR'siydi. Her ne kadar bu model 1959'dan beri piyasada olsa da, filmde aldığı göz kamaştırıcı tanıtım, kamera meraklıları, profesyoneller ve amatörler arasında benzeri görülmemiş bir coşku yarattı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Michelangelo Antonioni, filmin önceki filmlerinden bir "radical"ayrımına işaret ettiğini hissetti."Diğer filmlerimde, bir kişi ile diğeri arasındaki ilişkiyi -çoğunlukla aşk ilişkileri, duygularının kırılganlığı vb.- irdelemeye çalıştım. Ancak bu filmde bu temaların hiçbiri önemli değil. Burada ilişki, birey ile gerçeklik - onun etrafındaki şeyler arasındadır. Kadın ve erkek arasındaki ilişkileri görsek de bu filmde aşk hikayeleri yok. Kahramanın deneyimi duygusal ya da aşk dolu değil, daha ziyade onun dünyayla, dünyayla ilişkisine ilişkin bir deneyim. Bir gün bir parkta iki insanı fotoğraflıyor, gerçekmiş gibi görünen bir gerçeklik var. Ama gerçekliğin anlatılması zor bir özgürlüğü var. Belki de bu film, onu anlattığınız anda ona ihanet ediyorsunuz, yani kelimelerle anlatabileceğiniz bir film değil.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Dame Vanessa Redgrave, rolünü çekerken çifte görev yapmak zorunda kaldı. Londra'da gündüzleri Michelangelo Antonioni ile çekim yaparken aynı zamanda her gece başrol oynuyordu, artı haftada iki matinede sahnede The Prime of Miss Jean Brodie'nin başrolünü üstleniyordu. Zorlu programa rağmen Redgrave, Antonioni ile çalışmayı çok faydalı buldu. "Michelangelo'nun kamera açısı, hareketi, çerçevesi, rengi, konumu ve hareketi, ister insan ister cansız olsun, hikayesini anlattı. "she said in her 1991 autobiography." Diyalogun pek bir önemi yoktu veya kesinlikle ikincil bir önemi vardı. Bir dansçı olarak eğitim aldığım için bunu takdir edebildim. Etrafımdaki şekillere ve renklere keskin ve hassas bir şekilde bakmayı öğrendim. Vücudun tam pozisyonları, baş ve omuzlar, hareketin tam temposu onun için hayati önem taşıyordu. Hiç böyle bir gözle hiç karşılaşmamıştım. Sinemada. Renkler ve şekiller dekorasyonun bir parçasıydı, uygundu ama Michelangelo'nun filmlerinde yalnızca aksiyonun arka planıydı."
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Michelangelo Antonioni, Pete Townshend'in gitar parçalama rutininden etkilendiği için The Who'nun filmde yer almasını istemişti. Jeff Beck filmde bunu yapıyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- MGM, filmi bittiğinde yayınlamaya hazırdı. Ancak Üretim Kanunu ofisinin onay mührünü yayınlamayı reddetmesi nedeniyle engellendi. Ofisin, Thomas'ın sınır tanımayan çıplaklık ve cinsellik içeren, kıkırdayan iki genç hevesli modelle eğlenceli bir üçlü birliktelik sergilediği sahneye özel bir itirazı vardı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Pandomimleri taşıyan Jeep David Hemmings'e aitti. Yapım başlamadan kısa bir süre önce, ödemeye yardımcı olması için onu filme kiralama niyetiyle satın aldı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Michelangelo Antonioni, belirli bir artırılmış gerçeklik vizyonunu tercüme etmeye yardımcı olmak amacıyla filmde istediği görünümü elde etmek amacıyla ağaçları, sokakları, çimenleri ve evleri boyayarak belirli görselleri değiştirdi.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Herbie Hancock tarafından bestelenen ilk film müziği.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- David Hemmings'e göre Michelangelo Antonioni ve Görüntü Yönetmeni Carlo Di Palma sürekli tartışıyordu. "Aynı zamanda Di Palma'nın Maestro'nun tahtına hak iddia ettiği hissi de vardı, Carlo'nun Iago'su Antonioni'nin Othello'suna, bu da aralarındaki elle tutulur gerilimi artırmış olabilir. "he said."Patronuna meydan okumaktan kesinlikle çekinmiyordu. Maestro olan Antonioni onun kendi istediğini yapmasına asla izin vermedi ama sonuçta patlayıcı uyumlarının şaşırtıcı görüntüler ürettiği açıktı. Ancak bunu başarırken, şu anlar yaşandı: Oldukça endişe verici bir saldırganlık, belki de hiçbir zaman doğal sonucuna ulaşmamış, çünkü iki adam birbirlerine hiç vurmamışlar, ama çok fazla bağırışlar, kol sallamalar ve yapay tekmeler devam etmiş; şömineler, merdivenler, masalar, tekme, tekme, tekme."
