Once Upon a Time in America İle İlgili 152 İlginç Bilgi
İlginç Bilgiler 42
Çekimler tamamlandığında, çekimler toplam sekiz ila on saat sürüyordu. Yönetmen Sergio Leone ve editör Nino Baragli, filmi üç saatlik iki film olarak yayınlama planıyla görüntüleri yaklaşık altı saate indirdiler. Yapımcılar bu fikri reddettiler ve Leone filmi üç saat kırk dokuz dakikaya indirmek zorunda kaldı.
Robert De Niro, David "Noodles" Aaronson rolüne hazırlanmak için ünlü suç patronu Meyer Lansky ile özel bir görüşme talep etti. Talep reddedildi.
Filmin yapımı o kadar uzun sürdü ki, besteci Ennio Morricone, film müziğinin çoğunu, çekimler daha yarıya gelmeden bitirmişti.
James Woods'a göre, bir eleştirmen filmi (iki saat yirmi dört dakikalık versiyonuyla) 1984'ün en kötüsü olarak nitelendirdi. Birkaç yıl sonra aynı eleştirmen, orijinal üç saat kırk dokuz dakikalık versiyonunu izledi ve filmi 1980'lerin en iyisi olarak nitelendirdi.
Sergio Leone, The Godfather'ı (1972) yönetme teklifini reddetmişti ve bu fırsattan çok pişman olmuştu. Bu ona kısmen bir gangster filmi denemesi konusunda ilham vermiş olabilir. Leone ayrıca The Godfather Part II'de (1974) öncülük edilen flashback tekniğini de özellikle kullandı.
Üç saat kırk dokuz dakikalık versiyon, filmin nihai versiyonu olarak lanse edilirken Sergio Leone, filmin toplam süresinin dört saat on dakika ile dört saat otuz dört dakika arasında olmasını istedi. Üç saat kırk dokuz dakikalık versiyonda, Leone'nin montaj odasında gerekli olduğunu düşündüğü kırk beş dakika dışarıda bırakılmıştı; bunlar arasında şunlar yer alıyordu: mafya ve işçi ilişkisi hakkında daha fazla açıklama, David "Noodles" Aaronson'un 1968'de Carol (Tuesday Weld) ile buluşması ve Noodles'ın Eve (Darlanne Fluegel) ile olan ilişkisini gösteren çok sayıda görüntü.
Sergio Leone, "real"David"Noodles"Aaronson, Harry Gray ile tanıştığı için çok heyecanlandı ve Edward G. Robinson'a benzediğini söyledi:"Hayatının sonunda, beyazperdede binlerce kez görülen ve duyulan sinematik alıntılardan, jestlerden ve sözlerden oluşan bir repertuvarı kullanmaktan kendini alamayan bu yaşlı gangsterin grotesk gerçekçiliği, merakımı uyandırdı ve beni eğlendirdi. Bu girişimin kibri beni şaşırttı ve iflasının büyüklüğü."
Haziran 1982'de, çekimler başlamadan önce Sergio Leone, Harry Gray ile temasa geçerek ona hikâyesinin filme alınacağı müjdesini vermeye çalıştı. Grey'in karısı Leone'ye kocasının birkaç yıl önce öldüğünü söyledi.
Yapımcı Alberto Grimaldi senaryoyu okuduğunda Sergio Leone'ye önemli kusurlar olduğunu düşündüğü şeyleri sıralayan uzun bir mektup yazdı: Film çok uzundu (beş saat sürecekti ve Amerikalı dağıtımcılar bu süreyi ikiye indirecekti); ve David "Noodles"Aaronson Amerikan halkı için fazla olumsuzdu (Grimaldi'nin ifadesiyle"he rapes a woman and kills people without reason!"). Grimaldi ya senaryonun yeniden yapılmasını ya da kendisinin yapmamasını talep etti.
Sergio Leone, filmin görsel stilini Reginald Marsh, Edward Hopper ve Norman Rockwell sanatçılarının tablolarına dayandırdı; ve Edgar Degas (Deborah'nın dans sahneleri için); ve Jacob August Riis'in fotoğrafları (1922 sekansları için).
Ennio Morricone, "Deborah's Theme"'yi ilk olarak 1970'lerde başka bir film için bestelemişti ancak reddedildi. Morricone, parçayı filmde kullanılmak üzere Sergio Leone'ye sundu, ancak Leone, bunun Morricone'nin Bir Zamanlar Batı'da (1968) ana temasına çok benzer olduğunu düşündüğü için başlangıçta onu kullanmak konusunda isteksizdi.
Senaristlerden birine göre Sergio Leone, büyük (ve pahalı) bir kalabalık sahnesinin 35 çekimini yaptı, ancak bir tane daha almakta ısrar etti çünkü kalabalığın içinde bir çocuğun doğrudan kameraya baktığını fark etti.
Sergio Leone, eski gangster ve yazar Harry Gray ile birkaç toplantı yaptı, böylece Amerika'yı Grey'in gözünden yeniden yaratabilecekti (konuşma yerleri, afyon densleri ve diğerleri).
Genç David "Noodles"Aaronson'u canlandıran Scott Tiler'a göre sette Sergio Leone dahil hiç kimse İngilizce konuşmuyordu. Leone'nin İngilizce'de kullandığı tek kelime"Goodbye"'ti.
Şişman Moe'nun 1968'deki barı gerçek bir mekâna dayanıyordu: New York'taki New Calvary Mezarlığı yakınlarında, Greenpoint Bulvarı'nın dışında. Sergio Leone'nin Harry Grey'den duyduğu bu bar, tarifine göre "karanlık ve pis, gölgelerde küçük masalarda oturup fısıltıyla gizli konuşmalar yapan insanlarla doluydu." Leone, barmenin bile Şişman Moe'ya benzediğini iddia etti.
Manhattan Köprüsü'nün film afişinde görülen sokak manzarası, Brooklyn'deki Washington Caddesi'nden izlenebilir.
Çöp kamyonu sahnesinin sonunda James Woods değil, ona benzetilmiş bir oyuncu vardı; bu, sahneye bilinçli bir belirsizlik kattı.
Yetişkin Noodles'ın arkadaşlarının cesetlerini ziyaret ettiği mozolenin dış çekimleri Bronx'taki Woodlawn Mezarlığı'nda yapıldı. Mozole aslında Texaco'nun kurucularından John 'Bet a Million' Gates'e aitti.
Çetenin genç üyelerinin gazete bayisini yakma karşılığında parayı alıp almamayı tartıştıkları bar, St. Mark's Meydanı yakınındaki 15 E. 7th Street'teki McSorley's Alehouse'dur. 1854'te açılan bu bar, ABD'de halen faaliyette olan en eski bardır. Ancak çocukların çıktığı bina McSorley's'in dış cephesi değildir.
Çin tiyatrosu ve afyon inindeki sahnede kukla gösterisi, geleneksel Endonezya gölge oyunu Wayang Kulit'ti.
Sergio Leone, 2.35:1 formatını dinamik kullanımıyla tanınırdı. Bu film, onun bu en-boy oranında çekilmeyen tek filmi oldu.
