Antarktika'da bir grup ABD'li bilim insanı Norveçli meslekdaşlarının boş ve yıkık araştırma üssünü incelerler, ancak buldukları avının şeklini alabilen dehşet verici bir canlıdan başka bir şey değildir.
Oyuncular: Kurt Russell (MacReady), Wilford Brimley (Blair), T.K. Carter (Nauls), David Clennon (Palmer), Keith David (Childs), Richard Dysart (Dr. Copper), Charles Hallahan (Norris), Peter Maloney (Bennings)
Senarist: Bill Lancaster · Yapımcı: David Foster, Larry Franco, Lawrence Turman · Yönetmen: Dean Cundey, Jeffrey Chernov, John Carpenter
Uzaylıya filmde yalnızca bir kez "The Thing" deniyor, onu da MacReady söylüyor.
15 kişilik kadroda tek bir kadın karakter yok (1951'deki orijinalde bile vardı). Filmdeki tek kadın varlığı, MacReady'nin satranç bilgisayarının sesi (bir de Palmer'ın izlediği yarışma programındaki yarışmacılar). Kadın bir şişme bebeğin yer aldığı bir sahne çekilmiş, ama kurguda çıkarılmış. John Carpenter'a göre başta ekipte bir kadın varmış, hamile olduğu için yapımdan ayrılmak zorunda kalmış ve yerine bir erkek alınmış. Buna karşılık filmin ön bölümü The Thing (2011)'de başkarakter bir kadın.
Britanya'nın Antarktika araştırma istasyonlarında her yıl 21 Haziran'da yapılan Kış Ortası şöleninin bir parçası olarak The Thing (1982)'i izlemek bir gelenek haline geldi.
Bilgisayar, organizma uygarlığa ulaşırsa herkesin 27.000 saat içinde yok olacağını hesaplıyor; bu da 1.125 gün, yani üç yıl bir ay ediyor.
Ağustos 2003'te iki sıkı hayran, Todd Cameron ile Steve Crawford, Britanya Kolumbiyası'ndaki Stewart'ta bulunan ıssız çekim mekânına gidip 21 yıl sonra 31 Nolu Karakol'un ve Norveç helikopterinin kalıntılarını buldu. Helikopterin rotor kanadı bugün Todd'un filme dair hatıra koleksiyonunda duruyor.
Film 1987 yazında Türkiye'de ulusal televizyonda 20 dakikadan fazlası kesilerek gösterildi (o dönem, aşırı kan sahnelerinden şikâyet eden izleyiciler yüzünden sık başvurulan bir uygulamaydı) ve iyice tutarsızlaştı: Karakterler ortadan kayboluyor, seyirci onlara ne olduğunu anlamıyordu. Kısa süre sonra bir gazetenin televizyon eleştirmeni The Thing için meşhur bir yargıda bulundu: 'Gördüğüm en kötü korku filmi.'
İngiliz Antarktika araştırma istasyonlarında, her 21 Haziran'da düzenlenen Kış Ortası ziyafeti ve kutlamalarının bir parçası olarak The Thing'i (1982) izlemek bir gelenek haline geldi.
Kurt Russell, nefesin daha görünür görünmesini sağlamak için belirli çekimlerin başında sigarasından bir nefes çekti.
(Yaklaşık 15 dakika) Köpek koridorda dolaşıp bir kapının önünde durduğunda, adamlardan birinin onu içeri çağıran bir gölgesi görülebilir. John Carpenter hangi karakterin işin içinde olduğunun gizemli olmasını istedi, bu yüzden gölgeyi oluşturmak için hiçbir aktörünü kullanmadı.
Açılış başlığı, orijinal Howard Hawks filminin görünümünü kopyalamaya çalışıyor. Başlığın etkisini yaratmak için üzerinde "The Thing" yazılı bir animasyon hücresi, üzeri plastik çöp torbasıyla kapatılmış, dumanla dolu bir akvaryumun arkasına yerleştirildi. Çanta ateşlendi ve ekranda başlığın yanması etkisi yaratıldı.
Ağustos 2003'te birkaç sıkı hayran, Todd Cameron ve Steve Crawford, Stewart, British Columbia'daki uzak çekim alanına gittiler ve 21 yıl sonra Outpost #31'in ve Norwegian helikopterinin kalıntılarını buldular. Helikopterin rotor kanadı artık Todd'a ait ve filmden hatıra koleksiyonunda duruyor.
Filmdeki Norwegian köpeğine Jed adı verildi. Yarı kurt/yarı malamute cinsiydi. Jed mükemmel bir hayvan oyuncusuydu; asla kameraya, arabaya ya da ekip üyelerine bakmadı. Ancak Jed, Norwegian'ın onu vurmaya çalıştığı başlangıç kovalamaca sahnesinde görülen köpek DEĞİLDİR. Carpenter'ın yorumuna göre bu, Jed'e benzeyecek şekilde boyanmış başka bir köpekti.
John Carpenter, Rob Bottin'in göz kamaştıran renkli kanının ekrandan fırlaması için hem kostümlerde hem de setlerde ağırlıklı olarak sessiz renk tonları oluşturmaya özen gösterdi.
(Yaklaşık 14 dakika sonra) John Carpenter, filmde kullanılan orman pilotlarından birinin para karşılığında helikopterlerden birini düşürmeyi teklif ettiğini söylüyor. MacReady ve Dr. Copper, helikopterle Norwegian kampını ziyarete gittiğinde, helikopter yerden havalandığında çalı pilotu aslında kontrolleri Kurt Russell'e devretti. Atışı izlerken helikopterin gerçekten sallandığı görülüyor; kontrolü Russell alıyor.
1982'de Fangoria dergisi yayınlanmadan önce bir yarışma düzenledi: İnsanlardan, neye benzeyeceğini tahmin edebilecek biri olup olmadığını görmek için 'Şey'i çizmeleri'istendi. Kazanan, Universal Stüdyolarına bir gezi kazandı.
MacReady'nin bilgisayarındaki kadın sesi (başlıklarda listelenmeden) John Carpenter'in o zamanki eşi tarafından seslendirildi. Demolition Man (1993) filminde de aynı şeyi bilgisayar için yapmıştı.
Blade Runner (1982) ile aynı gün açıldı. Benzerlikler burada bitmiyor; Her iki film de galadan sonra eleştirmenlerden olumsuz tepkilerle karşılaştı ve o yılın en büyük hiti olan daha olumlu E.T. the Extra-Terrestrial (1982) karşısında yenildiler.
Pilotun kampa girerken söylediği sözler, bozuk Norveççe de olsa anlaşılabilir: "Se til helvete og kom dere vekk. Det er ikke en bikkje, det er en slags ting! Det imiterer en bikkje, det er ikke virkelig! KOM DERE VEKK IDIOTER!!" Yani: "Defolun buradan. O bir köpek değil, bir tür şey! Bir köpeği taklit ediyor, gerçek değil! KAÇIN SİZİ APTALLAR!!"
Kurt Russell, uzaylı Palmer'ı dinamitle havaya uçurduğu sahnede neredeyse yaralanıyordu. Patlamanın ne kadar büyük olacağını bilmiyordu; filmdeki tepkisi gerçek.
Antarktika izlenimi yaratmak için Los Angeles'taki iç mekan setleri 4,4°C'ye soğutulurken dışarısı 38°C'nin üzerindeydi. İki iklim arasında gidip gelen ekipte grip ve soğuk algınlığı yaygındı.
Kurt Russell, belirli çekimlerde nefesinin daha görünür olması için sigara nefesi çekti.
Köpek koridorda dolaşıp bir kapının önünde durduğunda, bir adamın onu içeri çağıran gölgesi görülür. John Carpenter, hangi karakterin olduğunu gizli tutmak için gölgeyi oyuncularından biriyle değil, dublör Dick Warlock ile oluşturdu.
Açılış jeneriği, orijinal Howard Hawks filminin görünümünü taklit eder. Efekt için üzerinde "The Thing" yazan bir animasyon hücresi, plastik çöp torbasıyla kaplı dumanlı bir akvaryumun arkasına yerleştirildi; torba ateşlenerek başlığın yanıyormuş gibi görünmesi sağlandı.
Amerikan kampı sahneleri, filmin sonundaki Norveç kampının yanmış kalıntılarıydı. John Carpenter, başka bir kamp inşa edip yakmak yerine yıkılmış Norveç kampını yeniden kullandı.
Yarık yüzlü şeyin otopsi sahnesindeki ses efektleri, yumurta sarısına batırılmış kağıt havlularla elde edildi.
John Carpenter, Rob Bottin'in göz alıcı renkli kanlı efektlerinin öne çıkması için kostümlerde ve setlerde yumuşak tonlar kullandı.
John Carpenter, filmdeki çalı pilotlarından birinin para karşılığı helikopterlerden birini düşürmeyi teklif ettiğini belirtiyor. MacReady ve Dr. Copper helikopterle Norveç kampına giderken, pilot kalkıştan sonra kontrolleri Kurt Russell'a devretti. Çekimde helikopterin sallandığı görülür – işte o an Russell'ın kontrolleri almasıdır.
Childs'a saldıran et çiçeği inanılmaz detaylı bir efekt. Yaprakları, sıra sıra köpek dişleriyle tamamlanmış 12 köpek dilidir. Rob Bottin ona "kızgın lahana" adını verdi.
Alev makinesiyle bir sahne çektikten sonra Kurt Russell, yüzünü ve başını bandajlarla kaplayıp yandığını iddia ederek John Carpenter'a şaka yaptı.
MacReady'nin buz bloğundan dikdörtgen deliğe yürüdüğü genel çekim, Universal Stüdyoları'ndaki bir otoparkta çekildi. Oyuncular, daha sonra filmde görülen karlı arka plana anahtarlanan dev bir yeşil perde üzerinde yürüdüler; arka plan tamamen bir mat resimdi. Kurt Russell, otoparkta hava sıcaklığının neredeyse 35°C olduğunu ve kalın kışlık ceketler giymenin "dayanılmaz" olduğunu söyledi.
1982'deki bir röportajda Rob Bottin, bir adamın karnının yırtılıp büyük bir ağza dönüşerek başka bir adamın kollarını koparması fikrini John Carpenter'a şaka olarak söylediğini açıkladı. Carpenter güldü ama "bu fena bir fikir değil" dedi.
Poster sanatçısı Drew Struzan, bu filmin posterini neredeyse bir gecede ve hiçbir tanıtım fotoğrafı görmeden yarattı.
Yöneticiler, kendi ses sahnelerini soğutmanın çok pahalı olacağını düşünerek setleri dev soğuk hava depolarında çekmeyi teklif etti. Ancak yapımcılar, dar alanları ve alçak tavanları görünce bu fikirden vazgeçti.
İşaret fişeklerinin sıcağı ve John Carpenter ile Kurt Russell'ın onlarla kendilerini yakması sıkça anlatılır. MacReady'nin kampa dinamit ve işaret fişeğiyle tehdit ettiği sahnede, diyaloglar 90 saniyelik fişek sönmeden bitirilmek zorundaydı.
Film post-prodüksiyona geçerken Rob Bottin haftalarca neredeyse yedi gün çalıştı ve stüdyoda yaşamaya başladı. Yorgunluk teşhisiyle hastaneye kaldırılınca tempoyu bırakmak zorunda kaldı. Özel efektler ustası Stan Winston (Terminatör, Yaratıklar) geçici olarak devraldı, özellikle köpek-Şey efektleri için.
Fuchs (Joel Polis) için alternatif bir ölüm sahnesinin fotoğrafı var: bir kapıya kürekle saplanmış halde. Bu, öldürüldüğünü kanıtlarken, bitmiş filmde yanmış kalıntıları bulunur ve intihar mı yoksa Şey tarafından mı yakıldığı belirsiz kalır.
Sona yakın kampı havaya uçururken ekip, patlamaların kampı gerektiği gibi yıkıp yıkmayacağından emin değildi. John Carpenter, işe yaramazsa özel efekt patlamalarıyla örtmek zorunda kalacaklarını söylüyor. Neyse ki işe yaradı ve tüm set yok oldu.
Clark'ın köpek kafesinde gördüğü dokunaçları Rob Bottin kırbaç gibi hareket ettiriyordu.
Splitface yaratığı, Robert Picardo'nun kil kalıbına dayanıyordu; Picardo ve Rob Bottin daha önce The Howling'de birlikte çalışmıştı.
Rob Bottin hazırlık aşamasında Stan Winston ile iletişime geçip yardım istemişti. Köpek-Şey'i Winston'a devretmekten memnundu: "Bir tane daha mekanik köpek yapmak zorunda kalırsam delirirdim!" Başka bir röportajda: "The Howling'de yeterince köpek görmüştüm, bir tane daha istemiyordum! Mutasyona uğramış ya da kaykaya binmiş fark etmez. Cujo'yu da yapmak istemedim. Artık köpek yok!"
Köpek-şey sahnesi Kuzey Hollywood'da iki günde çekildi. Anderson deneyimini şöyle anlattı: "Kolumu köpek-şeyin içine sokup ağzını ve kıvrımlarını çalıştırdım." Diğer eliyle de öndeki 'tavuk bacağını' kumanda ediyordu. 'Şey sümüğü' sürekli sırtından ve boynundan akıyordu. Dokunaçların dışarı süzüldüğü sahnelerde ters çekim kullanıldı; Anderson kuklayı ters çalıştırarak dokunaçları içeri çekiyordu. Ayrıca, başını efekt ekibinin patlattığı squib'lerden korumak için deri kask takmak zorundaydı.
Filmin açılış jeneriğinde orijinal Universal dünya logosu kullanılmadı çünkü logo ile dairenin Dünya'ya çarpması karıştırılıyordu. Bir öneri logoyu kullanıp uzaya zoom yapmak ve dairenin logoya çarptığını göstermekti. Bunun yerine karışıklığı önlemek için siyah zeminde beyaz yazılar tercih edildi.
MacReady'nin Palmer'ın kanını test etmeden önce tuttuğu kasedeki el sahteydi.
Özel efekt sanatçısı Rob Bottin, bu filmdeki çalışmasına o kadar adanmıştı ki yorgunluk, çift taraflı zatürre ve kanayan ülser nedeniyle hastaneye kaldırılacak kadar hastalandı. Ayrıca yarattığı yaratıkların kabuslarını görüyordu.
Bennings'in buzullardaki orijinal ölüm sahnesi 1.5 milyon dolara mal olacaktı ve stüdyo sahneyi sevmesine rağmen kesildi.
Sondaki Blair canavarını 50 kişilik bir kukla ekibi yönetti.
1998 DVD sürümüne göre, 'Blair Canavarı'nın son savaşta çok daha büyük bir rolü olacaktı. Ancak stop-motion animasyonun sınırlamaları nedeniyle canavar filmde sadece birkaç saniye görünüyor.
Sadece açılış sahneleri gün ışığında geçiyor. Bunun nedeni, filmin Antarktika'da güneşin aylarca doğmadığı kışın ilk haftasında başlaması.
The Thing (1982) için yapılan minyatür UFO modeli, modelci Susan Turner tarafından yapıldı ve 144 dönen ışığının ürettiği ısı sorunlarını önlemek için ağırlıklı olarak ABS plastikten inşa edildi. Modelde çok sayıda pirinç oyma parça vardı ve elle hava fırçasıyla boyandı.
Vintage 'Yapım' özel bölümü, tiyatro veya televizyon versiyonlarında yer almayan sahneler içeriyor; örneğin 'köpek/Şey'den çıkan dokunaçların köpeğe saldırmaya başlaması ve final kesiminde kısmen sindirilmiş halde görülmesi.
The Thing (1982), ev videosunun stereo sesle yeni yeni yaygınlaştığı dönemde çıktı. Aynı zamanda videofiller, Dolby Stereo filmlerde kodlanmış matris surround parçayı, gecikmeli sol eksi sağ kod çözücü kullanarak çözmeyi öğrenmeye başlamıştı. The Thing, özellikle açılıştaki helikopter kovalamacasındaki agresif yönlü surround stereo miksajı nedeniyle, kurulumları test etmek için önerilen başlıca filmlerden biriydi. The Thing, stereo ses versiyonlarının ambalajında 'matris surround parça' olduğunu reklam eden ilk filmler arasındaydı.
Açılış sahnesinde helikopterden sarkan adam Larry Franco'dur; aynı zamanda filmin yardımcı yapımcısı, birinci asistan yönetmeni ve Kurt Russell'ın eski kayınbiraderidir.
Carbopole, saç jellerinde kullanılan toz bir maddedir ve suyla karıştırıldığında Şey sümüğü olarak kullanıldı.
John Carpenter'ın müziği kendisinin yapması beklenmiyordu, çünkü stüdyo bunu hiç düşünmemişti ve Carpenter da hiç istememişti. Ennio Morricone müsait olduğu için Carpenter onun iyi bir iş çıkardığını düşündü, ancak Morricone'nin müziği sadece birkaç sahnede kullanıldı ve Carpenter çoğu kısmı kendisi besteledi.
Köpek kulübesi saldırı sahnesinin ilk montajı çok düzdü; ta ki müzik editörü Clifford C. Kohlweck son anda MacReady ve ekibinin yavaşça yaklaşırken başlayan alçak uğultu sesini bulana kadar. Uğultu, bir klima ünitesi sesinin yavaşlatılıp perdesi değiştirilerek elde edilen bir ses efektiydi.
