What Ever Happened to Baby Jane?
Giderek yaşlanan iki kardeş film aktrisi Hollywood’ta aynı evde beraber yaşamaktadırlar. Jane Hudson, şöhreti çocuk yaşta kazanmış bir film yıldızıdır. Kardeşi Blanche ise şöhretini kardeşine kaptırmış “kaybeden” eski bir yıldızdır.Jane sakat kardeşi Blanche’a bakmak zorunda kalmıştır. Baş başa kalan iki kız kardeş tüm nefretlerini, sakladıkları gerçekleri ortaya dökmeye ve birbirlerinden geçmişin hesabını sormaya başlayacaklardır.
What Ever Happened to Baby Jane? hakkında 97 bilgi
97 bilgi gösteriliyor.
- Bette Davis ve Joan Crawford, filmi tanıtmak için çok çalıştılar, her ikisi de kâr yüzdesi puanlarının filmin başarısıyla birlikte karşılığını alacağını biliyordu. Davis, kişisel gösteriler için üç gün içinde New York eyaletindeki 17 tiyatroyu gezdi ve koltuklarının altında bir "lucky envelope"bulunan müşterilere promosyon"Baby Jane" bebeklerinin dağıtılmasına yardımcı oldu.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Hudson kardeşlerin bitişiğinde yaşayan meraklı genç, Bette Davis'in gerçek hayattaki kızıdır.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Jane'in Blanche'ın sesini taklit ettiği sahnelerde duyulan ses aslında Bette Davis'in değil Joan Crawford'un sesidir çünkü Davis, Crawford'un sesine tam anlamıyla hakim olamamıştır.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Bu film, ilk gösterime girdiğinde büyük bir başarı elde etti, orijinal bütçesini yalnızca 11 günde telafi etti ve sonunda 9 milyon dolar hasılat elde etti. Düzeltilmiş 2026 doları cinsinden bu, 97.216.200 dolara eşdeğer olacaktır.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Davis'in dengesiz eski çocuk yıldızı Baby Jane Hudson karakterinin (en azından kısmen) eski sessiz film dehası Mary Miles Minter'a dayandığına inanılıyor. Minter'ın kariyeri, 1922'de basında çıkan haberler onun yönetmen William Desmond Taylor'ın hâlâ çözülemeyen cinayetinde baş şüpheli olduğunu öne sürdüğünde aniden sona erdi. Hiçbir zaman resmi olarak suçlanmamasına rağmen Minter, ilerleyen yıllarda sanrısal bir münzevi olarak onlarca yıl hayatta kaldı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Joan Crawford, Margaret Keane'nin "sad eyes"resimlerinin hevesli bir koleksiyoncusuydu, Kean'lerle arkadaştı ve onların çalışmalarını filmlerine dahil etmeye çalıştı. Bu filmde komşu Bayan Bates'in evinin iç sahnelerinde duvarlarda birkaç Keane tablosunun sergilendiği görülüyor."Big Eyes" girişte görülebilir.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Bette Davis'in film boyunca taktığı peruk, her iki başrol oyuncusunun da haberi olmadan, daha önceki bir MGM filminde Joan Crawford tarafından takılmıştı. Yeniden bakımı yapıldığı için Crawford onu tanıyamadı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Filmin başlarında bir film yönetmenini canlandıran Bert Freed'in, Aldrich'in her zaman yaptığı gibi düğümlenmeyen, bunun yerine çaprazlanan ve bir kravat tokasıyla tutturulan bir kravat taktığı görülüyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Halk, bu divalar arasında uzun süredir devam eden kavganın çok iyi farkındaydı. Yani bu daha ziyade dublör seçimiydi, gerçek hayat dramını canlandırmayı amaçlıyordu ve işe yaradı; bu film kritik öneme sahipti ve bilet gelirlerinde büyük bir başarı yakaladı. Bu formülü bir sonraki filmleri Hush Sweet Charlotte'da tekrarlamaları gerekiyordu, ancak yönetmen ve Davis ile yaşanan sorunlar son dakikada Joan'ın yerini Olivia De Haviland'ın almasına neden oldu.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- O zamanlar Pepsi-Cola'nın yönetim kurulu üyesi olduğu için Joan Crawford, sonraki filmlerinin hepsinde alkolsüz içeceklerin ürün yerleştirme çekimlerinin yapıldığını görmeyi başardı. Neredeyse algılanamaz olmasına rağmen Pepsi bunda kendini gösteriyor. Son sahnede, bir adam sahildeki büfeye koşuyor ve boş Pepsi şişelerinin depozitosunu almaya çalışıyor; aslında bu sadece mağazalarda gerçekleşen bir işlem.