De Niro, James Woods'un karakterinin zenginliğini vurgulamak için bembeyaz dişler takmasını önerdi. Yapımcılar maliyetten çekindi, De Niro dişleri kendi cebinden ödedi.
De Niro, yetişkin Deborah için Leone'nin seçimine sıcak bakmadı çünkü Elizabeth McGovern'ı deneyimsiz buluyordu. McGovern daha sonra De Niro'nun çalışması en kolay oyunculardan biri olmadığını söyledi.
McGovern, tecavüz sahnesi hakkında: 'Şiddet içeren seksi yüceltmedi; izlemesi son derece rahatsız edici ve öyle olması amaçlanmış. Eğer 'bu şiddet yanlış' derseniz, bunu 'filmlerdeki tüm şiddet yanlıştır' şeklinde genişletmeniz gerekir ve sonra sadece iyi insanlar hakkında filmler yapabilirsiniz ki bu hayatın çoğunu dışlar ve çok sıkıcı filmler yapar.'
Joe Pesci bir gangsteri canlandırmasına rağmen filmde küfür etmez ve kimseyi öldürmez.
Sergio Leone, filmin orijinal İtalyanca dublajı için seslendirme sanatçılarını seçme özgürlüğüne sahipti. Başlangıçta Noodles'ı Pino Colizzi'nin seslendirmesini istedi, ancak Colizzi, Ferruccio Amendola'yı önerdi. Hak sorunları nedeniyle tiyatro versiyonunun DVD ve Blu-ray'inde 2003'te oluşturulan yeniden dublaj kullanıldı, ancak orijinal dublaj Genişletilmiş Yönetmen Kurgusu'nun ev medyası sürümlerine dahil edildi.
Noodles'ın hapis cezası tam olarak belirtilmese de, Deborah'ın onu salıverildikten sonra gördüğünde 4.566 gün saydığını söylemesi, cezanın yaklaşık 12-13 yıl sürdüğünü gösteriyor.
James Woods'a göre, kendisine en çok sorulan soru Max'in çöp kamyonunda ölüp ölmediği. Bugüne kadar hiçbir fikri yok.
Araçlar, Max'in ilk ve son görünümlerinde bir bariyer işlevi görür. Çocuklar, sarhoş birini yankeserken hareketlerini geçen bir at arabasına göre ayarlar; Max bu arabanın üstünde oturur. Son sahnede ise Max, geçen bir çöp kamyonunun arkasından yürür ve Noodles'ın görüş alanı dışında, muhtemelen intihar etmek için helezonun içine atlar.
Filmin başlangıcına yakın bir yerde telefon tam 24 kez çalar.
Tevrat'tan okunan 'Ezgiler Ezgisi' filmde iki kez duyulur: İlkinde Deborah, Noodles'ı gözetlerken yakalar ve ona okur; ikincisinde Noodles, sahilde Deborah'a okur. Her iki versiyon da karakterlerin kendi yorumlarına göre şekillendiği için tam olarak doğru değildir.
'Amapola' operası filmde birkaç kez duyulur: Deborah gramofonda caz versiyonuyla dans eder, Şişman Moe'nun grubu parçayı gizli içkili mekanda çalar ve Noodles'ın Deborah'la randevusu sırasında bir yaylı çalgılar versiyonu eşlik eder.
Sergio Leone, filmi erken dönem gangster filmlerine bir saygı duruşu olarak tasarladı: Noodles'ın çocukluk evini ziyareti Dead End (1937)'i, gençlik günlerine özlemi High Sierra (1941)'yı, iki arkadaşın farklı yolları Angels with Dirty Faces (1938)'i, değişen zamanlar Bullets or Ballots (1936)'ı, paranoyak gangster White Heat (1949)'i, tren istasyonundaki bavul Cry of the City (1948) ve The Killing (1956)'i, 'Adamların kılıçtan geçirilecek' yazısı Little Caesar (1931)'ı, Noodles ve Deborah'ın ilişkisi The Roaring Twenties (1939)'i, Çin tiyatrosu sahneleri The Lady from Shanghai (1947)'yi ve Noodles'ın Senatör Bailey'nin evine gelişi The Big Heat (1953)'ü anımsatır.
35 sayısı, Noodles ve Max'in kaderinde belirleyicidir. 1923'te Noodles, Max'in saatini 6:35'te çalar ve Max 'zamanıyla bir şey yapmakla' tehdit eder. Bu, Noodles'ın 35 yıl sürgüne gitmesine yol açar. 1968'de Noodles'ın Max'e (35 yıl boyunca Sekreter Bailey olarak yaşayan) son sözleri 'bir ömür boyu emeğin boşa gitmesine izin vermek' olur. Kısa süre sonra Max, plakasında 35 yazan bir çöp kamyonuna atlar.
Çocukluklarında, çocuklar Bugsy ve Al Capuano adlı kabadayılarla uğraşır. Bu isimler, gerçek hayattaki New York gangsterleri Benjamin 'Bugsy' Siegel ve Al Capone'a bir saygı duruşudur.
1968'de Deborah, Shakespeare'in 'Antony ve Kleopatra' oyununda rol alır. Bu, Noodles ve Deborah'ın ilişkisini özetler: Noodles, Deborah tarafından büyülenir ve hayal kırıklığına uğratılır, ta ki oyunun sonunda gerçek duygularını açıklayana kadar.
The Pogues'tan Shane MacGowan, 'Fairytale of New York'u yazarken şehri hiç ziyaret etmemişti; New York atmosferini hissetmek için bu filmi defalarca izledi. Şarkının ilk barı, 'Deborah's Theme' ile güçlü bir benzerlik taşır.
Hans Zimmer, 2016'da IGN ile yaptığı röportajda, Ennio Morricone'nin bu film müziğini tüm zamanların en sevdiği film müziği olarak adlandırdığını söyledi.
Filmde iki müzikal anakronizm bulunur: 'God Bless America' şarkısı (1933'te duyulur) aslında 1943 yapımı This Is the Army'den alınmıştır; ve Yasak'ın kaldırılması sırasında sahilde çalınan 'Summertime', 1935'te bestelenmiştir.
Bazıları (Sergio Leone dahil) 1960'lardaki olayların Noodles'ın afyon rüyası olduğunu öne sürse de, Noodles'ın The Beatles'ın 'Yesterday' şarkısı ve Jimi Hendrix adını rastgele hayal etmesi gerçekçi değildir; her ikisi de 1960'lar bölümünde duyulur.
Stanley Kubrick, A Clockwork Orange (1971) için besteci olarak Ennio Morricone'yi istedi. Morricone kabul ettikten sonra Kubrick, Sergio Leone'ye (o sırada Duck, You Sucker! üzerinde çalışıyordu) Morricone'nin müsait olup olmadığını sordu. Leone, hâlâ kendisine ihtiyacı olduğunu söyledi – ki bu doğru değildi. Dört gangsterin 'La gazza ladra' eşliğinde bebeklerle 'işlerini' yaptığı hastane sahnesi, Kubrick'in filmini anımsatır.
