Jack Vincennes ile Bud White filmin üç ana karakterinden ikisi olsa da filmde yalnızca bir kez konuşuyorlar: Vincennes, White'a gidip Meksikalı tutuklulara gözdağı veren Dick Stensland'i durdurmasını söylüyor.
Kevin Spacey, Ron Rifkin ve Paul Guilfoyle sonradan The Negotiator (1998)'da yeniden bir araya geldi.
Russell Crowe, James Ellroy'un kendisine Bud White'ın içki içmediğini söylediğini, dolayısıyla Crowe'un hayatının en acılı dönemi olarak tanımladığı çekimler boyunca içki içmediğini hatırladı. Performanslarını zenginleştirmek için yönetmen Curtis Hanson, oyunculara karakterler hakkında birçok arka plan bilgisi verdi. Crowe'a Bud White'ın bira içmediğini çünkü biranın sosyal bir içecek olduğunu ve White'ın sosyalleşecek bir tip olmadığını söyledi. Ona White'ın viski içtiğini ama bunu yalnızca kendi başına yaptığını söyledi.
Çekimler başlamadan önce Curtis Hanson, şehri ve dönemi yakından tanımaları için Russell Crowe ve Guy Pearce'i iki aylığına Los Angeles'a getirdi. Ayrıca onlara lehçe koçları getirdi ve onları gerçek hayattaki polislerle tanıştırdı.
Kevin Spacey, ölü taklidi yaparken zorlandı: James Cromwell hareket ettiğinde içgüdüsel olarak onu izliyordu. Bir yapım asistanı, karşı duvara bakması için bir daire çizmek zorunda kaldı.
Russell Crowe, Howard Stern programında, karakterini oynamayı sevdiği için devam filmini istediği iki filmden birinin L.A. Confidential olduğunu söyledi. Diğeri ise The Nice Guys (2016).
James Ellroy, Kevin Spacey'nin Jack Vincennes performansını 'ekranda gördüğüm en iyi kendinden nefret edişlerden biri' olarak tanımladı.
Curtis Hanson, üç başrol oyuncusu olmasına büyük dirençle karşılaştı. Önce Exley ve Vincennes'i çıkarıp filmi Bud White'ın oyuncusu için bir star aracı yapması söylendi. Exley'in neden gerekli olduğunu açıklayınca bu kez White ve Vincennes'i çıkarmasını istediler. Üçünün de gerekli olduğunda ısrar edince kendisine sadece 15 milyon dolar bütçe verildi, bu da istese bile büyük bir yıldız oyuncu tutamayacağı anlamına geliyordu. Zaten istemiyordu da. Oyuncuları, rollerine dair seyircide önceden bir beklenti oluşturmayacak şekilde seçmek istiyordu. Bunun tek istisnası, Babe (1995) filminden sonra seyircinin kahramanlardan biri olarak görmeyi beklediği James Cromwell'di.
James Ellroy, Bud White karakterini Los Angeles polis teşkilatındaki en iri polis olarak tanımlar. Russell Crowe, altı fitten kısa olmasına rağmen, kapılardan geçerken eğilmek zorunda kaldığı ve neredeyse ayakta duramadığı küçük bir daireye taşındı. Crowe, bunun sete geldiğinde kendini bir 'dev' gibi hissetmesini sağladığını söyledi.
Filmin doruk noktasındaki silahlı çatışmanın geçtiği Victory Motel, film için inşa edilen tek setti.
Romanda Inez Soto'nun rolü çok daha büyüktü; Bud ve Exley'in rekabet ettiği karakterdi.
Curtis Hanson, Russell Crowe'u Romper Stomper'da (1992) gördükten sonra rol verdi; onu 'iğrenç ve korkutucu ama büyüleyici' buldu.
Filmin ruhunu yansıtmak için Hanson, on sekiz dönem görselinden oluşan bir kolaj hazırladı. Bunlar arasında 'Los Angeles'a Hoş Geldiniz' kartpostalı, müstakil evler, portakal bahçeleri ve Veronica Lake'in fotoğrafı vardı. Ayrıca, Bud White ve Ed Exley için modeller olarak Aldo Ray ve Guy Madison'ın stüdyo fotoğraflarını seçti. Filmin adı, 1950'lerin ünlü dedikodu dergisi Confidential'dan gelir; filmde bu dergi Hush-Hush olarak geçer.
Oyuncu seçimi direktörü Mali Finn, bu filmdeki çalışmasıyla Hanson'ı o kadar etkiledi ki, sonraki beş filminden dördünün oyuncu seçimini o yaptı.
Russell Crowe, performansını Stanley Kubrick'in The Killing (1956) filmindeki Sterling Hayden'a dayandırdı: 'İkinci Dünya Savaşı'ndan çıkan o iri yarı erkeklik için.'
Sonunda Exley'i tebrik eden polis memuru, gerçek hayattaki ünlü LAPD şefi Daryl Gates'tir ve jenerikte adı geçmez.
Kapanış jeneriğinde, William Boyd'u Hopalong Cassidy karakteriyle bir geçit töreninde at sırtında gösteren görüntüler yer alır. Görsel efektler sayesinde, filmin kurgusal polis dizisi Badge of Honor'un oyuncu kadrosunun önünde yürüyormuş gibi görünür.
Curtis Hanson, çekim öncesinde oyuncu ve ekibine yedi film izletti: Kiss Me Deadly (1955), Bad Influence (1990), The Killing (1956), The Bad and the Beautiful (1952), In a Lonely Place (1950), Private Hell 36 (1954) ve The Lineup (1958).
Jack'in Sid'den alıp içkisini ödemek için kullandığı 50 dolar, 2021'de yaklaşık 514 dolara denk geliyor. Bu da Jack'in kararını daha anlamlı kılıyor.
Ed Exley kitaplarda çok farklıdır: Filmdeki dürüst polis değil, roman versiyonunda bir Japon birliğini yok ederek savaş kahramanı ilan edilir, oysa gerçekte adamlar öldükten sonra olay yerine gelmiş ve sahneyi kahraman gibi görünmek için düzenlemiştir.
James Ellroy hayranı Brian Helgeland, Warner Brothers'ın 1990'da L.A. Confidential'ın haklarını aldığını duyunca senaryoyu yazmak için çabaladı, ancak stüdyo yalnızca yerleşik yazarlarla çalışmak istiyordu.