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Pek çok kişi, 750.000 dolardan az bir bütçeyle bile filmin fiyasko olacağına inansa da, kâr etmesi yalnızca 11 gün sürdü ve 1962'nin en büyük gişe geliri yapan filmlerinden biriydi.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Bu film birçok kişi tarafından Joan Crawford'un son önemli filmi olarak kabul ediliyor. Bu filmden sonra, son filmi Trog (1970) dahil olmak üzere birçok düşük bütçeli korku filmine çekildi.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Ana yıldızların yaşları temel olarak karakterlerinin yaşlarıyla aynıdır. 1917'de (filmin başlangıcı gerçekleştiğinde), Bette Davis gerçekten dokuz yaşındaydı ve Joan Crawford gerçekte on bir yaşındaydı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Yapımcı William Frye, 1960 yılında romanda bir seçenek seçmeyi düşündüğünde, o ve arkadaşı Bette Davis, Alfred Hitchcock'un yönetmenliğe ilgi duymasını sağlamaya çalıştı. Psycho'yu (1960) tanıtmak ve The Birds'ü (1963) bir senaryoya dönüştürmekle meşgul olduğu için reddetti.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Hudson evinin dış çekimleri Los Angeles'taki 172 S. McCadden Place'de çekildi. Birkaç kapı aşağıda, 180 S. McCadden Place, Judy Garland'ın Oz Büyücüsü (1939) yapımı sırasında yaşadığı evdir.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Peter Lawford başlangıçta Edwin Flagg rolünü oynayacaktı, ancak rolü kabul ettikten iki gün sonra ailevi kaygılar nedeniyle geri çekildi. Lawford, karakterin mevcut Başkan John F. Kennedy'nin kayınbiraderi olarak gerçek hayattaki rolünü kötü yansıtabileceğini hissetti. Victor Buono daha sonra Edwin rolünü üstlendi. Bette Davis başlangıçta Buono'nun oyuncu kadrosuna itiraz etti ama sonunda ikna oldu.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Filmin reklam kampanyasında öne çıkan Bebek Jane bebeğinin kırık kafası, filmde kullanılandan tamamen farklı bir oyuncak bebekti; bunun nedeni muhtemelen filmin çok hızlı bir şekilde çekilip gösterime girmesi ve reklam personelinin kampanyayı film hala yapım aşamasındayken tasarlamak zorunda kalmasıydı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Yapım başladığında hem Bette Davis hem de Joan Crawford proje konusunda heyecanlıydı. Bütçe kısıtlıydı ve program da kısıtlıydı ama her gün işe gitmekten heyecan duyuyorlardı ve Robert Aldrich'in harika bir film çekeceğine güveniyorlardı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Liza Bates (yan komşu Bayan Bates'in genç kızı) rolünü, üçüncü kocası Grant Sherry tarafından Bette Davis'in kızı Barbara Merrill (B. D. Merrill olarak anılıyor) tarafından canlandırıldı. B. D. Davis'in dördüncü kocası Gary Merrill tarafından üç yaşındayken evlat edinildi, ancak 16 yaşında B. D.'ye geçerek soyadını bıraktı. Sherry, 1963'te Jeremy Hyman'la evlenene kadar.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Bebek Jane, değiştirilmiş kostümlerini gerçekte Hollywood'un en büyük kostüm evlerinden biri olan "Western Costumes"'ten alıyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Pek çok eleştirmen bu filmi "psycho-biddy," "hagsploitation,"ve"Grande Dame Guignol."olarak da bilinen"hag horror" alt türünün yaratımı olarak görüyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Victor Buono'nun Oscar adayı olan tek performansını içerir. Bu onun ilk uzun metrajlı filmiydi; bundan önce sahnede ve televizyonda rol almıştı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Filmin önsözünde, Bette Davis'in Jane Hudson'ın ilk filmi olarak kullanılan eski filmi Ex-Lady'den (1933) bir klip var. Bette penceresinden dışarı bakmak için yatağından çıkıyor. Yatağının yanındaki masanın üzerinde, kendisi de aşağıdaki caddeden arabayla gelen Gene Raymond'un canlandırdığı sevgilisinin çerçeveli bir fotoğrafı var. Daha sonra Blanche kendi eski filmi Sadie McKee'yi (1934) izliyor. Eski film klibinde hastanede ziyaret ettiği adam ve Edward Arnold'u uğruna terk ettiği adam Gene Raymond'dur.