Yapım Hikâyesi 45
Franco Ferrini, Sergio Leone'nin filmlerine hayran genç bir film eleştirmeniydi; Leone 1970'lerde ondan senaryoya katkı vermesini istedi.
Sergio Leone, Carol'ı arkadaşı Sylvia Kristel'in oynamasını istedi. Ama yapımcılar buna yanaşmadı ve yönetmene "ünlü Hollywood yıldızını" kullanmasını söyledi.
Ennio (2021) belgeselinde Ennio Morricone, bu parçayı Franco Zeffirelli'nin Endless Love (1981)'u için yazdığını, ama o filmde başka besteciler de olacağını duyunca vazgeçtiğini ve birkaç yıl sonra bu filmde "Deborah's Theme" olarak kullandığını anlattı.
Jodie Foster ve Daryl Hannah Deborah rolünü geri çevirdi. Foster kabul etseydi, Taxi Driver (1976)'da birlikte çalıştığı Robert De Niro'yla yeniden buluşacaktı; Hannah ise bu filmin yerine Splash (1984)'ı seçti.
Yapımın ilk aşamalarında genç David "Noodles" Aaronson'ı Gérard Depardieu'nün, yaşlı Noodles'ı ise Jean Gardner'ın oynaması düşünülüyordu. Depardieu rol için Brooklyn aksanıyla İngilizce öğrenmeye hazır olduğunu söyledi.
1960'ların başında Sergio Leone'nin kayınbiraderi Fulvio Morsella, ona Harry Grey'in "The Hoods" kitabının İtalyanca çevirisini okudu. Grey'in Sing Sing hapishanesinde yazdığı kitap, New York'un Aşağı Doğu Yakası'nda yaşayan Yahudi bir gangsterin hayatını "otobiyografik bir anlatı" olarak sunuyordu. Leone kitaptan çok etkilendi; Amerika'nın ruhunu yakalayan bir gangster filmi yapma fikrinin ana ilham kaynağı bu kitap oldu.
Oyuncu Diane Franklin 2018'deki bir röportajında şöyle dedi: "Neyse ki hiçbir zaman kast koltuğuyla uğraşmak zorunda kalmadım. Kimse bana onlarla yatmadan işi alamayacağımı söylemedi." Ama İtalyan yönetmen Sergio Leone'yle bir olay yaşadığını da anlattı: Once Upon a Time in America'da Genç Deborah için seçmelere girmişti (rolü Jennifer Connelly aldı). "Seçmelerin kendisinde değildi," dedi, "ama sonunda kesinlikle uygunsuz bir hal aldı." 16 Ekim 2017'de de şunu tweetledi: "#MeToo Yönetmen Sergio Leone, 'Once Upon a Time in America' için genç Deborah (Connelly) rolü seçmelerinde."
Çekimler bittiğinde elde sekiz ila on saatlik görüntü vardı. Yönetmen Sergio Leone ile kurgucu Nino Baragli bunu altı saat kadara indirdi ve filmi üçer saatlik iki film olarak çıkarmayı planladı. Yapımcılar bunu kabul etmeyince Leone filmi üç saat kırk dokuz dakikaya kadar kısaltmak zorunda kaldı.
Senarist Norman Mailer bir taslak hazırlamak için Roma'da bir otel odasına kapandı; yanına viski şişeleri, birkaç kutu Küba purosu ve bir daktilo aldı ve üç hafta odadan çıkmadı. Sonra taslağı düzgünce tamamlamak için Harry Grey'le görüştü, ama Sergio Leone bu taslağı yeterli bulmadı.
Sergio Leone'nin 1980'deki planı şöyleydi: yaşlı David "Noodles" Aaronson'da Paul Newman, genç Noodles'ta Tom Berenger. Max için Dustin Hoffman, William Hurt, Jon Voight, Harvey Keitel ya da John Malkovich konuşuluyordu; Deborah'ta Liza Minnelli, genç Deborah'ta Brooke Shields, Carol'da Claudia Cardinale olacaktı.
Thommy Berggren'in anlattığına göre filmde bir rol için düşünülmüş, Sergio Leone ve Robert De Niro'yla tanışmış; ama inandırıcı bir New York aksanı tutturamadığı için teklifi geri çevirmiş.
Ekim 1975'te Sergio Leone kadroyu açıkladı: David "Noodles" Aaronson'da Gérard Depardieu, Max'te Richard Dreyfuss, yaşlı David "Noodles" Aaronson'da James Cagney, yaşlı Max'te Jean Gabin. Cagney de Dreyfuss da tekliften memnundu, ama Cagney'nin elleri titriyordu ve Dreyfuss Max'i oynamanın zamanı olmadığını düşündü.
1984'teki prömiyerden birkaç gün önce Treat Williams, sinemalarda üç saat kırk dokuz dakikalık değil iki saatlik versiyonun gösterileceğini öğrendi. Kısaltılmış haliyle kimsenin filmi anlamayacağını söylediği duyuldu. Gerçekten de film sinemalarda tutmadı, Oscar'larda görmezden gelindi ve tek bir adaylık bile alamadı. VHS ve DVD'de üç saat kırk dokuz dakikalık özgün haliyle çıkınca hem ticari hem eleştirel başarı yakaladı.
Ennio Morricone "Deborah's Theme"i aslında 1970'lerde başka bir film için bestelemişti, ama parça reddedildi. Morricone onu Sergio Leone'ye bu filmde kullanması için önerdi; Leone başta pek istekli değildi, çünkü parçayı Morricone'nin Once Upon a Time in the West (1968) için yazdığı ana temaya fazla benzetiyordu.
Sergio Leone'nin filmin dayandığı Harry Grey kitabı "The Hoods"un haklarını alması yıllar sürdü; haklar başka bir yapımcı olan Dan Curtis'teydi ve Curtis bırakmaya yanaşmıyordu. 1976'da Leone yapımcı Alberto Grimaldi'ye başvurdu. Grimaldi, Oliver Reed ile Bette Davis'in başrol oynadığı Burnt Offerings (1976)'u finanse etmeyi karşılık olarak sunup Curtis'i hakları bırakmaya ikna etti.
Senarist Stuart Kaminsky, Yahudi olduğu ve 1940'larda geçen pek çok polisiye yazdığı için projeye alındı; böylece filmi gerçekçi biçimde Yahudi kültürüne bağlayabilir ve David "Noodles" Aaronson'ın hayatındaki gizemi koruyabilirdi. Kaminsky ayrıca Sergio Leone'nin ve işlerinin hayranıydı.
Yapımcı Alberto Grimaldi senaryoyu okuyunca Sergio Leone'ye uzun bir mektup yazıp ona göre en önemli kusurları sıraladı: Film çok uzundu (beş saat sürecekti ve Amerikalı dağıtımcılar onu iki saate indirecekti); David "Noodles" Aaronson Amerikan seyircisi için fazla olumsuzdu (Grimaldi'nin deyişiyle "bir kadına tecavüz ediyor ve sebepsiz yere insan öldürüyor!"). Grimaldi, senaryo yeniden yazılmazsa yapımcılığı üstlenmeyeceğini söyledi.