Tiyatro fragmanı, Palmer-şey dönüşümünün uzatılmış bir sahnesini (ağzını açıp çığlık attığı) ve Garry veya Nauls'ın bacaklarının, Blair-şey tarafından saldırıya uğradıkları sahnede sürüklenirken tekme attığı başka bir uzatılmış sahneyi gösteriyor.
Blair-Şey'in son açıklanması için birkaç çekim stop-motion ile canlandırıldı, ancak John Carpenter bunları yeterince inandırıcı bulmadığı için silindi. Yine de Blu-ray sürümünün bonus materyallerinde görülebilirler.
Köpek kulübesi sahnesinde köpeğe atılan sıvı, Twinkies'lerde de bulunan Carbopol'du. Uzaylının sarı kanaması, onu daha az insan yapmak için bilinçli bir tercihti.
Jeneriklerin tamamını filmin sonunda gösterme ve filme dairenin dünyaya çarpmasıyla başlama planı vardı, ancak film 'John Carpenter'ın Şeyi' olarak adlandırıldığı için DGA kuralları adının açılışta görünmesini şart koşuyordu.
Örümcek-kafa tarafından çıkarılan ses, Universal kütüphanesinden Tarantula (1955) ve The Deadly Mantis (1957) filmlerinde kullanılmış bir stok efektidir. Her iki filmde de Kurt Russell'ın babası Bing Russell küçük rollerde yer aldı ve bu filmler John Carpenter'ın kişisel favorileridir.
Senaryo başlangıçta Norveç helikopterinin kontrolden çıkıp düşerek patlamasını ve hayatta kalan pilotun köpeği kampa kadar takip etmesini öngörüyordu. Minyatür helikopter ve set denenip terk edildi ve patlamayı dağın arkasına saklama fikrinin klişe olması nedeniyle açılış sahnesi yeniden yazıldı. Ön film The Thing (2011) sonunda bir helikopterin düştüğü ve hayatta kalanların kampa döndüğü bir sahneye sahip oldu.
Filmde kullanılan alev makineleri M2A1-7'lerdir. Palmer farklı, propanla çalışan ticari bir model kullanır; bu modelin alevi en fazla yedi fit uzunluğundadır. Yine de birçok sahnede gerçek, askeri sınıf sıvı yakıtlı alev makineleri kullanılmıştır.
Kamera içi efektler için kare hızını 10'dan 300 fps'ye çıkaran özel bir kamera tasarlandı, ancak merceğin önündeki dönen ND filtresi efekti gizleyemediği için terk edildi.
Roy Arbogast ve Rob Bottin yapım sırasında iyi anlaşamadı; Bottin'in Arbogast'ın arkadaşı Dale Kuipers'in yerine makyaj efektlerini üstlenmesi işleri daha da kötüleştirdi.
Palmer'ın dönüşümü için orijinal fikir gözlerinin fırlamasıydı; Rob Bottin bu efekti daha sonra Total Recall (1990) filminde kullanmadı.
Kurt Russell, sette Rob Bottin'in kendisine 'Sorun olmayacak, John. Jeli sürdüğümüzde canlanacak.' dediğini aktarıyor.
Uzaylının avını nasıl ele geçirdiğini gösteren bilgisayar sekansı, John Carpenter'ın USC'den arkadaşı John C. Wash tarafından tasarlandı; Wash ayrıca Escape from New York'taki (1981) açılış bilgisayar grafiklerini de tasarladı. Erken bir test gösteriminde birisi bu tür grafiklerin o zamanlar var olmadığını belirtti. Carpenter ve Kurt Russell sette çok fazla Pong (1972) oynadıklarını hatırlıyor.
İngiliz sanatçı Les Edwards, kan dumanıyla kaplı Avrupa posterini resmetti; ön plandaki kar alanlarını daha az engebeli hale getiren ek çalışma ise Jim Burns'e ait.
Palmer'ın kafasının mutasyonu üç aşamada gösterilir: önce garip bir ifade, sonra yüzün kabarması, ardından tanınmaz bir et yığını. Kamera iki kez Palmer ile diğerlerinin dehşet dolu tepkileri arasında geçiş yapar. Özel efekt sınırlamaları nedeniyle dönüşüm tek bir çekimde kaydedilemedi; eski bir film hilesiyle her aşama ayrı çekilip tepki çekimleriyle birleştirildi.
Helikopter sesleri, aynı ses ekibinin çalıştığı Escape from New York (1981) filminden geri dönüştürüldü. Bu sesler daha sonra Titanic (1997), Predator 2 (1990) ve A Few Good Men (1992) gibi onlarca filmde yeniden kullanıldı.
Açılış sekansı, John Carpenter'ın helikopter uçurmayı öğrenme isteği uyandıran deneyimlerden biriydi. Ayrıca bu sekans tamamen ikinci ekip tarafından çekildi.
Karakol 31'in dinlenme odası modern eğlenceyle donatılmıştı: Williams 1964 langırt oyunu Heat Wave, Atari'nin 1981 Asteroids Deluxe'ü, pinpon ve bilardo masaları. Mac'in kulübesinde ise 1979 Commodore Sargon II satranç oyunu vardı. Carpenter ve Russell set dışında Carpenter'ın ofisinde 1974 taşınabilir Pong versiyonunu oynadılar.
dakika civarında Palmer helikopteri kullanmayı teklif edip dönerken, motosikletçi ceketinin arkasında "BARBARIANS/CALIFORNIA" ve çapraz savaş baltaları ile kalkan logosu görülür.
Filmin başında Norveçli (Kurt Russell'ın eski kayınbiraderi Larry Franco) enfekte köpeği vurmaya çalışırken Heckler & Koch HK93A2 yarı otomatik tüfek kullanır; tüfekte dürbün ve 40 mermilik şarjör vardır. Helikopter indikten sonra yolcu tüfeği pilota (Norbert Weisser) verir ve pilot köpeği yaya olarak kovalar. Bu sahne kısmen ön filmde de canlandırılmış ve yolcunun adı Lars olarak değiştirilmiştir. Norveççe bilen izleyiciler için filmin ilk sahnesinde sürpriz bozulur, çünkü silahlı adam tehdidin doğasını açıklar. Norveç, HK33 veya HK93'ü hiçbir zaman resmi olarak kullanmamış olsa da, Norveç savunma kuvvetleri 1962'den 2005'e kadar lisans altında üretilen G3 klonu AG3'ü ana tüfek olarak kullanmıştır. HK93'ün kullanımı bu nedenle AG3'e bir saygı duruşu olabilir ya da film silah sorumlusunun elinde G3, AG3 veya HK91 bulunmadığı için tercih edilmiş olabilir.
Giriş sahnelerinde MacReady, kurgusal bir satranç bilgisayarı olan Chess Wizard'a karşı oynar. Bilgisayar aslında bir Apple II programıydı. Ekip, Kurt Russell ile aynı karede çalışırken fotoğraflamayı denedi ancak sonuçlar kabul edilemez bulundu. Fotoğrafik amaçlar için program 24 karelik analog videoya dönüştürüldü, 3/4 inç banda kaydedildi ve daha sonra oynatıldı.
John Carpenter, Thing tarafından ele geçirilen köpeğin performansından o kadar etkilenmişti ki, gerçek köpeğin adı Jed'dı ve koridorda yürüyüp bir insan aradığı sahne sadece 4-5 çekimde tamamlanmıştı.
Filmdeki Norveç köpeğinin adı Jed'dı; yarı kurt, yarı malamut kırmasıydı. Jed mükemmel bir hayvan oyuncuydu, asla kameraya veya ekip üyelerine bakmazdı. Ancak açılış kovalamaca sahnesinde görülen köpek Jed değil, ona benzemesi için boyanmış başka bir köpekti.
Wilford Brimley, Blair rolüne seçildi çünkü sıradan bir adam izlenimi veren bir oyuncu aranıyordu; yokluğu, uygun zamana kadar seyirci tarafından sorgulanmayacaktı. Amaç, karakterin erken bir sahnede perde arkasında enfekte olması ve seyircinin niyetini gizlemesiydi.
Joel Polis (Fuchs), MacReady onu çalışırken rahatsız ettiğinde, saldırmaya kalkışırsa diye bir matara asit kaptığını doğruladı.
Garry, ABD Donanması'nda subaylara ve kıdemli erlere verilenlere benzer haki pantolonlar giyer ve Palmer ona kayıtsızca "El Capitan" der. Karakter için herhangi bir geçmiş sunulmasa da, bu iki ipucu onun eski bir deniz subayı olduğunu düşündürür.
Gerçek bir kovboy olan Wilford Brimley, otopsi sahnelerinde kullanılan iğrenç aksesuarları kullanmakta hiç zorlanmadı. John Carpenter ona daha yoğun sahnelerde ne düşündüğünü sorduğunda, Brimley "Çamaşırlarımı alıyorum" diye cevap verirdi.
Kurt Russell, MacReady ve Childs arasındaki son anı ve son diyalog repliğini çekimler sırasında buldu.
Peter Maloney, köpeklerden duyduğu korku yüzünden filmin açılış sahnesinde köpeğin üzerine atladığı anı çekmekte zorlandı.
Wilford Brimley, Joel Polis'in çekimler öncesi bir biyoloğun ne yaptığını araştırmasına gülüp geçti: "Bu film lastik ve buhar hakkında."
Kurt Russell yapıma erken dahil olsa da kadroya alınan son oyuncuydu. Carpenter, daha önce Elvis (1979) ve Escape from New York (1981) filmlerinde çalıştığı Russell'a yönelse de başka seçenekleri değerlendirmek istedi. Christopher Walken reddetti, Jack Thompson ve Tom Atkins yarıştaydı; sonunda Carpenter pes edip Russell'ı seçti.
Bazı karakterlerin filmdeki kaderleri, hikâyenin aslından farklıdır. Orijinalde Garry ve Clark kan testinde asimile olur; filmde Clark öldürülür, Garry insan kalır ve dorukta Blair Thing tarafından öldürülüp muhtemelen asimile edilir. Norris hikâyede insan kalırken filmde asimile olur. Aşçı Kinner (filmde Nauls) filmde insan kalır, hikâyede kan testinden önce asimile olur. Dr. Copper ise hikâyede hayatta kalır.
Ernie Hudson, Childs rolünde önde gelen adaydı ama John Carpenter, Keith David ile görüştükten sonra rolü ona verdi. David'in ilk önemli film rolüydü ve tiyatro eğitimi almış biri olarak performansını kısması gerekiyordu. Neyse ki Donald Moffat ve Richard Masur ona yardım etti.
Pilotun kampa girerken söylediği sözler aslında Norveçliler için anlaşılabilir. Bozuk Norveççeyle şöyle diyor: "Se til helvete og kom dere vekk. Det er ikke en bikkje, det er en slags ting! Det imiterer en bikkje, det er ikke virkelig! KOM DERE VEKK IDIOTER!!" Bu, "Defolun buradan. O bir köpek değil, bir tür şey! Bir köpeği taklit ediyor, gerçek değil! KAÇIN SİZİ SALAKLAR!!" anlamına geliyor.
İngiliz Antarktika araştırma istasyonlarında, her yıl 21 Haziran'daki Kış Ortası şöleninde The Thing (1982) filmini izlemek bir gelenek haline geldi.
Kurt Russell, yabancı Palmer'ı bir dinamit çubuğuyla havaya uçurduğu sahnede neredeyse yaralanıyordu. Patlamanın ne kadar büyük olacağı hakkında hiçbir fikri yoktu ve filmdeki tepkisi gerçek.
Buz gibi Antarktika koşullarını yansıtmak için Los Angeles stüdyolarındaki iç mekan setleri 4.4 santigrat dereceye kadar soğutulurken, dışarısı 38 santigrat derecenin üzerindeydi. İki iklim bölgesi arasında sürekli geçiş yapan ekip üyeleri arasında grip ve soğuk algınlığı yaygındı.
Kurt Russell, nefesin daha görünür olması için bazı çekimlerin başında bir sigara nefesi çekiyordu.
Köpek koridorda yürürken bir kapının önünde durduğunda, içerideki adamlardan birinin onu çağıran gölgesi görülür. John Carpenter, gölgenin Palmer'a ait olması planlanmış olsa da David Clennon'un o dönemde sette bulunmaması nedeniyle gölgeyi oyuncularından hiçbirine yansıtmadı.
Açılış jeneriği, orijinal Howard Hawks filminin görünümünü taklit etmeye çalışır. Başlık efektini oluşturmak için üzerinde "The Thing" yazılı bir animasyon hücresi, plastik bir çöp torbasıyla kaplı duman dolu bir akvaryumun arkasına yerleştirildi. Torba ateşe verilerek başlığın ekrana yanıyormuş gibi görünmesi sağlandı.
Norveç kampı sahneleri aslında filmin sonundaki Amerikan kampının yanmış kalıntılarıydı. John Carpenter, başka bir kamp inşa edip yakma masrafına girmek yerine yıkılmış Amerikan kampını yeniden kullandı.
Ağustos 2003'te iki sıkı hayran, Todd Cameron ve Steve Crawford, Stewart, Britanya Kolumbiyası'ndaki uzak çekim yerine giderek 21 yıl sonra Karakol #31 ve Norveç helikopterinin kalıntılarını buldu. Helikopterin pervanesi şimdi Todd'a ait ve film hatıraları koleksiyonunda yer alıyor.
John Carpenter, Rob Bottin'in göz alıcı renkli kanlı efektlerinin ekranda öne çıkması için kostümlerde ve setlerde çoğunlukla donuk renk tonları kullanmaya özen gösterdi.
Köpek/şey, baş efekt süpervizörü Rob Bottin yorgunluktan çift taraflı zatürre ve kanayan ülserle hastaneye kaldırılınca Stan Winston tarafından yaratıldı. Winston, Bottin'in emeğine saygıdan ekran kredisini reddetti ve kapanış jeneriğinde özel bir teşekkürle anıldı.
Stüdyo yöneticisi Ned Tanen, Carpenter'a belirsiz sonu kullanma izni verdi ama seyirciye canavarın patlamada öldüğüne dair bir ipucu eklenmesini şart koştu. Bu yüzden kampın patladığı genel çekime bir canavar çığlığı eklendi.
Kan testi sahnesi, John Carpenter'ı bu filmi yapmaya ikna eden şeydi. Alien (1979) filminden hoşlanmasına rağmen, yaratığın tam ışık altında gösterildiği ve bir takım elbise giymiş bir adam tarafından oynanmadığı bir canavar filmi yaratmaya kararlıydı.
John Carpenter, filmde kullanılan çalı pilotlarından birinin helikopterlerden birini para karşılığında düşürmeyi teklif ettiğini anlatır. MacReady ve Dr. Copper, Norveç kampını ziyaret etmek için helikopterle gittiklerinde, pilot kontrolleri Kurt Russell'a devretti. Çekim izlenirken helikopterin sallandığı görülebilir – işte Russell kontrolleri alıyor.
Childs'a saldıran et çiçeği inanılmaz derecede detaylı bir efekt. Yaprakları, sıra sıra köpek dişleriyle tamamlanmış 12 köpek dilinden oluşuyor. Efekt Tasarımcısı Rob Bottin ona "kızgın lahana" adını verdi.
MacReady'in bilgisayarındaki kadın sesi, John Carpenter'ın o zamanki eşi tarafından (jenerikte adı geçmeden) seslendirildi. Aynı kişi, 1993 yapımı Demolition Man filminde de bilgisayarın sesini yapmıştı.
Birden fazla alternatif son çekildi, hatta daha fazlası planlanıp değerlendirildi. Bir sonda, MacReady kurtarılıp medeniyete döner ve bir şekilde The Thing'in ne olduğunu bilen gizemli bir devlet ajanına kan testi verir. Bu son sadece önlem olarak çekildi ve hiç kullanılmadı, çünkü John Carpenter stüdyonun filmin karamsar sonunu reddetmesi ihtimaline karşı daha iyimser bir son istiyordu. Başka bir çekilen sonda, bir Malamut (muhtemelen The Thing) patlamadan kurtulur, yanan kampa son bir kez bakar ve karlara doğru koşar. Üçüncü bir son ise Childs'ın kalkıp kar fırtınasına yürümesini ve MacReady'yi yalnız bırakmasını gösteriyordu. Bu son da hiç kullanılmadı. Çekilmeyen bazı sonlar arasında MacReady ile Childs arasında doruk noktası bir hesaplaşma, tam zamanında gelen bir kurtarma helikopteri ve iki adamın son bir dinamitle intihar etmesi vardı.
Alev makinesiyle bir sahne çekildikten bir gün sonra Kurt Russell, yüzünü ve başını bandajlarla kaplayıp yandığını iddia ederek John Carpenter'a bir şaka yaptı.
MacReady'nin gömülmemiş buz bloğundan dikdörtgen deliğe yürüdüğü genel çekim (39. dakika civarı), Universal Stüdyoları'ndaki bir otoparkta çekildi. Oyuncular dev bir yeşil perde üzerinde yürüdü ve bu perde daha sonra filmdeki karlı arka plana (tamamen bir mat boyama) anahtarlanarak eklendi. Kurt Russell, otoparkta çekim yaparken hava sıcaklığının neredeyse 90 Fahrenheit (35 Santigrat) olduğunu ve kalın kışlık ceketler giymenin "dayanılmaz" olduğunu söyledi.