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Pek çok akıl sağlığı uzmanı Jane'in Narsistik Kişilik Bozukluğu sergilediğini belirtti. Sürekli şöhret yanılgıları, ilgi açlığı, empati eksikliği, başkalarını kıskanma, Blanche'ı manipüle etme ve istismar etme vb.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Bebek Jane için Ingrid Bergman, Susan Hayward, Rita Hayworth, Katharine Hepburn, Jennifer Jones ve Ginger Rogers düşünüldü.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Her iki başrolün de ekranda görünmesi biraz zaman alıyor; karakterinin eski resmini izlerken ilk olarak Joan Crawford beliriyor. Bette Davis nihayet yaklaşık bir dakika sonra ortaya çıkıyor ve bu noktada resmin başlamasına neredeyse 20 dakika kaldı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Film 1917, 1935 ve 1962 yıllarında geçiyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Bu roller, Jane ve Blanche, özünde Bette ve Joan'dı. Bette bir kez daha keskin dilli, şirretli küçük şakacıyı oynuyordu; All About Eve (1950) gibi filmlerde olduğu gibi. Ve Joan asil, uzun süredir acı çeken şehit karakterini canlandırıyordu; tıpkı Mildred Pierce'de (1945) olduğu gibi. Yine sadist ve mazoşistti; mükemmel bir şekilde eşleşiyorlardı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Jane, bankaya gittiğinde olduğu gibi "adult," gibi giyindiğinde bile, yine de takımına markalı bir fiyonk gizlice sokmayı başarıyor. Şapkasındaki yay şeklindeki kristal iğneye dikkat edin.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Bette Davis, 'This N' That' adlı kitabında filmin aslında renkli çekilmesinin planlandığını ancak kendisinin buna karşı çıktığını yazar. Davis, renkli çekimin hüzünlü hikâyeyi sadece güzel göstereceğini düşünüyordu. Böylece film, siyah-beyazın kasvetli atmosferiyle çok daha etkileyici oldu.
- Kısıtlı bütçe yüzünden Jane'in araba sahnelerinde geleneksel arka projeksiyon kullanılamadı. Bette Davis, Hollywood sokaklarında direksiyona geçti; görüntü yönetmeni Ernest Haller ise gerekli çekimleri arka koltuktan ya da çamurluğa tüneyerek yaptı. Davis yıllar sonra, Beverly Bulvarı'nda eski bir Lincoln Continental'le ilerlerken diğer sürücülerin şaşkın bakışlarını hâlâ gülümseyerek hatırladığını söylemişti.
- Bette Davis'in film boyunca taktığı peruk, farkında olmadan Joan Crawford'un daha önce bir MGM filminde kullandığı peruğun ta kendisiydi. Yeniden şekillendirildiği için Crawford peruğu tanımadı. Bu tesadüf, iki yıldız arasındaki rekabet düşünüldüğünde filme ayrı bir ironi kattı.
- Filmin başlarında yönetmen rolündeki Bert Freed'in kravatı, alışılmışın aksine düğümsüz, çapraz bağlanmış ve bir klipsle tutturulmuştu. Bu tarz, yönetmen Robert Aldrich'in günlük hayatta tercih ettiği bir ayrıntıydı ve karaktere ince bir gönderme olarak filme yansıdı.
- Hudson evinin dış çekimleri Los Angeles'taki 172 S. McCadden Place'de yapıldı. Birkaç kapı ötedeki 180 numaralı ev ise Judy Garland'ın 'Oz Büyücüsü' (1939) çekimleri sırasında yaşadığı yerdi. Bu tesadüf, Hollywood'un altın çağına dair iki efsanevi yapımı aynı sokakta buluşturdu.
- Filmin afişlerinde kullanılan çatlak Baby Jane bebeği, aslında filmde görünenden tamamen farklı bir oyuncaktı. Yapım o kadar hızlı tamamlanıp gösterime girdi ki, tanıtım ekibi kampanyayı film daha çekilirken hazırlamak zorunda kaldı. Bu yüzden afişteki bebek, settekiyle aynı değildi.
- Baby Jane, tadilat edilen kostümlerini Hollywood'un en büyük kostüm evlerinden biri olan 'Western Costumes'ten alır. Bu detay, filmin gerçek mekânları kullanma konusundaki titizliğini ve dönemin Hollywood altyapısına yaptığı selamı gösteriyor.