Film öyle uzun sürede çekildi ki besteci Ennio Morricone, çekimler daha yarıya gelmeden müziğin çoğunu bitirmişti.
Sergio Leone filmin görsel üslubunu ressamlar Reginald Marsh, Edward Hopper ve Norman Rockwell'in tablolarına, Edgar Degas'nın eserlerine (Deborah'ın dans sahneleri için) ve Jacob August Riis'in fotoğraflarına (1922 sahneleri için) dayandırdı.
Leone'nin anlattığına bakılırsa yalnızca Max rolü için 200'ü aşkın oyuncu kamera karşısına geçip denendi.
Projenin ilk günlerinde Sergio Leone, kendisinin büyük hayranı olan John Milius'a filmde çalışmayı teklif etti; ama Milius The Wind and the Lion (1975) ile Apocalypse Now (1979)'un senaryolarıyla meşgul olduğundan boşta değildi.
Ekim 1975'te Sergio Leone mekân aramak için Kanada'ya, Montreal çevresine gitti; orada New York'tan daha çok 1930'lar dekoru ve mimarisi vardı (üstelik şehrin içki yasağı döneminde bir merkez olarak geçmişi de vardı). Bu sırada hikâyenin bir kısmının Kanada'da geçeceğini ve Robert Charlebois için önemli bir rol hazırladığını açıkladı.
Sergio Leone başta Harry Grey'in otobiyografik romanı The Hoods'u sıradan, düz bir anlatımla çekecekti. Ama 1970'lerde hikâyeyi destansı, yarı gerçeküstü bir anlatıya çevirmeye başladı; bu süreçte Norman Mailer ve Stuart Kaminsky de dahil bir dizi senarist çalıştı.
Sergio Leone, eski gangster ve yazar Harry Grey'le birkaç kez buluştu; böylece Grey'in gözünden Amerika'yı (meyhaneleri, afyon inleri ve her şeyiyle) yeniden yaratabildi.
Sergio Leone, filmin özgün İtalyanca dublajının seslendirme sanatçılarını seçme hakkını da kendinde gördü. Başta Noodles'ı, The Godfather Part II (1974)'de Robert De Niro'yu seslendiren Pino Colizzi'nin seslendirmesini istedi. Ama Colizzi rol için, 1900 (1976) ve Taxi Driver (1976) gibi filmlerde De Niro'nun asıl sesi olan Ferruccio Amendola'yı önerdi. Hak sorunları yüzünden sinema versiyonunun DVD ve Blu-ray'indeki İtalyanca ses 2003'te yeniden dublajlandı; bu versiyonda Noodles'ı, Amendola'nın 2001'deki ölümünden sonra De Niro'nun asıl sesi olan Stefano De Sando seslendirdi. Ama özgün dublaj sonunda restore edilip Genişletilmiş Yönetmen Kurgusu'nun ev sineması sürümlerine eklendi.
Stuart Kaminsky'nin Special Edition DVD'deki röportajına göre eline verilen taslak iki yüz sayfa kadardı. Sergio Leone ondan bu iki yüz sayfalık taslağın diyaloglarını doldurmasını istedi. Kaminsky dört yüz sayfalık bir taslakla döndü ve Leone taslak elinden alınır alınmaz dört yüz sayfanın hepsini Kaminsky'nin gözü önünde okudu.
Fat Moe'nun 1968'deki barı, Sergio Leone'nin Harry Grey'le buluştuğu gerçek bir mekândan esinlendi. Grey'in seçtiği bu bar, New York'taki New Calvary Mezarlığı'nın yakınında, Greenpoint Avenue'nun hemen dışındaydı. Leone burası için "karanlık ve sefil, insanların gölgede küçük masalarda oturup fısıltıyla gizli gizli konuştuğu bir yer" dedi; barmenin bile tıpkı Fat Moe'ya benzediğini söyledi.
Çekimler başlamadan, Haziran 1982'de, Sergio Leone hikâyesinin filme çekileceği haberini vermek için Harry Grey'i aradı; telefonu açan karısı, Grey'in birkaç yıl önce öldüğünü söyledi.
İlk senaryoda Bailey bir senatördü, ama bu, hikâyenin akışı için fazla yüksek bir mevkiydi.
Carol için Claudia Cardinale düşünüldü, ta ki Sergio Leone onun New Yorklu olarak inandırıcı olamayacağına karar verene kadar.
Sergio Leone bu filmi başyapıtı sayıyordu; Amerikan gösterimi için doğranması onu bunalıma soktu ve şevkini kırdı.
Ennio Morricone müziği pek çok sahne daha tam çekilmeden besteledi; böylece Leone sahneleri müzik eşliğinde çekip ondan ilham alabildi.
Film ilk olarak 1971'de United Artists tarafından alındı ve Sergio Leone'yle yapılacak çok filmli bir anlaşmanın parçası olacaktı; ama stüdyo önerilen 7 milyon dolarlık bütçe yüzünden projeden çekildi.
Üç saat kırk dokuz dakikalık versiyon kesin sürüm olarak sunulsa da Sergio Leone filmin dört saat on dakika ile dört saat otuz dört dakika arasında olmasını istiyordu. Üç saat kırk dokuz dakikalık versiyondan, Leone'nin kurgu odasında vazgeçilmez saydığı kırk beş dakika atıldı; mafya ve işçi ilişkilerinin daha ayrıntılı anlatımı, David "Noodles" Aaronson'ın 1968'de Carol'la (Tuesday Weld) karşılaşması ve Noodles'ın Eve'le (Darlanne Fluegel) ilişkisini gösteren epey görüntü bunların arasında.
Gazeteci Pete Hamill, senaryo için görüşülen pek çok yazardan biriydi. Hamill o günleri şöyle anlattı: "Senaryolar yazıldı, yeniden yazıldı, çöpe atıldı. Proje bir başladı, bir durdu."
Sergio Leone 1980'den 1982'ye kadar zamanını 110'dan fazla konuşan rol için 3.000'den fazla oyuncuyla görüşmeye (bunlardan 500 seçme videoya kaydedildi), mekân aramaya ve senaryo değişikliklerini denetlemeye ayırdı.
Hans Zimmer, 2016'da IGN'ye verdiği röportajda Ennio Morricone'nin bu film için yaptığı müziği gelmiş geçmiş en sevdiği film müziği olarak gösterdi.
Kadroya ilk giren Robert De Niro oldu. David "Noodles" Aaronson rolü ona The Godfather Part II (1974)'nin çekimleri sırasında teklif edildi; sonrasında öteki oyuncuların seçiminde de etkin rol aldı.
Max rolü John Belushi'ye teklif edildi, ama Belushi seçmeler başlamadan öldü.
Sergio Leone, The Godfather (1972)'ı yönetme teklifini geri çevirdi ve bu fırsatı kaçırdığı için çok pişman oldu; bir gangster filmi çekmeye karar vermesinde bu pişmanlığın da payı olabilir. Leone ayrıca The Godfather Part II (1974)'nin öncülük ettiği geçmişe dönüş tekniğini belirgin biçimde kullandı.