Ses editörü Colin C. Mouat, filmdeki köpek çığlıklarını elde etmek için mahalledeki tüm köpekleri topladı, onları evine koydu ve karanlık bir pardösü giyip yakasını kaldırarak gizlice dolaşıp pencerelere vurup kapıları tıklatarak onları korkuttu.
1982'deki bir röportajda Rob Bottin, bir adamın karnının yarılıp büyük bir ağız açması ve diğer adamın kollarını koparması fikrini John Carpenter'a şaka olarak söylediğini açıkladı. Carpenter güldü ama "bu fena bir fikir değil" diye ekledi.
John Carpenter başlangıçta filmi yapma konusunda emin değildi, çünkü 1951 orijinalinin hakkını veremeyeceğine inanıyordu. Daha sonra orijinal novellayı okudu ve bunun önemli ölçüde farklı olduğunu gördü; materyalin paranoyak doğasını bir Agatha Christie gizemine benzetti.
Şubat 2013'te Reddit'te anlatılan apokrif bir hikayeye göre, John Carpenter filmin belirsiz sonu hakkında sorulduğunda, Childs veya MacReady'nin insan olup olmadığı konusunda kafa karışıklığı yaşanmasını anlamadığını söyledi; çünkü son sahnede Kurt Russell'ın nefes aldığı, Keith David'in ise almadığı barizdi. Oysa Keith David'in nefesi aslında Kurt Russell 'Bak ne oluyor' dedikten hemen sonra görülebiliyor. Carpenter bu soruya çelişkili cevaplar vermesiyle ünlüdür.
Yöneticiler, kendi ses sahnelerini soğutmanın çok pahalı olacağını düşündüler ve setleri dev soğuk hava depolarında çekmeyi teklif ettiler, ancak yapımcılar sıkışık koşulları ve alçak tavanları görünce bu fikirden vazgeçtiler.
Filmin orijinal versiyonunda aşçı Stevie Wonder'ın 'Superstition' şarkısını dinliyordu. Universal şarkının haklarını alamadığı için ev videosu sürümünde değiştirilmek zorunda kaldı; daha sonra lisans yeniden müzakere edildi.
İşaret fişeklerinin ne kadar sıcak olduğu ve John Carpenter ile Kurt Russell'ın onlarla kendilerini ne kadar yaktığı sürekli konuşulur. MacReady'nin kampı dinamit ve işaret fişeğiyle tehdit ettiği sahnede, diyaloglarını 90 saniyelik fişek bitmeden söyleyebilmek için acele etti.
Film ABD'de ilk kez televizyonda yayınlandığında, Universal yöneticisi Sid Sheinberg her karakteri tanıtan erken sahneler içeren tamamen farklı bir kurgu sağladı. John Carpenter tarafından reddedilen bu versiyon, 2016 Scream Factory Blu-ray sürümünde görülebilir.
Thing ile son hesaplaşma başlangıçta minyatür bir stop-motion yaratıkla yapıldı, ancak yeterince gerçekçi görünmediği düşünüldü. Bu çekimlerden sadece birkaçı korundu ve çalıştırılması için 50 teknisyenin yardımını gerektiren dev bir yaratık yapıldı.
The Thing'in parlayan yüz posteri John Carpenter'a felaket ön gösterimlerden sonra gösterildiğinde, bunun tabuttaki son çivi olduğunu hissetti. Poster 'al ya da bırak' seçeneği olarak sunuldu ve Carpenter, kostümlü adam korku klişesinden kurtulmaya çalıştıktan sonra posterinin yine kostümlü bir adam gösterdiğini düşündü. 'Eline kanlı bir bıçak boyamalılardı' yorumunu yaptı.
Editör Todd C. Ramsay, Thing'in patolojisiyle ilgili sorunlara ilk dikkat çeken kişi oldu. John Carpenter'a bir yaşam formunu nasıl ele geçirdiğine dair inancını açıkladığında, Carpenter ona yanlış olduğunu söyledi. Ramsay tutarsızlığın giderilmesi gerektiğine inandı, aksi takdirde izleyicilerin kafası karışırdı. Bu, Bennings'in ele geçirilme sahnesine ve MacReady'nin 'İnsan olduğumu biliyorum' sahnesine yol açtı.
Richard Masur, David Clennon ve Thomas G. Waites, Windows ve Palmer'ın diğer ekip üyelerine karşı iş birliği yapacağı bir sahne çekmeyi planlamıştı. John Carpenter sahneyi iptal edince, üç adam onu duyamayacağını sanarak Carpenter'ı ve kararını küfretmeye başladı. On dakika sonra Carpenter yanlarına gelip "Söylediğiniz her kelimeyi duydum" dedi.
Joel Polis (Fuchs), MacReady çalışırken onu rahatsız ettiğinde, kendisine saldırmaya kalkışması halinde kullanmak üzere bir matara asit aldığını doğruladı.
Film post-prodüksiyona geçerken Rob Bottin haftalarca haftada yaklaşık yedi gün çalıştı ve kendini neredeyse stüdyoda yaşarken buldu. Tükenmişlik teşhisi konulup hastaneye kaldırılınca ara vermek zorunda kaldı. Özel efektler ustası Stan Winston, özellikle köpek-Thing efektleri için geçici olarak devraldı.
Film, orijinal kısa hikayede bulunan ek bir korku ve aciliyet katmanını atlıyor. Blair'in iletişimi yok ettiği filmin aksine, kısa hikayedeki ekip her şey yolundaymış gibi davranarak üsse sürekli rapor vermek ve yardım çağırma dürtüsüne direnmek zorundaydı. Bunun nedeni, Antarktika'daki istasyonların düzenli iletişim halinde olması gerektiğidir, aksi takdirde bir kurtarma görevi gönderilebilirdi ki bu, karakterlerin kaçınmak istediği senaryoydu.
Tobe Hooper başlangıçta John Carpenter göreve gelmeden önce filmi yönetmek ve birlikte yazmak üzere seçilmişti. Hooper'ın versiyonu Carpenter versiyonundan büyük ölçüde farklı olacaktı; şekil değiştirmeyen veya asimile olmayan bir uzaylı ve Thing'i bulup öldürmek için epik bir yolculuğa çıkan "Kaptan" adında Ahab benzeri bir karakter içerecekti. Film, 1951 filminin hem yeniden çevrimi hem de devamı olarak hizmet edecekti; John W. Campbell Jr.'ın kısa romanından çok az etkilenecekti ve Hooper bunu açıkça "sıkıcı" buluyordu. Hooper ayrıca filmin slapstick mizah içeren bir korku komedisi olmasını istiyordu. Yapımcılar Drew Turner ve Stuart Cohen bu senaryodan dehşete düştü ve sonunda Hooper'ı kovdu; Cohen daha sonra "bir felaketten kaçındık... yapılmış en kötü filmlerden biri olurdu" dedi.
Fuchs (Joel Polis) için alternatif bir ölüm sahnesini gösteren bir fotoğraf mevcuttur; burada bir kapıya kürekle saplanmıştır. Bu, onun öldürüldüğünü kanıtlarken, bitmiş filmde yanmış kalıntıları bulunur ve kendisi tarafından mı yoksa Thing tarafından mı yakıldığı konusunda şüphe yaratır.
Sona yakın kampı havaya uçurmaya başladıklarında, ekip kurdukları patlamaların kampı gerektiği gibi yıkıp yıkmayacağından %100 emin değildi. John Carpenter, eğer doğru çalışmazsa, özel efekt patlamaları kullanmak zorunda kalacaklarını söylüyor. Neyse ki işe yaradı ve tüm set yok edildi.
Clark'ın köpek kafesinde gördüğü dokunaçlar, Rob Bottin tarafından kullanılan kamçılardır.
John Carpenter, çekimler sırasında uzun bir süre filmi nasıl bitireceği konusunda zorlandı, bu yüzden birkaç son çekildi. Childs ve MacReady'nin birbirine düşmesiyle ilgili daha büyük bir son düşünüldü, ancak lojistik sorunlar çözülemedi, bu yüzden filmi belirsiz bırakmaya ve sadece iki hayatta kalandan hangisinin Thing olduğu sorusunu sormaya karar verildi. Stüdyo destekleyici olsa da, test izleyici tepkileri karışık ve olumsuzdu, bu yüzden Carpenter'a en azından MacReady'nin hâlâ insan olduğunu ima ederek bir umut ışığı ekleme fikrine açık olup olmadığını sordular. Kabul etti ve "Jaws" (1975) filminden editör Verna Fields, Childs'ın kalkıp şaşkın MacReady'yi terk ettiği bir son yarattı. Bu son, test izleyicisinde orijinalden %3 daha iyi puan aldı, bu yüzden yönetmen, yapımcılar ve stüdyo bunu kullanmaya hazırdı. Ancak ertesi gün, ilgili herkes hâlâ şüpheliydi. Belirsizlik yine kazandı, bu yüzden orijinal son kullanıldı, muhtemelen filmin genel yararına.
Antarktika rüzgarının ses efekti aslında Palm Springs dışındaki çölde kaydedildi.
Gerçek bir kovboy olan Wilford Brimley, diseksiyon sahnelerinde kullanılan iğrenç aksesuarlardan bazılarını kullanmakta hiç sorun yaşamadı. John Carpenter ona daha yoğun sahnelerde ne düşündüğünü sorduğunda, Brimley "Çamaşırlarımı alıyorum." diye cevap verirdi.
John Carpenter, "İnsan olduğumu biliyorum" sahnesini ilk başta dinlenme odasında çekmişti. Ancak montajı izledikten sonra filmin "içeride konuşan bir grup adam"a dönüşmesinden korktu ve sahneyi dışarıda yeniden çekti.
Filmin alt metnindeki korku, dönemin yeni yeni kendini gösteren AIDS korkusundan besleniyordu. Enfekte olanın sadece bakarak anlaşılamaması, kan testi gerektirmesi yazarların gözünden kaçmamıştı. Üstelik kan testi sahnesinin geçtiği dinlenme odasının duvarında, II. Dünya Savaşı'ndan kalma bir poster asılıdır: "ETİKETLENMİYORLAR, DOSTUM" başlıklı bu poster, cinsel yolla bulaşan hastalıkların gizli tehlikelerine dikkat çeker ve üzerinde rastgele cinsel ilişkiye giren bir kadının karikatürü ile "Bende CYBH var!" yazısı bulunur.
Splitface yaratığının temelinde, Robert Picardo'nun kil kalıbı yatıyordu. Bu kalıp muhtemelen Picardo ve özel efektçi Rob Bottin'in birlikte çalıştığı The Howling (1981) filminden kalmaydı.
Rob Bottin, hazırlık aşamasında Stan Winston'la iletişime geçmiş ve ihtiyaç halinde yardım almak üzere anlaşmıştı. Nitekim öyle de oldu. Bottin, Köpek-Thing'i Winston'a devretmekten memnundu: "Bir tane daha pis mekanik köpek yapmak zorunda kalırsam çıldıracağım!" dedi. Başka bir röportajda ise "The Howling'i yapmıştım, bir daha köpek görmek istemiyordum! Mutasyona uğramış olması umurumda değildi, kaykay sürmesi de. Cujo'yu da yapmak istemiyordum. Artık köpek yok!" diye ekledi.
Köpek-Thing sekansı, Kuzey Hollywood'da iki günde çekildi. SWSCA'ya konuşan Anderson, "Kolumu köpek-Thing'in içinde tutuyordum ve ağzını, tüm bükülmeyi falan çalıştırıyordum" dedi. Diğer eliyle de köpeğin önünden çıkan küçük 'tavuk bacağını' yönetiyordu. Film boyunca görünen 'Thing sümüğü' ise Lance'in deyimiyle "sürekli sırtımdan ve boynumdan aşağı akıyordu." Dokunaçların vücuttan süzüldüğü çekimlerde ters fotoğrafçılık kullanıldı; Anderson kuklayı ters yönde oynatarak dokunaçları dışarı itmek yerine içine çekiyordu. Tüm bunların üstüne, Lance'in başını efekt ekibinin patlattığı fitillerden korumak için deri kask takması gerekiyordu; bu da sekansı neredeyse sahnenin kendisi kadar korkutucu kılıyordu.
Orijinal 'Universal' dünya logosu, açılış jeneriğinde kullanılmadı çünkü logoyla dairenin Dünya'ya çarpması arasında karışıklık yaşanıyordu. Önerilerden biri logoyu kullanıp uzaya yakınlaşmak ve ardından dairenin logo/Dünya'ya çarptığını göstermekti. Bunun yerine, karışıklığı önlemek için siyah zemin üzerine basit beyaz başlıklar tercih edildi.
2008'deki bir korku kongresinde Keith David'e (Childs) filmin sonunda kimin enfekte olduğu soruldu. Gülümseyerek, "Kurt Russell'ı bilemem ama kesinlikle ben değildim" dedi. Haklı olabilir; 2011 ön bölümü, uzaylının kurbanları asimile ederken tüm yapay implant ve eklerden (tıbbi implantlar, dolgular, küpeler) kurtulduğunu ortaya koydu. Childs'ın küpesi filmin sonunda hâlâ kulağında görülebilir.
Yaklaşık 1 saat 22 dakikada, MacReady'nin Palmer'ın kanını test etmeden hemen önce tabağı tuttuğu sahnede, tabağı tutan el sahtedir.
Özel efekt sanatçısı Rob Bottin, bu filmdeki çalışmasına o kadar adanmıştı ki bitkinlik, çift taraflı zatürre ve kanayan ülser nedeniyle ağır hastalandı ve hastaneye kaldırıldı. Ayrıca yarattığı yaratıklarla ilgili kabuslar görüyordu.
Bennings'in buz sahalarındaki orijinal ölümü yapıma 1,5 milyon dolara mal olacaktı. Stüdyo sahneyi sevmesine rağmen isteksizce kesildi.
Wilford Brimley, British Columbia'daki mekan çekimlerine katılmayan tek oyuncuydu. Başka yerlerdeki yoğun iş taahhütleri nedeniyle sahnelerini Los Angeles'taki stüdyoda çekmek zorunda kaldı.
Yapımcılar Lawrence Turman ve David Foster'ın ilk yönetmen tercihi John Carpenter'dı. Ancak Universal, Tobe Hooper'la sözleşmeleri olduğu için bunu reddetti. Hooper iki senaryo taslağı sundu ama ikisi de beğenilmedi. Bu arada Alien (1979) ve Halloween (1978) büyük gişe başarısı elde etmişti; Universal yeniden değerlendirme yaparak Carpenter'ı işe aldı.
Universal, yaratık efektleri ve optikler için yalnızca 200.000 dolar teklif etti. Yapım ekibinin çok daha fazlasını istemesi stüdyoyu şaşırttı; bir canavar filmine bu kadar para harcadıklarını söylediler.
Film, Amerikan ekibinin Antarktika'daki amacını açıklamaz. Antarktika'nın yerli halkı yoktur; 1959 Antarktika Antlaşması, kıtanın yalnızca barışçıl ve bilimsel amaçlarla kullanılmasını öngörür. Kapsamlı laboratuvar ekipmanı ve doktorların varlığı, adamların kış boyunca tesisi koruyan bir bilim ekibi olduğunu düşündürür; araştırmalar çoğunlukla yaz aylarında yapılır. John W. Campbell Jr.'ın öyküsünde ekip, donma noktası altındaki koşullarda manyetik dinamikleri inceliyordu. John Carpenter, DVD yorumunda, zeki ve eğitimli bir grubun bildikleri her şeyi sorgulatan durdurulamaz bir uzaylıyla mücadelesini anlatan farklı bir korku filmi yapmak istediğini söyler. Bu, genç kahramanların birer birer öldürüldüğü slasher korku kalıbına ters düşüyordu. Carpenter ayrıca, her bir adamın dünyadan uzak olmak için bir nedeni olduğu fikrini benimsedi; bu yüzden kış aylarında istasyonu işleten çekirdek ekiptiler.
Filmdeki iki karaktere "Mac" (MacReady'nin kısaltması) ve "Windows" (her zaman gözlük takmasından ilham alan bir takma ad) takma adları verilmiştir. Film 1982'de yapıldığından, bu tamamen tesadüftür ve Apple ile Microsoft'un rakip teknoloji markalarıyla hiçbir ilgisi yoktur.
The Thing'in orijinal posteri, 31. Karakol'un üzerindeki dumandan çıkan bir dizi çeneyi içeriyordu ve tamamen siyah beyazdı. Ancak Poltergeist (1982) de siyah beyaz bir reklam kampanyası kullanıyordu ve Universal, doygunluğu alınmış görüntülerin kullanımını durdurdu.
1998 DVD sürümüne göre, "Blair Canavarı"nın son savaşta çok daha büyük bir rolü olacaktı. Ancak stop-motion animasyonun sınırlamaları nedeniyle canavar filmde yalnızca birkaç saniye görünür.
Sadece açılış sahneleri gün ışığında geçer. Bunun nedeni, filmin Antarktika'da güneşin aylarca doğmadığı kışın ilk haftasında başlamasıdır.