Nite Owl'da öldürülen polis Dick Stensland, adını Adam-12'nin (1968) ilk sezonunda öldürülen bir polis memurundan alır.
Vice Squad brifinginde görülen fotoğraflar, fetiş sanatçısı John Willie'nin Los Angeles döneminde çektiği kopyalardı. Modellerinden biri bir seri katil tarafından öldürülmüştü ve James Ellroy'un 'My Dark Places' kitabında bahsedilmişti.
Curtis Hanson, Guy Pearce'in The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (1994) filmindeki performansını bilerek izlemedi, çünkü bunun genç oyuncuyu seçme kararını olumsuz etkileyeceğini düşündü.
Los Angeles'ta Main ve 6. Cadde'deki Pacific Gas and Electric'in eski ofisleri, polis karakolu ve çeşitli ofislerin iç mekânları için kullanıldı. En üst kattaki kemerli pencereler, bölge savcısının ofisi olarak tanınabilir. O zamanlar boştu; ekip birkaç duvar inşa edip küçük değişiklikler yaptı. Daha sonra bir apartmana dönüştürüldü.
Frolic Room'un dış çekimlerinde, yanındaki Pantages tiyatrosunun afişinde The Bad and the Beautiful (1952) filmi gösteriliyor. Film, Los Angeles'ta 25 Aralık 1952'de gösterime girdi ve bu, L.A. Confidential'ın geçtiği dönem için bir tarih sağlıyor. Filmde Lana Turner rol alıyor ve kendisi L.A. Confidential'da bir karakter.
DVD'deki 'Off the Record' belgeselinde James Ellroy şöyle diyor: '1988 ve '89'da L.A. Confidential'ı yazdım. Büyüktü, destansıydı, devasaydı; ailenin tüm fertleri için bir kitaptı, tabii eğer ailenizin adı Charles Manson ailesiyse.' Ayrıca: 'Ajanım Nat Sobel'le kahkahalara boğulduk, çünkü bu herifin filme uyarlanamayacağını düşündük. Büyüktü, kötüydü, sempatik karakterlerden yoksundu; sınırlandırılamaz, kapsanamaz ve uyarlanamazdı!'
Gerçek 'Bloody Christmas', beyaz vatandaşların azınlıklara karşı dürtüsel olarak polisi aramasının erken bir örneğiydi. Yedi Hispanik erkek şehrin 'beyaz' kısmında alkol alıyordu. Beyaz gözlemciler polisi aradı. Memurlar Trojanowski ve Brownson kimliklerini kontrol etti ve yasal yaşta olduklarını gördü, ancak yine de gitmelerini söyledi. Reddettiklerinde kavga çıktı. O gece altı Meksikalı tutuklandı ve nezarete götürüldü. Biri, kaydedilmeden önce Elysian Park'ta dövüldü. Olay, filmin öne sürdüğü gibi Noel zamanında değil, şehrin Latin Amerikalı topluluğunun lobi çalışmalarından üç ay sonra kamuoyuna duyuruldu. Filmde gösterildiği gibi, birkaç polis memuru disiplin cezası aldı.
Morg sahnesindeki perde dışı ses ('Nite Owl kimliği için hazırız, Teğmen.') Curtis Hanson'a aittir.
Bud White'ın kurtardığı tecavüz kurbanı Inez Soto'nun rolü, romana kıyasla oldukça kısaltılmıştır. Kitapta, kurtarıldıktan sonra Ed Exley ile çıkmaya başlar ve Ed'in kitapta hâlâ hayatta olan babasının güvenilir sekreteri ve asistanı olur.
Açılış jeneriğinde görünen Hush-Hush Magazine'in kapağında mafya babası Mickey Cohen röportajı ve 'Genç Lezbiyenler Hollywood'da' başlığı yer alır. Bu, editör Sid Hudgens'ın Jack Vincennes'e yaklaşıp dans partneri Karen'ı işaret ettiği sahneye zemin hazırlar: 'Genç lezbiyenler hakkında bir yazı yaptık ve onun adı geçti.'
Erotik B-film oyuncusu Monique Parent, 'Grace Kelly klonuna dönüştürülmüş şanlı bir figüran' olarak tanımladığı küçük bir rol oynadı; sahnesi kesilince ana akıma geçiş umudu suya düştü.
Patchett'in evindeki tablo, Tamara de Lempicka'nın 'Dört Çıplak Grubu' (1925) adlı eserinin bir kopyasıdır (filmde yaklaşık 1:28'de görülür).
James Ellroy'un filmle ilişkisi inişli çıkışlıdır. 1997 galasında 'kendi seviyesinde bir sanat eseri' diyen yazar, 2016'da Curtis Hanson için yazdığı ölüm ilanında filmi 'sorunlu' bulsa da 'Bana kelimelerimin ışıltılı yeni bir formda armağanını verdi' demiştir. 2023'te ise filmi 'en yüksek formda bir hindi... bir tortilladan daha derin değil' diye nitelendirip Russell Crowe ve Kim Basinger'ın performanslarını 'iktidarsız' olarak eleştirmiştir. Yine de filmi, romanlarının en iyi uyarlaması olarak görür.
WILHELM ÇIĞLIĞI: Moteldeki son çatışma sırasında duyulur.
Brett Chase karakteri Jack Webb'den modellenmiştir.
Curtis Hanson ve Dante Spinotti filmi 2.35:1 geniş ekranda çekti; dönemin iki CinemaScope filmini incelediler: Douglas Sirk'in The Tarnished Angels (1957) ve Vincente Minnelli'nin Some Came Running (1958).
Bud White'ın tecavüzcüyü 'meşru müdafaa' ile vurduğu sahnede televizyonda Terrytoons'un Noah's Outing (1932) adlı çizgi filmi oynar. Olay 1953'te geçer; CBS'nin eski Terrytoons kısa filmlerini sabah çocuk programlarında yayınlamaya başladığı yıl.
Son çatışmada Exley ve White kendilerini savunmak için bir pompalı tüfek, bir .38 revolver, bir .45 otomatik tabanca ve bir çakı kullanır. Kitabın önsözünde Buzz Meeks benzer bir durumda aynı silahları kullanır.