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- David Hemmings, yapım boyunca Michelangelo Antonioni'nin enerjisine ve dayanıklılığına hayran kaldı. "25 yaşında, enerjik bir gençtim - muhtemelen çoğu kişiden daha fazla - ve Antonioni'nin 54 yaşında günün her saatinde çalışabilmesine ve prodüksiyonu tamamlamak için ihtiyaç duyduğu ivmeyi hâlâ koruyabilmesine hayran kalmıştım. "he said."Öyle görünüyordu ki, önceki gece yatağa ne kadar geç giderse gitsin, her sabah ufak bir horoz gibi parlak gözlü ve bir o kadar da bakımlı olarak film setine çıkıyordu… Onun yaşındaki bir adam için etkileyici derecede istekliydi. Yeni deneyimler için belki de 'Londra'yı sallamak'fikrine biraz tutsaktı ve çekimler başladıktan sonra bile, çoğu zaman fotoğrafçılar ve modellerle birlikte salınım arayışı içinde çok fazla zaman harcadı. Belki de tüm araştırmayı düşündü, ancak arayışında geceler boyu kulüplerde ve diskoteklerde, moda dünyasının yeni tanrıçalarının eşliğinde, karanlıkta, ciddi yüzünde yoğun bir şekilde parıldayan grappa içerken durmadan çılgına döndü. Kulakları fokurdadı ve sallanan şehrin her zerresini çıkarmaya çalıştı - Romalı bir adam, modern bir Bellini, özgürleşmiş yeni dünyanın ortasında iz bırakmaya kararlı."
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Thomas, The Yardbirds'ün performans sergilediği gece kulübüne girdiğinde, kapıyı süsleyen bazı duvar yazılarında şunlar yazıyordu: "Here Lies Bob Dylan Passed Away Royal Albert Hall 27 May 1966 R. I. P."ve"I Love Harold" (o zamanki İngiltere Başbakanı Harold Wilson). Dylan'ın'kitabesi'açıkça onun akustik gitarı bırakıp elektriğe yönelişinin bir göstergesiydi.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Terence Stamp başlangıçta Thomas rolüne seçildi, ancak çekimler başlamadan iki hafta önce o zamanlar bilinmeyen oyuncu David Hemmings'in lehine bırakıldı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Thomas'Rolls Royce aslında Jimmy Savile'ye aitti ve eskiden beyazdı ancak film için siyaha boyandı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Filmde yer alan fotoğraflar Don McCullin tarafından çekildi.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- İşleri biraz gevşetmek için David Hemmings prodüksiyona büyük bir patlamayla başlamaya karar verdi… kelimenin tam anlamıyla. "Bir film yapmak için gereken paranın şimdi olduğundan çok daha az olduğu o günlerde, bir yönetmenin cesaretini (yeni bir yapımda) biraz sarsarak sınamak alışılmadık bir açılış ritüeli değildi. Bu durumda, güzel bir Mulliner Park Ward üstü açılır Rolls-Royce'u havaya uçurmanın iyi bir hırıltı olacağını düşündük. İlk çekimlerden birinde, karakterim Thomas… Rolls'u, tüm zamanını geçirdiği bir çöplükten uzaklaştırıyor. Geceleri bitkin mahkûmları yakalayıp, hızlı düşünerek ve mürettebatın çoğu yardıma hazır haldeyken, motorun altına bir çift büyük çelik plaka astık ve bunları somun, cıvata ve motor parçalarına benzeyen diğer yağlı metal nesnelerle doldurduk. "Kötü"bir mizah anlayışına sahip olan aksesuar ustasıyla şakayı dikkatle planlayan Hemmings, kameraların çalıştığı ilk çekime hazırlandı."Arabayı köşeyi dönüp görüş alanına sürdüm ve Props bana başını salladı,"diye hatırladı."Gösterge panelinin altında benim için hazırlanmış bir kolu çektim ve anında kasvetli tuğla binaların duvarlarında boğuk bir patlama yankılandı, hemen ardından asfalta düşen metalik bir döküntü ve aracın kaputunun altından mavi-gri bir duman bulutu çıktı. Motoru durdurdum ve çığlık atarak durdum." "Patlamayı ve metalin son çıngırakını uğursuz bir sessizlik izledi. Aynada arkamdaki sokağa dağılmış bir motora benzeyen bir şey gördüm. O kadar inandırıcıydı ki neredeyse arabanın havaya uçtuğunu sanıyordum."Hemmings şöyle devam etti:"Yapımcı Pierre Rouve, sanki kalp krizi yüzünden felç olmuş gibi yol kenarında kaskatı duruyordu." "Arabayı yapım için Jimmy Savile'den satın almıştı ve sanırım daha sonra kendisine saklamayı planlıyordu. Şimdi bir iptal gibi görünüyordu. Maestro [Antonioni] zar zor irkildi. Birkaç düzenli adımla hasta görünümlü Roller'e doğru yürüdü ve kaportayı açması için bir kıvılcım işaret etti. İçeriye baktı. Film setindeki herkes gülüyordu." "Antonioni yavaşça sırtını dikleştirdi ve hâlâ sürücü koltuğunda solgun ve utanç içinde oturduğum yerde bana baktı. Gözlerinde kurnaz, öfkeli bir parıltı vardı. 