- Ana çekimler yaklaşık bir ayda tamamlandı. Bette Davis, Aldrich'in filmi adeta kamerada kurguladığını, çünkü fazla plan yapmaya vakit olmadığını belirtti. Aldrich ise New York Times'a verdiği demeçte, ekibin neredeyse fiziksel sınırları zorlayarak gece gündüz çalıştığını ve çekimlerin bitiminden sadece bir ay sonra ilk ön gösterimin yapıldığını anlattı.
- İki başrol oyuncusunun perdede görünmesi epey zaman alır. Joan Crawford, karakterinin eski filmini izlerken ilk olarak seyirci karşısına çıkar. Bette Davis ise ondan yaklaşık bir dakika sonra, film başladıktan neredeyse 20 dakika geçtikten sonra görünür. Bu gecikmeli giriş, karakterler arasındaki gerilimi ustaca besler.
- Filmin hikâyesi 1917, 1935 ve 1962 olmak üzere üç farklı yılda geçer. Bu zaman sıçramaları, Hudson kardeşlerin çocuk yıldızlıktan yalnızlığa uzanan trajik öyküsünü katmanlı bir şekilde anlatır.
- Hudson kardeşlerin evi Hancock Park'ta 172 South McFadden Place adresindedir ve telefon numaraları HO5-6259'dur. 1962'de Los Angeles'taki HO santral kodu HOllywood'u temsil ediyordu. Bu küçük ayrıntı, filmin mekânla kurduğu gerçekçi bağı pekiştirir.
- Filmin son sahnesinde görülen sahil evi, Robert Aldrich'in bir başka klasiği 'Kiss Me Deadly'in (1955) doruk noktasında kullanılan evin aynısıdır. Aldrich, bu mekânı iki filminde de gerilim dolu finaller için akıllıca değerlendirmiştir.
- Jane Hudson'ın günümüz sahnelerinde kullandığı araba 1947 model bir Lincoln Continental Cabriolet'tir. Filmdeki radyo anonsunda yanlışlıkla '1940 ya da 1941 model' olarak tanımlansa da, otomobil tutkunları bu hatayı hemen fark eder.
- Hudson malikânesinin dış cephesi Los Angeles'ın Hancock Park semtindeki 172 South McCadden Place'de bulunur. Diğer konut sahneleri Hollywood'da DeLongpre Caddesi'ndeki, günümüzde avlu kapıları olmayan kulübelerde çekildi. Sahil sahnesi ise Malibu'da, Aldrich'in hem 'Kiss Me Deadly' (1955) hem de 'The Legend of Lylah Clare' (1968) için kullandığı noktada çekildi.
- Blanche Hudson'ın evin kapısında kaza yaptığı araba, Murphy tarafından özel tasarlanmış karosere sahip 1931 Duesenberg Model J 'Disappearing Top' Roadster'dır. Bu nadide klasik, karakterin geçmişteki ihtişamını ve sonrasındaki düşüşünü simgeler.
- Hudson'ların yan komşuları 1962 model bir Ford Galaxie 500 Sunliner Convertible kullanır. Bu otomobil seçimi, dönemin banliyö yaşam tarzını ve karakterlerin sosyal çevresini yansıtan ince bir detaydır.
- Bill Walker, Hudson Malikânesi'nde Jane'e paket teslim ettiği bir sahnede yer aldı ancak bu sahne filmden çıkarıldı. Stüdyoda yeniden inşa edilen ev dekorunda çekilen sahne, nihai kurguya giremedi ve Walker jenerikte de yer almadı.
- Julie Allred, Baby Jane bebeğinin yüzünün kalıbı için sekiz saat oturduğunu ve bebeğin gövdesinin aslında bir Patty Play Pal oyuncağına ait olduğunu söyledi. Bu emek yoğun süreç, filmin ikonikleşen korkutucu bebeğinin ardındaki özeni gözler önüne seriyor.
- Kardeşlerle ilgili haberlerin duyurulduğu radyolardan biri bir Jewel transistörlü modeldir. Radyonun deri kılıfı genellikle İngiliz taba rengi olarak bilinen açık kahverengi tonundaydı ve dönemin taşınabilir radyo modasını yansıtıyordu.