Filmde LAPD'nin kullandığı pompalı tüfekler Ithaca Model 37; sağ tarafta boşaltma portu olmamasıyla (alttan boşaltır) kolayca tanınır. White ve Exley ise Colt Detective Special taşır.
2018'de Andrew Denton'ın röportajında Guy Pearce, Kevin Spacey ile ilgili soruya 'Bahsetmesi zor. Kevin inanılmaz bir aktör ama onunla zor zamanlar geçirdim; elleşen bir adamdı. Neyse ki 29'dum, 14 değil.' yanıtını verdi.
Hudgens, Vincennes'e 'tam bir esrar kafalı sayısı; shvartza caz müzisyenleri ve film yıldızları' yapmak istediğini söyler. Dönemin ünlü esrar baskınları arasında caz davulcusu Gene Krupa ve aktör Robert Mitchum vardı.
Polis haberleşme departmanı ve garajdan çıkan motosiklet sahneleri, ironik bir şekilde He Walked by Night (1948) filminden alınmıştır. Bu filmde ayrıca Dragnet benzeri bir dizide Joe Friday tipi dedektifi canlandıran Brett Chase adlı bir karakter vardır.
Pierce Morehouse Patchett'in baş harfleri, mesleğine ince bir ipucu verir: Pi.M.P. (pezevenk).
Üç ana karakterden ikisi olan Jack Vincennes ve Bud White filmde yalnızca bir kez, Vincennes'in White'a Dick Stensland'ı durdurmasını söylediği tek bir satırda konuşurlar.
Film aslında birçok izleyicinin düşündüğünden daha uzun bir dönemi kapsar: 1951 Noel'inde başlar, ancak Jack Vincennes '1953'ün büyük mastürbasyon vakası'ndan bahseder, bu nedenle zaman dilimi bir buçuk ila iki yıl arasındadır.
'Hush Hush' uyuşturucu baskını skandalı gerçek olaylara dayanır. Bunlardan biri, orta yüzyıl Disney filmlerinin çocuk yıldızı Tommy Kirk ile ilgilidir. Heteroseksüel olmadığı şüphesiyle film teklifleri azalmış, esrar baskını fotoğrafı skandal dergilerde göründüğünde kovulmuş ve rolleri başka oyunculara verilmiştir. Örneğin, John Wayne filmi The Sons of Katie Elder (1965)'daki Bud Elder rolü, Wayne'in olumsuz tutumu nedeniyle kaybedilmiştir.
Yapım Hikâyesi 25
Bud White'ın kurtardığı tecavüz kurbanı Inez Soto'nun rolü romana göre epey kısaltıldı. Kitapta kurtarıldıktan sonra Ed Exley'le birlikte oluyor ve Ed'in hâlâ hayatta olan babasının güvendiği sekreteri ve yardımcısı oluyor.
Curtis Hanson, filmi destekçilere anlatmak (sonra da oyunculara ve ekibe estetik fikirlerini açıklamak) için filmde aktarmak istediklerinin farklı yanlarını gösteren on sekiz dönem görseli topladı. Bunlar arasında filmin ilk sahnesindeki "Welcome to Los Angeles" kartpostalı, banliyö evleri, portakal bahçeleri ve Lynn Bracken'ın duvarında çerçeveli duran Veronica Lake'in göz alıcı fotoğrafı da vardı. Hanson ayrıca Guy Pearce'a ve Russell Crowe'a, Ed Exley ile Bud White için örnek aldığı 1950'lerin az bilinen iki oyuncusunun (Aldo Ray ve Guy Madison) stüdyo fotoğraflarını gösterdi: Exley'in örneği Madison, White'ınki Ray'di. Film adını 1950'lerin kötü şöhretli yıldız magazini "Confidential"dan alıyor; filmde dergi "Hush-Hush" adıyla kurgulanmış.
Curtis Hanson senaryoyu James Ellroy'a göstermeye cesaret edene kadar metin yedi kez elden geçti.
Warner Bros. yöneticisi Bill Gerber senaryoyu, stüdyoyla anlaşması olan New Regency Productions'ın CEO'su Michael G. Nathanson'a gösterdi. Nathanson senaryoya bayıldı, ama patronu Arnon Milchan'ın onayı gerektiğini biliyordu ve Curtis Hanson'dan bir sunum hazırlamasını istedi. Sunumda portakal bahçelerinin, plajların ve Hollywood Freeway'in açılışının fotoğrafları vardı; bölgenin o yıllarda ne kadar refah içinde göründüğünü anlatıyorlardı. Ardından Hanson Hollywood'un karanlık yüzünü gösterdi: skandal dergileri ve Robert Mitchum'un uyuşturucu baskınından sonra hapisten çıkarken çekilmiş ünlü fotoğrafı. Hanson, dönem ayrıntılarının arka planda kalacağını, karakterlerin tamamen ön planda olacağını özellikle vurguladı. Milchan sunumdan hemen etkilendi ve filmi finanse etmeyi kabul etti.
"Hush Hush"ın uyuşturucu operasyonu skandalı bir dizi gerçek olaya dayanıyor; biri Tommy Kirk'le ilgili. Kirk, yüzyılın ortasında Disney filmlerinin en sevilen çocuk oyuncularından biriydi. Heteroseksüel olmadığından şüphelenilince film teklifleri azalmaya başladı, esrar baskınıyla skandal dergilerinde fotoğrafı çıkınca da işten atıldı ve rolleri başkalarına verildi. Bunlardan biri John Wayne'in The Sons of Katie Elder (1965)'ındaki Bud Elder rolüydü; Wayne'in iki konuya da olumsuz bakması yüzünden bu rolü kaybetti.
Curtis Hanson, Russell Crowe'u Romper Stomper (1992)'da izledikten sonra kadroya aldı; onu "iğrenç ve korkutucu ama büyüleyici" bulmuştu.
Bu filmin müziğiyle Akademi Ödülü'ne aday olan Jerry Goldsmith, Elmer Bernstein'ın yerine gelmişti.