'Che cazzo fai mi?' buz gibi bir sesle tısladı. 'Stronzo! Artık öğrenmen lazım David, bu bir piknik değil. Çalışmak için buradayız!' Onu ikna etmeye çalıştığımızı çok iyi biliyordu ama şimdi, biraz geç ve içimdeki iğrenç boşlukla, onun gerçekten çok ciddi bir adam olduğunu, tamamen kendi kendisinin efendisi olduğunu, kimseye karşı sorumlu olmadığını fark ettim. Ve birlikte çalıştığım en büyük yönetmenlerden biri."
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Michelangelo Antonioni, Londra'nın önde gelen fotoğrafçısı David Montgomery'nin fotoğraf çekimini izleyerek çekime hazırlandı. Filmde Thomas'ın asistanı Reg'i David Montgomery'nin gerçek hayattaki asistanı canlandırıyor ve Reg onun gerçek adı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Michelangelo Antonioni'nin ilk İngilizce filmi ve ikinci renkli filmi.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Filmde baş karakter isimsiz gibi görünse de senaryoda Thomas olarak anılıyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Michelangelo Antonioni, bazı sahneleri senaryoda Thomas karakterini etkileyen ana figürlerden biri olan Londralı ünlü fotoğrafçı John Cowan'ın gerçek hayattaki stüdyosunda çekti. Cowan, mekanını Antonioni'ye kiraladı ve yüksek moda fotoğrafçılığı dünyasına özgünlük kazandırmaya yardımcı olmak için belirli ayrıntılar konusunda ona danışmanlık yaptı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Michelangelo Antonioni'nin Jane rolü için ilk tercihi İsveçli kadın oyuncu Evabritt Strandberg oldu ve onu Bo Widerberg'in "Love 65 (1965)."filminde gördükten sonra Antonioni ile tanışmak için Londra'ya gitti. Onu onayladı ancak toplantıda bulunan üç"MGM"patronu ondan hoşlanmadı"big nose." Rol Dame Vanessa Redgrave'ye gitti.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Genel hatlarıyla Swinging London'ın en iyi moda fotoğrafçıları David Bailey ve Terence Donovan'ın kariyerlerine dayanıyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Ressamın karakteri Bill, sanatçı Ian Stephenson'a dayanmaktadır. Bill'in resimleri gerçek Stephenson resimleridir. Bill, Thomas'a yapılmakta olan bir çalışmayı gösterip henüz çözemediğini söylediğinde, bu daha sonra Thomas ve fotoğraflarıyla ilgili neler olacağının habercisidir. Michelangelo Antonioni, Stephenson'a filmde kullanılan fotoğrafik patlamaları gösterdi ve ondan formların oldukça soyutlandığı benzer bir tablo yaratmasını istedi.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Ana başrol oyuncusu David Hemmings, başrol performansı için üçüncü faturalandırmayı alıyor; bu, film endüstrisindeki rolün önemine bakılmaksızın, sektöre yeni gelen veya sektöre yeni başlayan bir oyuncuyla karşılaştırıldığında, film endüstrisinde daha yüksek kalibre ve statüye sahip yıldızlar için o zamanlar alışılmadık bir faturalandırma uygulaması değil.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- İlginç görünümlerden biri de Peggy Moffitt modelidir (çok çiçek gücü görünümü). Thomas'ın stüdyosunun birinci katındaki model grubunun bir parçası. Onlara Thomas, seans sırasında yeterince doğal olmadıklarını söyleyerek hoşnutsuzca bağırıyor. Ceza olarak Thomas onlara o dönene kadar hareketsiz kalmalarını emreder. Çok sonra geri gelecekti, modeller gitmişti. Peggy Moffitt, 60'lı yılların nispeten tanınmış bir moda modeliydi ve şimdiye kadarki ilk üstsüz mayo olan yaratıcı Rudi Gernreich tarafından tasarlanan cesur "Monobikini" mayoyu tanıttı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Film, Jimmy Page ve Jeff Beck'in aynı anda The Yardbirds'te yer aldığı nadir dönemden bir performans içeriyor. Jeff Beck bu çekimlerden birkaç ay sonra gruptan ayrılacaktı.
