Carrie (Sissy Spacek) utangaç, içine kapanık bir genç kız. Dinine fanatik ölçüde bağlı annesiyle birlikte yaşıyor. Bir gün düşünce yoluyla istediği herşeyi yapabileceğini anlıyor. Artık annesini elini bile kıpırdatmadan kanepeye fırlatabilir, aynaları kırabilir, hatta öldürebilir. Sonunda Carrie çıldırıyor ve okulunun düzenlediği bir gecede ortalığı kana buluyor.. Stephen King'in aynı adlı romanından Lawrence D. Cohen tarafından sinemaya uyarlanan "Carrie"nin yönetmeni ise Brian De Palma. De Palma'nın bu ilk önemli filmi, eleştirmenleri ikiye bölmüş, filmi başyapıt olarak nitelendirenler kadar yerin dibine batıranlar da olmuştu...
Oyuncular: Sissy Spacek (Carrie), Piper Laurie (Margaret White), Amy Irving (Sue Snell), William Katt (Tommy Ross), John Travolta (Billy Nolan), Nancy Allen (Chris Hargenson), Betty Buckley (Miss Collins), P. J. Soles (Norma)
Yönetmen: Brian De Palma · Senarist: Lawrence D. Cohen · Yapımcı: Paul Monash
Carrie, 1970'lerin başında kızlara sık verilen bir addı; bu film adın popülerliğini bitirdi.
Nancy Allen, filmin bitmiş halini görene kadar karakterinin bu kadar kötü olacağını asla fark etmediğini iddia ediyor. Kendisinin ve John Travolta'nın o kadar benmerkezci, çekişen moronları oynadıklarını ve komik bir rahatlama için orada olduklarını düşünüyordu. Piper Laurie ayrıca Margaret White karakterinin o kadar abartılı olduğunu ve filmin bir komedi olması gerektiğini düşünüyordu.
Piper Laurie'ye göre, karakterinin ciddiye alınamayacak kadar fanatik olduğunu gerçekten düşünüyordu. Brian De Palma onu kenara çekmek ve kişisel olarak bunun bir korku filmi olduğunu, sandığı gibi bir "black comedy" olmadığını söylemek zorunda kaldı. Yine de çekimler arasında sürekli kahkahalara boğuluyordu çünkü sadece karakterizasyonu ve gardırobu onun gözünde gülünç değildi, aynı zamanda diyaloğun kendisi de onun için komikti. Bugün hâlâ filmi kara komedi olarak adlandırıyor ve bu görüşünü sürdürüyor.
Piper Laurie, The Hustler'dan (1961) sonra Carrie'nin (1976) senaryosu kendisine geldiğinde sinema işinden emekli olmuştu. Başlangıçta senaryoyu hiç anlamadı, klişe olduğunu düşündü, ta ki kocası de Palma'nın işlerinde genellikle komedi yaklaşımını benimsediğini söyleyene kadar. Senaryoyu bu bakış açısıyla yeniden okuduğunda Margaret White kısmı Laurie'ye çok daha anlamlı geldi.
Soyunma odasında bulunan kızların çoğu başlangıçta filmde çıplak görünmekten çekiniyordu, ancak Brian De Palma onlara Sissy Spacek'in çıplak fotoğraflarını gösterdikten sonra kendilerine daha fazla güvenmeye başladılar.
Carrie olabilmek için Sissy Spacek, diğer oyuncularla set içinde ve dışında sosyalleşmekten kasıtlı olarak kaçınacaktı. Karavanında kalacak ya da köşede ya da setin arkasında saklanacaktı. Çekimden önce diğer oyuncuları, onları sevmesine rağmen karakterini koruyabilmek için onlardan kaçınacağı konusunda uyardı. Spacek öğle yemeğinin birinci veya ikinci gününde PJ Soles, Nancy Allen ve Amy Irving dahil tüm kızlara şunları söyledi: "Sizleri seviyorum. Harika bir çekim yapacağız ve bunun üzerinde çalışmaktan dolayı çok heyecanlıyım ama sadece kendimi sizden uzaklaştıracağımı bilmenizi istiyorum. Bu yabancılaşmayı hissetmek istiyorum ama sizden gerçekten hoşlanıyorum ve sonrasında parti yapacağız ve harika vakit geçireceğiz, ancak bunu kişisel algılamayın. Sadece bunu bilerek yaptığımı bilmeni istiyorum çünkü bu role girmek istiyorum." Bunun için Spacek'e saygı duydular ve bu onların karakterleri olarak ona kötü davranmalarına olanak sağladı. Bu filmin çekimleri bittikten sonra sonunda takılırlardı.
Piper Laurie, The Hustler (1961) sonrası sinemayı bırakmıştı ki Carrie (1976) senaryosu eline ulaştı. Başta senaryoyu klişe bularak hiç anlamadı, ta ki eşi De Palma'nın genelde komedi yaklaşımı benimsediğini söyleyene dek. Bu bakış açısıyla tekrar okuyunca Margaret White rolü Laurie için çok daha anlamlı hale geldi.
Betty Buckley, karakterinin balo yangınında öleceğini çekim gününe kadar bilmiyordu. Ölümü son anda kararlaştırılmıştı ve Buckley romandaki karşılığı Bayan Desjardin hayatta kaldığı için kendi karakterinin de sağ kalacağını düşünüyordu.
Amy Irving, senaryoyu ilk aldığında ondan nefret ettiğini itiraf eder. Bitmiş filmi izledikten sonra ise onu adeta 'büyülü' buldu ve çok sevdi.
Inside Actors Studio'da James Lipton, Sissy Spacek'e bunca yıl sonra Carrie'nin hâlâ bir klasik sayılmasına şaşırıp şaşırmadığını sordu. Spacek, 'Kimsenin hâlâ Carrie'yi bildiğine inanamıyorum!' diye yanıtladı.
Romanda Bayan Desjardin, kan dökülmesinin ardından çoğu kişi gibi şokla Carrie'ye güler, sonra ona yaklaşmaya çalışırken Carrie'nin güçleri tarafından itilir. Balo katliamından sağ kurtulur ama Carrie'ye güldüğü için utançla istifa eder. Filmde ise Bayan Collins güler ama bu yalnızca Carrie'nin halüsinasyonudur ve balo katliamında ölür.
Bravo'da yayınlanan The 100 Scariest Movie Moments (2004) programındaki bir röportajda Stephen King, filmi açılış gecesi eşi Tabitha ile izlediğini anlatır. Son sahne (Carrie'nin elinin mezardan çıkıp Sue Snell'i yakalaması) gösterildiğinde King şöyle der: 'Önümüzdeki sırada iki iri Afrikalı-Amerikalı adam vardı, her biri yaklaşık 105 kiloydu. Çocuklar gibi çığlık atıyor, birbirlerinin boynuna sarılıyorlardı ve biri diğerine 'İşte bu, işte bu, o kız ASLA düzelmeyecek!' dedi. Eşime dönüp 'Bu film ÇOK büyük olacak' dedim.'