Film, 1982 yazında Türk ulusal televizyonunda 20 dakikadan fazla kesilerek gösterildi (o zamanlar yaygın bir uygulamaydı, izleyiciler aşırı kanlı sahnelerden şikayet ederdi) ve bu nedenle oldukça tutarsızdı: Karakterler kaybolur, izleyicinin onlara ne olduğu hakkında hiçbir fikri olmazdı. Bu nedenle kısa bir süre sonra bir gazete televizyon eleştirmeni The Thing'i "gördüğü en kötü korku filmi" olarak nitelendirdi.
Filmin açılışındaki köpek kovalamaca sahnesindeki mavi varil, Alaska'daki Juneau Buzulları ile Stewart B.C.'deki çekimleri görsel olarak birbirine bağlamak ve tek bir sürekli mekan gibi göstermek için kullanılan bir aksesuardı.
The Thing (1982) için yapılan minyatür UFO modeli, model yapımcısı Susan Turner tarafından yapıldı ve 144 dönen ışığının ürettiği ısıyla ilgili sorunları önlemek için esas olarak ABS plastikten inşa edildi. Modelde çok sayıda pirinçten kazınmış parça vardı ve elle hava fırçasıyla boyandı.
"Bu mekanla ilgili tek sorun bira bulamamızdı." John Carpenter, Alaska'daki açılış sahnesi hakkında böyle söyledi.
Kurt Russell, MacReady ve Childs arasındaki son anı ve son repliği çekim sırasında buldu.
Vintage "Yapım" özel bölümü, tiyatro veya televizyon versiyonlarına girmemiş sahneler içerir; örneğin "köpek/Şey"in dokunaçlarının köpeğe saldırmaya başladığı ve daha sonra final kesiminde kısmen sindirilmiş halde görülen sahne.
The Thing (1982), stereo sesli ev videosunun ilk günlerinde piyasaya çıktı. Ayrıca, video meraklılarının Dolby Stereo filmlerinde kodlanmış matrisli surround parçayı, gecikmeli sol eksi sağ kod çözücü kullanarak çözmeyi öğrenmeye başladığı bir döneme denk geldi. The Thing, özellikle açılıştaki helikopter kovalamacasındaki agresif yönlü surround stereo miksi nedeniyle, kurulumları test etmek için önerilen başlıca filmlerden biriydi. The Thing, stereo ses versiyonları için ambalajında "matrisli surround parça" olduğunu reklam eden ilk filmler arasındaydı.
Rob Bottin, The Fog'daki performansından sonra Palmer'ı oynamayı planladı, ancak ekip bu fikre tepki gösterdi çünkü efekt işini zaten zar zor kaldırabildiğine inanıyorlardı. Efektçi Roy Arbogast o kadar sinirlendi ki, eğer Bottin oynarsa filmden ayrılmakla tehdit etti.
John Carpenter, The Thing'in sonunu her zaman, bir mürettebatın hayatta kalamayacaklarını bilseler bile görevlerini yerine getirdiği bir II. Dünya Savaşı filmine benzetti.
Açılış sahnesinde helikopterden sarkan adam Larry Franco'dur; aynı zamanda filmin yardımcı yapımcısı, birinci yardımcı yönetmeni ve Kurt Russell'ın eski kayınbiraderidir.
Filmin ikonik belirsiz sonu başlangıçta hassas bir noktaydı. Bir pazar araştırması gösteriminde izleyici Carpenter'a sonunda kimin Thing olduğunu sordu; Carpenter bunun hayal güçlerine kaldığını söyleyince bir izleyici hemen 'Aman Tanrım, bundan nefret ediyorum!' diye bağırdı.
Carbopole, saç jellerinde kullanılan toz halinde bir maddedir ve suyla karıştırıldığında Thing sümüğü olarak kullanılmıştır.
Peter Maloney köpeklerden korkuyordu ve filmin açılışında köpeğin üzerine atladığı sahneyi yapmakta zorlandı.
John Carpenter'ın müziği kendisinin yapması gerekmiyordu; stüdyo bunu hiç düşünmemişti, Carpenter da sormamıştı. Ennio Morricone müsait oldu ve Carpenter onun müzik konusunda harika iş çıkardığını düşündü, ancak Morricone'nin müziği sadece birkaç sahnede kullanıldı ve Carpenter yine de çoğu kısmı kendisi besteledi.
Wilford Brimley, Joel Polis'in filmden önce bir biyoloğun ne yaptığını inceleme çabalarına güldü ve 'Bu film kauçuk ve buhar hakkında.' diyerek ısrar etti.
Köpek kulübesi saldırı sahnesinin ilk kurgusu çok düz görünüyordu, ta ki müzik editörü Clifford C. Kohlweck son anda MacReady ve ekibinin yavaşça yaklaşmaya başladığı alçak uğultu sesini bulana kadar. Uğultu bir ses efektiydi, bir klima ünitesi sesinin yavaşlatılıp perdesi düşürülmüş haliydi.
Sinema fragmanı, Palmer-Thing dönüşümünün uzatılmış bir sahnesini gösterir; burada ağzını açar ve çığlık atar. Bir başka uzatılmış sahne, Garry veya Nauls'un bacaklarının, Blair-Thing tarafından saldırıya uğradıkları sahnede ekrandan sürüklenirken tekme attığını gösterir.
Yönetmen John Carpenter, The Thing 2002 video oyununu, Mac ve Childs'ın insan olduğunu ortaya koyan versiyonunu filmiyle uyumlu olarak onayladı. Ancak 23 Kasım 2012'de tweet attı: 'Evet, onlardan biri thing'di.' Yani hayranlar hala bir cevaba daha yakın değil.
Kurt Russell yapıma çok erken dahil olmasına rağmen, aslında kadroya alınan son oyuncuydu. John Carpenter ona yöneliyordu, ancak daha önce Elvis ve Escape from New York filmlerinde onunla çalıştığı için başka oyuncuları da değerlendirmesi gerektiğini düşündü. Christopher Walken filmi reddetti. Jack Thompson ve Tom Atkins yarıştaydı, ta ki Carpenter vazgeçip Russell'ı seçene kadar.
Blair'in yüzünden geriye kalanlar, filmin yaklaşık 1 saat 35 dakikasında Thing'in sağ tarafında görülebilir.
Oyuncuların Thing'in metodolojisi üzerine tartışması sahneleri durdurdu ve bu David Clennon'ı sinirlendirdi.
"Göğüs ısırma" efekti, hidrolik bir mekanizmayla çalışan, jilet gibi keskin akrilik "dişleri" Jell-O ve jelatin kan tüpleri (et için) ile diş mumundan (kemikler için) yapılmış iki destekli sahte kola batıran bir düzenekle elde edildi. Çift ampute Joe Carone (Richard Dysart'ın maskesini takarak) dublör olarak görev yaptı, sahte uzuvları geri çekti ve müthiş bir tepki çekimi sağladı. Yaratığın imza niteliğindeki üretan dokunaçları, masanın altından bir operatör tarafından kamçılandı, küçük patlayıcı yükler yeşil bir irin (neredeyse kesinlikle K.Y. jölesinin uğursuz bir karışımı) fışkırtana kadar korkunç bir şekilde sallandı. Sap-yaratık ortaya çıkar: yukarıdan tellerle çalıştırılan asılı bir kukla. Robert E. Worthington, her biri kendi radyo kontrollü ifade yelpazesine sahip altı farklı "sap thing" kafasının yapımını denetledi. Kafalar, kamera yerleşimiyle gizlice gizlenmiş sahte tavandaki bir delikten manevra yapıldı.
Blair-Thing'in son açıklanması için, birkaç çekim stop-motion teknikleri kullanılarak canlandırıldı. Ancak John Carpenter onları yeterince inandırıcı bulmadı, bu yüzden silindiler. Yine de Blu-ray sürümünün bonus materyallerinde görülebilirler.
Köpek kulübesi sahnesinde köpeğe atılan goop, Twinkies'lerin içinde bulunan aynı madde olan Carbopol'du. Ayrıca uzaylının sarı kanaması, onu daha az insan yapmak için bilinçli bir çabaydı.
Jeneriklerin orijinal planı, hepsini filmin sonunda koymak ve filme tamamen dairenin dünyaya çarpmasıyla başlamaktı, ancak 'John Carpenter'ın The Thing'i' olarak adlandırıldığı için DGA kuralları bunun filmin açılışında görünmesini şart koşuyordu.
Ernie Hudson, Childs'ı oynamak için ön plandaydı, ta ki John Carpenter Keith David ile tanışıp ona rolü verene kadar. Bu, David'in ilk önemli film rolüydü ve tiyatro eğitimi almış biri olarak performansını gerçekten kısması gerekiyordu. Neyse ki, kıdemli oyuncular Donald Moffat ve Richard Masur ona yardım etmek için hazırdı.
Reklam Sanat Yönetmeni Stephen Frankfurt, 'insan en sıcak saklanma yeridir' sloganını yarattı. Ayrıca, karakol 31'in görüntüsü üzerinde yüzen kanlı bir et bulutu içeren bir poster tasarladı. Frankfurt ayrıca filmin 'Who Goes There?' olarak yeniden adlandırılması için mücadele etti.
Köpek kulübesindeki köpeğin başını kaldırıp ciyaklaması gerekiyordu. Stan Winston, The Winston Effect kitabında zaman kısıtlamalarının karakteri nasıl şekillendirdiğini anlatıyor: Karmaşık mekanikler için vakit olmadığından, köpek-şeyi bir el kuklası olarak tasarladı. Kolunu kaldırmış bir fotoğraftan yola çıkarak silüeti çizdi ve 'Karakteri kuklacıya uyacak şekilde tasarladım' dedi.
Köpek karakola ilk geldiğinde üzerine atladığı ilk kişi Bennings'tir ve asimile edilen ilk kişi de odur.
Örümcek kafanın çıkardığı ses, Universal kütüphanesinden alınma bir stok efektidir; daha önce Tarantula (1955) ve The Deadly Mantis (1957) filmlerinde kullanılmıştı. Her iki filmde de Kurt Russell'ın babası Bing Russell küçük rollerde oynadı ve bu filmler John Carpenter'ın kişisel favorileridir.
Senaryo başlangıçta Norveç helikopterinin düşüp patlamasını ve hayatta kalan pilotun köpeği kampa kadar takip etmesini öngörüyordu. Minyatür helikopterle denendi ama vazgeçildi; patlamayı dağın arkasına saklama fikri (o zamanlar klişeydi) üzerine açılış sahnesi yeniden yazıldı. 2011 ön filmi de bir helikopter düşüşü ve hayatta kalanların kampa dönüşünü içerecekti.
Bir eleştirmen The Thing için John Carpenter'ı 'şiddet pornocusu' olarak nitelendirdi. Carpenter, 'Bu gerçekten kariyerimi düşündürttü bana. Evet, bu. Ghosts of Mars değil. Pornocu olarak anılmak.' dedi.
Kamera içi efektler için özel bir kamera tasarlandı; kare hızı 10'dan 300 fps'ye çıkabiliyordu. Ancak merceğin önündeki dönen ND filtresi efekti gizleyemediği için bu fikirden vazgeçildi.
Köpek kulübesi sahnesi, mürettebatın ekrandaki üç ölümünün (vurulma, tüketilme, yakılma) habercisidir. Ayrıca kulübeden sadece iki köpek kaçar.
Bill Lancaster'ın erken bir senaryo versiyonunda MacReady ve Childs helikopterle kurtulur ve 'Geldiğinize sevindik, sıcak bir yemeğe nereden gidilir?' derler. John Carpenter memnun değildi ama Bill ona senaryonun o kısmına henüz gelmediğini söyledi.
Köpek-şey heykeli için Lance Anderson, Stan Winston Studio'da detaylı bir çizim yapıp şablon oluşturdu. Kolunu kaldırdığı bir pozun kalıbı alındı; Anderson, James Kagel ve Michiko Tagawa, yağ bazlı Roma Plastilina kiliyle şekillendirdi. Ortaya çıkan köpük lateks kukla, radyo kontrollü gözler, hırlama ve kabloyla çalışan bacak hareketlerine sahipti ama temelde bir el kuklasıydı. Winston'a göre Anderson, yükseltilmiş bir köpek kulübesi setinin altından kuklayı yönetti ve başıyla üst vücudunun üzerine geçirdi.
Palmer'ın (David Clennon) dönüşümü için orijinal fikir, gözlerinin yuvalarından fırlamasıydı. Rob Bottin bu efekti daha sonra Total Recall'da (1990) kullanmadı.
Kurt Russell, sette Rob Bottin'den alıntı yapıyor: 'Sorun olmayacak, John. Jeli sürdüğümüzde canlanacak.'
Başlangıçta efektler için Rick Baker'a başvuruldu. James Cameron da düşünülüyordu; Carpenter, Escape From New York'taki çalışmasından etkilenmişti. Universal, Rob Bottin 120.000 dolar isteyince onu işe aldı; Bottin bu maaşı istemekten gergindi çünkü şimdiye kadar kazandığı en yüksek paraydı. Baker ve Cameron 4-5 kat daha fazla talep edince Universal hemen Bottin'e teklif götürdü.
Yaklaşık 41. dakikadaki bilgisayar sekansı, John Carpenter'ın USC'den arkadaşı John C. Wash tarafından tasarlandı; Wash ayrıca Escape from New York'taki (1981) açılış grafiklerini de yapmıştı. Erken bir test gösteriminde biri, bu tür grafiklerin ve programın o zamanlar var olmadığını belirtti. Carpenter ve Kurt Russell, sette çok fazla Pong (1972) oynadıklarını hatırlıyor.
MacReady 'Kimin Şey olduğunu öğreneceğiz' dediğinde kamera yukarı eğilir ve Palmer'ın yüzünde durur. Bu, izleyiciye asimile edilen kişiyi bildiren zekice ve ince bir yöntemdi.
Yaklaşık 26. dakikada Palmer'ın odasındaki televizyonda Monty Hall'un sunduğu Let's Make a Deal (1963) yarışma programı gösteriliyor.
Helikopterlerin çeşitli sesleri, pervanelerin dönüşü ve iniş de dahil, başlangıçta Escape from New York (1981) için kaydedilmiş ve oradan geri dönüştürülmüştü; bu film de aynı ses ekibine sahipti. Bu sesler daha sonra Titanic (1997), Predator 2 (1990) ve A Few Good Men (1992) dahil sayısız kez yeniden kullanıldı.
Açılış sekansı, John Carpenter'ın helikopter kullanmayı öğrenme isteği uyandıran anlardan biriydi. Ayrıca bu sekans tamamen ikinci ekip tarafından çekildi.
Filmin en tartışmalı noktalarından biri kan stoklarını kimin sabote ettiği. Kan buzdolabının anahtarı üzerinde durulsa da, asıl ipucu kapının altından sızan kandır. Buzdolabı, kapı ile gövde arasındaki lastik contayla sızdırmazlık sağlar. Ekip kanı almaya gittiğinde, kapının altından yeni akmaya başlayan kan ve içeride kalan miktar, hasarın çok yeni olduğunu gösterir. Torbalar kesiklerle dolu olsa da, kapı açılmış olsaydı kanın çoğu yere akardı. Sonuç: Şey, şekil değiştirerek kapının altından sızıp torbaları dilimlemiş, kapıyı kilitleyip açmaya gerek kalmamıştır.
Yaklaşık 34. dakikada Blair, ölü Şey'i incelerken, onun diğer canlıları mükemmel taklit eden, onları emerek kopyalarını oluşturan bir varlık olduğunu söyler. Filmde belirtilmese de, Şey'in sadece fiziksel şekilleri değil, konuşma ve akıl yürütme yeteneğini de taklit ettiği, asimile ettiği varlıkların anılarını kullandığı görülür. Bu, fiziksel temas yoluyla organları, kemikleri ve bilgiyi kopyaladığını gösterir. Aynı konsept 1998 yapımı Phantoms'ta da kullanıldı.
Donald Pleasence başlangıçta Blair rolü için düşünülmüştü ama filmde yer almadı; yine de ona ince bir gönderme yapıldı. Ekip Norveç kampını tartışırken, dinlenme odasındaki kitaplıkta 'Mrs. Columbo' dizisinden bir aksesuar görünür: 'Seven Who Beat The Headsman' adlı kitap, Pleasence'ın canlandırdığı Ian A. Morley tarafından yazılmış kurgusal bir eserdi.
Üs 31'in dinlenme odası, uzak konumuna rağmen modern eğlence araçlarıyla donatılmıştı: Williams 1964 yapımı Heat Wave langırt makinesi, Atari'nin 1981 tarihli Asteroids Deluxe oyunu, masa tenisi ve bilardo masaları. Mac'in kulübesinde ise 1979 Commodore Sargon II satranç oyunu vardı. Carpenter ve Russell, set dışında Carpenter'ın ofisinde 1974 taşınabilir Pong versiyonunu oynadı.
Palmer'ın ceketindeki kırmızı 'Z' yaması, 1960'ların Flint filmlerinden gelir. 'Z.O.W.I.E.' (Zonal Organization World Intelligence Espionage) için askeri bir omuz yamasıydı.
John Carpenter karakterlerin ne zaman enfekte olduğundan emin olmasa da, dikkatli izleyici Palmer dışındaki tüm asimile olanların Şey ile temas ettiğini fark eder: Blair'in kolu otopsi sırasında köpek kulübesindeki kalıntılara dokunur; Bennings, Norveçli Thing'in kalıntıları tarafından emilir; Norris, kan bankası kalıntılarını çıplak elle kara koyar; Palmer ise köpeğin odada yalnız yakaladığı ve duvarda gölgesini gördüğümüz kişidir.
