Harry Caul (Gene Hackman) çok gelişmiş elektronik aletler kullanarak dinleme ve izleme yapma konusunda uzman bir özel dedektiftir. Sahibi olduğu özel dedektiflik bürosuna başvuran müşterilerinin istediği kişileri izleyip seslerini banda almaktadır. Paranoid ve ketum bir kişiliğe sahip Caul'e başvuran bir iş adamı, dedektiften genç bir erkek ve kadını izlemesini ister. Caul genç çifti izlerken kaydettiği konuşmalardan etkilenir ve artık olaya sadece bir "iş" olarak bakmaz.
Gene Hackman özellikle film için saksafon çalmayı öğrendi.
David Shire'ın orijinal müziği yapımdan önce bestelendi ve oyuncuların uygun ruh hallerine girmeleri için sahnelerden önce oyunculara çalındı.
Orijinal kesim dört buçuk saat uzunluğundaydı. En önemlisi, Harry'nin binanın sahibi olduğundan habersiz binanın su tesisatı sorunlarından şikayet eden komşularıyla uğraştığı bir alt senaryoydu. Diğer sahnelerde Harry'nin apartman durumu hakkında avukatına (Abe Vigoda tarafından canlandırılıyor) danışması ve Harry'nin ergenlik çağındaki yeğenini (Mackenzie Phillips tarafından canlandırılıyor) evden kaçmamaya ikna etmesi yer alıyor.
7 Nisan 1974'te, Francis Ford Coppola'nın 35. doğum gününde gösterime girdi.
Yapım Hikâyesi 17
Walter Murch hem kurgu süpervizörü hem ses tasarımcısı olarak çalıştı. Francis Ford Coppola o sırada The Godfather Part II (1974) ile meşgul olduğundan Murch kurguda neredeyse serbest bırakıldı.
Harry Caul, gözetleme teknolojisi uzmanı Martin Kaiser'dan esinlenerek yaratıldı; Kaiser filmde teknik danışman olarak da çalıştı.
Film, Francis Ford Coppola'nın yönetmen arkadaşları William Friedkin ve Peter Bogdanovich'le kurduğu yapım şirketi The Directors Company tarafından yapıldı. Paramount Pictures'la yapılan anlaşma sayesinde yönetmenler bütçesi 3 milyon doların altında kalan istedikleri filmi çekebiliyordu. Şirketin ikinci filmi olan bu yapım başarılı olsa da Coppola ile Friedkin arasında gerginlik yarattı: Friedkin filmi sevmedi ve onu Blow-Up'ın kötü bir kopyası olarak gördü. Bu filmle ardından gelen, Bogdanovich'in yönettiği Daisy Miller'ın gişede başarısız olması şirketin sonunu getirdi.
David Shire'ın özgün müziği çekimlerden önce bestelendi ve oyuncular doğru ruh hâline girsin diye onlara sahnelerinden önce dinletildi.
Francis Ford Coppola DVD yorumunda, filmde kullanılan gözetleme ve telefon dinleme ekipmanının, Watergate skandalından önce Nixon yönetiminin siyasi rakiplerini dinlemek için kullandığı ekipmanın aynısı olduğunu öğrenince şaşırdığını anlattı. Coppola'ya göre film ilginin bir kısmını buna borçluydu, ama bu tamamen tesadüftü: Senaryo 1960'ların ortasında, Nixon yönetimi iktidara gelmeden önce bitmişti; filmdeki gözetleme ekipmanı da Watergate baskını haberlerinden değil, araştırmalardan ve teknik danışmanlardan öğrenilmişti. Coppola çekimlerin, Watergate'le ilgili en çarpıcı haberler basına yansımadan aylar önce bittiğini de belirtti. Film, Richard Nixon istifa etmeden yalnızca birkaç ay önce vizyona girdiği için seyircinin onu Watergate skandalına ve sonrasına bir tepki olarak okuduğunu düşünüyordu.
Francis Ford Coppola'nın Harry için ilk tercihi Gene Hackman'dı. Coppola, "Görünüşüyle o kadar sıradan, o kadar dikkat çekmeyen biri ki ideal" dedi. "Oynadığı adam kırklı yaşlarında ve yıllardır bu tuhaf işi yapıyor."
