The Band Wagon Kamera Arkası: Setten Az Bilinen Bilgiler

Nanette Fabray, DVD bonus özelliklerinde Oscar Levant ile çalışmanın zor olduğunu anlattı. Levant ne zaman bir hata yapsa ya da bir şey ters gitse, suçu hemen etraftaki birine atardı; sahne görevlileri, diğer oyuncular, ışık teknisyenleri fark etmezdi. Fabray, genelde en yakınında kendisi olduğu için en çok payı onun aldığını söyledi. Başarısız bir çekimin ardından yine onu suçlayınca, Fabray öfkesine yenik düşüp pek de hanımefendice olmayan sözlerle çıkıştı. Setteki herkes alkışladı ve bu olaydan sonra Levant çok daha uyumlu biri oldu.

Koreograf Michael Kidd, Girl Hunt balesi için fikirlerini Fred Astaire’e göstermekten ödü kopuyordu çünkü bunlar Astaire’in silindir şapkalı, beyaz papyonlu ve fraklı zarif ekran kişiliğinin tam zıttıydı. Oysa Astaire, Kidd’in tüm fikirlerine bayılmakla kalmadı, kendi önerilerini de ekledi.

Film, gerçek bir durumu yansıtıyor: Fred Astaire, dans partnerleriyle arasındaki boy farkının hep farkındaydı ve hiçbiri Cyd Charisse kadar uzun değildi. Girl Hunt Balesi’nde Charisse orta yükseklikte topuklular giyerken, Astaire’in taktığı şapka boy farkını ustaca gizliyor.

Louisiana Hayride sahnesinde Nanette Fabray, üzerinde durduğu dekor sandığının kapağını kırınca bacağını yardı. Daha sonra Triplets çekimlerinde dizlerinin üzerinde durmak o kadar acı veriyordu ki, çok sayıda ağrı kesici almak zorunda kaldı.

Cyd Charisse’in Dancing In The Dark’ta giydiği kabarık etekli beyaz elbise, aslında filmin kostüm tasarımcısı Mary Ann Nyberg’in kendi elbisesinden kopyalandı. Yönetmen Vincente Minnelli, benzerini hazır almayı denedi ancak hiçbir mağazada tam olarak o model bulunamadı. Sonunda elbise sıfırdan yaklaşık 1000 dolara dikildi.

Boston’daki provada ters giden büyük prodüksiyon numarasında kullanılan dekor, aksesuar ve kostümlerin çoğu, Lovely to Look At (1952), Ziegfeld Follies (1945) ve An American in Paris (1951) filmlerinden alınmıştı.

Girl Hunt balesinde görülen cam küvet, The Women (1939) filmi için yapılmış ve Joan Crawford tarafından kullanılmıştı.

Triplets numarasındaki görsel şaka, oyuncuların dizlerinin üzerine yerleştirilmesi ve farklı uzunluklarda protez bebek ayakları takılmasıyla sağlandı; böylece Astaire, Fabray ve Buchanan aynı boydaymış gibi göründü. Dizlerine minder konmuş olsa da, bebek ayaklarının kuklacılar tarafından kontrol edildiği açıkça belli oluyor.

Jack Buchanan, yapım sırasında üç kanal tedavisi de dahil olmak üzere kapsamlı diş tedavileri gördü ve çekimlerin çoğunda acı çekti.

Ayakkabı boyama/atari salonu numarasında, aynı figüranlar sözde yürüyüp geçmelerine rağmen arka planda tekrar tekrar beliriyor; bazıları tam altı kez geçiyor.

Triplets numarasında her oyuncunun bonesinin önüne, her biri farklı bir renge boyanmış, birbirinin aynısı yapay saç tutamları takıldı.

Cyd Charisse’in şarkı söylediği sahnelerde seslendirmeyi India Adams yaptı.

Film içindeki müzikal The Band Wagon Broadway’e geldiğinde, tiyatro tabelasında ALCOTT THEATRE – THE BANDWAGON yazar. O gece açılış için uvertür başladığında ise tiyatro programının STRATTON THEATRE yazdığı bir çekim görülür.

Girl Hunt balesinin defile bölümünde, Astaire’in mor ışıkla aydınlatılmış eşmerkezli kemerlerin arasından girip çıktığı sahne, aslında Lovely to Look At (1952) filmindeki final defile balesinden yeniden kullanılmıştı; orada kırmızı ışıkla aydınlatılmışlardı. Ancak bu sahnede solda ikinci bir kemer takımı daha bulunuyor.

Fred ve Cyd, prova salonunda farklı odalarda çalıştı; o caz, Cyd ise bale yapıyordu.