Müdür Morton romanda kahramanlardan biriydi; Carrie'ye ve beden öğretmenine zorbalarla mücadelede yardım etmeye çalışan sempatik bir karakterdi. Filmde ise aşağılayıcı bir şekilde Carrie'nin adını unutup Cassie diye hitap eder, bu da balo sahnesindeki öfkesini artırır. Romanda balodan sağ kurtulur ama olanlardan kendini kısmen sorumlu tutarak okuldan istifa eder; filmde ise baloda öldürülür.
Orijinal roman Carrie, King'in ilk satışıydı. King, çoğunu bitirdiği halde beğenmeyip çöpe attığını anlatır. Eşi Tabitha King atılan sayfaları bulup okudu ve masasına 'Lütfen benim için bitir. Sonunu merak ediyorum' notuyla geri koydu. King bitirip tamamlanınca gönderdi. Yayımlanacağı haberi geldiğinde King o kadar şaşırmıştı ki şokla yere yığıldı.
Amy Irving, büyük sahnelerinin çoğunun kesilmesine üzüldü. Irving ve William Katt'ın kamyonetin arka koltuğunda geçen bir sahne, bilinmeyen nedenlerle kesilmişti.
Martin Scorsese, filmi sinemalarda gösterime girdiğinde üç kez izledi.
Nancy Allen'ın arabada John Travolta'ya oral seks yaptığı sahne, film İrlanda'da ilk kez sinemalarda gösterildiğinde İrlanda sansür kurulu tarafından kesildi.
Carrie'nin gösterime girişinin 40. yıldönümü için film, 14 Ekim 2016'da Los Angeles şehir merkezindeki Ace Hotel'de, kötü sarışın Chris'i oynayan Nancy Allen'ın uzun süredir icra direktörlüğünü yaptığı weSPARK Kanser Merkezi için düzenlenen yerel bir bağış etkinliğinin öne çıkan parçası olarak gösterildi. Wendie Jo Sperber tarafından kurulan ve ölümünden sonra arkadaşı Allen'dan devralmasını istediği bu kâr amacı gütmeyen kuruluş, kanser hastalarına ve ailelerine ücretsiz hizmetler sunuyor. Gösterimin hemen ardından Allen, Piper Laurie, P.J. Soles ve kurgucu Paul Hirsch'in katıldığı bir soru-cevap oturumu yapıldı. Allen, filmi bir süredir izlemediği için, sık sık görülen tacizkar ve (şimdiki standartlara göre) politik olarak yanlış tokatlama sahnelerinin 'ürkütücü' olduğunu söyledi. Erkek arkadaşını oynayan John Travolta'nın Nancy'yi tokatlamakta çok çekindiğini ve filmdeki diğerlerinin aksine onun tokatlarının sahte olduğunu itiraf etti.
United Artists, orijinal filmin büyük başarısının ardından 70'lerin sonunda Carrie'ye bir devam filmi çekmeyi düşündü; adı 'Carrie The Return' olacaktı. Ancak Brian De Palma ve Stephen King devam filmi için geri dönmekle ilgilenmedi. Bunun üzerine yönetmen Curtis Harrington düşünüldü. Tedavi metni, Sue'nun rüyasındaki balo kabusunun aslında bir önsezi olduğu fikriyle açılıyordu: Carrie fiziksel olarak mezarından çıkar, toprak kaymasına ve uçuşan kayalara neden olur, dirilir ama başlangıçta güçleri yoktur. Daha sonraki tedavide Carrie'nin kaçak olduğu, bir baba/tarikat konusuyla karşılaştığı, telekinetik yetenekli başka insanlar fikri ve bir sınır komplosu tarikatı etrafında dönen bir seri potansiyeli işleniyordu. Carrie'yi yeni bir oyuncuyla yeniden canlandırmak ve onu diriltmek ya da telekineziyi başka bir gence aktarmak gibi başka fikirler de dolaştı, böylece Carrie konsepti bir seri olarak devam edebilecekti. Ancak stüdyo, senaryonun orijinal gerçekçi korkudan çok uzaklaştığını fark etti; Brian De Palma ve Stephen King bağlı olmadan onu sağlamlaştıracak yeterli yaratıcı otorite yoktu ve 70'lerin sonunda korku devam filmleri henüz kanıtlanmış bir formül değildi, bu yüzden UA geri adım attı.
Lisenin adı Bates High, Norman Bates’e bir selam; Psycho’nun o ürpertici dört notalı keman teması film boyunca tekrar tekrar duyuluyor.
Filmde Carrie’nin balo elbisesi şeftali tonlarında saten; romanda ise kırmızı kadife. Piper Laurie’nin repliğindeki ‘Kırmızı, tahmin etmeliydim’ sözü aslında orijinal senaryodaki kırmızı elbiseye gönderme. Sissy Spacek doğaçlama ‘Pembe, anne’ diyerek durumu kurtarıyor.
Gustave Moreau’nun 1851 tarihli Lady Macbeth Çalışması tablosu, yönetmen Brian De Palma’ya ikonik domuz kanı sahnesinde Sissy Spacek’in duruşunu ve pozunu esinlemiş.
Carrie’nin kütüphanede okuduğu ‘Mucizelerin Ardındaki Gizli Bilim’ gerçek bir kitap; Max Freedom Long’un 1948’de yazdığı eser. Filmde okunan telekinezi tanımı da birebir bu kitaptan alınma.
Carrie’nin gerçek adı Carrietta; annesi Margaret, okuldan eve gönderildiği sahnenin hemen başında ona böyle sesleniyor.
The Rage: Carrie 2, Sue Snell’in bu filmdeki çöküşünün ardından akıl hastanesine yatırıldığını ortaya koyuyor. Kaderi, romanda katliamdan sağ çıkıp ağır ruhsal çöküntüyle akıl hastanesine düşen Vic Mooney’i andırıyor. Romanda Sue, Carrie ile psişik bağı sayesinde travmayı atlatabiliyor.
Lisesi Bates High yetmezmiş gibi, zorbaların baloda Carrie’nin üzerine dökecekleri domuzun kanını almak için gittikleri mezbahanın adı da Bates Packing; Hitchcock’un Psycho’suna bir başka selam.
Romanın uyarlamaları arasında yalnızca bu filmde beden eğitimi öğretmeni Bayan Desjardin (burada Collins) balo katliamında ölüyor.
Carrie, telekinetik güçleriyle mutfak bıçaklarını kullanarak annesini öldürdükten sonra Margaret White’ın bedeni, filmin başlarında birkaç kez görünen, oklarla şehit edilmiş Aziz Sebastianus ikonasına benzer bir tablo oluşturuyor.
Romanda Chris azılı bir zorbadır ve ezik gördüklerine ‘Mortimer Snerd’ler der. Hatta bir çocuğun ayakkabısına çatapat koyup parmaklarını havaya uçurduğu yazar. Mortimer Snerd, Edgar Bergen’in kuklalarından biridir; aynı zamanda okul müdürünün adı da Mortimer’dır ve Mortimer’ın İnekleri gibi bir kelime oyunu sezilir. Filmde bu lakap geçmez.