Senaryoyu Leonardo Benvenuti İtalyanca yazdı. 1981'de yazı ortakları Piero De Bernardi ile Enrico Medioli ve Stuart Kaminsky, senaryoyu düzgün bir İngilizceye aktarmak için işe katıldı. Kaminsky'ye göre Benvenuti esas olarak görsel sahneleri kurguluyor, Medioli filmin destansı yapısını koruyordu; bütün diyalogları ise Kaminsky yazdı. (Kaminsky ayrıca Robert De Niro'yla birlikte çalışarak Max ile David "Noodles" Aaronson'ın hem benzer hem farklı karakterler olmasını sağladı.)
Carol rolü Julie Andrews'a ve Kay Lenz'e teklif edildi, ikisi de reddetti.
Joe Pesci aslında Max rolü için seçmelere girdi, ama Sergio Leone onu bu role pek uygun olmadığına ikna etti. Arkadaşı Robert De Niro'nun hatırına Leone, Pesci'ye boştaki rollerden istediğini seçebileceğini söyledi; o da Frankie'yi seçti. Bu rol ilk senaryoda filmin son halindekinden çok daha büyüktü.
Sergio Donati'ye göre 1967'den 1977'ye kadar Sergio Leone'nin film için elindeki tek şey, aslında bir geçmişe dönüşe açılan bir açılış sahnesiydi. Leone bunu yapımcılara ayrıntısıyla anlattı ve filmi onaylatan da bu oldu: Yaşlı bir gangster, peşinde bir grup polis arabasıyla New York trafiğinde son hızla araba sürüyor. Bir noktada Hudson Nehri'ne dalıyor ve araba batarken kamera onu izleyip dipteki su altı araba mezarlığını gösteriyor. Kamera içi ölü sürücü ve yolcularla dolu bu batık arabaların yanından geçtikçe arabaların modelleri giderek eskiyip nostaljikleşiyor. Sonunda kamera yeniden yüzeye çıkıyor ve yıllar öncesinin New York'unu gösteriyor. Leone bu sahneyi senarist Robert Dillon'la birlikte tasarladı, ama bilinmeyen nedenlerle hiç çekilmedi. Dillon sonunda sahneyi 99 and 44/100% Dead! (1974) için kullandı ve bu Leone'yi çok üzdü.
Sergio Leone, "gerçek" David "Noodles" Aaronson olan Harry Grey'le tanışınca çok heyecanlandı ve onun Edward G. Robinson'a benzediğini söyledi: "Hayatının sonunda, sinemada binlerce kez görüp duyduğu jest ve sözlerden oluşan bir dağarcığı kullanmaktan kendini alamayan bu yaşlı gangsterin grotesk gerçekçiliği merakımı uyandırdı ve beni eğlendirdi. Bu çabanın kibrine ve iflasının görkemine çarpıldım."
Kamera Arkası 24
Robert De Niro, David "Noodles" Aaronson rolüne hazırlanmak için ünlü mafya babası Meyer Lansky'yle özel bir görüşme istedi; isteği reddedildi.
Yönetmen Sergio Leone, 2.35:1 formatını dinamik kullanımıyla tanınıyordu; bu film, 2.35:1 en-boy oranında çekmediği tek filmi.
Yetişkin David "Noodles" Aaronson'ın üç arkadaşının cesetlerinin bulunduğu anıt mezara gittiği sahnenin dış çekimleri Bronx'taki Woodlawn Mezarlığı'nda yapıldı. Anıt mezar aslında Texaco'nun kurucusu ve dikenli telin yaygınlaşmasını sağlayan kişi olarak bilinen John "Bet a Million" Gates'e ait.
Genç David "Noodles" Aaronson'ı oynayan Scott Tiler, sette Sergio Leone de dahil kimsenin İngilizce bilmediğini, Leone'nin ağzından çıkan tek İngilizce kelimenin "Goodbye" olduğunu anlattı.
Bebeklerin değiştirildiği sahnede çalan müzik, İtalyan besteci Gioachino Rossini'nin "La gazza ladra" ("Hırsız Saksağan") uvertürü.
1960'larda geçen sahnelerde Elizabeth McGovern'ın yaşlılık makyajının Robert De Niro ile James Woods'un görünümüne uymadığı çok eleştirildi. Yine de Noodles'ın Deborah'ı hep yaşlanmayan biri olarak hayal ettiği söylenebilir.
O sıralar Elizabeth McGovern'ın sevgilisi olan yapımcı Arnon Milchan filmde şoför olarak küçük bir rolde göründü. Bir röportajda bunu şöyle anlattı: "Filmde Robert De Niro'nun, Elizabeth'e Hollywood'a taşınıp hayalini gerçekleştireceğini söyledikten sonra limuzinin arka koltuğunda ona tecavüz etmesi gereken bir sahne vardı. Gerçekten karmaşık bir sahne. De Niro birden limuzin şoförünü benim oynamamı önerdi. Kuşkuyla karşıladım; sonuçta oyuncu değilim. O sahnede dört sayfa metin vardı, hiç de önemsiz değildi. Her neyse, fikir tuttu ve Sergio Leone benim için resmî bir seçme yaptı. Ondan sonra kuşkum birden yok oldu ve bu rolü hayatımdaki her şeyden çok istediğimi fark ettim. Sahneyi çekmek 13 tek sürdü. Leone, De Niro'ya Elizabeth'e nasıl tecavüz edeceğini harfi harfine gösterdi ve çekimden önce talimatlarını fiziksel olarak tekrarlamasını istedi; bense limuzinin kapısını nasıl açacağımı bir kez bile hatırlayamadım. İkinci tekte limuzini durdurmam gereken yerde durdurmayı unuttum. Bu arada De Niro arka koltukta kız arkadaşıma 13 tek boyunca defalarca 'tecavüz ediyordu'! Ve Robert De Niro'yu bilirsiniz, gerçek bir oyuncu, her tek kalpten geliyordu! Sahnenin gerçekçiliğine kendini tamamen adamıştı. Bense limuzini durdurup inecek, kapıyı açacak, şapkamı çıkarıp Elizabeth'e 'İyi misin?' diye soracaktım. Hepsi bu. Sonunda sahneyi o kadar kısalttılar ki bana yalnızca o tek replik kaldı: 'İyi misin?' Üstelik bundan sonra bile Leone ses tonumu beğenmediği için başka bir oyuncuya dublaj yaptırdı. Baştan sona aşağılayıcı ama bir o kadar da heyecan verici bir deneyimdi."
Sergio Leone çekimler sırasında Robert De Niro'yu Clint Eastwood'dan çok daha iyi bir oyuncu diye övdü. Leone, Eastwood'la sık sık çalışmıştı ve o dönem Eastwood yönetmenlikte ondan çok daha fazla beğeni topladığı için onu kıskanıyordu. Ama sonra Eastwood'la arasını düzeltip bu sözlerini geri aldı.