Charles Hallahan, Richard Dysart ve Donald Moffat, sırasıyla ölen ilk oyunculardı. İronik olarak, karakterleri Norris, Dr. Copper ve Garry de filmde aynı sırayla ölür.
Palmer-Thing, Windows'u saldırıp raflara fırlattığında, Windows 'Stay Alive' adlı bir masa oyununun yanına düşer.
Kurt Russell, filmde helikopter pilotu McCready'yi canlandırdı ve gerçek hayatta amatör bir pilottu. Filmin yayınlanmasından 15 yıl sonra, 1997'deki ünlü Phoenix Işıkları olayını rapor eden tek havacılık pilotu oldu.
Palmer helikopteri kullanmayı teklif edip döndüğünde, deri ceketinin arkasında 'BARBARIANS/CALIFORNIA' yazısı ve çapraz baltalı kalkan logosu görülür.
Charles Hallahan, tıpkı filmdeki karakteri Norris gibi, 1997'de kalp krizinden öldü.
Bu film ve ön filmi The Thing (2011)'de, karakterlerin beden dili ve yüz ifadeleri kimin Thing olduğunu ele verir. Thing, konakçıyı asimile ettikten sonra o kişinin özelliklerini taşır, ancak maskeyi düşürüp saldırmaya karar verene kadar ifadesiz ve sessiz kalır. Örneğin, bu filmdeki kan testi sahnesinde Palmer'ın Thing olduğu ortaya çıkar; sırada normal davranırken MacReady ve Gerry tartışırken ifadesiz ve sessizdir. 2011 filminde Griggs ve Juliette de benzer davranışlar sergiler. Ayrıca, her iki filmde de Gerry ve Olav, Thing olma konusunda kırmızı ringa balığı olarak kullanılır.
Filmin başında Norveçli tüfekçi (Kurt Russell'ın o zamanki kayınbiraderi Larry Franco) tarafından kullanılan Heckler & Koch HK93A2 yarı otomatik tüfek, dürbün ve 40 mermilik şarjöre sahiptir. Helikopter indikten sonra yolcu tüfeği pilot Norbert Weisser'a verir. Norveç, HK33 veya HK93'ü hiçbir zaman resmi olarak kullanmamış olsa da, Norveç savunma kuvvetleri 1962'den 2005'e kadar G3'ün Norveç klonu AG3'ü kullandı; HK93'ün kullanımı buna bir saygı duruşu olabilir.
Giriş sahnelerinde MacReady, Apple II bilgisayar programı olan Chess Wizard'a karşı satranç oynar. Ekip, Kurt Russell ile aynı karede çalışırken fotoğraflamayı denedi ancak sonuçlar kabul edilemez bulundu; bu nedenle 24 karelik analog videoya dönüştürülüp 3/4 inç banda kaydedildi.
Norveçli köpeğe ateş ederken namlu alevi görülmez, ancak Garry tabancasını ateşlediğinde namlu alevi görülür.
Filmde uzaylıya yalnızca bir kez 'The Thing' denir, MacReady tarafından.
Yapım Hikâyesi 55
Yalnızca açılıştaki birkaç sahne gün ışığında geçiyor, çünkü film Antarktika kışının ilk haftasında başlıyor; o dönem güneş aylarca doğmuyor.
Efektler için ilk teklif Rick Baker'a gitti. O sıralar yükselen bir isim olan James Cameron'a da efektleri yönetmesi teklif edildi, çünkü Carpenter onun Escape From New York'taki işini beğenmişti. Sonunda Universal, film için 120.000 dolar isteyen Rob Bottin'i tuttu; Bottin o kadar para istemekten çok gergindi (o güne kadar kazandığı en büyük meblağdı), ama Baker ile Cameron 4-5 kat fazlasını istediği için Universal işi ona hemen verdi.
The Thing'in ilk afişi, 31. karakolun üstündeki gökyüzünde dumanın içinden beliren bir dizi çeneden oluşuyordu ve baştan sona siyah beyazdı. Ama Poltergeist (1982) de siyah beyaz bir reklam kampanyası yürüttüğü için Universal renksiz görüntülerin kullanılmasını durdurdu.
Film 1982'de vizyona girmeden önce Fangoria dergisi bir yarışma düzenledi: Okurlardan "The Thing'i çizmeleri", yani yaratığın neye benzeyeceğini tahmin etmeleri istendi. Kazanan Universal Studios'a bir gezi kazandı.
Universal logosuyla açılmayan ender 'Universal' filmlerinden biri; öbürleri arasında The Blues Brothers (1980) ve Steven Spielberg'in 1941 (1979)'i var.
Afiş sanatçısı Drew Struzan bu filmin afişini neredeyse tek gecede, hiçbir tanıtım fotoğrafı görmeden hazırladı.
Pervane dönüşleri ve iniş sesleri dahil helikopter seslerinin çoğu aslında Escape from New York (1981) için kaydedilip oradan alındı; o Carpenter filminde de ses ekibinin büyük kısmı aynıydı. Bu helikopter sesleri o günden beri Titanic (1997), Predator 2 (1990) ve A Few Good Men (1992) dahil sayısız yapımda yeniden kullanıldı.
John Carpenter kostümlerde de setlerde de bilerek soluk renkler kullandı; böylece Rob Bottin'in rengârenk kanlı efektleri ekrandan fışkıracaktı.
Yöneticiler kendi ses sahnelerini soğutmanın çok pahalı olacağını düşünüp setleri dev soğuk hava depolarının içinde çekmeyi finanse etmeyi önerdi. Ama yapımcılar dar alanı ve alçak tavanları görünce bu fikirden vazgeçti.
Bu, John Carpenter'ın müziğini kendisinin yapmadığı ilk uzun metraj filmi olacaktı. İlk tercih Jerry Goldsmith'ti, ama teklifi geri çevirdi; yerine Ennio Morricone geldi. Morricone, Carpenter tarzında, ağır ve tehditkâr bas akorlarıyla dolu, çok sade bir müzik yapmayı seçti. Sonradan anlaşıldı ki Morricone film için müzik yazmamış; bestelediği bazı parçaları Carpenter birkaç sahnede kullanmış, geri kalanını kendisi yapmış. Morricone kullanılmayan bölümlerin çoğunu sonradan, atmosferi The Thing'e çok benzeyen The Hateful Eight (2015)'te değerlendirdi.
Jay Leno, Garry Shandling ve Charles Fleischer da filmdeki roller için okuma yaptı; stüdyoların yeni yükselen yıldız adayı olarak stand-up komedyenlerine bakması adettendi. Nauls'u oynayan T.K. Carter da bir stand-up komedyeni.
Açılış jeneriğinde orijinal "Universal" dünya logosu kullanılmadı, çünkü logo ile ardından Dünya'ya çakılan daire birbirine karışıyordu. Bir öneri, logoyu kullanıp uzaya yaklaşmak ve dairenin logoya/dünyaya çakıldığını göstermekti. Karışıklık olmasın diye onun yerine siyah zemin üzerine sade beyaz yazılar kondu.
John Carpenter projeyi devralmadan önce William F. Nolan, The Thing from Another World'ün yeniden çevrimi için orijinal kısa öyküye ("Who Goes There?") daha sadık bir taslak yazmıştı. Nolan bunu John W. Campbell Jr.'ın "Who Goes There?" kitabının önsözünde anlatıyor.
David Clennon aslında Palmer rolüne seçildi, ama Bennings karakterini daha ilginç ve eğlenceli buldu.
Senaryonun ilk taslağında The Thing'e, John W. Campbell'ın "Who Goes There?" öyküsündeki gibi telepati yeteneği verilmesi düşünüldü. Ama The Thing düşmanlarının aklını okuyabilirse onları çok daha hızlı öldürebileceği için bu fikirden vazgeçildi.
Kaba kurguyu bitirince yönetmen John Carpenter canavar sahneleri arasında çok fazla boşluk olduğunu, filmin gerilim ve tempodan yoksun kaldığını ve mizahın tutmadığını düşündü. Sıkı bir yeniden kurguda, karakterlerin geçmişleri ve aralarındaki etkileşimler dahil, yeterince ilgi çekici bulunmayan neredeyse her şey kesildi; Thing hakkında daha çok bilgi vermek için de yeni sahneler çekildi (bilgisayar animasyonu sahnesi dahil). Ekibin ekran süresi aşağı yukarı eşit dağılmış olsa da MacReady'nin (Kurt Russell) ana karakter olmasına karar verildi ve onun için ek sahneler çekildi. Oyuncu ve ekip gösteriminde Russell dahil oyuncular, canavar efektleri öne çıktığı için filmin karakter gelişiminin büyük kısmını kaybettiğini düşündü; mat ressam Albert Whitlock filmi "iğrenç" buldu. Yalnızca Rob Bottin ve ekibi muhteşem bir şey yaptıklarına inanıyordu. Oyuncuların çoğu sonraki yıllarda film hakkındaki fikrini tamamen değiştirdi.
Filmin 15 milyon dolarlık bütçesinin 1,5 milyon doları Rob Bottin'in makyaj efektlerine gitti; stüdyonun yaratık efektlerine o güne dek ayırdığı en yüksek miktardı.
Başta jeneriğin tamamen filmin sonunda olması, filmin de yalnızca dairenin Dünya'ya çakılmasıyla açılması planlanmıştı; ama film "John Carpenter's The Thing" adını taşıdığı için DGA kuralları bu ibarenin açılışta görünmesini şart koşuyordu.
John Carpenter başarısız filmlerini ciddiye aldığını söyler, ama en çok bu filmin ilk karşılanışı canını yaktı. Film yalnızca gişede çakılmakla kalmadı, eleştirmenler de kanlı efektlerini, tonunu ve karakterlerini yerden yere vurdu. Vincent Canby "iğrenç olmak için fazla sahte görünüyor; olsa olsa anlık çöp sayılır" dedi. Dave Kehr "kimin saldırıya uğradığını anlamak da umursamak da zor" diye yazdı. Roger Ebert de "yüzeysel karakterler ve inandırıcı olmayan davranışlar" yüzünden hayal kırıklığına uğradı ve filmi bir Alien (1979) taklidi saydı. Carpenter'ı en çok yaralayan, orijinal The Thing from Another World (1951)'ün yönetmeni Christian Nyby'nin onun versiyonunu açıkça kötülemesiydi: "Kan istiyorsanız mezbahaya gidin. Ama J&B Scotch için harika bir reklam." Filmin ticari başarısızlığı üzerine stüdyo Carpenter'la yaptığı çok filmlik anlaşmayı iptal etti; Carpenter film tutsaydı kariyerinin farklı olacağını söylüyor. Film ev videosunda kült başarı yakalayıp eleştirmenlerce yeniden değerlendirilince elbette büyük bir rahatlama duydu.
The Thing (1982), ev videosunun ilk günlerinde stereo sesle çıktı. Bu dönem, video meraklılarının Dolby Stereo filmlere kodlanmış surround kanalını gecikmeli bir sol eksi sağ dekoderle çözmeyi öğrenmeye başladığı yıllara denk geliyordu. Özellikle açılıştaki helikopter kovalamacasında agresif biçimde yön değiştiren surround stereo miksi sayesinde The Thing, bu sistemleri sınamak için önerilen başlıca filmlerden biri oldu. Stereo versiyonların ambalajında "matrisli surround kanal" içerdiğini duyuran ilk filmlerden biri de The Thing'di.
Reklam Sanat Yönetmeni Stephen Frankfurt "insan saklanmak için en sıcak yerdir" sloganını buldu. Outpost 31'in üzerinde kanlı bir et bulutunun uçtuğu bir afiş de tasarladı. Frankfurt, filmin adının uyarlandığı novellanın başlığı olan "Who Goes There?" yapılması için de çok uğraştı.
John Carpenter çekimlerden önce Universal'dan The Thing'i ertelemesini istedi; hayalindeki proje "El Diablo" yapıma girmek üzereydi ve The Thing'i sonra çekebileceğini düşünüyordu. Stüdyo kabul etmedi ve o devre dışıyken Walter Hill, Sam Peckinpah ve Michael Ritchie'yi düşündü. El Diablo'nun yapımcılarının finansmanın çoktan garanti olduğu konusunda fazla iyimser olduğu anlaşılınca Carpenter yönetmen koltuğuna geri döndü.
Universal yaratık efektleri ve optikler için yalnızca 200.000 dolar ayırmayı teklif etti. Yapım daha fazlasını isteyince şaşırdılar ve bunun bir canavar filmine o güne dek harcadıkları en yüksek miktar olduğunu söylediler.
Garry rolü için Lee Van Cleef de düşünüldü. Van Cleef ile Isaac Hayes ilk akla gelenler arasındaydı, çünkü John Carpenter onlarla Escape from New York (1981)'ta daha yeni çalışmıştı.
Rob Bottin, The Fog (1980)'daki Blake performansından sonra Palmer'ı oynamak istedi. Ekip buna karşı çıktı, çünkü özel efekt işini zaten güçlükle yürüttüğünü düşünüyorlardı. Efekt uzmanı Roy Arbogast bu niyete öyle sinirlendi ki, bu olursa filmi bırakmakla tehdit etti.
Yapımcılar Lawrence Turman ile David Foster'ın ilk yönetmen tercihi John Carpenter'dı. Ama Universal, Tobe Hooper'la sözleşmesi olduğu için bunu geri çevirdi. Hooper iki senaryo taslağı teslim etti, ama yönetim ikisini de beğenmedi. Bu arada Alien (1979) ve Halloween (1978) vizyona girip gişede büyük başarı kazandı. Bunun üzerine Universal fikrini değiştirip Carpenter'ı işe aldı.
Kurt Russell'ın meşhur MacReady sakalını ve saçını uzatması yaklaşık bir yıl sürdü. Yönetmen John Carpenter'la Escape from New York (1981)'tan beri dost olan Russell, ön yapımda yardım ediyordu ama başta kadro için düşünülmüyordu. Yine de rolü kapma umuduyla tıraş olmayı ve saç kestirmeyi bıraktı; düşünülen neredeyse bütün diğer oyuncular ya reddedince ya da elenince rol ona kaldı.
Film 1970'lerin ortasında geliştirilmeye başlandığında haklar Hal Barwood ile Matthew Robbins'teydi. Onlar bu haklarla bir şey yapmak istemeyince Universal hakları satın aldı.
Franklyn Ajaye Nauls rolü için okumaya geldi, ama okumak yerine John Carpenter'a 15 dakika boyunca Nauls'un klişe bir siyah karakter olduğunu anlattı. Görüşme buz gibi bir sessizlikle bitti.
Alec Baldwin, daha ünlü olmadan bu filmdeki birkaç rol için seçmelere girdi.
John Carpenter işin içine girmeden önce filmi Tobe Hooper yönetip ortak yazacaktı. Hooper'ın versiyonu bambaşkaydı: Uzaylı ne şekil değiştiriyor ne de asimile ediyordu; hikâye, 'The Captain' adlı Ahab benzeri bir karakterin The Thing'i bulup öldürmek için çıktığı destansı bir arayışı anlatıyordu. Film hem kendi başına bir yapım hem de 1951 filminin yeniden çevrimi ve devamı olacak, John W. Campbell Jr.'ın novellasından pek az şey alacaktı; Hooper novellayı açıkça 'sıkıcı' buluyordu. Hooper ayrıca filmin slapstick mizahlı bir korku komedisi olmasını istiyordu. Proje 'kılıç şakırtılı bir aksiyon-macera destanı... okyanusta değil dünyanın dibinde, Antarktika'da geçen modern bir Moby Dick' diye sunuldu. Yapımcılar Drew Turner ve Stuart Cohen senaryodan dehşete düştü ve sonunda Hooper'ı kovdu; Cohen sonradan 'bir felaketten kurtulduk... yapılmış en kötü filmlerden biri olurdu' dedi.
Filmin 15 milyon dolarlık bütçesi, dönemin ortalama korku filminin çok üstündeydi: Friday the 13th (1980) yalnızca 700.000 dolara, John Carpenter'ın kendi Halloween (1978)'u ise 375.000 dolara mal olmuştu.
Roman uyarlamasını, daha önce bir başka John Carpenter filmi Dark Star (1974)'ı da romanlaştıran Alan Dean Foster yazdı.
The Thing'in parlayan yüzlü afişi, felaketle biten ön gösterimlerin ardından John Carpenter'a gösterildiğinde tabuta çakılan son çivi gibi geldi ve ekip tamamen yıkıldı. Afiş 'al ya da bırak' diye sunulmuştu; John, takım elbiseli adam korku klişesinden kaçmaya çalıştıktan sonra afişinde yine takım elbiseli bir adam gördüğünü düşündü. Carpenter'a göre afiş filmi bir slasher gibi gösteriyordu: 'Eline bir de kanlı bıçak çizseler tam olurdu.'
John Carpenter müziği kendisi yapmayacaktı; ne stüdyo bunu düşünmüştü ne de Carpenter istiyordu. Ennio Morricone müsaitti ve Carpenter onun müziğini çok başarılı buldu. Yine de Morricone'nin müziği yalnızca birkaç sahnede kullanıldı, çoğunu sonunda yine Carpenter besteledi.
