İşte buna vizyon denir. Daha ağzınızı açmadan aklınızı okuyabilen bir sisteme karşısınız. Paramount yöneticisi olmasına şaşmamalı. Kitapta bir gelecek görmüş ve yirmi sayfalık bir taslakta muhtemelen kafasında kadronun yarısını çoktan canlandırmıştı.
Dünyadaki çoğu insan bir şeye ancak popüler olduktan sonra ilgi duyar. Lise yıllarımda, dokunmatik telefonlar yeni yeni piyasaya çıkmaya başladığında, "Ben dokunmatik telefon alacağım" dedim. Sınıftan biri, "Tuşlu al, dokunmatikler hemen bozuluyor derler" dedi. Ertesi yıl elinde bir dokunmatik telefon gördüm.
Bir şeyin umut vaat ettiğini sezmek, dünyadaki her sinema severin yirmi sayfalık bir taslaktan tanıyacağı bir filmi sezmek büyük bir şey. Bu sadece "İşe yarar mı?" deneme yanılma sorusu değil, "Bunda bir gelecek görüyorum" vizyonu. Bugün çok az insanda bu vizyon var. Bazen koşullar buna izin vermiyor.
Örneğin, kendi sanatıma en yakın film ilk Godfather filmi. Ama malzemem, oyuncularım ya da bütçem olmadığı için istediğim türde bir uzun metraj çekemiyorum. Kısa filmlerimi telefon kamerasıyla çekiyorum.
Ama vizyon, yukarıya bakmak, yıldızlara göz atmak her zaman iyidir. Bir gün bir şey olur ve tüm koşullar elinize düşer. Tek şansın, tek bir tane, tek kurşunun. Doğru kullanırsan önün açılır.
Ve sonra hayallerine ulaşırsın.