James Ellroy'un filmle ilişkisi meşhur derecede çelişkili. 1997'deki prömiyerde filmi "kendi çapında bir sanat eseri" ilan etti ve sinemada birkaç kez izlediğini söyledi. 2016'da yönetmen Curtis Hanson için yazdığı anma yazısında filmi "sorunlu" bulduğunu söyledi; Hanson'ın üslubunu "ince işlenmiş, özenle gerçekleştirilmiş... duygusal durgunlukla karakterize edilmiş ve bastırılmış bir özlemle dolu" diye tarif etti. Yine de "Ben film yapmam, Curtis Hanson roman yazmadı. Bana kelimelerimi aydınlık yeni bir biçimde bahşetti" diyerek takdirini gösterdi. 2023'te çok daha kırıcıydı: "Birinci sınıf bir fiyasko... bir tortilla kadar derin" dedi ve özellikle Russell Crowe ile Kim Basinger'ın performanslarını "iktidarsız" diye küçümsedi. Buna rağmen filmi hâlâ romanlarının en iyi uyarlaması sayıyor.
Guy Pearce DVD yorumunda şunu anlatıyor: Film ön hazırlıktayken memleketi Melbourne'da James Ellroy'un tek kişilik gösterisine gitmiş. Gösteriden sonraki soru-cevapta bir izleyici Ellroy'a kitaplarından birinin filme çekilip çekilmeyeceğini sormuş; Ellroy da L.A. Confidential'ın ön hazırlıkta olduğunu ve filmde iki Avustralyalının (Pearce ve Russell Crowe) oynayacağını söylemiş. Seyirciler, Ellroy'un rastgele iki yerel oyuncunun adını verip büyük bütçeli bir Hollywood filminde oynayacaklarını söyleyerek ince bir şaka yaptığını sanıp kahkahaya boğulmuş; seyircilerin arasında oturan Pearce ise yerin dibine geçmiş. Bir yıl sonra seyirciler Ellroy'un doğruyu söylediğini öğrenmiş.
Jerry Goldsmith, müziğin ana motifini Leonard Bernstein'ın On the Waterfront (1954) için yazdığı müziğin ana motifine dayandırdı.
Curtis Hanson, Guy Pearce'ın The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (1994)'teki performansını bilerek izlemedi; bunun genç oyuncuyu kadroya alma kararını olumsuz etkileyeceğini düşündü.
Curtis Hanson ile Matt McCoy daha önce The Hand That Rocks the Cradle (1992)'da birlikte çalışmıştı.
Filmin (ve James Ellroy'un romanının) adı, Jack Lait ile Lee Mortimer'ın popüler kitap dizisinden geliyor: New York Confidential (1948), Chicago Confidential (1950), Washington Confidential (1951) ve USA Confidential (1952). Bu kitaplar adı geçen yerlerin kirli yüzünü, özellikle yolsuzluğu, organize suçu ve seksi ifşa etmeyi amaçlıyordu; bu üç unsur L.A. Confidential'ın suç hikâyesinin de temeli. Roman ve filmde Hush-Hush adıyla kurgulanan Confidential dergisi Aralık 1952'de yayına başladı ve adını yine bu diziden aldı, ama daha çok ünlü dedikodularına odaklandı. Sonraki on yıllarda pek çok film Lait ile Mortimer'ın dizisindeki ad kalıbını kullandı: Kansas City Confidential (1952), High School Confidential! (1958) vb. Ama bunların çoğu özgün dizinin ana temalarını izlemeye hiç çalışmadı, hiçbiri de bu film kadar yakından izlemedi.
James Ellroy'un L.A. Quartet dizisinde L.A. Confidential üçüncü sırada geliyor.
Kast direktörü Mali Finn bu filmdeki işiyle Curtis Hanson'ı öyle etkiledi ki Hanson sonraki beş filminden dördünün kadrosunu ona emanet etti.
DVD'deki "Off the Record" belgeselinde kitabın yazarı James Ellroy şöyle diyor: "1988 ve '89'da L.A. Confidential'ı yazdım. Büyüktü, epikti, kocamandı; tüm aile için bir kitaptı, tabii ailenizin adı Charles Manson ailesiyse." Ve devam ediyor: "Ajanım Nat Sobel ve ben bu herife film uyarlaması yapılamaz diye düşünüp kahkahalarla güldük. Büyüktü, kötüydü, sempatik karakterlerden yoksundu; sınırlandırılamaz, kontrol edilemez ve uyarlanamazdı!"
Pamela Anderson, Lynn Bracken rolü için seçmelere girdi.
Proje iki kez televizyona önerildi: Önce yapımcı David L. Wolper mini dizi olarak çekmek istedi, sonra HBO'da haftalık dizi olarak geliştirildi. Kiefer Sutherland'ın hiç tanınmayacak bir Jack Vincennes oynadığı çok kötü bir pilot çekildi, ama dizi satın alınmadı.
Erotik B-film yıldızı Monique Parent, kendi deyişiyle "cerrahi olarak Grace Kelly kopyasına dönüştürülmüş süslü bir figüran" rolünde küçük bir rol oynadı. Bu kadar önemli bir filmde görünmenin, düşük bütçeli erotik filmlerden ana akıma geçmesine yardım edeceğini umuyordu, ama sahnesi kurgu masasında kaldı.
Kevin Spacey, Curtis Hanson'a filmi 50'lerde çekseydi Jack Vincennes için kimi seçeceğini sordu. Hanson'ın William Holden gibi bir isim vermesini beklerken Hanson Dean Martin dedi ve onun ciddi filmlerinden Some Came Running (1958)'i örnek gösterdi. Martin'in kendisinde de bir ölçüde olan umursamaz tavrı, şık ama rahat üslubu ve şüpheli karakteri Vincennes'e tam oturuyordu.
Russell Crowe bu kadar sert bir karakteri inandırıcı oynayamayacağını düşündüğü için filmi önce geri çevirdi.
Curtis Hanson'ın filmi yöneteceğini duyan Brian Helgeland, The River Wild (1994)'ın setinde onunla buluşup kendini yazı ortağı olarak önerdi.
DVD yorumunda Guy Pearce'e göre, film ön yapım aşamasındayken memleketi Melbourne, Avustralya'da James Ellroy'un tek kişilik gösterisine katıldı. Pearce, Ellroy'un performansının ardından yapılan Soru-Cevap bölümünde bir izleyicinin, Ellroy'un kitaplarından herhangi birinin filme uyarlanıp uyarlanmayacağını sorduğunu belirtiyor. Ellroy, L. A. Confidential'ın sadece ön yapım aşamasında olmadığını, aynı zamanda filmde iki Avustralya yerlisinin (Pearce ve Russell Crowe) rol aldığını söyledi. Seyirci, Ellroy'un rastgele iki yerel oyuncuya isim vererek ve onların büyük bütçeli bir Hollywood filminde rol alacağını iddia ederek seyirciye alaycı bir şaka yaptığını düşünerek kahkahalara boğuldu. Seyirciler arasında oturan Pearce utanmıştı. Seyirci Ellroy'un aslında doğruyu söylediğini ancak bir yıl sonra öğrendi.