Hayranlar Tommy Ross’un kovayla anında mı yoksa etrafı saran alevlerle mi öldüğünü merak eder. Romanda kovanın onu sadece sersemlettiği, asıl ölümün alevlerin bir petrol tankını patlatmasıyla geldiği açıktır.
Romanın aksine, Carrie bu filmde tüm kasabayı değil yalnızca lisesini yakar.
Yapım Hikâyesi 41
Film çıktığında Stephen King öyle yeni bir isimdi ki fragmanda adı yanlış yazıldı: Stephen yerine Steven.
Bugün DVD'de bulunan orijinal fragman, açılıştaki duş sahnesinde Carrie'nin farklı bir çekimini ve bisikletinin üstünden Carrie'ye laf atan küçük çocuğun asıl sesini içeriyor (bitmiş filmde bu ses Betty Buckley tarafından yeniden seslendirildi).
Baloda çalan ve adı jenerikte geçmeyen grubun adı "Vance or Towers". Yine adı geçmeyen "Education Blues" adlı şarkıları, 1975 tarihli, kendi adlarını taşıyan albümlerinde yer alıyor.
Senarist Lawrence D. Cohen, besteci Michael Gore ve söz yazarı Dean Pitchford'la birlikte "Carrie: The Musical" müzikalini yarattı. Müzikal 1988'de Birleşik Krallık'ın Stratford-upon-Avon kentinde Royal Shakespeare Company tarafından sahnelendi; yönetmenliğini Terry Hands, koreografisini Debbie Allen yaptı. Aynı yıl Broadway'e taşındı ve filmde Bayan Collins'i oynayan Betty Buckley, Margaret White rolünde Barbara Cook'un yerini aldı. Broadway gösterimi yalnızca beş temsil sürdü ve birçok kişiye göre Broadway tarihinin en büyük fiyaskosu oldu. Yine de Broadway'deki ilk temsillerde başrolü oynayan Linzi Hateley, performansıyla Theatre World Award kazandı. Gösterideki "When There's No One" şarkısı Buckley'nin Sterling Records'tan çıkan "Children Will Listen" albümünde yer alıyor. Resmî bir oyuncu kadrosu albümü yok, ama birkaç resmî olmayan kayıt yapıldı.
"Carrie" romanı Stephen King'in sattığı ilk kitaptı. King kitabı neredeyse bitirmiş ama beğenmediği için çöpe atmış. Eşi Tabitha King atılan sayfaları bulup okumuş ve King'in masasına bir notla geri koymuş: "Lütfen benim için bitir. Nasıl bittiğini görmek istiyorum." King kitabı bitirmiş ve tamamlanınca yayınevine göndermiş. Kitabın kabul edildiği telefonu aldığında öyle şaşırmış ki yere yığılmış.
NBC yöneticileri aslında bir "Carrie" dizisi planlıyordu. Dizi, yayımlanan Carrie (2002) televizyon filminin yan ürünü olacak ve tıpkı The Fugitive (1963) gibi, kimliğini gizleyerek kasaba kasaba dolaşan Carrie'nin maceralarını ve zorluklarını anlatacaktı. Carrie, David Keith'in oynadığı dedektiften kaçacak, geçmişteki cinayetlerinden uzak durmaya çalışacak ve bu arada başka zorbalık mağdurlarının onlara eziyet edenlerden kurtulmasına yardım edecekti. Fikir, bir başka Stephen King uyarlaması olan The Dead Zone (2002) dizisi büyük bir hit olunca ortaya çıktı; ama televizyon filmi kötü eleştiri ve düşük reyting alınca rafa kalktı.
Carrie (1976): Elbiseli ve şapkalı bir kadın, omuzlarında küçük bir çocuklaGörsel: Wikimedia Commons · Bingham & Dodd, Rochester, New York, Public domain
Film aslında küçük Carrie White'ın (Sissy Spacek) komşusu Estelle Horan'la (Tina Romanus) konuştuğu, Mrs. White (Piper Laurie) tarafından dövüldüğü ve taş yağmurunun başladığı bir sahneyle açılacaktı. Sahne çekildi ama çıkarıldı; büyük olasılıkla, filmin doruk noktası olması planlanan ama arıza yüzünden iptal edilen sonraki taş yağmuru sahnesiyle bağlantılı olduğu için.
Görüntü yönetmeni Isidore Mankofsky, Brian De Palma'yla anlaşmazlığa düştüğü için çekimlerin başında kovuldu ve yerine Mario Tosi geldi.
Nancy Allen'ın arabada John Travolta'ya oral seks yaptığı sahne, film İrlanda'da ilk vizyona girdiğinde İrlanda sansür kurulu tarafından kesildi.
Carrie, Stephen King'in ilkokul ve lise yıllarında tanıdığı iki kızın karışımı. King, bunlardan biri için şöyle diyor: "Çok tuhaf bir kızdı ve çok tuhaf bir aileden geliyordu. Annesi Carrie'deki anne gibi dindar bir kaçık değildi; kumarbaz bir kaçıktı, yarışmalara katılan insanlar için dergilere abone olan bir çekiliş delisiydi... kızın bütün okul yılı boyunca tek bir kıyafeti vardı ve diğer bütün çocuklar onunla dalga geçerdi."
Brian De Palma balo sahnesinin kurgusunu yaklaşık altı hafta boyunca tek başına yaptı. Önce yaklaşık 150 ayrı çekimi birleştirerek beş dakikalık bir bölünmüş ekran sekansı kurdu, sonra kurgucu Paul Hirsch'le birlikte üzerinde çalıştı. Sahnenin bu kadar kaotik ve akılda kalıcı olmasının başlıca nedeni bu.
Brian De Palma bütçe kısıtları yüzünden romandaki bazı sahneleri çekmekten vazgeçti. Bunlardan biri, kasabayı yerle bir eden Carrie'nin zihniyle benzin istasyonlarını havaya uçurup ateşe verdiği sahneydi; o dönem bunun görsel efektleri çok pahalıya patlayacaktı. Benzer sahneler 2013 yapımı Carrie yeniden çevriminde yer aldı.
Filmin 2026'daki 50. yıl dönümü için Carmine Lauro, Bandcamp'te "Music for the Film Carrie"yi yayımladı: daha önce hiç yayımlanmamış kayıtlardan oluşan 7 inçlik (yaklaşık 18 santim) bir makara. Koleksiyonda uzun süredir aranan "Lady Lay" parçası var; bu, Carrie ile Tommy'nin baloya vardığı sahnede çalan disko enstrümantali. Ayrıca "I Never Dreamed Someone Like You Could Love Someone Like Me" ve "Born to Have It All" şarkılarının özgün erkek vokalli ve enstrümantal versiyonları ile yayımlanmamış "You Got to Smile" var. Son parça, Sue ile Tommy'nin sevişme sonrası sahnesinde araba radyosunda çalacaktı, ama o sahne filmden çıkarıldı.
DVD eklerine göre Brian De Palma, Our Time (1974) filminde kürtaj yaptırmak isteyen genç kızı oynayışından etkilenerek Carrie White rolü için önce Betsy Slade'i düşündü. Ama Sissy Spacek'in ekran testi öyle ikna ediciydi ki rol sonunda ona gitti.