Cindy Williams'ın filmin sonlarına doğru içinde oturduğu mavi Mercedes limuzini, Francis Ford Coppola Paramount Pictures'la girdiği bir iddiayı kazanınca aldı. Coppola, The Godfather (1972) çekimlerinde beş kişiyle paylaştığı station wagon'dan yakınıyordu; stüdyo yöneticileri de The Godfather belli bir hasılatı geçerse ona yeni bir araba alacaklarını söyledi. The Godfather tüm zamanların en çok hasılat yapan filmi olunca Coppola ile George Lucas bir galeriye gidip Mercedes'i seçti ve satıcıya faturayı Paramount Pictures'a kesmesini söyledi.
The Conversation'ı yalnız bir adamın durağan portresinden gerilim dolu, Hitchcock usulü bir polisiyeye dönüştürmeye yardım eden kişi, Coppola'yla daha önce The Rain People ve American Graffiti'de çalışmış dâhi ses mühendisi Walter Murch'tu. Yönetmen şöyle dedi: "Film mahremiyetle ilgili olsa da ses onun çekirdek öğesi olacaktı. Bu yüzden ona [Murch'a] kurguyu da yapmasını önerdim; daha önce pek yapmadığı ve uzmanlık alanı olarak görmediği bir işti. Kabul etti. İşte o zaman Walter'ı bir sinemacı olarak tanımaya başladım..." Sonuçta The Conversation'daki ses filme rahatsız edici, yön şaşırtan bir doku katıyor ve ona gerilim ve sürekli bir keskinlik veriyor. Murch şöyle anlatıyor: "Açılışta bakış açısının ne olduğunu bilmezsiniz. Sadece San Francisco'daki Union Square'e yüksekten baktığınız ve öğle vakti şehrin o yumuşak, dalgalı seslerini duyduğunuz açıktır. Sonra, manzaranın tam ortasından geçen testere gibi kırmızı bir çizgi halinde bu bozuk ses gelir - ne olduğunu bilmezsiniz - bu dijital gürültü... Ne olduğunu yakında öğreneceksiniz ve tarafsız bir Tanrı bakışı sandığınız şeyin aslında tüm bunları kaydeden gizli bir teyp kayıt cihazının bakış açısı olduğunu anlayacaksınız; hedeflerin kusurlu kaydedilmiş seslerini, genç çiftin konuşmasını bazen meydanın sesleriyle bastırılan o bozuk sesleri toplayan bir cihaz."
Francis Ford Coppola, gözetleme ile katılım ve algı ile gerçeklik gibi temaları kurgularken Blow-Up'ı (1966) önemli bir etki olarak gösterdi. Ama The Conversation'ın odağında fotoğraf değil, ses kaydı var. "Francis onu bir iki yıl önce görmüştü ve Blowup kavramını sesli gözetleme dünyasıyla birleştirme fikri vardı."
Özgün senaryoda Harry Caul oturduğu binanın sahibiydi ve öbür kiracılarla toplantı yaptığı bir sahne vardı; o toplantıdakilerden biri de Bayan Evangelista'ydı. Bu sahne silindi; şimdi o karakteri yalnızca Caul'a doğum günü hediyesi bıraktıktan sonra telefonda konuştuğu andan tanıyoruz.
Francis Ford Coppola filmin fikrini yönetmen Irvin Kershner'la gözetleme üzerine yaptığı bir sohbete borçlu. Coppola'ya göre The Conversation fikri 1960'ların ortasında, Kershner'ın casusluk ve son teknoloji gözetleme yöntemlerini anlattığı bir sohbette doğdu. Kershner ona tüfeğe benzeyen uzun menzilli "shotgun" mikrofonlardan söz etti; öyle güçlüydüler ki kalabalığın ortasında bile iki kişinin konuşmasını kaydedebiliyorlardı. Bu ayrıntı Coppola'yı öyle etkiledi ki Harry'nin San Francisco'nun kalabalık bir meydanında bir çiftin konuşmasını kaydettiği açılış sahnesinin temeli oldu.
Bernie Moran için başta Timothy Carey düşünülmüştü. Post-prodüksiyondaki seslendirmeler için ek ödeme yapılmayacağı söylenince bu tuhaf oyuncu, sözleşmesine yapımcı Fred Roos'un kendi çimlerini bizzat biçmesi şartını koydurdu. Sonunda kovuldu ve yerine Allen Garfield bulunana kadar çekimler durdu.