- Bette Davis, 'This N' That' adlı kitabında filmdeki makyajı üzerinde büyük ölçüde söz sahibi olduğunu anlatır. Yaşlı Jane'i, yüzünü hiç yıkamayıp her gün yeni bir kat makyaj süren biri olarak hayal etmişti. Kızı Barbara Merrill, onu tam 'Jane' makyajıyla ilk gördüğünde 'Ah anne, bu sefer fazla ileri gitmişsin' demişti.
- Bette Davis, Jane'in makyajını kendi başına yaratmaya karar verdi. 'Aklımdakini hiçbir profesyonel makyöz yüzüme sürmeye cesaret edemezdi' diyen Davis, bir makyözün, istediğini yaparsa bir daha iş bulamayabileceğini söylediğini aktarır. Davis, Jane'in Hollywood Bulvarı'nda sıkça görülen, bir zamanlar oyuncu olduğu belli olan işsiz kadınlara benzediğini düşünüyordu. Yazar Henry Farrell da karakteri bu kadınlardan esinlenerek yaratmıştı. Davis'in göz alıcı makyajı, onu yaşlanmış Mary Pickford'un grotesk bir versiyonuna dönüştürdü ve oyuncu bu görüntüden gurur duydu. Farrell seti ziyaret ettiğinde 'Tanrım, tam da hayal ettiğim Baby Jane gibisin' diye haykırmıştı. Yapımcılar başta görüntünün aşırı kaçtığından endişe etse de zamanla Davis'in içgüdülerinin doğru olduğunu anladılar.
- Hudson kardeşlerin yan komşusu olan meraklı genç kız, Bette Davis'in gerçek hayattaki kızıdır.
- Jane'in Blanche'ın sesini taklit ettiği sahnelerde duyulan ses aslında Joan Crawford'a aittir; çünkü Bette Davis, Crawford'un sesini tam olarak taklit edememiştir.
- Bette Davis bu filmdeki performansıyla En İyi Kadın Oyuncu Oscar'ına aday gösterildi. Kazansaydı, bir oyuncunun elde ettiği en yüksek Oscar sayısı rekorunu kıracaktı. Shaun Considine'in 'Bette & Joan - The Divine Feud' kitabına göre, ömür boyu süren nefretleriyle bilinen Joan Crawford, Davis'in ödülü kazanmaması için aktif olarak kampanya yürüttü. Hatta Anne Bancroft'a, eğer kazanır da ödülü alamazsa onun yerine sahnede ödülü almaktan mutluluk duyacağını söyledi. Oscar gecesi Davis sahne kenarında kazananın adını beklerken, Bancroft'un 'The Miracle Worker' ile ödülü kazandığı açıklandı. Bunun üzerine Joan Crawford, zar zor bir 'afedersin' diyerek Davis'in önünden geçti ve Bancroft'un Oscar'ını almak üzere sahneye çıktı.
- Bette Davis, tüm eleştirilerine rağmen zaman zaman Joan Crawford'u övmekten geri kalmadı. Crawford'un her zaman dakik, repliklerini eksiksiz bilen bir 'profesyonel' olduğunu söylerdi. Whitney Stine'a verdiği röportajda, 'Sanırım aynı hırsa sahibiz. O da benim gibi hayatta kalmayı başaran biri ve galiba insanları onun gibi çileden çıkarıyorum' demişti. Davis, Crawford'un setteki davranışlarının makul ölçüde kontrol altında olduğunu ve bunun nedeninin 'muhtemelen benim kadar profesyonel olma isteği' olduğunu düşünüyordu.
- Başrol oyuncularının yaşları, canlandırdıkları karakterlerle neredeyse birebir örtüşüyor. Filmin başlangıcının geçtiği 1917 yılında Bette Davis gerçekten dokuz, Joan Crawford ise on bir yaşındaydı.
- Edwin Flagg rolü başlangıçta Peter Lawford'a teklif edilmişti, ancak Lawford kabul ettikten iki gün sonra ailevi kaygılar nedeniyle projeden çekildi. Lawford, karakterin, o dönemde ABD Başkanı olan John F. Kennedy'nin kayınbiraderi olarak kendi gerçek hayatındaki rolüne gölge düşürebileceğini düşünmüştü. Bunun üzerine rol Victor Buono'ya verildi. Bette Davis başlangıçta Buono'nun seçilmesine karşı çıksa da sonradan ikna oldu.