Stephen King, 2010'da Fort Myers, Florida'daki bir kitap etkinliğinde Carrie (1976) filminin hakları için yalnızca 2.500 dolar aldığını anlattı. Az bir para gibi görünebilir, ama King hiç pişman değil: "İlk kitabımın başına bunun gelmesi şanstı."
Stephen King, Brian De Palma'nın yönetmen seçilmesinden memnundu, çünkü De Palma'nın önceki filmlerinden Sisters'ı (1972) beğenmişti.
Carrie, Stephen King'in ilkokul ve lisede tanıdığı iki kızdan esinlendi. King, Carrie'nin yeni baskısına yazdığı önsözde, öldükten sonra adlarını lekelememek için onlara Tina White ve Sandra Irving diyor, çünkü Carrie'nin yaptıklarını herkes hoş karşılamıyor. Tina, "çok tuhaf bir aileden gelen çok tuhaf bir kızdı. Annesi Carrie'deki gibi dindar bir kaçık değil; kumar düşkünü, yarışma düşkünü bir kadındı ve yarışmalara katılan insanlar için dergilere abone olurdu... Kızın bütün okul yılı boyunca tek bir kıyafeti vardı ve diğer çocuklar onunla dalga geçerdi." Tina okulda sessizdi, arka sırada otururdu ve tek bir kıyafeti olduğu için sürekli zorbalığa uğrardı. Sonunda yeni bir kıyafet aldığında çok gururlanmıştı, ama zorbalık yine bitmedi. Öbür kız Sandra ise King'in büyüdüğü evin birkaç ev aşağısında oturuyordu ve yalnızca annesi tarafından büyütülmüştü. King 16 yaşındayken Sandra'nın annesine mobilya taşımaya yardım ettiğinde kanepenin üstünde asılı dev haç dikkatini çekmişti. Sandra da nöbetleri ve tuhaf giyimi yüzünden akranlarınca dışlanıyordu. Ne yazık ki iki kız da 30 yaşını göremedi: Tina kendi canına kıydı, Sandra ise dairesinde yalnızken bir nöbet sırasında öldü.
P.J. Soles, Chris Hargensen rolü için seçmelere girdi ve düşünüldü, ama yapımcılar ve Brian De Palma onu bu role uygun bulmadı; bunun yerine onun için Norma adında yeni bir karakter yarattılar. Sissy Spacek de Chris rolü için düşünülmüştü ama alamadı ve Chris Hargensen rolü Nancy Allen'a gitti.
Carrie (1976): Carrie White siyah üstle gülümsüyorGörsel: Wikimedia Commons · Cplbeaudoin ( talk ), Attribution
Romanın uyarlamaları arasında Tina Blake'in Chris'in en yakın arkadaşı ve ikinci kötü karakter olduğu tek uyarlama Carrie (1976). Bu rolü romanda küçük bir karakter olan Norma Watson üstleniyor; Tina filmde yalnızca beden eğitimi sahnelerinde arka planda görünüyor. Romanın öteki bütün uyarlamalarında Tina, Chris'in en yakın arkadaşı ve ikinci kötü karakter.
Tommy Ross rolü için önce John Travolta düşünüldü, ama sonunda Billy rolünü aldı.
Carrie (1976): Pembe elbiseli Carrie ve mavi smokinli Tommy sahnedeGörsel: Wikimedia Commons · CBS, Public domain
Carrie'nin bugüne kadar üç versiyonu ve bir devam filmi çekildi, ama Stephen King yalnızca 1976 versiyonunu seviyor. 2013'te bu filmi yeniden çekmeye karar verildiğinde açıkça "Asıl soru neden? Orijinal bu kadar iyiyken" dedi. King bu versiyonu kendi romanından bile çok seviyor; "kitaptan çok daha iyi" diyor.
Amy Irving, büyük sahnelerinin çoğunun kesilmesine üzüldü. Irving ile William Katt'ın kamyonetin arka koltuğunda geçen bir sahnesi bilinmeyen nedenlerle çıkarıldı.
Blu-ray dönemine kadar dönemin logosunu (1975-1976 versiyonu) koruyan ender United Artists filmlerinden biri. VHS günlerinden beri United Artists filmlerinin çoğunda logo, aktarım sırasında o günün güncel logosuyla değiştirilmişti.
Stephen King bunu kısa öykü olarak yazarken ilk adı "Cavalier"di. Cavalier, öykünün ilk halinde Chris ile Billy'nin, Carrie onları avlamadan önce takıldığı otelin adıydı. ("Cavalier" kelimesi, gençlerin zorbalığa ve birbirlerine karşı takındığı umursamaz, zalim tavrı da yerinde biçimde anlatıyor.) Yayımlanan kitabın özgün adı "Carrie, a novel of a girl with a frightening power" idi.
Balo sahnesi başlarken çalan şarkı, Vance or Towers grubunun "Education Blues" parçası. Albümdeki sıkı miksajlı, sıkıştırılmış stüdyo versiyonundan daha canlı bir ses vermesi için film için yeniden kaydedildi.
P.J. Soles başta yalnızca iki haftalığına kadroya alınmıştı. Ama voleybol sahnesinde kırmızı beyzbol şapkasıyla Sissy Spacek'in kafasına vurunca Brian De Palma onu daha uzun tutmaya karar verdi.
Betty Buckley aslında Brian De Palma'nın Phantom of the Paradise (1974) filmindeki bir rol için seçmelere girmişti. Rolü alamadı, ama De Palma onu hem o filmde hem de bir sonraki filmi Obsession'da (1976) seslendirme için kullanmayı sürdürdü. Sonunda Carrie (1976) için beden eğitimi öğretmeni rolünü onun için büyüttü.
Fragmanda "John Travolta'yı ilk sinema rolünde tanıtıyoruz" yazıyordu. Oysa bu onun ilk filmi değildi; The Devil's Rain (1975) filminde küçük bir rolü olmuştu, ama bu, Welcome Back, Kotter (1975) ile yıldızı parlamadan önceydi.
One Flew Over the Cuckoo's Nest'teki (1975) oyununu gören Brian De Palma, Margaret White rolü için Louise Fletcher'ı düşündü.
Brian De Palma aynanın kırıldığı sahne için tiz bir müzik istiyordu. Kararını verdikten sonra aradığı müziğin tam olarak Psycho'da (1960) zaten kullanılmış olduğunu fark etti, ama yine de kullandı.
Brian De Palma'nın bir önceki filmi Obsession (1976) ile Oscar'a aday gösterilen Bernard Herrmann, bu filmin müziğini de yapacaktı. Ancak film tamamlanmadan, aralık ayında hayatını kaybetti. Psycho'nun (1960) dört notalı keman teması bu filmde defalarca kullanılıyor.
Stephen King'in sinemaya uyarlanan ilk romanı.
John Travolta seçmelere Welcome Back, Kotter (1975) çekimlerindeki öğle arasında, Vinnie Barbarino'nun kıyafetleriyle katıldı.