Curtis Hanson ve senarist Brian Helgeland iki yıl boyunca senaryo üzerinde birlikte çalıştı. Bu süre zarfında Hanson birkaç yönetmenlik teklifini geri çevirdi ve Helgeland yedi taslağı ücretsiz olarak hazırladı.
Proje iki kez televizyona sunuldu. İlk olarak yapımcı David L. Wolper mini dizi olarak yapmak istedi, ardından HBO haftalık bir dizi olarak geliştirme aşamasına geçti. Kiefer Sutherland'ın tamamen tanınmaz bir Jack Vincennes olarak rol aldığı kötü bir pilot bölüm üretildi, ancak dizi seçilmedi.
Kamera Arkası 17
Kim Basinger, rolüne hazırlanırken uzun saçlarını her zamankinden daha açık sarıya boyatmak zorunda kaldığını anlattı. Ama yoğun kimyasal işlem kısa sürede doğal saçını mahvetti ve çekimlerden günler önce saçını kısacık kestirmek zorunda kaldı; makyaj ekibi karaktere uygun gerçek saç bir peruk bulmak için seferber oldu. 1998 Oscar'larındaki saç modeli de bu talihsizliğin sonucuydu.
Curtis Hanson film fazla nostaljik olsun istemedi. Görüntü yönetmeni Dante Spinotti'ye filmi bugün çekiyormuş gibi çekmesini ve klasik kara filmlerden daha doğal bir ışık kullanmasını söyledi. Spinotti'ye ve yapım tasarımcısı Jeannine Oppewall'a dönem ayrıntılarına çok özen göstermelerini, ama sonra "hepsini arka plana atmalarını" tembihledi.
Russell Crowe, James Ellroy'un ona Bud White'ın içki içmediğini söylediğini hatırlıyor; bu yüzden çekimler boyunca ağzına içki koymadı ve bunu hayatının en acı dönemi olarak anlattı. Yönetmen Curtis Hanson, oyuncuların performansını zenginleştirmek için karakterlere dair bolca arka plan bilgisi vermişti: Crowe'a Bud White'ın bira içmediğini, çünkü biranın sosyal bir içki olduğunu ve White'ın insanlarla takılan biri olmadığını, viski içtiğini ama yalnızca yalnızken içtiğini söyledi.
White, Stompanato'yla Formosa restoranında karşılaşır. 1938'de açılan ve West Hollywood'da Santa Monica Bulvarı ile North Formosa Caddesi'nin köşesinde bulunan restoran hâlâ açık ve içi neredeyse hiç değişmemiş; web sitesindeki fotoğraflar arasında filmdeki bazı açılar ve duvarların üst kısmındaki aynı ünlü fotoğraflar da var. Yönetmen Curtis Hanson, L.A.'de filmin dönemine uzanan pek çok mekân olduğunu, ama klasik ev ve binaların çoğunun şehrin bitmek bilmeyen inşaat projelerine kurban gittiğini söyledi; üstelik bölgede o kadar çok film ve dizi çekiliyor ki eski İspanyol tarzı apartmanlar gibi pek çok yer işbirliği yapmayı reddediyor. Çekimler sırasında kırk sekiz yıldır aralıksız işleyen Formosa, geçmişin havasını koruyan klasik mekânlardan biriydi. Hanson hazırlık olarak oyunculara bir dizi klasik L.A. kara filmi ve gerilimi izletti, onları Formosa gibi yerlere götürdü ve oradaki ziyaretlerde mekânın çekim yerlerinden biri olacağını söyledi.
Filmde LAPD'nin kullandığı pompalı tüfekler Ithaca Model 37; sağ tarafta boş kovan çıkış deliği olmamasından (kovanları alttan atarlar) kolayca tanınırlar. White ile Exley Colt Detective Special taşıyor.
Guy Pearce, birlikte devriyeye çıktığı polisten hoşlanmadı, onu ırkçı buldu. Asıl beslendiği kaynak 1950'lerin polis eğitim filmleri oldu; bu filmlerde karakterine katmak istediği türden katı bir sertlik vardı.
Russell Crowe, "II. Dünya Savaşı'ndan çıkan o etli butlu erkeklik" için Stanley Kubrick'in "The Killing (1956)"indeki Sterling Hayden'ı kendine model aldı.
Ahlak masasındaki brifingde gösterilen fotoğraflar, fetiş sanatçısı John Willie'nin Los Angeles'ta yaşadığı yıllarda çektiklerinden kopyalandı; modellerinden biri bir seri katilin kurbanı oldu ve James Ellroy "My Dark Places" kitabında ondan söz ediyor.
Los Angeles'ta Main ile 6th Street'in köşesindeki eski Pacific Gas and Electric binası, karakolun ve çeşitli ofislerin iç çekimlerinde kullanıldı; en üst kattaki kemerli pencereler bölge savcısının ofisi olarak görülüyor. Bina o sırada boştu; ekip birkaç duvar ördü, küçük değişiklikler yaptı. Bina sonradan apartmana dönüştürüldü.
Curtis Hanson hazırlık aşamasında oyunculara ve ekibe Kiss Me Deadly (1955), Bad Influence (1990), The Killing (1956), The Bad and the Beautiful (1952), In a Lonely Place (1950), Private Hell 36 (1954) ve The Lineup (1958)'ı izletti.
Guy Pearce'ın Russell Crowe'la kavga ettiği sahnedeki bazı yakın çekimleri, asıl çekimler bittikten dört ay sonra çekildi. Curtis Hanson'ın hiç hoşuna gitmeyecek şekilde Pearce bu arada saçını kazıtmıştı ve peruk takmak zorunda kaldı. Bir soru-cevapta Pearce bundan "çok pahalı bir peruk" diye söz etti ve Avustralya'da birkaç hafta ya da ay sonra ek çekim için geri dönme diye bir kavram olmadığını söyledi.
