L'Age d'Or'dan 10 İlginç Bilgi

Luis Buñuel ve Salvador Dalí, filmin yapım aşamasına gelindiğinde o denli bozuşmuşlardı ki Dalí, çekimlerle hiçbir ilgisi olmasını istemedi. Hatta çekimlerin ilk gününde Buñuel, Dalí'yi setten elinde çekiçle kovaladı.

Film, akreplerle ilgili bir belgeselle açılır. Bu, Luis Buñuel'in üzerine yorum eklediği, 1912 yapımı gerçek bir filmdir.

Wolfgang Amadeus Mozart'ın müziğine yer veren ilk uzun metrajlı filmdir.

Film, sansür kuruluna "bir delinin rüyası" olarak sunulduktan sonra gösterim izni aldı. Ekim 1930'da Paris'teki Studio 28'de gösterime girdikten sonra, filmin tuhaf içeriği hakkında söylentiler yayıldı. 3 Aralık 1930 akşamı, filmin ortasında, faşist Yurtseverler Birliği ve diğer gruplar perdeye mor mürekkep fırlatmaya başladı. Ardından lobiye koşup Yves Tanguy, Salvador Dalí, Joan Miró ve Man Ray'in tablolarını kestiler. Filmin yapımcıları Vikont de Noailles ve Vikontes Marie-Laure de Noailles, filmi kısa sürede dolaşımdan çekti. Fransız ruhban sınıfı tarafından aforozla tehdit edilen Noailles ailesi, filmi yaklaşık 50 yıl boyunca dağıtımdan kaldırdı.

Filmin son sekansı, Marquis de Sade'ın daha sonra Pier Paolo Pasolini'nin Salò ya da Sodom'un 120 Günü (1975) filmine temel oluşturan Sodom'un 120 Günü romanına bir gönderme olarak, Blangis Dükü'nün şatosunda geçen "120 günlük ahlaksız eylemler" olarak sunulur. Blangis, üç köşeli şapkalı (18. yüzyıl aristokrasisi ve burjuvazisine özgü) üç yardımcısıyla birlikte şatodan çıkar; yardımcılardan biri topaldır (filmin ikinci bölümündeki haydutlar gibi). Blangis'in uzun sakalı ve uzun beyaz cüppesiyle çoğu Hristiyan ikonografisinde İsa'yı andıracak şekilde tasvir edilmesi, filmin dini ve siyasi güçlerin masum ve sevgi dolu halk üzerindeki baskısına karşı duruşunu vurgular.

Vatikan'ın havadan çekimi bir balondan (muhtemelen bir zeplinden) yapılmıştır; çekimin sonunda balonun gölgesi kısa bir süreliğine en solda görülebilir.

Finlandiyalı yönetmen Aki Kaurismäki, bu filmi sinemaya başlamasındaki etkilerden biri olarak anmıştır.

ABD prömiyeri 1 Kasım 1979'da San Francisco'daki Roxie Cinema'da yapıldı ve İngilizce altyazılı bir kopyayla 15 Kasım'a kadar gösterildi.

Steven Schneider'ın editörlüğünü yaptığı "Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film" listesinde yer alır.

Bu film, aslında Luis Buñuel'in Bir Endülüs Köpeği'nin devamı olarak düşünülmüştü ve çalışma adı "Endülüs Canavarı" (La Bête andalouse) idi. Film, Buñuel ve Dalí'ye Vikont de Noailles ve eşi Vikontes Marie-Laure de Noailles tarafından teklif edilip finanse edildi. Modernist bir şair ve Marquis de Sade'ın doğrudan soyundan gelen Vikontes sayesinde, Sade'ın Sodom'un 120 Günü romanının bir bölümü filmin sonunda (şato sahnesi) kullanıldı.