"Lady Lay" şarkısının ve "Pre-Prom Disco" ile "Ernest's Announcement" adlı enstrümantal parçaların kime ait olduğu 2010'a kadar bilinmiyordu. O yıl bu parçalar, biraz da yanlış bir biçimde, baloda çalan grup Vance or Towers'a mal edildi. Grubun üyesi Mike Towers, film için özgün müzik yapacak bir müzisyen kadrosu kurmak için Music Contact Service'ten yararlanmıştı; bu kadro topluca The Michael Towers Band olarak biliniyor. Kadroda Joseph Walter Newton Jr. ("Lady Lay"de baş vokal), Carmine Lauro (bas/vokal), Eugene Garfin (davul/vokal) ve Stephen Bonnem (klavye) vardı; Towers ise gitar çalıp yapımcılığı üstlendi. Aynı ekip filmde kullanılmayan "You Got to Smile" parçasını da kaydetti. Lauro ayrıca bir Pino Donaggio şarkısı için vokal kaydetti, ama sonunda yerine Katie Irving geçti.
Stephen King Carrie'yi yayınevine göndermeye pek gönüllü değildi, çünkü o sırada elindeki bütün el yazmaları arasında satılma şansı en düşük olanı buydu. Ama korku türü The Exorcist (1973) ve Rosemary's Baby (1968) gibi başarılarla popülerdi ve roman beklenmedik bir başarı yakaladı. King bugün bile, Carrie reddedilseydi evliliğinin ve akıl sağlığının ne olacağını bilmediğini söylüyor.
Filmin müziğini yapan Pino Donaggio hiç İngilizce bilmiyordu, bu yüzden Brian De Palma'yla anlaşabilmek için sette bir çevirmen bulundurdu. Donaggio, Carrie'den üç yıl sonra, 1979'da, telekinetik cinayetleri konu alan bir başka 70'ler korku filmi Tourist Trap'in müziğini de yapacaktı. De Palma'nın besteci için ilk tercihi Bernard Herrmann'dı; Herrmann müziği yapacaktı ama yapım başlamadan öldü ve yerine Pino Donaggio geldi. İşin ironik yanı, Donaggio da Carrie'nin telekinezi kullandığı sahnelerde Psycho'nun (1960) ünlü keman temasını kullanarak Herrmann'ın üslubunu taklit etti.
Amy Irving'in film boyunca taktığı yüzük, filmin uyarlandığı kitabın yazarı Stephen King'in ona hediyesiydi.
Brian De Palma, bütçe kısıtlamaları nedeniyle romandan birkaç sahneyi atmak zorunda kaldı; bunlardan biri, Carrie'nin kasabayı yok etmenin bir parçası olarak benzin istasyonlarını zihniyle havaya uçurup ateşe vermesiydi. Efekt çalışmaları o zamanlar çok pahalı olurdu. Benzer sahneler yeniden yapılanma Carrie'de (2013) ortaya çıktı.
Stephen King'in aklına Carrie fikri çamaşırhanede çalışırken geldi. Carrie'nin dindar fanatik annesi gibi bazı karakterler orada onunla birlikte çalışan kişilere dayanıyordu.
Film aslında genç Carrie White'ın (Sissy Spacek) komşusu Estelle Horan (Tina Romanus) ile konuştuğu, Bayan White (Piper Laurie) tarafından dövüldüğü ve ardından taş yağmurunun başladığı bir sahneyle açılıyordu. Bu sahne çekildi ama silindi; muhtemelen filmin doruk noktası olması planlanan ancak arızalanıp iptal edilen daha sonraki taş yağmuruyla bağlantılı olduğu için.
NBC yöneticileri tarafından başlangıçta bir 'Carrie' TV dizisi planlanmıştı; bu, yayınlanan Carrie (2002) TV filminin bir yan ürünü olacak ve Carrie'nin kimliğini gizleyerek kasabadan kasabaya dolaşırken yaşadığı maceraları ve mücadeleleri konu alacaktı. Tıpkı The Fugitive (1963) gibi, David Keith'in canlandırdığı dedektif karakterinden ve geçmişteki cinayetlerinden kaçarken, bu süreçte diğer zorbalık mağdurlarına zorbalarını alt etmede yardım edecekti. Bu fikir, Stephen King'den esinlenen bir başka TV dizisi The Dead Zone'un (2002) büyük hit olmasının ardından ortaya atıldı, ancak TV filminin eleştirel tepkisi ve reytingleri kötü olunca rafa kaldırıldı.
Kamera Arkası 30
Brian De Palma soyunma odası sekansında önce Carrie'nin duş sahnesini çekti, çünkü öteki oyuncular çıplak ya da iç çamaşırıyla görünmekten çekiniyordu, Sissy Spacek ise bundan hiç rahatsız değildi. Sissy'nin duş sahnesini izleyince ötekiler de rahatladı. Nancy Allen, hep birlikte tedirgin olmalarının bir tür kaynaşma deneyimine dönüştüğünü ve gevşemelerine yardım ettiğini anlattı.
Yapımda White ailesinin evinin üç versiyonu kullanıldı: gerçek bir ev, tam boyutlu bir iç mekân seti ve yarım ölçekli bir dış maket. Evin çöküş efekti için, San Fernando Vadisi'ndeki bir tarlada asansör düzeneğine kurulan bu maket kullanıldı; maliyeti yaklaşık 10.000 dolardı.
White'ların evi Santa Paula, Kaliforniya'da çekildi. Eve Gotik bir hava vermek için yönetmen ve yapımcılar dinî eşya dükkânlarını dolaşıp eve konacak objeler aradı.
Sissy Spacek rolüne hazırlanırken ekibin geri kalanından uzak durdu, soyunma odasını yoğun biçimde dinî ikonlarla donattı ve Gustave Doré'nin resimli İncil'ini inceledi. "Günahları yüzünden taşlanan insanların beden dilini" çalıştı ve her sahneye bu duruşlardan biriyle başlayıp ya da bitirdi.
Brian De Palma, soyunma odası sahnesinin televizyona uygun bir versiyonunu da çekti; bu versiyonda bütün oyuncular uygun yerlere yerleştirilmiş havlular giyiyor. Carrie'nin televizyon gösterimleri için hazırlanan bu PG-13 versiyonu YouTube'da bulabilirsiniz.
Balo sahnesindeki baş döndürücü kamera hareketi, William Katt ile Sissy Spacek'in bir yöne dönen platforma yerleştirilip kameranın ters yöne kaydırılmasıyla elde edildi. Buna benzer bir sahne daha vardı: Sissy Spacek eşyalarını karıştırıp babasından kalan bir mektup ve birkaç kısa öykü gibi sevdiği şeyleri çıkarırken kamera etrafında dönüyordu. Balo sahnesine fazla benzediği için bu sahne filmden çıkarıldı.
Carrie Billy'nin arabasını takla attırdığında içeriden çekilen planda gençlerin de arabayla birlikte döndüğü görülüyor. Bu etki, oyuncuları gerçekten bir arabada döndürerek değil, kurguda kareyi döndürerek elde edildi.