- Don McCullin'in 'Unreasonable Behaviour' adlı otobiyografisine göre, yönetmen Michelangelo Antonioni Maryon Park'taki çimlerin renginden memnun kalmamıştı. Sahneyi yeniden çekebilmek için çimleri yeşile boyatmıştı.
- Antonioni'nin filmdeki rock grubu için asıl tercihi The Velvet Underground'dı, ancak o dönemde çalışma izinleriyle ilgili sorunlar çıktı. Daha sonra The In Crowd (sonradan Tomorrow) grubuna cameo teklif edildi, fakat son anda vazgeçtiler. Jeff Beck'in parçaladığı Gibson ES-175 replika gitar ise The In Crowd gitaristi Steve Howe'a aitti; Beck'in bu hareketi büyük ihtimalle The Who'dan Pete Townshend'i taklit ediyordu.
- Thomas'ın film boyunca kullandığı dayanıklı fotoğraf makinesi, dönemin yenilikçi modellerinden Nikon F'ti. Bu makine, obtüratör ve diyaframı pozometreyle tam eşleşen dünyanın ilk 35 mm SLR'siydi. 1959'dan beri piyasada olmasına rağmen, filmde gördüğü göz alıcı tanıtım sayesinde fotoğraf meraklıları, profesyoneller ve amatörler arasında benzeri görülmemiş bir heyecan yarattı.
- Antonioni, Pete Townshend'in gitar parçalama rutininden çok etkilendiği için filmde The Who'nun yer almasını istemişti. Ancak filmde bu eylemi gerçekleştiren Jeff Beck oldu.
- Antonioni, kafasındaki özgün ve abartılı gerçekliği perdeye yansıtabilmek için bazı görselleri değiştirdi. İstediği görünümü elde etmek amacıyla ağaçları, sokakları, çimleri ve evleri boyattı.
- Filmde pandomimcileri taşıyan Jeep, David Hemmings'e aitti. Hemmings, çekimler başlamadan kısa süre önce satın aldığı bu aracı, masrafını çıkarmak için yapıma kiralamayı planlamıştı.
- Filmin müzikleri, Herbie Hancock'un bir film için bestelediği ilk soundtrack oldu.
- David Hemmings'in anlattığına göre, Antonioni ile Görüntü Yönetmeni Carlo Di Palma sürekli tartışıyordu. Hemmings, 'Di Palma'nın, ustanın tahtına göz diken biri olduğu hissi vardı; Carlo, Antonioni'nin Othello'suna karşı Iago'su gibiydi ve bu da aralarındaki hissedilir gerilimi artırmış olabilir' demişti. 'Patronuna meydan okumaktan hiç çekinmezdi. Antonioni ise usta olduğu için onun tamamen istediğini yapmasına asla izin vermezdi, ama sonuçta bu patlamalı ilişkilerinin olağanüstü görüntüler ürettiği açıktı. Bunu başarırken, zaman zaman oldukça ürkütücü saldırganlık anları yaşanırdı; belki hiçbir zaman doğal sonucuna varmasa da, yani iki adam birbirine asla vurmazdı, ama bolca bağırış, kol sallama ve şiddetli tekmeler havada uçuşurdu – şömineler, merdivenler, masalar, ne varsa. Tekme, tekme, tekme.'
- David Hemmings, Antonioni'nin yapım boyunca sergilediği enerji ve dayanıklılığa hayran kalmıştı. 'Ben 25 yaşında, enerjik bir gençtim – muhtemelen çoğundan daha fazla – ve 54 yaşındaki Antonioni'nin gece gündüz demeden nasıl çalışabildiğine ve prodüksiyonu sürdürmek için ihtiyaç duyduğu tempoyu nasıl koruduğuna şaşırmıştım' demişti. 'Bir gece önce ne kadar geç yatmış olursa olsun, her sabah sete bir horoz gibi pırıl pırıl gözlerle ve aynı şekilde şık giyinmiş olarak gelirdi... Yaşına göre yeni deneyimlere karşı etkileyici bir hevesi vardı. Sanırım 'swinging London' fikrinin biraz büyüsüne kapılmıştı ve çekimler başladıktan sonra bile, sık sık fotoğrafçılar ve modellerle birlikte salınım arayışıyla etrafta dolanırdı. Belki de hepsini araştırma olarak görüyordu, ama bu arayışında gece kulüplerinde ve diskoteklerde, moda dünyasının yeni tanrıçaları eşliğinde durmaksızın çılgınca eğlenir, sert, ciddi yüzünde keskin gözleri yoğun bir şekilde parlarken, kulakları zonklayana kadar grappa içer ve bu özgürleşmiş yeni dünyanın ortasında izini bırakmaya kararlı, Roma'dan gelmiş modern bir Bellini gibi, sallanan şehrin her zerresini çıkarmaya çalışırdı.'
