Film 1930 10 bilgi 1 yazı

L'Âge d'or

Name: L'Âge d'or
Released: 1930

Türkçe adı: L'Age d'Or

Film, birbirine sıkı sıkıya bağlı bir dizi kısa sahneden oluşuyor; en uzun olanı, tutkuyla âşık bir adam ve bir kadının hikâyesini anlatıyor. Çiftin aşkını yaşama çabaları, aileleri, Kilise ve genel olarak burjuva toplumu tarafından sürekli engelleniyor.

IMDb kaydı ↗

L'Âge d'or hakkında 10 bilgi

10 bilgi gösteriliyor.

Topluluk BilgisiAyrı rozeti olmayan maddeler bu seviyededir: yaygın olarak anlatılıyor ancak birincil doğrulaması yok.

#1
Luis Buñuel ve Salvador Dalí, filmin yapım aşamasına gelindiğinde o denli bozuşmuşlardı ki Dalí, çekimlerle hiçbir ilgisi olmasını istemedi. Hatta çekimlerin ilk gününde Buñuel, Dalí'yi setten elinde çekiçle kovaladı.
L'Age d'Or'dan 10 İlginç Bilgi yazısından
#2
Film, akreplerle ilgili bir belgeselle açılır. Bu, Luis Buñuel'in üzerine yorum eklediği, 1912 yapımı gerçek bir filmdir.
L'Age d'Or'dan 10 İlginç Bilgi yazısından
#3
Wolfgang Amadeus Mozart'ın müziğine yer veren ilk uzun metrajlı filmdir.
L'Age d'Or'dan 10 İlginç Bilgi yazısından
#4
Film, sansür kuruluna "bir delinin rüyası" olarak sunulduktan sonra gösterim izni aldı. Ekim 1930'da Paris'teki Studio 28'de gösterime girdikten sonra, filmin tuhaf içeriği hakkında söylentiler yayıldı. 3 Aralık 1930 akşamı, filmin ortasında, faşist Yurtseverler Birliği ve diğer gruplar perdeye mor mürekkep fırlatmaya başladı. Ardından lobiye koşup Yves Tanguy, Salvador Dalí, Joan Miró ve Man Ray'in tablolarını kestiler. Filmin yapımcıları Vikont de Noailles ve Vikontes Marie-Laure de Noailles, filmi kısa sürede dolaşımdan çekti. Fransız ruhban sınıfı tarafından aforozla tehdit edilen Noailles ailesi, filmi yaklaşık 50 yıl boyunca dağıtımdan kaldırdı.
L'Age d'Or'dan 10 İlginç Bilgi yazısından
#5
Filmin son sekansı, Marquis de Sade'ın daha sonra Pier Paolo Pasolini'nin Salò ya da Sodom'un 120 Günü (1975) filmine temel oluşturan Sodom'un 120 Günü romanına bir gönderme olarak, Blangis Dükü'nün şatosunda geçen "120 günlük ahlaksız eylemler" olarak sunulur. Blangis, üç köşeli şapkalı (18. yüzyıl aristokrasisi ve burjuvazisine özgü) üç yardımcısıyla birlikte şatodan çıkar; yardımcılardan biri topaldır (filmin ikinci bölümündeki haydutlar gibi). Blangis'in uzun sakalı ve uzun beyaz cüppesiyle çoğu Hristiyan ikonografisinde İsa'yı andıracak şekilde tasvir edilmesi, filmin dini ve siyasi güçlerin masum ve sevgi dolu halk üzerindeki baskısına karşı duruşunu vurgular.
L'Age d'Or'dan 10 İlginç Bilgi yazısından
#6
Vatikan'ın havadan çekimi bir balondan (muhtemelen bir zeplinden) yapılmıştır; çekimin sonunda balonun gölgesi kısa bir süreliğine en solda görülebilir.
L'Age d'Or'dan 10 İlginç Bilgi yazısından
#7
Finlandiyalı yönetmen Aki Kaurismäki, bu filmi sinemaya başlamasındaki etkilerden biri olarak anmıştır.
L'Age d'Or'dan 10 İlginç Bilgi yazısından
#8
ABD prömiyeri 1 Kasım 1979'da San Francisco'daki Roxie Cinema'da yapıldı ve İngilizce altyazılı bir kopyayla 15 Kasım'a kadar gösterildi.
L'Age d'Or'dan 10 İlginç Bilgi yazısından
#9
Steven Schneider'ın editörlüğünü yaptığı "Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film" listesinde yer alır.
L'Age d'Or'dan 10 İlginç Bilgi yazısından
#10
Bu film, aslında Luis Buñuel'in Bir Endülüs Köpeği'nin devamı olarak düşünülmüştü ve çalışma adı "Endülüs Canavarı" (La Bête andalouse) idi. Film, Buñuel ve Dalí'ye Vikont de Noailles ve eşi Vikontes Marie-Laure de Noailles tarafından teklif edilip finanse edildi. Modernist bir şair ve Marquis de Sade'ın doğrudan soyundan gelen Vikontes sayesinde, Sade'ın Sodom'un 120 Günü romanının bir bölümü filmin sonunda (şato sahnesi) kullanıldı.
L'Age d'Or'dan 10 İlginç Bilgi yazısından