Gene Hackman'ın karakterinin adı Harry Call olacaktı, ama bir yazım hatası yüzünden Harry Caul oldu. Francis Ford Coppola, caul kelimesinin anlamının (bebeğin içinde doğduğu amniyon zarı) karakterle bağını sevdiği için adı değiştirmedi. Bu ad, Harry'nin filmin büyük bölümünde giydiği şeffaf yağmurlukla ve tehdit altındayken, örneğin parti sahnesinde rakibi karşısında, zaman zaman yarı saydam bir plastik perdenin ardından görünmesiyle güçlü bir bağ kuruyor. Günümüz kaynakları "Harry Caul" adının, Hermann Hesse'nin Bozkırkurdu romanındaki, Harry gibi münzevi bir adam olan "Harry Haller"den geldiğini belirtiyor.
Harrison Ford'un rolü başta küçük bir konuk rolü, neredeyse bir ofis asistanı olarak yazılmıştı. Karakteri tek boyutlu bulan Ford onu eşcinsel olarak oynamaya karar verdi (1974'te riskli bir seçimdi) ve parlak yeşil ipek takım elbiseyi dokuz yüz dolara (2023 değeriyle 6.000 dolar) kendisi aldı. Francis Ford Coppola provalarda kıyafeti görünce önce şaşırdı, ama Ford'la konuştuktan sonra bu yorumdan öyle etkilendi ki rolü bir yardımcı karaktere dönüştürdü, karaktere bir ad verdi (Martin Stett) ve Yapım Tasarımcısı Dean Tavoularis'ten karakterin yönelimini yansıtan bir ofis tasarlamasını istedi.
Francis Ford Coppola filmi memleketi San Francisco'da çekebildi (Harry'nin çalıştığı depo, yönetmenin American Zoetrope stüdyosuna yalnızca beş sokak uzaktaydı) ve kendi oyuncu kadrosuyla çalıştı: Harrison Ford, Frederic Forrest, Cindy Williams, John Cazale ve Teri Garr gibi pek çoğu büyük çıkışlarının eşiğindeki isimler. Zaten tanınmış bir karakter oyuncusu ve En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu adayı olan Robert Duvall da jenerikte adı geçmeyen ama önemli bir konuk rolü kabul etti.
İlk kurgu dört buçuk saatti. En önemli çıkarılan bölüm, binanın sahibinin Harry olduğunu bilmeyen ve tesisat sorunlarından yakınan komşularıyla Harry'nin uğraştığı bir yan hikâyeydi. Öbür sahnelerde Harry apartman meselesini avukatına (Abe Vigoda) danışıyor ve genç yeğenini (Mackenzie Phillips) evden kaçmaktan vazgeçirmeye çalışıyordu.
Francis Ford Coppola senaryonun taslağını 1966'da yazdı, ama The Godfather (1972) başarılı olana kadar finansman bulamadı.
Kamera Arkası 7
Film ilk gösterildiğinde pek fark edilmeyen bir ayrıntı var: O meşhur ses kaydı aslında aynı oyuncunun aynı cümleyi okuduğu iki ayrı kayıttan oluşuyor ve ikincisinde vurgu başka bir kelimeye kayıyor. Bu fark ancak video kasetler yaygınlaşıp insanlar filmi televizyondan kaydetmeye ya da kasetten izlemeye başlayınca duyulabildi. Yönetmen Brian De Palma, 1981'de benzer konulu filmi Blow Out'u tanıtırken verdiği röportajlarda Francis Ford Coppola'yı "korkunç bir hile" yapmakla suçladı.
Harry'nin atölyesindeki partide masada iki altılı paket Miller High Life ve bir şişe Ancient Age Kentucky Bourbon (pembe etiketli kutusuyla) duruyor.
Harry Caul otelde televizyonu açtığında (1:36) karşısına çıkan sunucu, San Francisco'nun yerel televizyon ve gazete muhabirlerinden George Dusheck.
Harry'nin dairesindeki ilk sahnede kamera sabit duruyor ve Harry kadraja girip çıkarken onu takip etmiyor. Harry kanepesine gittiğinde kamera sola dönüp kanepede sabitleniyor. Bu bir gözetleme kamerasını taklit ediyor; sanki seyirci Harry'yi gizlice gözetliyor.