- Yan komşu Mrs. Bates'in genç kızı Liza Bates rolünü, Bette Davis'in üçüncü eşi Grant Sherry'den olan kızı Barbara Merrill canlandırdı. B.D. Merrill olarak jenerikte yer alan Barbara, üç yaşındayken Davis'in dördüncü eşi Gary Merrill tarafından evlat edinilmiş, ancak 16 yaşında Merrill soyadını bırakarak 1963'teki evliliğine kadar B.D. Sherry adını kullanmıştı.
- Joan Crawford ve Bette Davis arasındaki nefret o denli yoğundu ki, Davis'in Crawford'u büyük zorlukla yerde sürüklediği bir sahnede Crawford, çekimi mahvetmek ve ekibi yeniden başlamaya zorlamak için bilerek öksürdü. Bette Davis öfkeden patlamanın eşiğine gelmişti.
- Victor Buono'nun Oscar'a aday gösterildiği tek performans bu filmdedir. Buono için bu film, sinemadaki ilk rolüydü; daha önce tiyatro ve televizyonda oyunculuk yapmıştı.
- Baby Jane rolü için Ingrid Bergman, Susan Hayward, Rita Hayworth, Katharine Hepburn, Jennifer Jones ve Ginger Rogers düşünülmüştü.
- Jane ve Blanche rolleri, Bette ve Joan'ın özüne son derece uygundu. Bette, 'All About Eve'de olduğu gibi yine sivri dilli, hırçın ve küçük bir cadalozu canlandırırken; Joan, 'Mildred Pierce'ta olduğu gibi asil, uzun süredir acı çeken bir kurban karakterini oynuyordu. Bu, sadistle mazoşistin yeniden karşı karşıya gelmesiydi; birbirlerine kusursuzca uymuşlardı.
- Blanche rolü için Tallulah Bankhead, Claudette Colbert, Olivia de Havilland ve Marlene Dietrich düşünülmüştü.
- Jane, bankaya giderken olduğu gibi 'yetişkin' giyindiği sahnelerde bile kıyafetlerine imzası olan fiyonklardan birini sıkıştırmayı başarır. Şapkasındaki fiyonk şeklindeki kristal iğneye dikkat edin.
- Talihsiz hizmetçi Elvira Stitt'i canlandıran Maidie Norman, rolünü aptal bir 'emredersiniz efendim' karakteri olarak oynamayı reddetti. Son derece bağımsız bir yapıya sahip olan Norman, role daha fazla saygınlık katmak için repliklerini yeniden yazdı. 1995'teki bir röportajında, 'Biliyorsunuz, bugünlerde böyle konuşmuyoruz. Bu eski kölelik dönemi konuşması' demişti.
- Yan komşu hoş Mrs. Bates'i canlandıran Anna Lee, kariyerine Bette Davis'le aşağı yukarı aynı dönemde başlamış güzel bir yıldız adayıydı.
- Dorothea Lord, çeşitli televizyon programlarında göründükten sonra bu tek filmde adı geçmeden rol almış ve ardından oyunculuğu bırakmıştır.
- Bu film, Julie Allred'ın ilk sinema deneyimidir.
- Bette Davis ve Joan Crawford, filmin başarısıyla kâr paylarının katlanacağını bildiklerinden tanıtım için canla başla çalıştı. Davis, üç günde New York eyaletinde 17 sinema salonunu dolaşarak kişisel gösterimlere katıldı ve koltuk altlarına saklanan 'şanslı zarflarla' izleyicilere promosyon 'Baby Jane' bebekleri dağıttı.
- Film vizyona girer girmez büyük bir gişe başarısı yakaladı; bütçesini yalnızca 11 günde çıkardı ve toplamda 9 milyon dolar hasılat elde etti. 2026 yılına uyarlandığında bu rakam yaklaşık 97,2 milyon dolara denk geliyor.
- Bette Davis, filmi tanıtmak için talk show'lara katılırken bir röportajcıya, başroller için kendisi ve Joan Crawford'un adı ilk geçtiğinde Warner Bros. stüdyo başkanı Jack L. Warner'ın 'O iki kocamış karıya beş kuruş vermem' dediğini anlattı. Davis hikâyeyi anlatırken kendisiyle dalga geçerek güldü; ertesi gün Crawford'dan şu telgrafı aldı: 'Bundan sonra lütfen benden kocamış karı diye bahsetme!'