Çekimler başlamadan Curtis Hanson, Russell Crowe ile Guy Pearce'ı iki ay boyunca Los Angeles'ta tutup şehre ve döneme alıştırdı; onlara aksan koçları tuttu ve gerçek polislerle tanıştırdı.
Filmin geçtiği yıllarda Los Angeles'ta City Hall'dan yüksek bina yapılmasına izin verilmiyordu; bu yüzden kameralar, City Hall'dan yüksek hiçbir bina kadraja girmeyecek noktalara yerleştirildi.
Guy Pearce'in Russell Crowe ile kavga ettiği sahnedeki yüzünün bazı yakın çekimleri, ana çekimler bittikten dört ay sonra çekildi. Pearce, Curtis Hanson'ı dehşete düşürecek şekilde, belirlenen süre içinde kafasını kazıtmış ve peruk takmak zorunda kalmıştı. Bir Soru-Cevap oturumu sırasında Pearce, bundan "very expensive wig" olarak bahsetti ve Avustralya'da birkaç hafta veya ay sonra çekimlere geri dönme kavramının olmadığını belirtti.
Kim Basinger, rolüne hazırlanırken uzun saçlarını her zamankinden daha sarıya boyamak zorunda kaldığını, ancak yoğun kimyasal işlemin doğal saçlarını kısa sürede tamamen yok ettiğini ve çekimler başlamadan kısa bir süre önce saçlarını kesmek zorunda kaldığını, bu nedenle makyaj ekibinin karaktere uyacak gerçek saçtan yapılmış bir peruk bulmak için acele ettiğini belirtti. 1998 Oscar'larındaki saç modeli de bu talihsizliğin sonucudur.
White, Formosa restoranında Stompanato ile karşılaşır. 1938 yılında kurulan ve Batı Hollywood'da Santa Monica Bulvarı ile Kuzey Formosa Bulvarı'nın köşesinde yer alan bina halen faaliyet göstermektedir ve iç mekanı neredeyse hiç değişmemiştir. Restoranın web sitesindeki fotoğraflar, filmde görülen aynı açılardan bazılarını ve duvarların üst kısmına yerleştirilmiş ünlülerin tam olarak aynı fotoğraflarını içeriyor. Yönetmen Curtis Hanson, bu filmde L. A.'de o dönemden kalma pek çok mekanın bulunduğunu ancak klasik ev ve binaların çoğunun şehrin hiç bitmeyen özel geliştirme projelerinin eline geçtiğini belirtti. Bunun ötesinde, bölgede o kadar çok film ve televizyon prodüksiyonu yapılıyor ki, eski İspanyol tarzı apartmanlar gibi pek çok yer işbirliği yapmayı reddediyor. Çekimler sırasında kırk sekiz yıldır kesintisiz olarak faaliyet gösteren Formosa, geçmiş zamanların havasını koruyan klasik mekanlardan biriydi. Bu filme hazırlanırken Hanson, oyunculara bir dizi klasik L. A. Kara film ve gerilim filmi izlettirdi ve onları Formosa gibi yerlere götürdü. Orayı ziyaretleri sırasında oyunculara buranın çekim yerlerinden biri olacağını söylemişti.
Curtis Hanson filmin aşırı nostaljik olmasını istemediği için görüntü yönetmeni Dante Spinotti'den filmi çağdaş bir film gibi çekmesini ve klasik kara filmden daha doğal bir aydınlatma kullanmasını istedi. Spinotti ve yapım tasarımcısı Jeannine Oppewall'a dönem detaylarına büyük özen göstermelerini, ancak bunları 'arka plana koymalarını' söyledi.
Karakterler ve Oyuncular 7
James Ellroy, Kevin Spacey'nin Jack Vincennes'ini şöyle tanımladı: "Sinemada gördüğüm en iyi kendinden nefret etme performanslarından biri."
Guy Pearce senaryoyu ilk okuduğunda Ed Exley'den hoşlanmadı; karakteri fazlasıyla kendini haklı gören biri olarak buldu.
Russell Crowe, Howard Stern'ün programında "The Loudest Voice" dizisini tanıtırken, karakterini oynamayı çok sevdiği için devam filmi olsun istediği iki filmden birinin bu olduğunu söyledi; öteki The Nice Guys (2016).
Russell Crowe, James Ellroy'un "The Black Dahlia"sını okumuştu ama "L.A. Confidential"ı okumamıştı. Senaryoyu okuyunca Bud White'ın "kendini haklı gören ahlaki mücadelesi" ilgisini çekti.
Ed Exley kitaplarda epey farklı bir karakter. Filmdeki dürüst polisin aksine romandaki Ed, bir Japon müfrezesini yok ettiği için savaş kahramanı sayılıyor; gerçekte ise o askerlerin zaten öldüğünü görüp olay yerini kendini kahraman gösterecek şekilde düzenlemiş.
Şık giyinen ve stile önem veren Jack Vincennes, şık arabalardan da anlıyor: 1953 model bir Studebaker Commander kullanıyor. O dönemin öteki arabaları hantal ve on yıl öncesinin görüntüsünü taşırken Commander alçak, zarif, kıvrımlı ve fütüristik uzay çağı tarzının kusursuz bir örneğiydi. 1953-1955 Studebaker Commander, The Incredibles (2004)'teki Incredimobile'a ilham verdi.
Guy Pearce daha sonra oyuncular arasında birlikte çalışmaktan hoşlanmadığı tek oyuncunun Kevin Spacey olduğunu söyledi. Spacey'nin başka bir oyuncuya baskı yapmaya çalışmakla suçlanmasından iki yıl sonra Pierce, Spacey'nin kendisiyle de aynı şeyi denediğini açıkladı.
Göndermeler ve Referanslar 15
Açılış jeneriğinin sonunda, Curtis Hanson'ın yönetmen yazısından hemen önce bir Hush-Hush dergisi görüyoruz. Ana kapak hikâyesi mafya babası Mickey Cohen'le bir röportaj, öteki ön sayfa haberi ise "Hollywood'da Genç Lezbiyenler". Bu, biraz sonra Hush-Hush'ın editörü Sid Hudgens'ın Jack Vincennes'e yaklaştığı sahneye bağlanıyor: Jack, Sid'i dans partneri Karen'la tanıştırıyor, Karen uzaklaşıyor; Jack ne olduğunu sorunca Sid açıklıyor: "Genç lezbiyenler hakkında bir yazı yapmıştık ve onun adı geçti."