Çekimler sırasındaki yaratıcı anlaşmazlıklar yüzünden görüntü yönetmeni Haskell Wexler'in yerine, Coppola'yla daha önce You're a Big Boy Now'da çalışmış Bill Butler getirildi. Coppola'ya göre Wexler filmi The Thomas Crown Affair'in daha romantik tarzında görselleştirirken kendisi Medium Cool'un cinéma vérité tarzına daha yakındı (Wexler ilk filmin görüntü yönetmeni, ikincisinin yönetmeniydi). Bu, Wexler'in kovulup yerine Butler'ın getirildiği iki Oscar adayı filmin ilkiydi; ikincisi One Flew Over the Cuckoo's Nest oldu ve orada da Wexler yönetmen Miloš Forman'la benzer sorunlar yaşadı. Wexler'in çektiği ve çekimi son derece zor olan açılış Union Square sahnesi filmde kaldı ve filme yayılan paranoya havasını ustaca kurdu.
Harry kaydı defalarca dinleyip üzerinde çalıştıkça duyduklarını farklı yorumluyor; bu etkiyi yaratmak için diyaloglar farklı okumalarla birkaç kez kaydedildi.
Filmin sonuna doğru Cindy Williams'ın içinde oturduğu mavi Mercedes limuzini, Paramount Pictures ile yapılan bahiste Francis Ford Coppola kazandı. Coppola, The Godfather (1972) filminin çekimleri sırasında diğer beş yolcuyla paylaştığı steyşın vagondan şikayetçi olmuştu. Stüdyo yöneticileri ona, eğer The Godfather belli bir miktar hasılat elde ederse yeni bir araba alacaklarını söylediler. The Godfather tüm zamanların en çok hasılat yapan filmi olduktan sonra, Coppola ve George Lucas bir satıcıya giderek Mercedes'i seçtiler ve satıcıya Paramount Pictures'a fatura kesmesini söylediler.
Karakterler ve Oyuncular 3
Francis Ford Coppola onu Harry Caul'a seçtiğinde Gene Hackman formda, yakışıklı ve görece genç bir adamdı. Harry'nin yorgun, yaşlanan, mutsuz hâlini canlandırmak için Hackman acınası bir bıyık bıraktı, yüzüne oturmayan gözlükler taktı ve en az 10 yıl öncesinden kalma kıyafetlerden bir gardırop edindi. Coppola, Hackman'a Harry'nin bir "nudnik" gibi görünmesini istediğini özellikle söyledi; bu, Yidişçede sıkıcı ve baş belası biri için kullanılan bir kelime. Yönetmen Caul'un geçmişine otobiyografik ayrıntılar da ekledi: Francis Ford Coppola lisede bir bilim meraklısı ve radyo kulübünün başkanıydı; bir keresinde ailesinin konuşmalarını gizlice dinlemek için kendi evinin dört bir yanına gizli mikrofonlar bile yerleştirmişti.
Francis Ford Coppola DVD yorumunda Gene Hackman'ın kendisinden çok farklı olan Harry Caul'a bürünmekte çok zorlandığını anlattı. Coppola'ya göre Hackman o sıralar dışa dönük, cana yakın, rahat kıyafetler seven biriydi; Caul ise sosyal açıdan beceriksiz, yağmurluk ve modası geçmiş gözlük takan bir yalnızdı. Coppola, karaktere bürünme çabasının Hackman'ı sette huysuz ve sinirli yaptığını, ama bunun dışında başrol oyuncusuyla iyi anlaştığını söyledi. Hackman ise bunun hiç keyifli bir deneyim olmadığını belirtti: "Gerçekten kabızlık çeken bir karakterdi. Oynaması zor bir roldü çünkü çok sakin ve ölçülüydü."
Francis Ford Coppola'nın dokuz yaşındaki oğlu Gian-Carlo Coppola, kilisede küçük bir çocuk rolünü üstlendi.
Göndermeler ve Referanslar 5
Francis Ford Coppola, Harry'nin apartmanının dış çekimleriyle epey oynamış olmalı. Harry'nin Bayan Evangelista'yla telefonda konuştuğu ikinci sahnede binanın yakınında bir inşaat var gibi görünüyor; sonraki çekimlerde manzara değişiyor. Bir çekimde de mutfak penceresinin dışında bir görsel şaka var: bir Gulf benzin istasyonu tabelası. O dönem apartman ilanlarındaki "Gulf manzarası" ifadesiyle ilgili eski bir şaka vardı.