Soyunma odasındaki kızların çoğu başta filmde çıplak görünmeye pek gönüllü değildi; ama Brian De Palma onlara Sissy Spacek'in çıplak fotoğraflarını gösterince kendilerine güvenleri geldi.
Norma, göründüğü her sahnede, perma yaptırırken bile kırmızı bir beyzbol şapkası takıyor.
Kanlı balo sahnesi çekilirken Sissy Spacek'in karavanı setin arkasına park edilmişti. Sahte kana bulandıktan sonra Spacek, süreklilik bozulmasın diye kanı yıkamayı reddetti ve üç günlük çekim boyunca kanlı kıyafetleriyle uyudu.
Miss Collins'in spor salonunda kızları azarladığı sahne çekilirken Brian De Palma kamera arkasında Amy Irving'in hemen ardında durup kulağına acımasız, kırıcı sözler fısıldadı. Böylece Sue'nun yüzündeki perişanlık ve suçluluk kamerada gerçek göründü.
Carrie'nin evinde oturma odasıyla yemek odası arasındaki kemerler abartılı bir Gotik üslupta. Set tasarımcıları, normalde böyle bir üslubu olmayan evin baskıcı dinî atmosferini vurgulamak için bunu bilerek yaptı.
Sue Snell'in rüya sahnesi için Amy Irving geri geri yürütülerek çekildi, sonra görüntü ters çevrildi. AFI'nin notuna göre arka plandaki bir Volkswagen Beetle'ın da geri gittiği görülüyor; bu da sahnenin tuhaf, rüya gibi havasını güçlendiriyor.
Filmin son sahnesinde Amy Irving'in patlaması, gerçek hayattaki annesi Priscilla Pointer'ı öyle korkuttu ki "Sue" yerine "Amy" diye bağırdı; kızını hiç bu kadar kendinden geçmiş görmemişti ve endişeyle gerçek adını haykırdı. Neyse ki yüksek sesli final müziği bu hatayı örttü.
Amy Irving'in film boyunca parmağında olan yüzüğü ona romanın yazarı Stephen King hediye etmişti.
Piper Laurie, Margaret White'ın filmin sonlarına doğru kendine açtığı yaraların makyajla yapılmadığını söyledi.
Carrie White'ın annesinin kullandığı dikiş makinesi White marka; 1930'larda üretilmiş "rotary" bir modele benziyor.
Eve dönerken Carrie'ye laf atan bisikletli küçük çocuğu Betty Buckley seslendiriyor ("Ürkütücü Carrie! Ürkütücü Carrie!").
White'ların evi olarak kullanılan yapı Santa Paula, California'da gerçek bir evdi. Ama filmin sonunda evin yakılması gerektiği için stüdyoda evin ve komşusunun daha küçük bir kopyası kuruldu. Senaryoda aslında evin üzerine yağan taşlarla yıkılması öngörülüyordu, ama bu efekt filmde pek etkileyici durmadı. Son sahnelerde White'ların boş arsasını dolduran volkanik kayalar, beklenebilecek yanık tahta enkazı yerine bu ilk fikirden kalan izler.
Gustave Moreau'nun 1851 tarihli The Study of Lady Macbeth tablosu, yönetmen Brian De Palma'ya o unutulmaz domuz kanı sahnesinde Sissy Spacek'e (Carrie) tablodaki duruşu ve pozu verdirme fikrini verdi.
Brian De Palma balo sahnesinde başta bölünmüş ekranı yoğun biçimde kullandı. Sonuçtan memnun kalmayınca sahnelerin çoğunu tam kare planlara dönüştürüp yeniden kurguladı ve yalnızca işe yaradığını düşündüğü birkaç bölünmüş ekran anını bıraktı.
Sissy Spacek ekran testi için saçına vazelin sürdü ve yüzünü yıkamaya bile zahmet etmedi. Annesinin yedinci sınıftayken ona diktiği, eteği kısaltılmış denizci elbisesini de giydi.
De Palma, Betty Buckley'nin Nancy Allen'a tokadı gerçekten atmasını istedi; Allen beklenen tepkiyi verene kadar Buckley ona 30 kadar tokat attı.
Balodaki baş döndürücü plan için William Katt ile Sissy Spacek bir yöne dönen platforma kondu, kamera da ters yöne kaydırıldı.
Baloya gidiş sahnesinin çekimi iki haftayı aştı; toplam 35 kez çekildi.
Sissy Spacek, Brian De Palma'ya filmin başında Carrie'nin duşta ilk kez kanadığını fark ettiği an nasıl tepki vermesi gerektiğini sordu. De Palma ona "Kamyon çarpmış gibi" dedi. Spacek de eşi sanat yönetmeni Jack Fisk'le konuştu; Fisk çocukken komşusunun astığı Noel ışıklarına bakarken sokakta bir araba ona çarpmıştı. Spacek o anı Fisk'in anlattığı gibi canlandırdı.
Duş sahnesi çekilirken sette Sissy Spacek'ten başka hiçbir oyuncu yoktu.
Helen'i oynayan Edie McClurg'ün aslında filmde tek bir repliği bile yoktu; o da doğaçlama yapmaya karar verdi. Sonuçta Helen'in filmde söylediği her şey, Brian De Palma'nın onayıyla, tamamen oyuncunun uydurması.
Kanlı balo sahnesini çekerken Sissy Spacek'in fragmanı setin arkasına park edilmişti. Süreklilik amacıyla sahte kanla kaplandıktan sonra Spacek, etkiyi temizlemeyi reddetti. Bunun yerine üç günlük çekimler boyunca kanlı elbiseleriyle uyumayı seçti.
Miss Collins'in spor salonunda kızları çiğnediği sahnenin çekimi sırasında Brian De Palma, ekranın hemen dışında Amy Irving'in arkasında duruyordu ve Sue'nun kameradaki sefalet ve suçluluk dolu ifadesini gerçek gibi göstermek için kulaklarına acımasız ve incitici şeyler fısıldıyordu.
Karakterler ve Oyuncular 7
Piper Laurie, The Hustler'dan (1961) sonra sinemayı bırakmıştı ki Carrie (1976) senaryosu eline geçti. Başta senaryoyu hiç anlamadı ve epey klişe buldu; ta ki eşi, de Palma'nın işlerine genellikle komedi gözüyle yaklaştığını söyleyene kadar. Senaryoyu bu gözle yeniden okuyunca Margaret White rolü Laurie için çok daha anlamlı hale geldi.
Nancy Allen, karakterinin ne kadar kötü olduğunu filmin bitmiş halini görene kadar fark etmedi. John Travolta'yla bencil, didişen iki budalayı oynadıklarını düşünüyor, filmde komiklik olsun diye bulunduklarını sanıyordu. Piper Laurie de Margaret White'ı öyle abartılı bulmuştu ki filmin kesinlikle bir komedi olduğunu düşündü.