- Thomas'ın filmde kullandığı Rolls Royce aslında Jimmy Savile'a aitti. Araba orijinalde beyazdı, ancak film için siyaha boyanmıştı.
- Antonioni, çekimlere hazırlanmak için Londra'nın önde gelen fotoğrafçılarından David Montgomery'nin bir fotoğraf çekimini izledi. Filmde Thomas'ın asistanı Reg'i, David Montgomery'nin gerçek hayattaki asistanı canlandırıyor ve Reg onun gerçek adı.
- Antonioni bazı sahneleri, senaryodaki Thomas karakterini etkileyen ana figürlerden biri olan ünlü Londra fotoğrafçısı John Cowan'ın gerçek stüdyosunda çekti. Cowan, mekânını Antonioni'ye kiraladı ve yüksek moda fotoğrafçılığı dünyasına özgünlük katması için belirli detaylarda danışmanlık yaptı.
- Antonioni, Pete Townshend'in ünlü gitar parçalama hareketini istediği için kulüp sahnesinde aslında The Who'yu düşünmüştü. Ancak The Yardbirds'ün menajeri Simon Napier-Bell, grubunun filmde yer almasını çok istiyordu. 'Blow up of 'Blow Up'' belgeselinde Napier-Bell, The Who'nun menajeri Kit Lambert'e 'Kolay pes etme' diye akıl verdiğini anlatır. Lambert'e 5.000 £ ve sahnenin son kurgu onayını istemesini tavsiye etmiş, böylece Antonioni'nin onu kovacağını biliyordu. Daha sonra Napier-Bell, Antonioni'yi arayıp Lambert'le işlerin iyi gitmediğini duyduğunu söyledi. Ardından gitar parçalamaya ilk başlayanın Jeff Beck olduğunu ve Townshend'in Beck'i kopyaladığını iddia etti. Belgeselde, Antonioni'nin yalan söylediğini bildiğini ama bunu oldukça sevdiğini anlayabildiğini söyler.
- Thomas, uçak pervanesini dürtüsel bir şekilde 8 £'a satın alır; bu miktar enflasyona göre ayarlandığında 2023'te yaklaşık 135 £'a denk gelir. Bu da yaklaşık 165 $ eder.
- Antonioni, kulüp sahnesinde oynaması için ilk olarak Eric Burdon'a teklif götürmüş, ancak Burdon bu teklifi geri çevirmişti.
- Sir Sean Connery, Michelangelo Antonioni'nin ne anlattığını kavrayamadığı için başrolü geri çevirdi. Efsanevi İskoç oyuncu, yönetmenin vizyonuna yabancı kaldığını itiraf ederek projeden uzak durdu. Bu karar, sinema tarihinin en ikonik rollerinden birinin başka bir oyuncuya gitmesine yol açtı.
- David Hemmings, çekimler sırasında Antonioni'nin sürekli başını iki yana salladığını fark edince önce seçmelerdeki olumsuz izlenimini hatırlayıp endişelendi. Kısa sürede bunun bir tik olduğunu ve hiçbir olumsuz anlam taşımadığını anlayınca rahatladı. Hemmings, yönetmene duyduğu sevgiyi gölgeleyen o 'cehennem haftası'nı hiç anlatmadığını söyleyerek ironik bir minnet duydu.
- Jane Birkin aslında yalnızca bir figürandı ama bu film onun kariyerinin dönüm noktası oldu. Seçmelerde adını duvara yazması istendiğinde yaşadığı panik ve gözyaşları, Antonioni'nin aradığı kırılganlığı ortaya çıkardı. Yönetmen, çıplaklık sahnesi için onu cesaretlendirirken Birkin, evde bile ışıkları kapatan utangaçlığını yenip sinema tarihine geçti.
- Vanessa Redgrave, gündüzleri Antonioni ile çekim yaparken geceleri ve hafta sonları sahnede 'The Prime of Miss Jean Brodie' oyununda başrol oynuyordu. Bu yoğun tempoya rağmen yönetmenin kamera açıları, renkler ve hareketle hikâye anlatma biçiminden büyüleyici bir ders aldı. Redgrave, Antonioni'nin sinemasında diyaloğun ikinci planda kaldığını, asıl anlatımın görsel kompozisyonla sağlandığını dansçı disipliniyle kavradığını belirtti.