(Yaklaşık 1 saat 28. dakika) Patchett'in evinin duvarındaki tablo, Tamara de Lempicka'nın 1925 tarihli "Çıplak Dörtlü Grup" adlı eserinden bir kopya.
Hudgens, Vincennes'e "tamamen esrarkeşlere ayrılmış bir sayı; siyah caz müzisyenleri ve film yıldızları" hazırlamak istediğini söylüyor. O dönemin ünlü esrar baskınları arasında çok sevilen caz davulcusu Gene Krupa (ki kendisi bir "shvartza" değildi; bu Yidiş argosunda "siyahi" anlamına gelen aşağılayıcı bir söz) ve oyuncu Robert Mitchum vardı.
Jack Vincennes, Badge of Honor dizisinde ek iş olarak teknik danışmanlık yapıyor; Kanlı Noel'den sonra amir onu bu işten alıyor. Badge of Honor açıkça Dragnet (1951)'i örnek alıyor; gerçek hayatta teknik danışman, polis şefi W.H. Parker'ın kendisiydi.
Kapanış jeneriğinde William Boyd'un canlandırdığı "Hopalong Cassidy"nin bir geçit töreninde at üstündeki görüntüleri var; görsel efektlerle filmdeki kurgusal polis dizisi "Badge of Honor"ın kadrosunun hemen önünde yürüyormuş gibi gösterilmiş.
Polis iletişim merkezinin ve garajdan çıkan polis motosikletlerinin görüntüleri He Walked by Night (1948)'ten alındı; o filmde Dragnet (1951)'in yıldızı Jack Webb oynuyor. Bu filmde de Dragnet benzeri bir dizide Joe Friday tarzı bir dedektifi oynayan Brett Chase adlı bir karakter var.
Bud'ın Lynne'e "Onlar sadece Veronica Lake'i alıyor. Ben Lynne Bracken'ı alıyorum" demesi, klasik Hollywood yıldızı Rita Hayworth'ün en ünlü rolü için söylediği "Erkekler Gilda (1946)'daki Gilda'yla yatağa girer ama benimle uyanır" sözüne bir gönderme.
Frolic Room'un dış çekimlerinde, yanındaki Pantages tiyatrosunun afişinde The Bad and the Beautiful (1952) görünüyor. Film Los Angeles'ta 25 Aralık 1952'de prömiyer yapmıştı; bu da L.A. Confidential'ın geçtiği zamana bir tarih veriyor. O filmde Lana Turner oynuyor, Turner da L.A. Confidential'da bir karakter.
Sonlara doğru amir, gelecek yıl açılacak "yeni merkez binasından" söz ediyor. Bu gerçeğe dayanıyor: Yeni merkez, 50'lerin başında LAPD'nin imajını temizlemekle görevli, çok saygı gören amirin adıyla Parker Center adını aldı.
Film, çoğu izleyicinin sandığından çok daha uzun bir zamana yayılıyor: 1951 Noel'inde başlıyor, ama Jack Vincennes Ahlak Bürosu'ndayken "1953'ün büyük müstehcenlik davası"ndan söz ediyor; yani olaylar bir buçuk ila iki yıla yayılıyor.
Warner Bros. yöneticisi Bill Gerber, senaryoyu New Regency Productions'ın CEO'su Michael G. Nathanson'a gösterdi. Nathanson etkilendi ama şirket başkanı Arnon Milchan'dan onay alması gerekiyordu. Curtis Hanson, Milchan'a önce portakal bahçeleri, plajlar ve Hollywood Otoyolu'nun açılışını gösteren bir sunum hazırladı; ardından skandal dergileri ve Robert Mitchum'un uyuşturucu baskını sonrası hapisten çıkarken çekilen fotoğrafıyla Hollywood'un karanlık yüzünü sundu. Hanson, dönem detaylarının arka planda kalacağını, karakterlerin ön planda olacağını vurguladı. Milchan hemen etkilendi ve filmi finanse etmeyi kabul etti.
Filmin sonunda şefin bahsettiği 'gelecek yıl açılacak yeni merkez binası' gerçektir: Parker Center, 1950'lerin başında LAPD'nin imajını düzelten popüler şefin adını taşır.
Bud, Lynne'e 'Onlar sadece Veronica Lake alıyor. Ben Lynne Bracken alıyorum.' der. Bu, Rita Hayworth'un 'Erkekler Gilda ile yatağa girer, ama benimle uyanır.' sözüne bir göndermedir.
Filmin yaklaşık 6:48'inde Kaptan Smith, arka planda "Silent Night" söylenirken bir haber muhabirine yaklaşır. Muhabir daha sonra başlığın adının "Silent Night With The LAPD" olduğunu söyler.
Derin Anlam 5
Jack'in Sid'den alıp içkisini ödediği 50 dolar, 1953'te 2021 değeriyle 514 dolar ediyordu; Jack'in kararını bu kadar ağır kılan da bu.
Pierce Patchett'in işi, Hollywood'da ünlü yıldızlara tıpatıp benzesinler diye özenle giydirilip makyajlanan kadınların sunulduğu bir genelev olduğuna dair eski bir söylentiden çıkıyor. Garson Kanin, "Hollywood: Stars and Starlets, Tycoons and Flesh-Peddlers, Moviemakers and Moneymakers, Frauds and Geniuses, Hopefuls and Has-Beens, Great Lovers and Sex Symbols" adlı anı kitabında Mae's adlı bir mekâna gittiğini yazıyor: Mae West kılığındaki Madam, Barbara Stanwyck'ten Joan Crawford'a, Carole Lombard'dan Marlene Dietrich'e ve Ginger Rogers'a kadar yıldız kopyalarından bir kadronun başındaymış.