Piper Laurie, karakterinin ciddiye alınamayacak kadar abartılı bir fanatik olduğunu düşünüyordu. Brian De Palma onu bir kenara çekip bunun bir korku filmi olduğunu, sandığı gibi bir "kara komedi" olmadığını bizzat söylemek zorunda kaldı. Yine de çekim aralarında sürekli kahkahalara boğuluyordu, çünkü ona göre yalnızca karakterle kostümler değil, diyaloglar da komikti. Hayatının sonuna kadar filmi bir kara komedi olarak gördü ve öyle savundu.
Miss Collins'in romandaki adı aslında Rita Desjardin, ama söylemesi daha kolay olsun diye Collins'e çevrildi; filmde ilk adı hiç geçmiyor. Betty Buckley röportajlarında karakteri "lezbiyen olarak oynadığını" söyledi.
Kitapta Chris esmer tenli ve siyah saçlı; filmde ise onu sarışın Nancy Allen oynuyor.
Sissy Spacek başkarakter için fazla güzel bulunuyordu. Kitapta Carrie tombul, saçları sıçan kuyruğu gibi ve sivilceli bir kız olarak anlatılıyor; Spacek ise uzun boylu, ince, kızıl saçlı ve pürüzsüz tenliydi. Bu yüzden karakter biraz değiştirildi: Biraz kendine çeki düzen verse güzel olacağı söylendi.
Gerçek hayatta da anne kız olan Amy Irving ve Priscilla Pointer, filmde Sue Snell ile annesi Eleanor'u canlandırıyor.
Göndermeler ve Referanslar 9
Carrie'ye bisikletinden laf atan çocuğun bisiklet sepetinde Emergency! (1972) dizisinin beslenme çantası var. Çocuğu Brian De Palma'nın yeğeni Cameron De Palma oynuyor.
Filmde Carrie'nin balo elbisesi açık şeftali renginde satenden; kitapta ise kırmızı kadifeden. Piper Laurie'nin "Kırmızı. Kırmızı olacağını bilmeliydim" repliği de buradan geliyor (orijinal senaryoda Sissy Spacek'in elbisesine işaret ediyordu). Elbise kırmızı olmadığı için Sissy "Pembe, anne" repliğini doğaçlama ekledi.
Açılış jeneriğinde kurgucu Paul Hirsch'in adı ekrana gelirken Nancy Allen (Chris Hargensen) soyunma odasında çırılçıplak görünüyordu. Paul, arkadaşlarının yanına gelip "Adın neden filmde yok?" diye sorduğunu hatırlıyor.
Kitapta Chris'in zorbalık sicili epey kabarık; eziyet ettiği uyumsuzlara "Mortimer Snerd" diyor. Stephen King, Chris'in bir çocuğun ayakkabısına maytap koyarak parmaklarını kopardığını bile yazmış. "Mortimer Snerd", Edgar Bergen'in kuklalarından birinin adı ve aynı zamanda bir kelime oyunu, çünkü okul müdürünün adı da Mortimer; üstelik "Mortimer Snerd" kulağa "Mortimer'ın inekleri" gibi geliyor. Filmde bu lakap hiç geçmiyor.
Sinemada kapüşonlu sweatshirt'ün ilk kez Rocky'de görüldüğü söylenir, ama Miss Desjardin Carrie'de zaten bir kapüşonlu sweatshirt giyiyor. Carrie, Rocky'den yalnızca birkaç hafta önce vizyona girdi.
Okul Bates High School adını taşıyor; bunun Alfred Hitchcock'un Psycho (1960) filmindeki Norman Bates'i selamladığı düşünülüyor. Psikolojik gerilime ve sıradan mekânların ürkütücüleşmesine bu kadar eğilen bir film için yerinde bir seçim.
Carrie'nin kütüphanede okuduğu "The Secret Science Behind Miracles" uydurma değil: Max Freedom Long'un 1948'de yazdığı, ISBN numarası 0875160476 olan gerçek bir kitap. Carrie'nin okuduğu telekinezi tanımı da gerçekten içinde geçiyor.
Carrie'nin evinde oklarla delinmiş bir dinî figür heykeli var; bu bir haç ya da İsa değil, Aziz Sebastian.
Carrie'nin okulu (Bates High) dışında, zorbaların baloda dökülecek kan için domuz kesmeye gittiği mezbahanın adı da Bates Packing; Alfred Hitchcock'un korku klasiği Psycho'ya (1960) bir başka gönderme.
Derin Anlam 5
Annenin sanrılı karakterini besleyen bir nokta da filmde alıntıladığı İncil pasajlarının hiçbirinin genellikle onun yorumladığı gibi yorumlanmaması. Örneğin cinselliğin kötü olduğunu söylemek için Yaratılış'ın 3. bölümünü alıntılıyor; oysa bu bölüm Adem ile Havva'nın yasak meyveyi yemesini anlatır. Bazı İncil bilginleri, özellikle çıplaklıklarından utanmaları anlatıldığı için bu bölümle cinsellik arasında bağ kursa da genel kabul gören yorum bu değildir.
Annesi gece için odasına çekildikten sonra Carrie yatak odasında aynasına sinsi bir bakış atıyor; aynanın kırık parçaları mucizevi biçimde yeniden birleşmiş. Bu, güçlerine yeni kazandığı hâkimiyeti ve onları kullanma kararlılığını simgeliyor. Birleşen parçalarda karşı duvardaki İsa resmi de görünüyor ve seyirciye Carrie'nin annesinin baskıcı dinî denetiminden de koptuğunu anlatıyor.
1976 film versiyonunda (ve çoğu uyarlamada) Carrie, annesiyle acımasız bir yüzleşmenin ardından evinde ölür. Romanda ise onu yolda ezip geçmeye çalışan Billy ve Chris'i takip eder, arabayı havaya uçurur ve ardından yol kenarındaki bir tarlada yığılır. Sue onu orada bulur ve yüzleşir, şakada parmağı olmadığını söyler; Carrie de orada, yol kenarındaki tarlada ölür.
Annenin hezeyanlı karakterini besleyen bir detay: filmde alıntıladığı İncil pasajlarının hiçbiri onun yorumladığı gibi yorumlanmaz. Örneğin Yaratılış 3’ü cinselliğin kötülüğüne kanıt diye okur; oysa bölüm yasak meyve ve çıplaklık utancı üzerinedir, genel kabul bu yönde değildir.
Carrie’nin yatak odasında, annesi gece için ayrıldıktan sonra aynaya doğru attığı sinsi bakışta, paramparça olmuş ayna mucizevi şekilde yeniden birleşir; bu, güçlerine yeni hâkimiyetini ve onları kullanma kararlılığını simgeler. Birleşen parçalarda karşı duvardaki İsa fotoğrafı da görülür; izleyiciye annesinin baskıcı dini zincirlerini de kırdığı anlatılır.
Kariyer ve Ödüller 3
Brian De Palma'nın ticari başarı kazanan ilk filmi.