- Filmdeki modellerden Jill Kennington, Thomas'ın Veruschka'yı fotoğraflarken yarattığı şehvetli enerjinin tamamen gerçek bir fotoğrafçıdan ilham aldığını açıkladı. Antonioni'nin, John Cowan'ın tripodsuz, akıcı ve yerden çekim tarzını gözlemleyerek bu sahneyi kurguladığı ortaya çıktı. Kennington, o özgün üslubun başka hiçbir fotoğrafçıda görülmediğini vurguladı.
- Antonioni, David Hemmings'i 'Adventures in the Skin Trade' oyununda Dylan Thomas rolünde izledikten sonra keşfetti. Hemmings'in sahnedeki enerjisini filmdeki Thomas karakterine taşımak istedi. Bu yüzden karakterin adı da oyundaki Dylan Thomas'tan esinlenerek Thomas oldu.
- Başrol için önce Terence Stamp ile anlaşılmıştı, ancak çekimlere iki hafta kala yerini henüz tanınmayan David Hemmings aldı. Bu ani değişiklik, Hemmings'in kariyerinde bir dönüm noktası olurken Stamp için kaçırılmış bir fırsat olarak kaldı.
- Filmde baş karakterin adı hiç telaffuz edilmese de senaryoda Thomas olarak geçiyordu. Bu isimsizlik, Antonioni'nin karakterin iç dünyasına odaklanan minimalist anlatımının bir parçasıydı.
- Antonioni, Jane rolü için ilk olarak İsveçli oyuncu Evabritt Strandberg'i düşündü. Ancak MGM yöneticileri, oyuncunun 'büyük burnu'nu beğenmeyince rol Vanessa Redgrave'e gitti. Bu karar, Redgrave'in filmdeki unutulmaz performansıyla sinema tarihine geçti.
- David Hemmings, başrolde olmasına rağmen jenerikte üçüncü sırada yer aldı. O dönemde, yeni oyuncuların önüne yıldız isimlerin yazılması yaygın bir uygulamaydı. Hemmings'in performansı filmin merkezinde olsa da, Redgrave ve Miles gibi tanınmış isimler öncelik kazandı.
- Model Peggy Moffitt, Thomas'ın stüdyosundaki çiçek çocuk görünümlü modellerden biri olarak dikkat çekti. Thomas'ın doğallıktan uzak bulup azarladığı ve ceza olarak kıpırdamadan beklemelerini emrettiği grupta yer aldı. Moffitt, 60'ların ünlü monokini akımının öncüsü olarak tanınıyordu.
- David Hemmings, otobiyografisinde çekimler sırasında 'cehennem gibi gergin olduğunu ama sakladığını' itiraf etti. Bu samimi açıklama, ekrandaki soğukkanlı tavrının ardındaki gerilimi gözler önüne serdi.
- Janet Street-Porter, gümüş ceketi ve kırmızı-sarı çizgili PVC pantolonuyla The Yardbirds eşliğinde dans ederken görüldü. Bu sahne, dönemin moda anlayışını ve gençlik kültürünü yansıtan ikonik bir an olarak hatırlanıyor.
- Gillian Hills, bu filmle ilk kez çıplak kamera karşısına geçti. Film gösterime girdiğinde 22 yaşındaydı ve bu cesur sahne kariyerinde cesur bir adım olarak kaydedildi.
- Jenerikte üst sıralarda yer alan iki kadın oyuncu, filme beklenenden geç dahil oldu. Sarah Miles 21. dakikada, Vanessa Redgrave ise 28. dakikada göründü. Buna rağmen Hemmings'in başrolü üçüncü sırada kaldı.
- Veruschka von Lehndorff, Janet Street-Porter, Susan Brodrick, Melanie Hampshire, Jill Kennington, Rosaleen Murray ve Ann Norman bu filmle sinema dünyasına adım attı. Bu isimler, Antonioni'nin keşfetme konusundaki yeteneğini bir kez daha kanıtladı.
- Thomas rolü için ünlü fotoğrafçı David Bailey de düşünülen isimler arasındaydı. Ancak Antonioni, oyuncu olmayan birini tercih etmek yerine profesyonel bir aktörle çalışmayı seçti.
- Jenerikte ikinci sırada yer alan Sarah Miles, film boyunca yalnızca üç sahnede göründü. Bu kısa süreye rağmen varlığı, hikâyedeki gizemi besleyen önemli bir unsurdu.