Çin tiyatrosunda, afyon sahnesinde oynatılan kukla gösterisi Endonezya'nın geleneksel gölge oyunu Wayang Kulit.
Genç Noodles'ın çıplak genç Deborah'ı gözetlediği sahnede oyuncu Margherita Pace, Jennifer Connelly'nin vücut dublörü olarak jenerikte yer aldı. Bazı söylentilere göre Connelly'nin kendisi de sahneyi çekmiş, ama yapımcılar sahneyi kısaltmıştı. Ancak Connelly 2021'de El Pais'e verdiği röportajda sahnede olmadığını doğruladı: "Beni soyunurken gözetledikleri sahnede bir vücut dublörü kullandılar, çünkü 11 yaşındayken çıplak sahne yapmadım."
Film, Brooklyn'deki gerçek South 8th Street'in yanı sıra, İtalya'da Roma'daki Cinecittà Stüdyoları'nda kurulan birebir kopyasında da çekildi.
Tonino Delli Colli 2.35:1 formatında birkaç deneme çekimi yaptı. Ama Sergio Leone, o dönem büyük sinemaların yerini alan yeni multiplex salonların çoğunun bu formatı tam genişlikte gösteremeyeceğini düşündü. Bir filmini 1.85:1 matlı küresel geniş ekran formatında çektiği tek sefer bu oldu.
David "Noodles" Aaronson'ın Deborah'ı akşam yemeğine götürdüğü sahne Venedik'te, o kaderli dönüş yolculuğu ise bir okyanus ötede, New Jersey kıyılarında çekildi.
Çetenin beş genç üyesinin, barmenin gazete bayisini yakmaları için teklif ettiği doları mı alacaklarını yoksa sarhoşu mu soyacaklarını tartıştığı bar, St. Mark's Square yakınında, 15 E. 7th Street'teki McSorley's Alehouse. 1854'te açılan bar, Amerika Birleşik Devletleri'nde aralıksız işleyen en eski bar. Ancak çocukların çıktığı binanın dış cephesi McSorley's'e ait değil.
Deborah ile Noodles'ın "karşılaşmasının" geçtiği araba 1933 model bir Pierce-Arrow Model 836; 2019'da kusursuz durumdaki bir örneği 100.000 doların çok üstünde edebilirdi.
Oyuncu Paul Herman, Sergio Leone'yi şöyle anlatıyor: "Bana okuma yapmadan bir rol vereceğini söyledi, ama ben yine de okuma yapmakta ısrar ettim. Monkey adında bir bar sahibini oynadım. Benim sahnem dışında bütün iç çekimler Roma'da yapıldı; benimki East 7th Street'teki McSorley's'te çekildi. Herkes İtalya'ya gidiş-dönüş bilet aldı, ben East 7th Street'e gidiş-dönüş taksi parası verdim."
Havayı oluşturmak için çekimler sırasında Ennio Morricone'nin müziğinden parçalar çalındı.
Senaristlerden birinin anlattığına göre Sergio Leone büyük (ve pahalı) bir kalabalık sahnesini 35 kez çekti, ama kalabalıkta doğrudan kameraya bakan bir çocuk görünce bir kez daha çekmekte diretti.
Roma'daki çekimler sırasında bazı oyuncular bir gece Sambuca'yı fazla kaçırıp bir masanın çevresinde gelecekte nerede olacaklarını hayal etti. Rusty Jacobs, Elizabeth McGovern'ın iki çocuğu olacağını, İngiltere'de çalışacağını ve dar pantolon giyeceğini söyledi. McGovern 1992'de bir İngilizle evlendi ve iki kızı oldu; İngiltere'de yaşıyor ve Sadie & The Hot Heads grubuyla çalarken bazen dar pantolon giyiyor.
Atmosferi oluşturmak için çekimler sırasında Ennio Morricone'nin film müziği müziğinin bazı parçaları çalındı.
David "Noodles" Aaronson'ın Deborah'yı akşam yemeğine götürdüğü sahne Venedik'te çekildi, eve dönüş yolculuğu ise bir okyanus ötede, New Jersey Sahili'nde çekildi.
Genç Noodles'ın çıplak Deborah'ı gözetlediği sahnede vücut dublörü kullanıldı. Jennifer Connelly, 2021'de El Pais'e verdiği röportajda 11 yaşında çıplaklık yapmadığını doğruladı.
Çekimler sırasında Leone, De Niro'yu Clint Eastwood'tan çok daha iyi bir oyuncu olarak selamladı. Eastwood'u o dönemde kıskanıyordu çünkü Eastwood yönetmenlik övgüleri alıyordu. Ancak Leone daha sonra Eastwood'la barıştı ve sözlerini geri aldı.
Roma'daki prodüksiyon çekimleri sırasında bazı oyuncular bir gece Sambuca ile sarhoş olup bir masanın etrafında oturarak geleceklerini hayal etti. Rusty Jacobs, Elizabeth McGovern'ın iki çocuğu olacağını, İngiltere'de çalışacağını ve dar pantolon giyeceğini tahmin etti. 1992'de bir İngiliz'le evlenen McGovern'ın iki kızı oldu; Birleşik Krallık'ta yaşıyor ve grubu Sadie & The Hot Heads ile çalarken ara sıra dar pantolon giyiyor.
Karakterler ve Oyuncular 16
Robert De Niro, Sergio Leone'nin yetişkin Deborah için seçtiği Elizabeth McGovern'ı deneyimsiz bulduğu için ondan pek hoşlanmadı. McGovern da yıllar sonra De Niro'nun birlikte çalışılması en kolay oyuncu olmadığını söyledi.
Bir gangster oynamasına rağmen Joe Pesci filmde tek bir küfür etmiyor, kimseyi de öldürmüyor.
Joe Pesci (Frankie) ile Burt Young (Joe) sonradan Betsy's Wedding (1990)'de de birlikte oynadı; Pesci Oscar Henner'ı, Young da Georgie'yi canlandırdı.
Jennifer Connelly'nin bu filmdeki performansı, Bir Zamanlar Batı'da (1968) filminde Sergio Leone ile yakın çalışan İtalyan yönetmen Dario Argento'nun dikkatini çekti. Ona Phenomena'da (1985) ilk başrolü verdi.
Sergio Leone, 1980'den 1982'ye kadar zamanını, 110'dan fazla konuşma rolü için 3.000'den fazla oyuncu ve aktrisle röportaj yapmak (bunlardan 500'ü seçmeler videoya kaydedildi), yerleri araştırmak ve senaryo revizyonlarını denetlemek arasında paylaştırdı.
Yapımcı Arnon Milchan, o dönem sevgilisi olan Elizabeth McGovern'la bir sahnede şoför olarak görünür. Robert De Niro'nun önerisiyle rolü kabul eden Milchan, 13 çekim süren sahnede limuzini durdurup "İyi misin?" demek dışında tüm repliklerinin kesildiğini ve sesinin başka bir oyuncuya seslendirildiğini anlatır. Deneyimi "aşağılayıcı ama heyecan verici" olarak niteler.