Gerçek "Kanlı Noel", beyaz vatandaşların azınlıkları gelişigüzel polise şikâyet etmesinin erken bir örneğiydi. Yedi Hispanik erkek şehrin "beyaz" bölgesinde içki içiyordu; beyaz tanıklar polisi aradı. Memurlar Trojanowski ve Brownson kimliklerini kontrol etti, yasal yaşta olduklarını gördü ama yine de gitmelerini söyledi; gençler reddedince kavga çıktı. O gece altı Meksikalı tutuklanıp nezarete götürüldü; biri kayda geçmeden önce Elysian Park'ta dövüldü. Olay, filmde ima edildiği gibi Noel'de değil, şehrin Latin Amerikalı topluluğunun üç ay süren lobi çabalarından sonra duyuldu. Filmde gösterildiği gibi birkaç polis cezalandırıldı.
Jerry Goldsmith, filmin müziğinin ana motifini Leonard Bernstein'ın On the Waterfront (1954) filmi için bestelediği müziğe dayandırdı.
Jack Vincennes, şık giyinen biri olarak şık otomobillere de sahiptir. 1953 Studebaker Commander kullanır. O dönemin diğer arabaları hantal ve on yıl öncesinin görünümünü taşırken, Commander alçak, şık, kıvrımlı ve fütüristik uzay çağı orta yüzyıl modern stilinin mükemmel bir örneğiydi. 1953-1955 Studebaker Commander, The Incredibles (2004) filmindeki Incredimobile'a ilham kaynağı oldu.
Kariyer ve Ödüller 3
Film, Roger Ebert'in "Harika Filmler" listesine girenlerden.
L.A. Confidential'ı dizi yapmak için ikinci deneme de tutmadı: 2018'de çekilen pilotta Matt McCoy, Ed'in babası Preston Exley'i oynadı. Pilot ertesi yıl L.A. Confidential (2019) adıyla tek seferlik bir TV filmi olarak ekrana geldi.
Steven Schneider'in derlediği "Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1.001 Film" kitabında var.
Hayat ve Aile 2
2018'de Avustralyalı televizyon sunucusu Andrew Denton, Guy Pearce'tan eski rol arkadaşlarını bir liste üzerinden yorumlamasını istedi. Sıra L.A. Confidential'daki rol arkadaşı Kevin Spacey'ye gelince Pearce şöyle dedi: "Evet... evet. Hakkında konuşması zor. Muhteşem bir aktör. İnanılmaz bir aktör. Um... Hm. Kevin'la biraz zor zaman geçirdim. Elleri biraz fazla rahat bir adam. İyi ki 29 yaşındaydım, 14 değil."
Lana Turner'ın özel hayatı stüdyolar için ciddi bir dertti; sekiz evliliği bunun bir parçasıydı, Johnny Stompanato'yla ilişkisi de öyle. Film, Turner'ın en kötü şöhretli olayından beş yıl öncesinde geçiyor: Stompanato ona saldırmış, Turner'ın kızı annesini korumak için onu bıçaklayarak öldürmüştü. Dava ve beraat yıllarca dedikodu malzemesi oldu.
Spoiler içeren bilgiler
Spoiler içerir · Göndermeler ve Referanslar
Memur Bud White (Russell Crowe) tecavüzcüyü "meşru müdafaa" için vurduğunda televizyonda Terrytoons'un çizgi filmi Noah's Outing (1932) oynuyor; filmin dönem ayrıntısına gösterdiği özenin bir örneği. Film 1953'te geçiyor ve CBS o yıl sabah çocuk kuşağında eski Terrytoons kısalarını yayınlamaya başlamıştı.
Spoiler içerir · Yapım Hikâyesi
Hikâyede hapse girmesi uyuşturucu işinin kontrolü için savaşı başlatan gangster Mickey Cohen, 1930'ların sonundan 1976'daki ölümüne kadar Los Angeles'ta yaşamış gerçek bir gangsterdi ve vergi kaçakçılığından iki kez hapis yattı. Siegel suç işlerini yönetmek için Los Angeles'a geldiğinde onunla güçlerini birleştiren küçük çaplı bir serseriydi; 1947'de Siegel öldürülünce, stüdyolardaki sendika haraçları, uyuşturucu kaçakçılığı, kumar ve fuhuş dahil Siegel'in kurduğu işleri devraldı. Polis ondan o kadar nefret ediyordu ki büyük küçük her suçtan sürekli tutuklanıyordu (bir keresinde sokakta küfürlü konuşmaktan). Filmde gösterildiği gibi sonunda gelir vergisi kaçakçılığından hapse girdi ve on yıla yakın yattı; çıkınca suç işlerinden yarı emekli olup servetiyle yaşadı ve 1976'daki ölümüne kadar Los Angeles'ın renkli simalarından biri olarak kaldı.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Filmin doruk noktasındaki çatışmanın geçtiği Victory Motel, film için sıfırdan kurulan tek set.
Spoiler içerir · Yapım Hikâyesi
Curtis Hanson üç başrol karakteri istediği için büyük dirençle karşılaştı. Önce Exley ile Vincennes'i çıkarıp filmi Bud White'ı oynayacak oyuncunun etrafında bir yıldız filmine çevirmesi istendi. Exley'in neden şart olduğunu anlatınca bu kez White ile Vincennes'i çıkarması söylendi. Üçünün de gerekli olduğunda diretince ona yalnızca 15 milyon dolar bütçe verildi; bu, istese bile başa büyük bir yıldız koymayı mali açıdan imkânsız kılıyordu, ama zaten istemiyordu da: Oynayacakları rol konusunda seyircide hiçbir beklenti yaratmayan oyuncularla çalışmak istiyordu. Bu kuralın tek istisnası James Cromwell oldu, çünkü seyirci onu Babe (1995)'de gördükten sonra iyilerden biri olacağını düşünürdü.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Kevin Spacey ölü taklidi yapmakta çok zorlandı: Karşısında bir oyuncu varken boşluğa bakmak kolaydı, ama James Cromwell hareket edince onu gözleriyle izleme dürtüsünü durduramıyordu. Sonunda bir yapım asistanından karşı duvara bir daire çizmesini istedi ve o daireye baktı.
Spoiler içerir · Karakterler ve Oyuncular
Kevin Spacey jenerikte en başta yer alsa da üç başrol arasında ekranda en az kalan o.
Ölçüm çerezi, kabul edene kadar yazılmaz. Ayrıntı gizlilik sayfasında.
Popüler ve son eklenenler
Yalnızca başlıklarda değil, bilgi maddelerinin içinde de arar — örneğin dublör, ilk seçilen oyuncu, gizli gönderme.