- Geoffrey Hayes, pervane teslimatçısı olarak jenerikte adı geçmeden küçük bir rolde yer aldı. Bu kısa görünüm, onun oyunculuk kariyerindeki ilginç anlardan biri olarak kaldı.
- Filmin açılışındaki model Veruschka von Lehndorff, kendisini canlandırdı. Antonioni, onun gerçek kişiliğini ve profesyonel duruşunu hikâyeye doğrudan dahil etti.
- David Hemmings, Vanessa Redgrave ve Peter Bowles, iki yıl sonra 'The Charge of the Light Brigade' filminde bir araya geldi. Bu tesadüfi buluşma, oyuncuların kariyerlerindeki kesişmelerden biri olarak kayıtlara geçti.
- Jane rolü için düşünülen adaylar arasında, ileride Doctor Who'nun yol arkadaşı olacak Anneke Wills de vardı. Ancak rol Redgrave'e gidince Wills'in sinema kariyeri farklı bir yöne evrildi.
- Kadroda bir Oscar ödüllü (Vanessa Redgrave) ve bir Oscar adayı (Sarah Miles) bulunuyor. Bu iki güçlü oyuncu, filmin sanatsal ağırlığını perdeye taşıdı.
- Yapım Şirketi, sansürü aşmak için 'Premiere Productions' adında paravan bir şirket kurdu. Bu şirket, Prodüksiyon Yasası'na bağlı olmadığı için filmdeki çıplaklık ve cinsel içerikli sahneler kesilmeden yayınlanabildi. Filmin büyük beğeni toplaması, yasanın güvenilirliğine son darbe oldu ve iki yıl içinde yerini derecelendirme sistemine bıraktı. Günümüzde Turner Classic Movies'te gösterilen versiyon, filmin şu anki sahibi Warner Bros.'un logosuyla başlar.
- İngiliz sinemasında bir kadının tam ön çıplaklığını gösteren ilk uzun metrajlı film olduğu bildiriliyor.
- MGM filmi bitirir bitirmez yayınlamaya hazırdı, ancak Prodüksiyon Ofisi'nin onay mührünü vermemesi engel teşkil etti. Özellikle Thomas'ın iki genç modelle yaşadığı, çıplaklık ve cinselliğin sınır tanımadığı üçlü ilişki sahnesine itiraz edildi.
- Michelangelo Antonioni'nin İngilizce çektiği ilk, renkli olarak çektiği ikinci filmidir.
- Film, 1960'ların Londra'sının ünlü moda fotoğrafçıları David Bailey ve Terence Donovan'ın kariyerlerinden esinlenerek, serbest bir uyarlama olarak şekillendi.
- Antonioni, senaryo olsa da yaratıcı sürecin organik ilerlemesine izin verdi. 1969'da verdiği bir röportajda, 'Senaryodan sürekli saparım; sette kendiliğinden gelişen şeyleri çeker, doğaçlama yaparım. Kurgu odasında filmi bir araya getirirken asıl ne anlattığını keşfederim' demiştir.
- Senarist Ennio De Concini, Antonioni'yi 'Blow-Up' başlığını İtalyancaya çevirmemeye ikna etti; böylece film İtalya'da bile orijinal İngilizce adıyla gösterildi.
- Film İngiltere'de genel gösterime girdiğinde, Sandra Dee'nin komedisi 'Doctor, You've Got to Be Kidding!' ile çiftli programda sunuldu.
- Roger Ebert'in 'Büyük Filmler' listesinde yer alır.
- Brezilya'da uzun yıllar 'Depois Daquele Beijo' (O Öpücükten Sonra) adıyla bilinen film, son DVD ve Blu-ray sürümlerinde orijinal ismine döndü.
- Filmin yönetmeni ve ortak senaristi Michelangelo Antonioni ile yapımcısı Carlo Ponti, aynı yıl doğup aynı yıl öldüler: 1912-2007.
- Steven Schneider'ın editörlüğünü yaptığı 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' listesinde yer alır.
- Criterion Collection'ın 865 numaralı omurgasını oluşturan filmlerden biridir.
- David Hemmings'in canlandırdığı karakterin fotoğrafladığı evsizlerden biri, filme kaynaklık eden kısa öykünün yazarı Julio Cortázar'dır. Cortázar'ın bu kısa cameo'su, gerçeklik ve kurgu arasındaki sınırları bulanıklaştıran filmin ruhuna ince bir göndermedir.
- Michelangelo Antonioni, filmin anlamı konusunda net ipuçları vermekten kaçınmış, izleyiciyi kendi yorumuna yönlendirmiştir. Ona göre, büyütme işlemiyle nesneler çıplak gözle görülemeyen ayrıntıları açığa çıkarır, ancak aşırı büyütme nesneyi parçalayıp yok eder. Bu, gerçekliği kavradığımız anın geçiciliğine dair bir metafordur.