- Halk, bu iki diva arasındaki uzun süreli çekişmenin gayet farkındaydı. Dolayısıyla bu, gerçek hayattaki dramdan beslenen bilinçli bir rol dağılımıydı ve işe yaradı; film hem eleştirel hem de gişe başarısı yakaladı. Aynı formülü bir sonraki filmleri Hush Sweet Charlotte'ta tekrarlamaları planlandı, ancak yönetmenle ve Davis'le yaşanan sorunlar yüzünden Joan son anda yerini Olivia De Havilland'a bıraktı.
- Bu film, birçok kişi tarafından Joan Crawford'un son önemli yapımı olarak kabul edilir. Bu filmden sonra, son filmi Trog (1970) da dahil olmak üzere daha düşük bütçeli birkaç korku filmine yönlendirildi.
- Birçok kişi filmin fiyasko olacağını düşünse de, 750.000 doların oldukça altındaki bütçesine rağmen kâra geçmesi yalnızca 11 gün sürdü ve 1962'nin en büyük gişe hasılatlarından birine imza attı.
- Yapımcı William Frye 1960'ta romanın haklarını satın almayı düşündüğünde, arkadaşı Bette Davis ile birlikte Alfred Hitchcock'u yönetmenlik için ikna etmeye çalıştı. Hitchcock, Psycho (1960) filminin tanıtımıyla ve The Birds (1963) için senaryo geliştirmekle meşgul olduğu için teklifi reddetti.
- Film, 2021 yılında 'kültürel, tarihi veya estetik açıdan önemli' olduğu gerekçesiyle Kongre Kütüphanesi tarafından ABD Ulusal Film Arşivi'nde korunmak üzere seçildi.
- Yapım başladığında hem Bette Davis hem de Joan Crawford proje için heyecanlıydı. Bütçe kısıtlı, takvim sıkışık olsa da her gün işe gitmekten keyif alıyor ve Robert Aldrich'in harika bir film çıkaracağına güveniyorlardı.
- Film, Roger Ebert'in 'Harika Filmler' listesinde yer almaktadır.
- Akira Kurosawa'nın ölümünden sonra yayımlanan en sevdiği 100 film listesinde yer aldı.
- Amerikan Film Enstitüsü'nün 2001 yılında hazırladığı 'En Yürek Hoplatan 100 Amerikan Filmi' listesine dahil edildi.
- Steven Schneider editörlüğünde hazırlanan 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' kitabında yer almaktadır.
- Yönetmen Aldrich film üzerinde dokuz ay çalıştı, ayrıca altı ayını araştırma ve senaryo yazımına ayırdı. Seven Arts sonunda tüm çalışmayı kabul etti, ancak çok ağır koşullar altında.
- Letterboxd'ın En İyi 250 Korku Filmi listesinde yer almaktadır.
- Davis'in canlandırdığı, eski çocuk yıldız Baby Jane Hudson karakterinin, en azından kısmen, sessiz sinemanın genç yıldızı Mary Miles Minter'dan esinlendiği düşünülüyor. Minter'ın kariyeri, 1922'de yönetmen William Desmond Taylor'ın hâlâ çözülememiş cinayetinde baş şüpheli olarak gösterilmesiyle aniden sona ermişti. Resmen suçlanmasa da Minter, giderek hayal dünyasına gömülen bir münzevi olarak onlarca yıl yaşadı.
- Filmin girişinde, araba eve yaklaşırken görüntüyü dondurduğunuzda, Blanche'ın felç olduğu gece direksiyonda kimin olduğuna dair sır perdesi aralanıyor.
- Joan Crawford, Pepsi-Cola yönetim kurulu üyesi olduğu dönemde, sonraki tüm filmlerinde bu içeceğin ürün yerleştirme çekimlerinin görünmesini sağlamıştı. Neredeyse fark edilmese de Pepsi bu filmde de karşımıza çıkıyor: Son sahnede bir adam sahildeki büfeye koşup boş Pepsi şişelerinin depozitosunu almaya çalışır; oysa bu işlem yalnızca dükkânlarda yapılırdı.
- Pek çok eleştirmen bu filmi, 'hag horror' (cadı korkusu) olarak da bilinen, 'psycho-biddy', 'hagsploitation' ve 'Grande Dame Guignol' gibi adlarla anılan alt türün yaratıcısı olarak görür.
- Ruh sağlığı uzmanları, Jane'in Narsistik Kişilik Bozukluğu sergilediğine dikkat çekiyor: Sürekli şöhret hayalleri, ilgi açlığı, empati yoksunluğu, başkalarını kıskanma, Blanche'ı manipüle edip sömürmesi gibi özellikler öne çıkıyor.