Harry Caul Amy'ye 42 yaşında olduğunu söylüyor, oysa şarapla gelen doğum günü kartı "44. yaşın kutlu olsun" diyor; film çıktığında Gene Hackman da 44 yaşındaydı.
Bir sahnede radyoda "To Each His Own" şarkısının yalnızca müzikli versiyonu duyuluyor; şarkı yine bir Francis Ford Coppola filmi olan The Godfather Part III'te de geçiyor.
Gene Hackman, Enemy of the State'te (1998) eski bir NSA ajanını ve gözetleme uzmanını oynuyor ve karakterinin gençlik görüntüleri doğrudan bu filmden alınmış. Karakterler öyle benziyor ki hayranlar ikisinin aynı kişi olabileceği teorisini kurdu, ama iki filmin yapımcıları bunu doğrulayan bir şey söylemedi.
Francis Ford Coppola onu Harry Caul rolüne seçtiğinde Gene Hackman formda, yakışıklı ve nispeten genç bir adamdı. Hackman, Harry'nin yorgun, yaşlanan ve mutsuz varoluşunu temsil etmek için acıklı görünen bir bıyık bıraktı, vücuda tam oturmayan gözlükler taktı ve en az 10 yıllık modası geçmiş bir gardırop seçtirdi. Coppola, Hackman'a özellikle Harry'nin "nudnik," gibi görünmesini istediğini söyledi (sıkıcı ve baş belası bir kişiye atıfta bulunan Yidişçe bir kelime). Yönetmen ayrıca Caul'un geçmişine bazı otobiyografik ayrıntıları da dahil etti; Lisedeyken Francis Ford Coppola bir bilim meraklısıydı ve radyo kulübünün başkanıydı. Hatta bir keresinde aile konuşmalarını gizlice dinlemek için kendi evinin etrafına gizli mikrofonlar bile yerleştirmişti.
Derin Anlam 3
Depodaki partide Bernie Moran, 12 yıl önce adı açıklanmayan bir başkan adayının telefon konuşmalarını kaydettiğini ve seçimin sonucunu belirlemiş olabileceğini söyleyip böbürleniyor. Büyük olasılıkla söz konusu olan, John F. Kennedy'nin Richard Nixon'ı kıl payı geçtiği 1960 seçimi; Nixon da film çekilirken kendi kayıt skandalı Watergate'in tam ortasındaydı.
Teamsters'tan söz edilmesi ve Caul'un bir zamanlar "Başsavcı" için çalışmış olması, Robert F. Kennedy'nin Jimmy Hoffa ile Teamsters'ı soruşturduğu döneme işaret ediyor.
DVD yorumunda Francis Ford Coppola, filmde Nixon Yönetimi üyelerinin Watergate skandalından önce siyasi muhalifler hakkında casusluk yapmak için kullandıkları gözetleme ve telefon dinleme ekipmanlarının aynısını kullandığını öğrendiğinde şok olduğunu söylüyor. Coppola, filmin aldığı beğeninin bir kısmını bu yüzden aldığını ancak bunun tamamen tesadüf olduğunu söyledi. Senaryo yalnızca 1960'ların ortalarında (Nixon Yönetimi iktidara gelmeden önce) tamamlanmakla kalmadı, aynı zamanda filmde kullanılan casusluk ekipmanı, birçok kişinin inandığı gibi Watergate'e zorla girmeyle ilgili gazete haberleriyle değil, araştırma ve teknik danışmanların kullanımı yoluyla keşfedildi. Coppola ayrıca çekimlerin, en aydınlatıcı Watergate hikayelerinin basında çıkmasından birkaç ay önce tamamlandığını da belirtti. Filmin prömiyeri Richard Nixon'un başkanlıktan istifa etmesinden sadece birkaç ay önce gösterime girdiğinden beri Coppola, izleyicilerin filmi hem Watergate skandalına hem de onun etkilerine bir tepki olarak yorumladığını hissetti.
Kariyer ve Ödüller 4
Francis Ford Coppola Altın Küre, BAFTA ve Directors Guild ödüllerinde En İyi Yönetmen dalında aday gösterildi; Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye'yi, Kansas City Film Critics Circle, National Society of Film Critics ve National Board of Review ödüllerinde de En İyi Yönetmen ödülünü kazandı. Buna rağmen Akademi Ödülleri'nde En İyi Yönetmen adaylığı alamadı, çünkü o dönemki Akademi kuralları bir yönetmenin aynı yıl aynı dalda iki kez aday olmasına izin vermiyordu. Coppola bu yüzden The Godfather Part II (1974) ile aday oldu, The Conversation (1974) ile olamadı.