- Antonioni, Blow-Up'ı önceki filmlerinden radikal bir kopuş olarak değerlendirir. Artık odak noktası insan ilişkileri değil, bireyin çevresindeki gerçeklikle kurduğu bağdır. Fotoğrafçının parkta tanık olduğu an, açıklanmaya çalışıldığında ihanete uğrayan, Zen benzeri bir deneyimi yansıtır.
- Film Londra'da geçmesine rağmen Antonioni, hikâyenin belirli bir ulusa mal edilmesini istememiştir. Ne tipik bir İngiliz ne de yalnızca bir İtalyan filmi olarak algılanmasını arzulamış, evrensel bir anlatı yakalamayı hedeflemiştir.
- Thomas'ın The Yardbirds konserine girdiği kapıdaki duvar yazıları dönemin ruhunu yansıtır. Bob Dylan'ın akustikten elektroya geçişine gönderme yapan 'mezar taşı' yazısı ve dönemin başbakanı Harold Wilson'a sevgi ifadesi, 60'ların kültürel çalkantılarını özetler.
- Vanessa Redgrave'e göre Blow-Up, görmek kadar duymak üzerine de bir filmdir. Antonioni'nin kulağının, diyaloglardan çok doğanın ve cansız nesnelerin seslerine karşı gösterdiği hassasiyet, görsel duyarlılığı kadar keskindir.
- Antonioni, 'soğuk ve hesaplı bir duygusallık' yaratmak için en sert ve agresif renkleri kullanmıştır. Bu tercih, gerçekliği soyut bir biçimde yeniden yaratma ve 'deneyimlerimizin gerçekliğini' sorgulama amacının görsel bir yansımasıdır.
- Julio Cortázar'ın filme ilham veren kısa öyküsünün orijinal İspanyolca adı 'Las Babas del Diablo', İngilizceye 'The Spit of the Devil' (Şeytanın Tükürüğü) olarak çevrilmiştir. Bu çarpıcı başlık, öykünün karanlık ve gizemli atmosferini yansıtır.
- Filmdeki ressam Bill karakteri, gerçek sanatçı Ian Stephenson'dan esinlenmiştir ve tabloları da Stephenson'a aittir. Bill'in tamamlanmamış eserini anlamlandıramaması, Thomas'ın fotoğraflarla yaşayacağı belirsizliğin habercisidir. Antonioni, Stephenson'dan fotoğrafik büyütmeleri soyut resme dönüştürmesini istemiştir.
- Film, insansız, açık yeşil bir alanın aynı çekimiyle başlar ve biter. Bu döngüsel yapı, olayların geçiciliğine ve gerçekliğin sürekli değişen doğasına vurgu yapar.
- Vanessa Redgrave, otobiyografisinde Blow-Up'ı öz ve fenomen arasındaki birlik ve farklılık üzerine bir meditasyon olarak yorumlar. Ona göre film, nesnel gerçeklik ile bireyin algıladığı arasındaki çatışmayı ustalıkla işler.
- Final sahnesinde Thomas, pandomimcilerin hayali tenis maçına katılarak görünmez topu geri atar. Oyun devam ederken duyulan gerçek tenis sesleri, gerçeklik ve illüzyon arasındaki sınırın tamamen ortadan kalktığını simgeler.
- Oyuncu Julian Chagrin, 1968 yapımı bir TV dizisinde neredeyse aynı kostümle palyaço/pandomimci rolünü canlandırır. Bu tekrar, Blow-Up'a bir saygı duruşu, göz kırpma veya içeriden bir şaka olarak yorumlanabilir.
Kadro ve ekip
Tüm insanlar →
David HemmingsOyuncu · ThomasVanessa RedgraveOyuncu · JaneSarah MilesOyuncu · PatriciaJohn CastleOyuncu · BillVeruschka von LehndorffOyuncu · VeruschkaJane BirkinOyuncu · The BlondeGillian HillsOyuncu · The BrunettePeter BowlesOyuncu · RonCarlo PontiYapımcıMichelangelo AntonioniYönetmenMichelangelo AntonioniSenaristPRPierre RouveYapımcıTonino GuerraSenarist
Yorumlar
Yorum yazmak için giriş yapın veya üye olun.
Henüz yorum yok. İlk yorumu sen yaz.
Doctor Zhivago
Contempt
Cleo from 5 to 7
Amarcord
Christ Stopped at Eboli
Europe '51
The Godfather
Yenilmezler
Black Panther
Örümcek-Adam: Eve Dönüş
Thor: Ragnarok
Deadpool