- Filmin giriş bölümünde, Bette Davis'in eski filmi Ex-Lady'den (1933) bir klip, Jane Hudson'ın ilk filmlerinden biri olarak kullanılıyor. Bette yatağından kalkıp pencereden dışarı bakarken, başucundaki masada Gene Raymond'ın canlandırdığı sevgilisinin çerçeveli fotoğrafı duruyor; Raymond aynı anda aşağıdaki sokakta arabayla geliyor. Daha sonra Blanche kendi eski filmi Sadie McKee'yi (1934) izlerken, hastanede ziyaret ettiği ve Edward Arnold'ı terk ettiği adam da Gene Raymond'dır.
- Küçük Baby Jane'in, 'I've Written a Letter to Daddy' adlı imza şarkısının yanı sıra repertuvarında başka hit parçaları da olduğu anlaşılıyor. Edwin provaları için piyanonun başına geçtiğinde, Jane'in fotoğrafının 'Fly the Flag of Freedom', 'She's Somebody's Little Girl' ve 'I Wouldn't Trade My Daddy' gibi şarkıların eski nota kapaklarında yer aldığını görüyoruz.
- Gloria Swanson'ın Sunset Bulvarı'ndaki (1950) performansı 'bunak ve tehlikeli kadın' kavramının tohumu sayılsa da, bu filmin muazzam başarısı Psycho-Biddy türü olarak bilinen bir dizi taklitçiyi doğurdu. Hush...Hush, Sweet Charlotte (1964), What Ever Happened to Aunt Alice? (1969), What's the Matter with Helen? (1971) ve Whoever Slew Auntie Roo? (1972) bunlar arasında. Bu yapımların ana özelliği, eski Hollywood'un kadın yıldızlarını tuhaf, gotik ve genellikle cinayetle sonuçlanan çaresizlik dolu hikâyelerde buluşturmasıydı. Gençlik cazibesi, yakışıklı kahramanlar ya da masum genç kızlar, seks ve çıplaklık içermeyen bu filmlerin ani popülerliği tamamen beklenmedikti.
- Ben ve Marty'nin, Jane'in 1935'teki film gösteriminde 'kutudaki epik' diye dalga geçtikleri ilk sahneler, aslında Parachute Jumper (1933) filminden; sekreter rolünde Sheila Terry, patron rolünde Leo Carrillo var. İkilinin izlediği film, Bette Davis'in 1933 yapımı iki filminin birleşimi: diğeri ise Ex-Lady (1933).
- Açılış sahnesinde bir poster, Baby Jane Hudson'ı 'Duluth'lu Minyon Dansçı Duse' olarak tanıtır; bu, özellikle trajik rollerdeki duygu yüklü performanslarıyla tanınan ünlü aktris Eleonora Duse'a bir göndermedir.
- Baby Jane'in yüzündeki kalın makyaj ve yoğun göz kalemi, Alice Cooper'ın sahne kişiliğine ilham kaynağı olmuştur.
- Hudson kardeşlerin işletme müdürünün adı Bert Hanley'dir. Bert Hanley aynı zamanda, 2003 yapımı Camp filminde, tek hitlik hayali müzikal 'Children's Crusade'i yazan ve gözden düşmüş Broadway şarkı yazarının adıdır; bu, '...Baby Jane'e açık bir selamdır.
- Filmin başlarında Marty ve Ben stüdyo arazisinde yürürken Jane Hudson'ın ne kadar kötü bir oyuncu olduğu konusunda hemfikirdir. Buradaki büyük ironi, Bette Davis'in sinema tarihinin en iyi oyuncularından biri olarak kabul edilmesidir.
Yorumlar
Yorum yazmak için giriş yapın veya üye olun.
Henüz yorum yok. İlk yorumu sen yaz.
Benzer yapımlar
Filmler →
The GodfatherFilm · 1972
YenilmezlerFilm · 2012
Black PantherFilm · 2018
Örümcek-Adam: Eve DönüşFilm · 2017
Thor: RagnarokFilm · 2017
DeadpoolFilm · 2016
Kaptan Amerika: Kahramanların SavaşıFilm · 2016
Doktor StrangeFilm · 2016
Yenilmezler: Ultron ÇağıFilm · 2015
Galaksinin KoruyucularıFilm · 2014
İlk Yenilmez: Kaptan AmerikaFilm · 2011
Demir AdamFilm · 2008