Oyuncu Paul Herman, Leone'nin seçmelere girmeden rol vereceğini söylediğini ama ısrar edip seçmelere katıldığını anlatır. Bar sahibi Monkey rolünü kaptı. Tüm iç çekimler Roma'da yapılırken onun sahnesi McSorley's Bar'da (East 7th Street) çekildi. Herkes İtalya'ya uçarken o taksiyle sete gidip geldi.
Robert De Niro, Noodles rolü için seçilen ilk isimdi; teklif, Baba II (1974) çekimleri sırasında geldi ve sonraki oyuncu seçimlerinde aktif rol oynadı.
John Belushi'ye Max rolü teklif edildi, ancak seçmelere başlamadan önce öldü.
1980'de Leone, yaşlı Noodles için Paul Newman'ı, genç Noodles için Tom Berenger'ı düşünüyordu; Max için Dustin Hoffman, William Hurt, Jon Voight, Harvey Keitel veya John Malkovich; Deborah için Liza Minnelli ve genç Deborah için Brooke Shields; Carol için Claudia Cardinale.
Yapımın ilk aşamalarında genç Noodles rolü için Gérard Depardieu seçilmişti; yaşlı Noodles'ı ise Jean Gardner oynayacaktı. Depardieu, Brooklyn aksanıyla İngilizce öğrenmeye istekli olduğunu söylemişti.
Joe Pesci, Fat Moe rolü için Dear Mr. Wonderful'da (1982) birlikte çalıştığı Larry Rapp'ı önerdi.
Thommy Berggren, bir rol için düşünüldüğünü ve Sergio Leone ile Robert De Niro ile tanıştığını, ancak ikna edici bir New York aksanı uyarlayamadığı için teklifi reddettiğini belirtti.
Sergio Leone, Carol rolü için arkadaşı Sylvia Kristel'i istedi, ancak yapımcılar onaylamadı ve yönetmene 'ünlü bir Hollywood yıldızı' kullanmasını söyledi.
Oyuncu Diane Franklin, 2018 röportajında genç Deborah rolü için Sergio Leone ile yaptığı seçme sürecinde uygunsuz bir durum yaşadığını anlattı. Rolü Jennifer Connelly aldı. Franklin, 16 Ekim 2017'de #MeToo etiketiyle konuyla ilgili bir tweet attı.
Claudia Cardinale, Carol rolü için düşünüldü ancak Sergio Leone onun bir New York'lu gibi inandırıcı olamayacağına karar verdi.
Göndermeler ve Referanslar 6
The Pogues'tan Shane MacGowan "Fairytale of New York"u yazarken şehre hiç gitmemişti; New York havasını hissetmek için bu filmi sayısız kez izledi. (Şarkının ilk bölümü "Deborah's Theme"e çok benziyor.)
Stanley Kubrick, A Clockwork Orange (1971) için besteci olarak Ennio Morricone'yi istedi. Morricone teklifi kabul ettikten sonra bile Kubrick, o sırada Duck, You Sucker! (1971) üzerinde çalışan Sergio Leone'ye Morricone'nin boşta olup olmadığını sordu. Leone, Morricone'ye hâlâ ihtiyacı olduğunu söyledi; ama bu kesinlikle doğru değildi. Filmdeki hastane sahnesinde dört gangsterin 'La gazza ladra' çalarken 'işlerini' görmesi, Kubrick'in filmine bir gönderme.
Filmde "Amapola" birkaç kez duyuluyor: Deborah gramofondaki caz versiyonuyla dans ediyor, Fat Moe'nun grubu parçayı meyhanede (yine cazlı) çalıyor, Noodles'ın Deborah'la buluşmasında da yaylılar versiyonu çalıyor.
Filmde (belki bilerek yapılmış) iki müzikal anakronizm var: Filmin başında ve sonunda (1933'te) duyulan "God Bless America", This Is the Army (1943)'deki versiyonu; içki yasağının kalktığı sırada sahilde bir caz grubunun çaldığı "Summertime" ise 1935'te, yani yasağın kalkmasından iki üç yıl sonra bestelendi.
Çocukluk bölümlerinde kahramanların başı Bugsy ve Al Capuano adlı iki serseriyle dertte; adlar büyük olasılıkla New York'un erken dönem gangsteri Benjamin Bugsy Siegel'dan ve Chicago'ya gitmeden önceki Al Capone'dan geliyor.
Sergio Leone filmin eski gangster filmlerine bir saygı duruşu olmasını istedi: / / * Noodles'ın çocukluk evini ziyareti Dead End (1937)'e benziyor. / / * Noodles'ın gençlik günlerine özlemi High Sierra (1941)'dan geliyor. / / * Angels with Dirty Faces (1938)'teki gibi iki çocukluk arkadaşı bambaşka insanlar olarak büyüyor ve biri çocukluk mekânlarını ziyaret edip eski günleri anıyor. / / * Değişen zaman, Bullets or Ballots (1936)'taki gibi sendikalar ve siyasette yeni bir dönem getiriyor. / / * Yavaş yavaş paranoyaklaşan gangster Max, White Heat (1949)'ten geliyor. / / * Tren istasyonundaki valiz, Cry of the City (1948) ve The Killing (1956)'e bir gönderme. / / * "Adamların kılıçtan geçecek" yazısı Little Caesar (1931)'dan alındı. / / * Noodles ile Deborah'ın ilişkisi, The Roaring Twenties (1939)'teki Eddie ile Jean'in aşkına benziyor. / / * Çin tiyatrosu sahneleri The Lady from Shanghai (1947)'ye bir saygı duruşu. / / * Noodles'ın Senatör Bailey'nin evine varışı, The Big Heat (1953)'teki bir sahneyle paralel.
Derin Anlam 9
Deborah ayna motifiyle özdeşleşiyor: 1923'te arka odada ilk kez dans ederken aynada kendine bakıyor, sonra Noodles'a "kendine bak" diye takılıp onun da aynaya bakmasını sağlıyor. 1933'te Noodles'la yeniden buluşmadan önce pudriyerin aynasında kendine bakıyor. 1968'de ise Noodles'la geçirdiği zamanın neredeyse tamamını ayna karşısında geçiriyor.
Leone doğrusal olmayan anlatımı bilerek kurdu; bu yapı baş karakterin parçalanmış hafızasını yansıtıyor.
Filmde Tevrat'tan "Şarkılar Şarkısı" iki kez duyuluyor: İlkinde Deborah, kendisini gözetlerken yakaladığı David "Noodles" Aaronson'a okuyor; ikincisinde David "Noodles" Aaronson sahilde Deborah'a okuyor. Karakterler metni kendi anladıkları gibi aktardığı için iki versiyon da tam olarak doğru değil.
Sergio Leone dahil bazıları, filmde 1960'larda geçen olayların Noodles'ın afyon etkisiyle gördüğü bir rüyadan ibaret olabileceğini öne sürdü. Ama Noodles'ın gelecekte var olacağı bilinen iki gerçek şeyi rastgele hayal etmiş olması hiç gerçekçi değil: The Beatles'ın "Yesterday" şarkısı ve Jimi Hendrix'in adı; ikisi de 1960'lar bölümünde duyuluyor.