John Carpenter, Keith David'le görüşüp rolü ona verene kadar Childs için favori Ernie Hudson'dı. Bu, David'in ilk önemli film rolüydü ve tiyatro eğitimi aldığı için performansını epey dizginlemesi gerekti. Neyse ki deneyimli oyuncular Donald Moffat ile Richard Masur ona yardım etmek için yanındaydı.
Yönetmen John Carpenter ile görüntü yönetmeni Dean Cundey, Halloween (1978), The Fog (1980) ve Escape from New York (1981)'tan sonra dördüncü kez birlikte çalıştı.
MacReady'nin oyuncusunu bulmak zor oldu. Yönetmen John Carpenter'la Escape from New York (1981)'ta çalışmış olan Kurt Russell rol için istekliydi, ama Universal onu sert ve kaslı MacReady için 'fazla genç ve yakışıklı' buluyordu. Senarist Bill Lancaster başrolü Harrison Ford ya da Clint Eastwood'u düşünerek yazmıştı; ikisine de teklif gitti. Nick Nolte, Jeff Bridges, Tom Berenger, Christopher Walken, Scott Glenn, Roy Scheider, Kris Kristofferson, Sam Shepard, Jack Thompson, Tom Atkins ve Don Johnson dahil pek çok A-list oyuncu da Universal'la görüşüp rol için okuma yaptı. İlk tercih olan Nolte teklifi hemen reddetti; Kristofferson, Shepard, hatta Ford biraz ilgilense de program sorunları, dondurucu soğukta çekim ve/veya 'bir B filmi'nde görünme kaygısı yüzünden neredeyse herkes geri çevirdi. Yapımcı Stuart Cohen'e göre role gerçekten hevesli görünen tek kişi o zamanlar yeni olan Fred Ward'du, ama Universal daha büyük bir isim istediği için onu da geçti. O sıralar daha sert görünmek için saçını sakalını uzatan Russell, Carpenter'ın önerisiyle son çare olarak işe alındı; ana çekimlere bir hafta kalmış, ikinci birim çekimleri başlamıştı ve stüdyo çaresiz kalıp kabul etti. Russell kadronun geri kalanından çok daha büyük bir yıldız olduğu için 400.000 dolar aldı; bu da 50.000 dolar civarı alan öteki oyuncularla arasında bir ayrılık yarattı.
Senaryoda başta Norveç helikopterinin kontrolden çıkıp düşmesi ve patlaması, hayatta kalan tek kişinin (pilotun) köpeği izleyerek kampa gelmesi vardı. Minyatür bir helikopter ve set denendi ama vazgeçildi. Patlamayı dağın ardına saklamak o dönem için büyük bir klişe olduğundan açılış sahnesi yeniden yazıldı. Ön film The Thing (2011)'de ise sonunda bir helikopterin düşüp kurtulanların kampa döndüğü bir sahne yer alacaktı.
The Thing from Another World (1951) Kuzey Kutbu'nda, yani Arktik'te geçiyordu; Carpenter ise hikâyeyi öbür uca, Güney Kutbu'na, Antarktika'ya taşıdı.
(14. dakika civarı) Filmin orijinal versiyonunda aşçı Stevie Wonder'ın "Superstition"ını dinliyor. Ama Universal ev videosu için şarkının haklarını alamadığından o sürümde şarkı değiştirilmek zorunda kalındı. Universal sonradan şarkının lisansını yeniden aldı.
John Carpenter başta filmi çekmekte kararsızdı; 1951 yapımı orijinalin hakkını veremeyeceğini düşünüyordu. Sonra ona epey farklı olan asıl novellayı okuması önerildi. Carpenter, kaynak eseri uyarlamanın daha verimli olabileceğini gördü ve malzemenin paranoyak doğasını bir Agatha Christie polisiyesine benzetti.
Film ABD'de ilk kez bir televizyon kanalında gösterildiğinde Universal yöneticisi Sid Sheinberg bambaşka bir kurgu sundu; bu versiyonda her karakteri tanıtan erken sahneler vardı. John Carpenter doğal olarak bu versiyonu reddetti, ama 2016'daki Scream Factory Blu-ray'inde izlenebiliyor.
Kadroya ilk katılan Richard Masur oldu; rolü dostu olan yönetmen John Carpenter'la konuştuktan sonra aldı. Clark'ı oynamak istemesinin sebebi, karakterin insanlardan çok köpeklerle bağ kuran, insanlardan hoşlanmayan biri olmasıydı.
John Carpenter, The Thing'in görünümüne dair yaratıcı kontrolün çoğunu Rob Bottin'e bıraktığını, yalnızca ara sıra bir tasarımı veto etmek için araya girdiğini söyledi.
Rob Bottin, The Fog (1980)'daki performansından sonra Palmer rolünü oynamayı planladı; ancak ekip, efekt işini zaten zor kaldırabildiğini düşünerek buna karşı çıktı. Efektçi Roy Arbogast bu niyete o kadar sinirlendi ki, eğer bu gerçekleşirse filmden ayrılmakla tehdit etti.
Filmin 15 milyon dolarlık bütçesinin 1,5 milyon doları Rob Bottin'in makyaj efektlerine ayrıldı; bu, stüdyonun o güne kadar bir yaratık efekti için harcadığı en yüksek miktardı.
Kampın dışındaki tabelaya göre, Antarktika araştırma ekibi Birleşik Devletler Ulusal Bilim Enstitüsü İstasyonu 4'te konuşlanmıştır. Senaryonun ilk taslaklarında üs 'ABD Karakolu 31' olarak geçiyordu ve MacReady olayları kaydederken 'R.J. MacReady, helikopter pilotu, ABD Karakolu #31' imzasını atıyor.
Wilford Brimley, filmdeki kanlı sahnelerin seyirciyi olumsuz etkilediğini düşünerek bu seviyede gore kullanılmasına karşı çıktı.
John Carpenter'a göre başarısız filmlerini çok ciddiye alır, ancak filmin ilk olumsuz tepkileri onu en çok hayal kırıklığına uğratan şeydi. Film gişede batmakla kalmadı, eleştirmenler de kanlı efektlerini, tonunu ve karakterlerini yerden yere vurdu. Vincent Canby filmi "iğrenç olmak için fazla yapay görünüyor. Sadece anlık çöp olarak nitelendirilebilir" diye tanımladı. Dave Kehr "kime saldırıldığını anlamak zor ve umursamak da zor" yazdı. Roger Ebert ise "yüzeysel karakterizasyonlar ve mantıksız davranışlar"dan hayal kırıklığına uğradı ve filmi Alien (1979) taklidi olarak nitelendirdi. Carpenter, özellikle orijinal The Thing from Another World (1951) filminin yönetmeni Christian Nyby'nin filmi alenen eleştirmesine üzüldü. Nyby, "Kan istiyorsanız, mezbahaya gidin. Sonuçta, J&B Scotch için harika bir reklam" demişti. Filmin gişede başarısız olmasına yanıt olarak stüdyo, Carpenter ile yaptığı çoklu film anlaşmasını iptal etti. Carpenter, filmin başarılı olması halinde kariyerinin farklı olacağını belirtti. Filmin ev videosuyla kült statüsü kazanması ve eleştirel yeniden değerlendirilmesi onu son derece rahatlattı.
Nauls'ın ölümü başlangıçta Blair'in yaratığa dönüşmüş hali (Blair-Thing) tarafından saldırıya uğraması olarak çekildi. Finalin daha uzun ve kanlı bir versiyonu planlanmıştı, ancak zaman ve bütçe kısıtlamaları nedeniyle efektler tamamlanamadı. Bir test izleyicisi sahneye gülünce Carpenter, Nauls'ın ölümünü belirsiz bırakmaya karar verdi.
John Carpenter'ın bir sonraki projesi, Stephen King uyarlaması Firestarter (1984) olacaktı ancak The Thing (1982) gişede ve eleştirmenlerce başarısız olunca bu işi kaybetti. Stüdyo, Carpenter'la yaptığı çok filmli anlaşmayı satın alarak onu anlaşmadan çıkardı. Carpenter'ın bir sonraki filmi yine bir King uyarlaması olan Christine (1983) oldu; bunu yapmasının temel nedeni, o dönemde kendisine önerilen az sayıdaki projeden biri olmasıydı.
Kampın dışındaki tabelaya göre, Antarktika araştırma ekibi Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Bilim Enstitüsü İstasyonu 4'te konuşlanmıştır. Ancak senaryonun ilk taslaklarında üs 'ABD Karakolu 31' olarak adlandırılıyordu. MacReady, olayları kaydederken 'R.J. MacReady, helikopter pilotu, ABD Karakolu #31' diyerek imza atar.
Senaryonun ilk taslağı, orijinal öyküdeki gibi The Thing'in telepatiye sahip olmasını öngörüyordu. Ancak düşmanlarının zihnini okuyabilmesi onu çok daha hızlı öldürebileceği için bu fikirden vazgeçildi.
Yapım öncesinde John Carpenter, Universal'dan The Thing'i ertelemesini istedi çünkü rüya projesi 'El Diablo'nun yapıma gireceğini düşünüyordu. Stüdyo reddedince Walter Hill, Sam Peckinpah ve Michael Ritchie düşünüldü. Ancak El Diablo'nun finansmanı fazla iyimser çıkınca Carpenter yönetmen olarak geri döndü.
Kamera Arkası 65
Yaratık'la son karşılaşma başta minyatür bir stop-motion yaratıkla çekildi, ama yeterince gerçekçi bulunmadı. Bu çekimlerden yalnızca birkaçı tutuldu ve 50 teknisyenin yönettiği devasa yeni bir yaratık yapıldı.
Görüntü yönetmeni Dean Cundey anamorfik lenste ısrar etti; bu lensler birkaç oyuncuyu aynı anda kadrajın köşelerinde tutmasını, böylece filme yön veren paranoya duygusunu artırmasını sağlıyordu.
Giriş sahnelerinde MacReady, kurgusal bir satranç bilgisayarı olan Chess Wizard'la satranç oynuyor. Bilgisayar aslında bir Apple II programı. Ekip ekranı Kurt Russell'la aynı karede çalışırken fotoğraflamaya çalıştı, ama sonuç kabul edilemezdi. Çekim için görüntü 24 karelik analog videoya dönüştürülüp 3/4 inçlik kasetlere kaydedildi ve oradan oynatıldı.
Açılış sahnesinde helikopterden sarkan adam, filmin ortak yapımcısı ve birinci yardımcı yönetmeni, aynı zamanda Kurt Russell'ın o zamanki kayınbiraderi Larry Franco.
Kurt Russell, nefesi daha iyi görünsün diye bazı çekimlerin başında sigarasından bir nefes çekiyordu.
John Carpenter'ın helikopter kullanmayı öğrenmek istemesinin nedenlerinden biri açılış sahnesiydi. Yine de açılışı Carpenter değil, ikinci birim çekti.
John Carpenter'ın anlattığına göre, filmde kullanılan çalı pilotlarından biri para karşılığında helikopterlerden birini düşürmeyi teklif etmiş. MacReady ile Dr. Copper'ın helikopterle Norveç kampına gittiği sahnede pilot, kalkıştan sonra kumandayı Kurt Russell'a bırakmış; görüntüde helikopterin gerçekten sallandığı görülüyor, çünkü kumandada Russell var.
Filmdeki Norveç köpeğinin adı Jed'di; yarı kurt, yarı malamut. Jed mükemmel bir hayvan oyuncuydu, kameraya, dolly'ye ya da ekipten birine asla bakmazdı. Ama açılıştaki kovalamacada Norveçlinin vurmaya çalıştığı köpek Jed değil; Carpenter'ın yorumuna göre o, Jed'e benzesin diye boyanmış başka bir köpek.
Yapım tasarımcısı John J. Lloyd tavanlarıyla, açıkta duran borularıyla tamamen gerçekçi setler tasarladı. Görüntü yönetmeni Dean Cundey'in isteğiyle boruları kadrajın içine doğru uzanacak biçimde yaptı; böylece klostrofobi duygusu güçlenecekti.
Açılış jeneriği, Howard Hawks'ın orijinal filmindeki görünümü taklit ediyor. Efekt için üzerinde "The Thing" yazan bir animasyon hücresi, dumanla dolu bir akvaryumun arkasına kondu ve akvaryumun üstü plastik bir çöp poşetiyle örtüldü. Poşet ateşe verilince başlık ekrana yanarak çıktı.
Outpost 31'in dinlenme odası, kampın ıssızlığına rağmen modern elektronik eğlenceyle dolu: Williams'ın 1964 yapımı Heat Wave pinball makinesi ve Atari'nin 1981 yapımı Asteroids Deluxe oyunu, pinpon ve bilardo masalarının yanında duruyor. Mac'in kulübesinde de zihnini meşgul etsin diye 1979 yapımı Commodore Sargon II satranç oyunu var. Carpenter ile Russell set dışında, Carpenter'ın ofisinde 1974'ün taşınabilir Pong versiyonunu oynuyordu.
(1 saat 17 dakika civarı) Richard Masur, Palmer'ın "You gotta be fucking kidding!" dediği anın yakın planla çekilmesi için John Carpenter'ı sıkıştırdı. Carpenter ise repliğin ekran dışında kalması gerektiğini düşünüyordu.
Peter Maloney köpeklerden korkuyordu ve açılışta köpeğin üstüne atladığı sahneyi çekmekte zorlandı.
Film boyunca kullanılan alev makineleri M2A1-7 modeli. Palmer'ınki farklı: Görünüşe göre ticari olarak satılan, yabani ot yakmakta ve uçaklardaki buzu çözmekte kullanılan propanlı bir model; alevi çok kısa, genelde en fazla 2 metre. Yine de filmin pek çok sahnesinde gerçek, askeri sınıf sıvı yakıtlı alev makineleri kullanıldı; sinemada oldukça nadir bir şey.
Wilford Brimley, Joel Polis'in çekimlerden önce bir biyoloğun ne yaptığını araştırmasına gülmüş ve "Bu film kauçuk ve buharla ilgili" diye diretmiş.
Richard Masur, David Clennon ve Thomas G. Waites, Windows ile Palmer'ın öteki ekip üyelerine karşı iş birliği yaptığı bir sahne çekmeyi planlamıştı. John Carpenter sahneyi iptal edince üçü, mikrofonlarından onları duyabildiğini bilmeden Carpenter'a ve kötü kararına söverek içlerini döktü. On dakika sonra Carpenter yanlarına gelip 'Söylediğiniz her kelimeyi duydum' dedi.
Görüntü yönetmeni Dean Cundey, finaldeki doruk patlama serisini (Arbogast'ın işi) radyo kontrollü kameralarla çekti. Kameralar derme çatma ahşap kabinlere yerleştirildi ve patlamaları normal oynatımda uzatmak için %50 daha yüksek hızda çekime ayarlandı.
Görüntü yönetmeni Dean Cundey'e göre pek çok çekim pratik ışıklarla yapıldı; bazı sahneler yalnızca karakterlerin elindeki işaret fişekleriyle aydınlatıldı.
MacReady'nin buzdan çıkarılmış bloktan dikdörtgen deliğe yürüdüğü geniş plan Universal Studios'ta bir otoparkta çekildi. Oyuncular aslında dev bir yeşil perdenin üstünde yürüyordu; görüntü sonradan filmdeki karlı arka plana yerleştirildi, o arka plan da baştan sona bir mat resim. Kurt Russell, otoparkta çekim yapılırken havanın neredeyse 90 derece Fahrenheit (35 derece Celsius) olduğunu, kalın kışlık montları giymenin 'işkence' gibi geldiğini anlattı.
Kare hızını 10'dan 300 fps'ye çıkarabilen özel bir kamera tasarlandı; böylece etkileyici kamera içi efektler yaratılacaktı. Ama lensin önündeki dönen ND filtre efekti yeterince gizleyemeyince bu fikirden vazgeçildi.
Alev makineli bir sahne çekildikten bir gün sonra Kurt Russell, John Carpenter'a şaka yapmak için yüzünü ve başını sargılarla kaplayıp yandığını söyledi.
Joel Polis (Fuchs), MacReady çalışırken onu rahatsız ettiği sahnede, saldırmaya kalkarsa diye bir asit şişesi aldığını doğruladı.
Yapım Universal'ın altı ses sahnesini kullandı. Bunların bazıları kısmen "arktik bir his yaratmak", kısmen de gerekli nefes buğusunu elde etmek için sıfırın altına kadar soğutuldu.
(Yaklaşık 41. dakika) Uzaylının avını nasıl ele geçirdiğini gösteren bilgisayar sekansını, John Carpenter'ın USC'den arkadaşı John C. Wash tasarladı; Wash, Escape from New York (1981)'un açılıştaki bilgisayar grafiklerini de yapmıştı. Erken bir test gösteriminde biri, o dönem böyle grafiklerin ve programın henüz var olmadığını not etti. Carpenter ile Kurt Russell da sette bolca Pong (1972) oynadıklarını hatırlıyor.
MacReady'nin bilgisayarındaki kadın sesini, adı jenerikte geçmeden John Carpenter'ın o zamanki eşi seslendirdi; aynı şeyi Demolition Man (1993)'deki bilgisayar için de yaptı.