Akademi Ödülleri'nde Sissy Spacek En İyi Kadın Oyuncu, Piper Laurie En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu dalında aday gösterildi. Bilim Kurgu, Fantastik ve Korku Filmleri Akademisi filmi En İyi Korku Filmi dalında Altın Parşömen'e aday gösterdi. Avoriaz Fantastik Film Festivali'nin Büyük Ödülü Brian De Palma'ya verildi ve Sissy Spacek'in oyunculuğu özel mansiyon aldı. Edgar Allan Poe Ödülleri de "Carrie"yi En İyi Sinema Filmi dalında Edgar'a aday gösterdi.
Carrie'nin (1976) vizyona girişinin 40. yılında film, 14 Ekim 2016'da Los Angeles şehir merkezindeki Ace Hotel'de gösterildi. Gösterim, o zaman kötü kalpli sarışın Chris'i oynayan Nancy Allen'ın uzun süredir yönettiği weSPARK Kanser Merkezi yararına düzenlenen yerel bir bağış etkinliğinin öne çıkan parçasıydı. Kurucusu Wendie Jo Sperber'ın ölümünden sonra arkadaşı Allen'dan devralmasını istediği bu kâr amacı gütmeyen kuruluş, kanser hastalarına ve ailelerine ücretsiz hizmet veriyor. Gösterimin hemen ardından Allen, Piper Laurie, P.J. Soles ve kurgucu Paul Hirsch'in katıldığı bir soru-cevap yapıldı. Allen, filmi uzun süredir izlemediğini, filmde sık sık görülen ve artık politik olarak doğru sayılmayan tokat sahnelerini izlemenin "ürkütücü" olduğunu söyledi. Erkek arkadaşını oynayan John Travolta'nın ona tokat atarken çok dikkatli davrandığını ve onun tokatlarının, filmdeki ötekilerin aksine, sahte olduğunu itiraf etti.
Hayat ve Aile 2
P.J. Soles 2010'da The A.V. Club'a verdiği röportajda, Steven Spielberg'in Brian De Palma'nın davetiyle sık sık sete geldiğini anlattı; De Palma ona "burada bir sürü sevimli kız var" dermiş. Soles'e göre Spielberg kendisi de dahil setteki kadınların çoğuna çıkma teklif etti, ama yalnızca Amy Irving kabul etti. Irving ile Spielberg 1985'ten 1989'a kadar evli kaldı ve bir oğulları oldu.
Carrie, Stephen King'in ilkokul ve liseye devam ederken gözlemlediği iki kızın birleşimine dayanmaktadır. Bunlardan birini şöyle hatırladı: "Çok tuhaf bir aileden gelen, çok tuhaf bir kızdı. Annesi, Carrie'deki annesi gibi dindar bir kaçık değildi; o bir oyun delisiydi, yarışmalara katılan insanlar için dergilere abone olan bir çekiliş delisiydi… Kızın tüm okul yılı boyunca tek bir kıyafeti vardı ve diğer tüm çocuklar onunla dalga geçiyordu."
Spoiler içeren bilgiler
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Sissy Spacek seyircinin finale verdiği tepkiyi izlemeye bayılırdı: "New York'tayken ve Carrie gösterime girdiğinde, sırf son beş dakikası için sinemalara gider, herkesin koltuklarından nasıl fırladığını izlerdim. İnsanlar tamamen rahatlamış oluyor. Müzik çok güzel ve huzur verici, sonra bir anda o (el) ortaya çıkıyor ve millet çıldırıyor."
Spoiler içerir · Kamera Arkası
P.J. Soles'un karakterine itfaiye hortumu tutulduğunda su basıncı oyuncunun kulak zarlarını patlattı. Hortumun gücüyle başı yana döndüğünde aslında bilinci yerindeydi, ama korkunç bir acı çekiyor ve dengesini kaybetmiş durumdaydı (denge kulaktan yönetilir). Brian De Palma çekimi filmde tutmaya karar verdi. Soles yaklaşık altı ay o kulağıyla hiçbir şey duymadı, ama kulak zarı sonunda iyileşti.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Sissy Spacek'e dökülen sahte kan, sıcak ışıkların altında sürekli kuruyup tenine yapışıyordu. Madde yapış yapış olunca tek çare onu hortumla yıkamaktı.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Sondan bir önceki sahne (Amy Irving'in Carrie'nin mezarına çiçek bıraktığı sahne), daha "ürkütücü" görünsün diye tersten çekildi, sonra ağır çekimde gösterildi; böylece gerçeküstü bir etki yaratıldı. Arka planda dik kesişen yolda geri geri giden bir araba bunu açıkça ele veriyor; aracın geri vitesle gittiği apaçık görülüyor.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Gerçekçiliğe hep takıntılı olan Sissy Spacek, Sue Snell'in kâbus sahnesinde Carrie'nin mezarından fırlayan elin dublöre değil kendisine ait olmasında ısrar etti ve bu yüzden kayaların ve çakılların altına yerleştirildi. Brian De Palma, "Sissy, hadi ama, bir dublör bulurum. Ne istiyorsun? Toprağa gömülmek mi?!" dedi, ama Spacek "Brian, bunu yapmak zorundayım" diye diretti. De Palma anlatıyor: "Onu gömmek zorunda kaldık. Gömdük! Onu bir kutuya koyup yerin altına soktuk. Eh, kocasına gömdürdüm çünkü ben kesinlikle gömmek istemiyordum. Etrafta dolaşıp çekimi ayarlarken arada bir Sissy'nin sesini duyardık: 'Hazır mıyız?' 'Evet Sissy, çok yakında hazır olacağız.'"
Spoiler içerir · Yapım Hikâyesi
Romandaki Bayan Desjardin, kan döküldükten sonra gerçekten Carrie'ye güler; çoğu insan gibi şoktan güler, sonra yanına gitmeye çalışınca Carrie'nin güçleriyle geri itilir. Balo katliamından sağ çıkar, ama Carrie'ye güldüğü için utancından istifa eder. Filmde ise Bayan Collins'in gülmesi yalnızca Carrie'nin hayalidir, ama o yine de balo katliamında ölür.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Betty Buckley'nin öldürülmeden hemen önce yüzünde beliren dehşet gerçekti, çünkü düşen basketbol potasının ona çarpmadan önce durması gereken yerde durup durmayacağı test edilememişti ve işe yarayacağından kimse emin değildi.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Carrie'nin annesi öldürülürken defalarca bıçaklanıyor. Bu sahne için bıçaklar önce Margaret'in bedenine yerleştirildi ve iplerle çekilip çıkarıldı. Kurguda görüntü tersten oynatılarak bıçakların Margaret'e doğru uçuyormuş gibi görünmesi sağlandı.
Spoiler içerir · Göndermeler ve Referanslar
Sissy Spacek daha sonra Stephen King'le bağlantılı bir başka yapımda, Castle Rock (2018) dizisinde de oynadı. Özgün "Carrie" romanının King'in Castle Rock hikâyeleriyle bir bağı var: Carrie'nin yıkım sırasında yok ettiği yerlerden biri, sahibi Teddy Duchamp'ın adını taşıyan Teddy's Amoco. Teddy Duchamp, "The Body" adlı kısa hikâyenin karakterlerinden biri; Stand by Me (1986) filminde onu Corey Feldman oynadı.