1968'de Deborah, William Shakespeare'in "Antony and Cleopatra" oyununda oynuyor. Bu, David "Noodles" Aaronson ile Deborah'ın ilişkisini özetliyor: Noodles Deborah'a hayran ve ondan umudunu kesmiş, çünkü Deborah onu peşinden sürükleyip sonra geri çeviriyor ve duygularını ona ancak oyunun sonunda açıyor.
Elizabeth McGovern, Noodles'ın Deborah'a tecavüz ettiği tartışmalı sahne için şunları söyledi: 'Oyunculuk açısından en kolay sahnelerden biriydi; tepki verecek çok net bir şey vardı. O sahneyle ilgili hissim, itiraf etmekten nefret ediyorum, 'Tanrıya şükür, hiç oyunculuk yapmak zorunda değilim' oldu. Bir bakıma, filmi yapma deneyiminin tamamı o sahnede temsil ediliyordu. Deborah'a çok benzeyen genç bir insandım, hırslı ve azimliydim, ama dünya tarafından gerçeklikle ilgisi olmayan bir şekilde görülüyordum. Kullanılıyordum ve bunu hissediyordum. O döneme baktığımda, tecavüz, nasıl hissettirdiğine dair bir metafor gibiydi.'
Sergio Leone, final sahnesinin afyon kaynaklı bir rüya olabileceğini ima etti. Afyon kullanıcıları sık sık geçmiş ve geleceği keşfeden canlı fanteziler gördüklerini bildirir.
Deborah, ayna temasıyla özdeşleşir: 1923'te arka odada dans ederken aynada kendine bakar; Noodles'a 'kendine bakması' için alay eder; 1933'te Noodles'la buluşmadan önce cep aynasında kendine bakar; 1968'de ise neredeyse tüm zamanını Noodles'la bir aynanın önünde geçirir.
David 'Noodles' Aronson ve Maximilian 'Max' Berkovic, görünüşte sakin karakterlerdir, ancak film boyunca psikotik davranışlar sergilerler ve bunu kabul etmekten kaçınırlar. Max sosyopat bir deha olarak ortaya çıkarken, Noodles'ın öldürme konusunda psikotik bir yanı vardır; özellikle Bugsy ile hesaplaşmasında onu vahşice bıçaklayarak öldürür ve aynı bıçakla iki polise saldırır. Hikayenin sonunda Max, Noodles'ın hayatını çaldığını itiraf ettiğinde ve Noodles onu öldürmeyi reddettiğinde, Noodles organize suç ve ahlaksızlığın üstüne çıkar; Max ise ölümünü taklit ederek suçlu kalmaya devam eder.
Kariyer ve Ödüller 6
James Hayden'ın son filmi.
Sergio Leone'nin son uzun metrajı ve Duck, You Sucker! (1971)'dan 13 yıl sonra çektiği ilk film.
Bu filmin ve The Right Stuff (1983)'ın başarısızlığı Ladd Company'yi 10 yıl boyunca rafa kaldırdı; şirket ancak Braveheart (1995) ile son bir başarı yakalayabildi.
James Woods'un anlattığına göre bir eleştirmen filmi (iki saat yirmi dört dakikalık haliyle) 1984'ün en kötü filmi ilan etti; aynı eleştirmen yıllar sonra üç saat kırk dokuz dakikalık özgün versiyonu izleyip bu kez 1980'lerin en iyi filmi dedi.
ABD dağıtımcısı, Ennio Morricone'nin en iyi işlerinden biri sayılan müziğin Akademi Ödülü'ne aday olabilmesi için gereken evrakı göndermedi.
Filmin 1984'teki galasından birkaç gün önce Treat Williams, sinemalarda üç saat kırk dokuz dakikalık versiyonun değil, iki saatlik versiyonunun gösterileceğini öğrendi. Filmin kısaltılmış versiyonunda kimsenin anlamayacağını söylediği duyuldu. Nitekim film sinemalarda pek başarılı olamadı, Oscar'lardan çıkarıldı ve aday gösterilmedi. Video kaseti ve DVD versiyonları orijinal üç saat kırk dokuz dakikalık versiyonuyla gösterime girdiğinde, film sonuçta ticari ve kritik bir başarı yakaladı.
Spoiler içeren bilgiler
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Yapımcı Arnon Milchan, eve dönüş yolunda Noodles'ın şoförünü oynuyor. (Not: Yapımcı bu rol için oyuncu olarak jenerikte yer aldığı için bu bir konuk görünüm sayılmıyor.)
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Robert De Niro, James Woods'un Sekreter Bailey'nin zenginliğini ve kibrini göstermek için kusursuz, bembeyaz takma dişler takmasını önerdi. Yapımcılar masraftan kaçınınca dişlerin parasını De Niro kendi cebinden ödedi.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Çöp kamyonuyla biten finalde Max'i James Woods değil, Woods'a benzesin diye makyaj yapılmış başka bir oyuncu oynuyor; bu da olaya ayrı bir belirsizlik katıyor.
Spoiler içerir · İlginç Bilgiler
Filmin prömiyeri 1984 Cannes Film Festivali'nde toplam üç saat kırk dokuz dakikalık orijinal süresiyle yapıldı, ancak Amerika'da gösterime girdiğinde film The Ladd Company tarafından yoğun bir şekilde düzenlendi (Sergio Leone'nin istekleri dışında) ve iki saat yirmi dört dakikaya indirildi. Bu versiyon, Leone'nin kullandığı geri dönüş yapısını bir kenara attı ve bunun yerine tüm sahneleri kronolojik sıraya göre düzenledi (iyi niyetli ama sonuçta aşağılayıcı ve eleştirilen bir hareket). Büyük kesintilerin çoğu çocukluk sahnelerindeydi ve bu da 1933 sahnelerini filmin en önemli kısmı haline getirdi. David "Noodles"Aaronson'un 1968'de Deborah'la yaptığı görüşme kaldırıldı ve filmin"garbage truck and opium den" sonucu, Sekreter Bailey'nin ekran dışında kendini vurması şeklinde değiştirildi. Bu versiyon ABD'de başarısız oldu ve Leone'nin orijinal versiyonunu bilen birçok Amerikalı eleştirmen, kısa versiyona şiddetle saldırdı. Bazı eleştirmenler, filmin kısaltılmasını Richard Wagner'in (bazıları beş saatten fazla süren) operalarının kısaltılmasına benzeterek, uzun olması gereken sanat eserlerine hak ettikleri saygının gösterilmesi gerektiğini söylediler.
Bağlantılı sayfalar
Do the Right Thing— sayfasındaki bilgilerde Once Upon a Time in America geçiyor
Robert De Niro— sayfasındaki bilgilerde Once Upon a Time in America geçiyor
Ölçüm çerezi, kabul edene kadar yazılmaz. Ayrıntı gizlilik sayfasında.
Popüler ve son eklenenler
Yalnızca başlıklarda değil, bilgi maddelerinin içinde de arar — örneğin dublör, ilk seçilen oyuncu, gizli gönderme.