David Clennon'un "You've got to be fucking kidding" repliği Kurt Russell'ın en sevdiği replikti; her seferinde onu güldürüyordu.
Ses editörü Colin C. Mouat, köpek ulumalarını kaydetmek için mahalledeki bütün köpekleri toplayıp evine kapattı. Sonra karanlıkta yakası kalkık bir pardösüyle pencerelere vurup kapıları sarsarak köpekleri korkuttu ve sesleri kaydetti.
Carbopole, saç jölelerinde kullanılan toz halinde bir madde; suyla karıştırılınca Thing'in yapışkan salyası olarak kullanıldı.
Sette, birinin Thing olduğunu bilip bilemeyeceği uzun uzun tartışıldı. Söylendiğine göre şu noktada uzlaşıldı: Thing kusursuz bir kopyaysa, ele geçirilen kişi kendini hâlâ insan sanacak, uzaylı olarak görmeyecekti.
Ana çekim yeri olarak Britanya Kolumbiyası'ndaki Stewart kasabası seçildi, çünkü Kuzey Amerika'nın kar başkentiydi. Kamp, Aralık'ta başlayacak çekimler için Temmuz 1981'de kuruldu. Çekimlerde sıcaklık 0 ile -15 Fahrenheit (yaklaşık -18°C ile -26°C) arasında gidip geldi. Yalnızca oyuncuları ve ekibi kışlık giysilerle sıcak tutmak yapıma 75.000 dolara mal oldu.
Oyuncular Thing'in yöntemleri üzerine tartışırken çekimler duruyordu; bu da David Clennon'u sinirlendiriyordu.
(1 saat 4 dakika civarı) Laboratuvarda MacReady ile Fuchs'un sahnesindeki birkaç planda diyoptri split-focus lens kullanıldı: Arkada kapı eşiğinde duran MacReady de önde masada oturan Fuchs da aynı anda net. Bu, split-focus lens olmadan kamera içinde yapılabilecek bir şey değil; Brian De Palma filmlerinde bu tekniği sık sık kullanır.
Köpek bir koridorda dolaşıp bir kapının önünde durduğunda, adamlardan birinin gölgesinin onu içeri çağırdığı görülüyor. John Carpenter hangi karakterin işin içinde olduğu gizli kalsın istedi; bu yüzden gölge için oyunculardan hiçbirini kullanmadı.
Antarktika rüzgârının sesi aslında Palm Springs dışındaki çölde kaydedildi.
Antarktika'nın buzlu havası hissi verilsin diye Los Angeles'taki platolarda kurulan iç mekân setleri 4,4 dereceye kadar soğutuldu; dışarıda ise sıcaklık 38 dereceyi aşıyordu. Sürekli iki iklim arasında gidip gelen ekip arasında grip ve soğuk algınlığı kol geziyordu.
Film, özel makyaj efektlerinde bir dönüm noktası sayılıyor. Efektleri, işe başladığında henüz 22 yaşında olan Rob Bottin yarattı.
Setleri kuran ve çekimi yapan ekipler, termometrenin sıfırın altında 15 ila 30 dereceyi gösterdiği koşullarda çalıştı.
Alaska'nın Juneau kentindeki çekimlerde John Carpenter ve on kişilik ikinci birim ekibi, kötü hava yüzünden iki gün boyunca susuz ve elektriksiz mahsur kaldı.
Görüntü yönetmeni Dean Cundey film üzerinde Haziran 1981'den Şubat 1982'ye kadar, sekiz ay çalıştı; o güne kadar tek bir projede geçirdiği en uzun süre buydu.
Kurt Russell çekimler sırasında yoğun soğuğun tetiklediği bronşitle boğuştu.
Garry'nin tabancası, sonradan MacReady'nin eline geçen Colt Trooper Mk III.
The Thing (1982) için yapılan minyatür UFO maketini maket ustası Susan Turner yaptı; 144 dönen ışığın çıkardığı ısı sorun yaratmasın diye esas olarak ABS plastikten üretildi. Maketin çok sayıda pirinç işlemeli parçası vardı ve elle airbrush ile boyandı.
John Carpenter "The Thing"in tasarımını sır gibi sakladı; oyuncuların ve ekibin çekimler sırasında tasarımı fotoğraflamasını ya da hakkında konuşmasını yasakladı.
Stephen Colbert, dış çekimlerde ekibin boş vakitlerde nasıl eğlendiğini sorduğunda John Carpenter kaçamak bir cevap verdi: "Bazıları hâlâ evli olduğu için cevap veremem."
Açılıştaki köpek kovalamacasında görülen mavi petrol varili, Alaska'daki Juneau Buzulları'nda ve Stewart B.C.'de çekilen planları görsel olarak birbirine bağlamak, hepsini tek ve kesintisiz bir mekân gibi göstermek için konmuş bir dekordu.
Gerçek bir kovboy olan Wilford Brimley, diseksiyon sahnelerindeki iğrenç protezlerle uğraşmakta hiç zorlanmadı. John Carpenter ona daha ağır sahnelerde aklından ne geçtiğini sorduğunda Brimley "Çamaşırımı topluyorum" diye cevap verirdi.
"I know I'm human." (İnsan olduğumu biliyorum) sahnesi aslında dinlenme odasında çekildi; ama John Carpenter kaba kurguyu görünce filmin "kapalı bir yerde konuşan bir grup adam"a dönüşmesinden korkup bu sahneyi ve birkaç sahneyi daha dışarıda yeniden çektirdi.
Dr. Copper'ın (Richard Dysart) kollarının kesildiği sahnede, Dysart'ın benzerliğinde bir maske takan gerçek bir çift ampute dublör kullanıldı. Seyirci kanlı kütüklere odaklanırken maske fark edilmez.
Norris'in (Charles Hallahan) kafasının vücudundan ayrıldığı sahnede Rob Bottin, kafa ve boyun modellerinde yüksek derecede yanıcı malzemeler kullandı. Çekim sırasında John Carpenter, devamlılık için biraz alev olması gerektiğine karar verdi. Düşünmeden bir ateş çubuğu yaktılar ve yanıcı gazlarla dolu oda alev aldı. Kimse yaralanmadı ama Bottin'in aylarca üzerinde çalıştığı model yok oldu.
Görüntü yönetmeni Dean Cundey, anamorfik lenslerin kullanılmasını savundu; bu lensler, birkaç oyuncuyu çerçevenin köşelerinde tutarak filmin itici gücü olan paranoya hissini artırdı.
Norris'in kafasının yere düşüşü yerçekimiyle yapıldı ve Norris-Şey'in keşif amaçlı dil kamçısı, geri çekilen kabloların ters çekimiyle gerçekleştirildi. Kafanın kendini diliyle çekmesi, masanın altına gizlenen operatörlerin kabloları ve şeffaf misinaları manipüle etmesini içeriyordu. Kafanın yengeç bacakları ve abartılı göz sapları çıkardığı dönüşüm, sahte zeminli yükseltilmiş bir sette gerçekleşti; operatörler alttan her şeyi içi boş kafanın içinden yukarı ve dışarı itiyordu. Masanın altında çığlık atan yengeç yaratığının ağız ve uzuv hareketleri uzaktan kumanda ve kablolarla kontrol ediliyordu. Kapıya doğru son kaçış, radyo kontrollü bir arabaya monte edilmiş sahte bir kafadan oluşuyordu. Yaratığın bacakları, efekt motoruna doğrudan bağlı ince alüminyum tüplerden yapılmıştı; yani araba hızlanırsa bacaklar da hızlanıyordu. Her bacak, doğal uzuv hareketi izlenimi veren kam millerine bağlıydı.
Göğüs yarma efekti, hidrolik bir mekanizmayla çalışan, jilet gibi keskin akrilik dişlerin Jell-O ve jelatin kan tüpleri (et için) ile diş mumundan (kemikler için) yapılmış iki protez kola geçirildiği bir düzenekle elde edildi. Çift ampüte Joe Carone, Richard Dysart'ın maskesini takarak dublörlük yaptı, sahte kolları geri çekti ve etkileyici bir tepki çekimi sağladı. Yaratığın imza dokunaçları, masanın altından bir operatör tarafından kamçılanarak sallandı ve küçük patlayıcılar yeşil bir irin fışkırttı. Sap-yaratık ise yukarıdan tellerle çalıştırılan asılı bir kuklaydı; Robert E. Worthington, her biri radyo kontrollü ifade yelpazesine sahip altı farklı kafa yapımını denetledi ve kafalar, gizli bir tavandaki delikten manevra yapıldı.
Richard Masur ve Keith David, provalar sırasında kamptaki en iri iki adam olarak karakterlerinin birbirine düşman olması gerektiğine karar verdiler.
Dr. Copper'ın (Richard Dysart) kollarının kesildiği sahnede (1 saat 15 dakika civarı), Dysart'ın benzerliğinde bir maske takan gerçek bir çift ampüte dublör kullanıldı. Seyirci kanlı kütüklere odaklanırken maske fark edilmez.
Norris'in (Charles Hallahan) kafasının vücudundan ayrıldığı sahnede (1 saat 16 dakika civarı) Rob Bottin, kafa ve boyun modellerinin iç yapımında yanıcı malzemeler kullandı. Çekim sırasında John Carpenter devamlılık için biraz alev gerektiğine karar verdi. Düşünmeden bir ateş çubuğu yaktılar ve yanıcı gazlarla dolu oda alev aldı. Kimse yaralanmadı ama Bottin'in aylarca üzerinde çalıştığı tüm özel efekt modeli yok oldu.
Richard Masur ve Keith David, provalar sırasında kamptaki en iri iki adam olarak karakterlerinin birbirine düşman olmasına karar verdiler.
Görüntü yönetmeni Dean Cundey, kan testi sahnesinde kimin enfekte olduğuna dair ince bir ipucu olduğunu iddia ediyor: Tüm oyuncuların gözlerinde ışık olmasını sağladı, ancak Palmer'ın gözleri sahne boyunca karanlıkta kalıyor.
Orijinal plan, Blair'in ilk asimile edilen kişi olmasıydı. Ana çekimlerden sonra John Carpenter, filmin yeterince gergin olmadığını ve Thing'in insanları nasıl ele geçirdiğini yeterince açıklamadığını hissetti. Ek çekimler sırasında, MacReady'nin Thing'in kıyafetleri nasıl yırttığına dair kaydı, Fuchs için farklı bir ölüm ve Blair'in Thing'in hücrelerini bilgisayar animasyonuyla incelemesi çekildi ve bu da Blair'in asimile olma zaman çizelgesini değiştirdi. Yapımcı Stuart Cohen hâlâ Blair araçları ve telsiz odasını tahrip ettiğinde bir Thing olduğunu ve kabin humması taklidi yaparak kendini izole etmeyi planladığını belirtti. O zamandan beri birçok kişi Blair'in eylemlerini paranoyaya yenik düşen ve gezegenin geri kalanını kurtarmak için tüm ekibi feda etmeye çalışan bir adam olarak yorumladı ve daha sonra enfekte olduğunu düşündü.
Görüntü yönetmeni Dean Cundey, anamorfik lensler kullanılması için bastırdı; bu lensler birkaç oyuncuyu çerçevenin köşelerinde tutarak filmi yönlendiren paranoya duygusunu artırdı.
Norris'in kafasının yere inişi yerçekimi ile yapıldı ve Norris-Thing'in keşfedici dil kamçısı, geri çekilen kabloların ters çekimiyle elde edildi. Kafanın kendini diliyle çekmesi, masanın altında gizlenen operatörlerin kabloları ve yarı saydam olta ipliğini manipüle etmesini içeriyordu. Kafanın yengeç benzeri bacaklar ve abartılı göz sapları çıkardığı dönüşüm, sahte bir zemine sahip yükseltilmiş bir sette gerçekleşti; operatörler aşağıdan her şeyi içi boş kafanın içinden yukarı ve dışarı itti. Masanın altında çığlık atan yengeç yaratığının ağız ve uzuv hareketleri uzaktan kumandalar ve kablolarla çalıştırıldı. Kapıya doğru son kaçış, radyo kontrollü bir arabaya monte edilmiş sahte bir kafadan oluşuyordu. Yaratığın bacakları, efektin motoruna doğrudan bağlı ince alüminyum tüplerden yapılmıştı; yani araba hızlanırsa bacaklar da hızlanırdı. Her bacak, doğal uzuv hareketi izlenimi veren kam millerine bağlıydı.
Filmden çıkarılan bazı sahneler şunlardır: * Doc ve Blair, Garry'nin öldürdüğü ölü Norveçlinin cesedini kontrol eder. Garry, Norveçlinin kimlik kartlarını alır ve adını Jans Bolen olarak okur. Childs'a Norveçlinin vurulmadan önce bir şey söyleyip söylemediği sorulur ve Childs'ın cevabı şöyledir: "Sana Norveçli gibi görünmeye mi başladım, bwana?" * Norris, Mac'in kulübesine gider ve ona Norveç üssüne helikopterle uçması gerektiğini söyler. * Mac ve Doc, yıkık Norveç üssünü daha uzun süre inceler ve şeyin donduğu dev buz bloğunu bulduktan hemen sonra, dolaba tıkılmış bir Norveçlinin daha cesedini bulurlar. * Mürettebatın geri kalanı, ikisi Norveç üssündeyken karakolda birlikte oturup Mac ve Doc'u bekler. * Mac, dışarıdaki soğuk hava kulübesi için çok fazla olduğu için eşyalarını üsse taşır. * Doc ve Fuchs, Norveç üssünden gelen görüntüleri kontrol eder. * Mac, "arkadaşı" bir şişme bebekle Norveç üssünden bazı görüntüler izler. * Blair, Köpek-Şey'in ölü bedenini daha uzun süre kontrol ederken mürettebatın geri kalanı onun hakkında sorular sorar. Blair şeyin henüz ölmediğini söyleyince herkes ondan uzaklaşır. * Mac ve Norris, şeyin UFO'sunun bulunduğu kraterden dışarı tırmanır. * Mac, Nauls'ın mutfağında bulduğu yırtık kıyafetleri herkese gösterir ve bunu giyen kişinin iri yapılı olduğunu ortaya çıkarır; ancak mürettebatın çoğu üyesi bu nedenle şey olmakla şüphelenilir. * Karakoldaki ışıkların söndüğü ve mürettebatın bir kısmının bağlı olduğu sahnede, Mac ve Palmer ışıkları tamir edene kadar panik yaşanır. John Carpenter, DVD yorumunda "Işıkların Söndüğü" sahnesinin, sahnede işe yaramayan mavi ışıkla aydınlatıldığı için çıkarıldığını belirtti. * Orijinalde Fuchs, Childs ve Palmer tarafından seralarında, göğsüne saplanmış bir kürekle kapıya sabitlenmiş halde bulunur (orijinal senaryoda aynı şekilde ama baltayla öldürülür). Fuchs'un kürekle kapıya saplanmış halini gösteren bir fotoğraf vardır; ancak yine saplanmış ve yanmış bir Fuchs-şey'i gösteren bir fotoğraf daha vardır. * Orijinalde Bennings, köpek kulübesindeyken mavi ceketli kimliği belirsiz bir kişi (muhtemelen Blair) tarafından arkadan tornavidayla öldürülür. Bu sahnenin kulübeye girip birini görüp "Clark?" dediği başlangıcı, erken TV kesimlerinde kullanılmış ve filmin Özel Baskısı'ndaki silinmiş sahneler arasında yer almıştır. Carpenter, bu sahneyle Clark'ı daha şüpheli göstermek istediğini ancak erken ön gösterimlerde sahnenin filmin geri kalanına uymadığını ve daha çok Carpenter'ın Halloween (1978) filminden bir şey gibi hissettirdiğini belirtti. * Mac ve Nauls, Mac'in kulübesini kontrol ederken aniden Mac'in şişme bebeği kulübenin yıkık çatısından uçar ve ikisini de çok korkutur. * Blair-şey'in Nauls'a saldırdığı sahne aslında çekilmiş ancak Carpenter tarafından çıkarılmıştır çünkü efektler iyi değildi ve test izleyicileri onlara güldü. * Blair-şey aslında Carpenter'ın sildiği çok kötü bir stop-motion sahnesinde çok daha uzun süre gösteriliyordu.
'Göğüs-kapma' sekansının çoğu ana çekimlerden sonra ek bir sette çekildi. Charles Hallahan, yüz ve vücut kalıpları için on gün oturdu. Çekim gününde sekiz saatlik makyajın ardından kolları, omuzları ve başı dışarıda olacak şekilde ameliyat masasına yerleştirildi; mekanik fiberglas/köpük-lateks gövdeyle harmanlandı. Hallahan, sahte göğsün tüylerine kadar gerçekçi olduğunu söyledi. 'Kapma' aslında ikinci çekimdi; ilkinde John Carpenter'ı memnun etmeyen bir 'Las Vegas' tarzı kan fıskiyesi olmuştu. İkinci deneme için Hallahan'ı saatlerce masada bıraktılar çünkü çıkarmak sıfırlamayı daha da uzatacaktı.