Söylenene göre Gene Hackman'ın oynadığı filmler arasında en sevdiği bu.
Gene Hackman, Altın Küre, BAFTA ve New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülleri'nde En İyi Erkek Oyuncu adaylığı almasına ve National Board of Review ile Sant Jordi Ödülleri'nde En İyi Erkek Oyuncu ödülünü kazanmasına rağmen Oscar® adaylığı alamadı. Eleştirmenler, izleyiciler, büyük film grupları ve yayınlar o zamanlar bunu büyük bir küçümseme olarak görüyordu. Ancak eleştirmenler onun kilit performansını kesinlikle dikkate aldılar.
Coppola; Altın Küre, BAFTA ve Yönetmenler Birliği'nde En İyi Yönetmen adaylığı alıp Cannes'da Altın Palmiye kazanmasına rağmen Oscar'da aynı kategoride aday gösterilmedi. Bunun sebebi, dönemin Akademi kurallarının bir yönetmenin aynı yıl iki filmle aynı kategoride aday olmasına izin vermemesiydi; Coppola o yıl The Godfather Part II ile adaydı.
Spoiler içeren bilgiler
Spoiler içerir · Göndermeler ve Referanslar
Caul gözetleme kongresinde Stett'le yüz yüze gelirken önlerinden elinde saksafon olan bir adam geçiyor; bu, Caul'un sonunda dairesinde bulamadığı böceğin saksafonda olduğunu düşündürüyor.
Spoiler içerir · Derin Anlam
Spoiler: Harry'nin Mark ile Ann'in meydandaki konuşmasından çıkardığı kilit cümle, Mark'ın "Şansını denese bizi öldürür" demesi. Harry başta, gayet makul biçimde, vurgunun "ÖLDÜRÜR"de olduğunu ve Ann'in kocasının (Yönetmen'in) onları öldürmeyi planladığını düşünüyor. Ama sonradan asıl önemli kelimenin "BİZİ" olduğunu fark ediyor: Mark ile Ann, Yönetmen'in onları tehdit ettiğini söylemiyordu; durum tersine dönse onun da kendilerinin kurduğu cinayet planını uygulayacağını söylüyorlardı. Sonunda onu başarıyla öldürüp şirketi ele geçiriyorlar.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Gene Hackman'ın kardeşi Richard Hackman filmde iki rol oynuyor: günah çıkarma hücresindeki papaz ve bir güvenlik görevlisi. Ayrıca Harry Caul'un kasetlerinin Meredith tarafından çalındığını anladığı sahnede, Gene müsait olmadığı için görünen omuzlar Richard'ın.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Gene Hackman'ın kasetin kaybolduğunu fark ettiği sahne dahil, filmi tamamlamak için gereken ek sahneler Chinatown'un (1974) setinde çekildi.
Spoiler içerir · Derin Anlam
Harry'nin dairesini darmadağın ettiği son sahne için Francis Ford Coppola, yorumunda dinleme cihazının nerede olduğunu kendisinin de bilmediğini söyledi. İki olasılık üzerinde duruyor: Ya saksafonun askısındaydı ya da hiç cihaz yoktu ve Harry kuruntu görüyordu.
Spoiler içerir · İlginç Bilgiler
Gene Hackman'ın erkek kardeşi Richard Hackman filmde iki rol oynadı: günah çıkarma bölümündeki rahip ve güvenlik görevlisi. Ek olarak, Harry Caul'un kasetlerinin Meredith tarafından çalındığını keşfettiği sahnede, Gene müsait olmadığı için ekrandaki omuzlar Richard'a ait.
Spoiler içerir · İlginç Bilgiler
Filmin son çekiminde kamera tıpkı güvenlik kameralarının yaptığı gibi sağdan sola hareket ediyor ve geri çekiliyor.
Ölçüm çerezi, kabul edene kadar yazılmaz. Ayrıntı gizlilik sayfasında.
Popüler ve son eklenenler
Yalnızca başlıklarda değil, bilgi maddelerinin içinde de arar — örneğin dublör, ilk seçilen oyuncu, gizli gönderme.