Enfekte Palmer'ın kafası mutasyona uğradığında dönüşüm üç aşamaya ayrılır: ilki garip bir ifade, ikincisi yüzünün kabarması, üçüncüsü kafasının iğrenç bir et yığınına dönüşmesi. Kamera iki kez Palmer ile diğerlerinin dehşete düşmüş tepkileri arasında geçiş yapar. Özel efekt fotoğrafçılığındaki sınırlamalar, dönüşümün tek bir sürekli çekimde filme alınmasını engelledi, bu nedenle eski bir film hilesi kullanıldı: Palmer'ın her çekimi ayrı ayrı filme alındı ve geçiş mutasyonlarını göstermemek için tepki çekimleriyle kesildi.
Howard Hawks filminde Şey tanınabilir şekilde insandır, çünkü 1950'lerin teknolojisi Campbell'in kısa öyküsünün talep ettiği özel efektleri yazamazdı. Sınırlamalar ve bütçe nedeniyle Şey hiç dönüşmez, duyarlı, kendini kopyalayan vampirik bitki temelli bir yaşam formuna dönüştürülür. Carpenter'ın deyişiyle: 'uzaydan gelen kan içen bir havuç.' 1951 Şey'i (James Arness) acınası bir yanı olmayan soğuk bir Frankenstein'dır; yüksek alınlı, lastik elli ve tulumlu kocaman bir golem. Kırk dakikalık bir kurulumdan sonra film, Arness'ı büyük ölçüde gölgede gizler; Rob Bottin'in saygı duyacağı bir hareket (Cundy, Bottin'i yaratıklarını aydınlatma konusunda 'hassas' olarak tanımlar). Arness'ın etkileyici silueti ve filmin yakma sekansı, yaratığın en etkili olduğu anlardır. Ancak film, o zamanın basit standardının ötesine geçmez. Carpenter, çocukluğunun 1950'ler canavar filmlerini (ve Ridley Scott'ın Alien'ını) aklında tutarak, kamerada 'sadece kostümlü bir adam' olarak okunacak bir yaratık tasarımından kaçınmaya özen gösterdi. Bu takıntı, Bottin'in hayal gücünü serbest bırakmasını teşvik etmesinin ve göğüs yeme sahnesinde teselli bulmasının nedenidir. Carpenter, göğüs sekansının bitmiş halini ilk gördüğünde, 'Büyük bir rahatlama hissettim çünkü bu filmde bir kostümlü adamla bitirmek istemiyordum' dedi.
Talk show sunucusu Stephen Colbert, dış çekimler sırasında oyuncu ve ekibin eğlence için ne yaptığını sorduğunda, Carpenter bazılarının hâlâ evli olduğu için cevap veremeyeceğini söyledi.
Karakterler ve Oyuncular 22
Windows'un adı aslında Sanchez'di; Thomas G. Waites rolü alınca karakterin adı Sanders oldu. Ama Waites provalara güneş gözlükleriyle gelip John Carpenter'a 'Bundan sonra herkes bana Windows desin' deyince Carpenter nedense kabul edip karakterin adını değiştirdi. Oyuncular bu kararın sebebini hiçbir zaman öğrenemedi.
Wilford Brimley filmdeki şiddetin dozuna karşıydı; bunun seyirciyi olumsuz etkilediğini düşünüyordu.
Richard Masur ile Keith David provalarda, kamptaki en iri iki adam olarak karakterlerinin birbirine düşman olmasına karar verdi.
John Carpenter ile Kurt Russell MacReady'yi konuşurken, onun Vietnam Savaşı'nda helikopter pilotu olduğunu, bir tür trajedi yaşayıp o günden beri hizmetinden utandığını kararlaştırdı. Bu yüzden MacReady travma sonrası stres bozukluğu, alkolizm ve ağır uykusuzluk çekiyordu. Bu geçmiş filme girmedi, ama MacReady'nin köpeklerin inlemelerini duyacak kadar uyanık olmasını ve gördüğü korkunç şiddetten pek etkilenmemesini açıklıyor; "I'm a real light sleeper, Childs" repliğine de daha derin bir anlam katıyor.
Başlangıçta bu, John Carpenter'in müziklerini kendisinin yapmadığı ilk uzun metrajlı filmiydi. Filmin besteci olarak ilk tercihi Jerry Goldsmith'ti ama o da geçti. Bunun yerine, düşünceli, tehditkar bas akorlarıyla dolu, Carpenter benzeri çok sade bir müzik bestelemeye karar veren Ennio Morricone seçildi. Daha sonra Morricone'un filmi bestelemediği ortaya çıktı; Carpenter'ın birkaç sahnede kullandığı bazı müzikleri besteledi, geri kalanını Carpenter kendisi besteledi. Morricone daha sonra kullanılmayan bölümlerinin çoğunu The Thing'e çok benzer bir atmosfere sahip olan The Hateful Eight'te (2015) kullandı.
Talk show sunucusu Stephen Colbert, mekanda çekim yaparken oyuncu kadrosu ve ekibin eğlence için ne yaptığını sorduğunda, John Carpenter bazılarının hâlâ evli olması nedeniyle cevap veremeyeceğini söyledi.
Kurt Russell'ın MacReady'nin sakalını ve saç stilini uzatması yaklaşık bir yıl sürdü. Carpenter ile Escape from New York'tan beri arkadaş olan Russell, başlangıçta kadroda yer almasa da, rolü kapma umuduyla tıraş olmayı bıraktı. Neredeyse tüm diğer adaylar reddedilince veya elenince rolü kaptı.
Windows'un adı başlangıçta Sanchez'di, ancak Thomas G. Waites oyuncu kadrosuna alınınca Sanders olarak değiştirildi. Waites provalara güneş gözlüğü takarak geldi ve Carpenter'a "Herkesin bana Windows demesini istiyorum" dedi. Oyuncuların hiçbirinin bilmediği bir nedenle Carpenter kabul etti ve karakterin adını değiştirdi.
Franklyn Ajaye, Nauls rolü için okumaya geldi ancak bunun yerine John Carpenter'ı 15 dakika boyunca Nauls'un siyahi bir karakter olarak klişeleştirilmesi konusunda eleştirdi. Görüşme buz gibi bir sessizlikle sona erdi.
MacReady'nin oyuncu seçimi zorlu oldu. Kurt Russell role ilgi gösterdi, ancak Universal onu "çok genç ve yakışıklı" buldu. Senarist Bill Lancaster senaryoyu Harrison Ford veya Clint Eastwood'u düşünerek yazdı; ikisine de teklif gitti ve Nick Nolte, Jeff Bridges, Tom Berenger, Christopher Walken, Scott Glenn, Roy Scheider, Kris Kristofferson, Sam Shepard, Jack Thompson, Tom Atkins ve Don Johnson dahil birçok A-list oyuncu rol için okudu. Nolte hemen reddetti; çoğu program, soğukta çekim yapma veya "B-filminde" oynama gibi nedenlerle geri çevirdi. Yapımcı Stuart Cohen, role hevesli görünen tek kişinin Fred Ward olduğunu hatırlıyor, ancak Universal daha büyük bir isim istedi. Son çare olarak, saçını ve sakalını uzatmış olan Russell işe alındı ve ana çekimlere bir hafta kala stüdyo çaresizce kabul etti. Russell, diğer oyunculardan çok daha büyük bir yıldız olduğu için 400.000 dolar aldı, bu da yaklaşık 50.000 dolar alan diğerleriyle arasında bir ayrıma yol açtı.
Richard Masur, John Carpenter'ın Palmer'ın "Şaka yapıyor olmalısın!" repliğini yakın çekim yapmasında ısrar etti; aksi takdirde repliğin perde dışında kalması gerektiğini düşünüyordu.
Donald Pleasence, Blair rolü için ilk tercihti ancak program çakışması nedeniyle rolü alamadı.
David Clennon aslında Bennings rolü için seçilmişti ama Palmer karakterini daha ilginç ve eğlenceli buldu.
Charles Hallahan, Richard Dysart ve Donald Moffat, oyuncu kadrosunda sırasıyla ölen ilk üç oyuncu oldu. İronik bir şekilde bu sıra, filmdeki karakterleri Norris, Dr. Copper ve Garry'nin ölüm sırasıyla aynıdır.
Wilford Brimley, Blair rolü için seçildi çünkü yokluğu uygun zamana kadar izleyici tarafından sorgulanmayacak sıradan bir adam aranıyordu. Bu karakterle amaç, onu perde dışında erken enfekte ederek durumunun izleyici tarafından bilinmemesi ve niyetlerinin gizlenmesiydi.
Oyuncu Franklyn Ajaye, Nauls rolü için seçmelere geldi, ancak bunun yerine John Carpenter'ı Nauls'ın siyahi bir karakter olarak stereotipik doğası hakkında 15 dakika eleştirdi. Görüşme buz gibi bir sessizlikle sona erdi.
MacReady'nin oyuncu seçimi zorlu oldu. Kurt Russell ilgi gösterse de Universal onu "çok genç ve yakışıklı" bularak uygun bulmadı. Senarist Bill Lancaster senaryoyu Harrison Ford veya Clint Eastwood düşünerek yazmıştı; Nick Nolte, Jeff Bridges, Tom Berenger, Christopher Walken, Scott Glenn, Roy Scheider, Kris Kristofferson, Sam Shepard, Jack Thompson, Tom Atkins ve Don Johnson gibi birçok A-list oyuncu görüştü. Nolte teklifi hemen reddetti; çoğu program sorunları, soğukta çekim yapma veya "B-filminde" oynama gibi nedenlerle geri çevirdi. Yapımcı Stuart Cohen, rol için gerçekten hevesli görünen tek kişinin Fred Ward olduğunu, ancak Universal'in daha büyük bir isim istediğini hatırlıyor. Saçını ve sakalını uzatan Russell, Carpenter'ın tavsiyesiyle son çare olarak işe alındı ve ana çekimlere bir hafta kala stüdyo çaresizce kabul etti. Russell 400.000 dolar alırken diğer oyuncular 50.000 dolar aldı.
Filmin kaba bir kurgusunu bir araya getirdikten sonra, yönetmen John Carpenter canavar sahneleri arasında çok fazla zaman olduğunu, filmin gerilim ve itici güçten yoksun olduğunu ve mizahın işe yaramadığını hissetti. Sıkı bir yeniden kurgulamada, yeterince ilginç gelmeyen hemen hemen her şey, karakterlerin geçmiş hikayeleri ve etkileşimleri de dahil olmak üzere kesildi ve Thing hakkında daha fazla açıklama sağlamak için yeni sahneler çekildi (bilgisayar animasyonu sahnesi dahil). Ekran süresi topluluk oyuncu kadrosu arasında nispeten eşit dağıtılmış olsa da, MacReady'nin (Kurt Russell) ana karakter olmasına karar verildi, bu yüzden onun da daha fazla sahnesi çekildi. Oyuncu ve ekip gösteriminde, Russell da dahil olmak üzere oyuncular, canavar efektlerinin öncelik kazanması nedeniyle filmin karakter gelişiminin çoğunu kaybettiğine inandı ve mat ressam Albert Whitlock filmi "rahatsız edici" olarak nitelendirdi. Sadece Rob Bottin ve ekibi harika bir şey yaptıklarına inanıyordu. Oyuncuların çoğu sonraki yıllarda film hakkındaki fikirlerini kökten değiştirecekti.
Yaklaşık 1 saat 17 dakikada, Richard Masur, John Carpenter'ı Palmer'ın "Şaka mı yapıyorsun be!" dediği bir yakın çekim çekmesi için ikna etti; aksi takdirde bu replik seslendirmenin dışında kalacaktı.
Filmin 15 kişilik oyuncu kadrosunda tek bir kadın karakter yok; oysa 1951 tarihli orijinalinde bile kadınlar vardı. Tek kadın varlığı, MacReady'nin satranç bilgisayarının sesi ve Palmer'ın izlediği yarışma programındaki yarışmacılar. Bir şişme kadın bebek içeren sahne çekildi ama kurguda kesildi. John Carpenter'a göre başlangıçta bir ekip üyesi kadındı, ancak hamilelik nedeniyle yapımdan ayrıldı; yerine erkek alındı. 2011 ön bölümü ise bir kadın ana karaktere sahip.
Bazı karakterlerin, filmin dayandığı orijinal öyküde farklı kaderleri vardır. Öyküde Garry ve Clark asimile edilir ve kan testi sahnesinde Thing oldukları ortaya çıkar. Filmde Clark asla asimile edilmeden öldürülür ve Garry insan kalır, sonra öldürülür ve muhtemelen doruk noktasında Blair-Thing tarafından asimile edilir. Norris öyküde insan kalır (ve son repliği alır), ancak filmde asimile edilir. Öyküde Kinner, filmde Nauls adlı aşçı karakteri filmde insan kalır (doruk noktasında uzaklaştıktan sonra muhtemelen Blair-Thing tarafından öldürülmeden önce), ancak öyküde kan testi sahnesinden önce asimile edilir. Ayrıca Dr. Copper öyküde hayatta kalır.
David Clennon aslen Palmer rolü için seçilmişti ama Bennings karakterini daha ilginç ve eğlenceli buldu.
Göndermeler ve Referanslar 16
Yaklaşık 40. dakikada ekip uzay gemisinin ne olabileceğini tartışırken biri "Tanrıların Arabaları" diyor. Bu, İsviçreli-Alman yazar Erich von Däniken'in 1968'de yazdığı, Mısır Piramitleri gibi büyük tarihi anıtların, eski halkların tanrı saydığı dünya dışı varlıkların sağladığı teknoloji ve dini yardımla inşa edildiğini öne süren ünlü "Tanrıların Arabaları?" kitabına bir gönderme.
Norveçli köpeğe tüfekle ateş ederken namlu alevi görünmüyor, ama bir sonraki sahnede Garry tabancasıyla ateş ederken görünüyor.
(11. dakika civarı) Garry, ABD Donanması'nda subaylara ve kıdemli erbaşlara verilenlere benzer haki bir pantolon giyiyor, Palmer da ona laf arasında El Capitan diyor. Karakterin geçmişi anlatılmasa da bu iki ayrıntı yan yana konunca eski bir deniz subayı olduğu düşünülebilir.
Kampa giren pilotun söyledikleri aslında Norveçliler için anlaşılır. Bozuk bir Norveççeyle söylenen replik şu: "Se til helvete og kom dere vekk. Det er ikke en bikkje, det er en slags ting! Det imiterer en bikkje, det er ikke virkelig! KOM DERE VEKK IDIOTER!!" Anlamı: "Cehennem olun, defolun buradan. O bir köpek değil, bir tür şey! Köpeği taklit ediyor, gerçek değil! DEFOLUN BURADAN APTALLAR!!"
Palmer'ın ceketindeki kırmızı "Z" arması, 1960'larda James Coburn'ün oynadığı Flint filmlerinden geliyor: "Z.O.W.I.E."nin, yani Zonal Organization World Intelligence Espionage'ın askeri omuz arması.
Örümcek kafanın çıkardığı ses, Universal arşivinden bir hazır efekt; daha önce Tarantula (1955) ve The Deadly Mantis (1957)'te duyulmuştu. İki filmde de Kurt Russell'ın babası Bing Russell küçük rollerde oynadı; ikisi de yönetmen John Carpenter'ın kişisel favorileri arasında.
Filmdeki iki karakterin lakabı "Mac" (MacReady'nin kısaltması) ve "Windows" (hep gözlük taktığı için). Film 1982'de çekildiği için bu tamamen tesadüf; Apple ile Microsoft'un ünlü markalarıyla hiçbir ilgisi yok.
Blair rolü için düşünülen Donald Pleasence filmde yer almasa da ona küçük bir gönderme ekrana yansıdı. Ekip dinlenme odasında Norveç kampına gidip gitmemeyi tartışırken kitaplıkta Mrs. Columbo dizisinden bir eşya görünüyor: "Seven Who Beat The Headsman" adlı kitap, Pleasence'ın oynadığı Ian A. Morley karakterinin yazdığı kurgusal bir eser.
Yangın alarmı, Spies Like Us (1985)'ta sinema salonu dönüşürken duyulan sesin ta kendisi.
(Yaklaşık 43. dakika) Almanca ve İspanyolca dublajlarda, bütün dünya nüfusunun enfekte olması için öngörülen 27.000 saat '27 saat' diye çevrildi. Bu büyük farkın sebebi, Avrupa'nın çoğunda ondalık ayıracı olarak virgül kullanılması.
Kampın önündeki tabelaya göre Antarktika araştırma ekibi Birleşik Devletler Ulusal Bilim Enstitüsü İstasyon 4'te konuşlanmış. Ama senaryonun ilk taslaklarında üssün adı "U.S. Outpost 31"di; MacReady de olayları kaydederken "R.J. MacReady, helikopter pilotu, U.S. Outpost #31" diye imza atıyor.
Garry, ABD Donanması'nda subaylara ve kıdemli erlere verilenlere benzer haki pantolonlar giyer ve Palmer ona El Capitan olarak atıfta bulunur. Karakter için herhangi bir arka plan sunulmazken, bu iki öğe birlikte ele alındığında eski bir deniz subayı olduğunu düşündürür.
MacReady ve Fuchs'un laboratuvar sahnesinin bazı çekimlerinde diyoptri bölünmüş odak lensi kullanıldı. Arka planda kapıda duran MacReady ve ön planda masada oturan Fuchs aynı anda net odaktaydı; bu, bölünmüş odak lensi olmadan imkânsızdı. Brian De Palma bu tekniği sıkça kullanır.
Kan testi sahnesinde, MacReady'nin kimin enfekte olduğunu belirlemeye çalıştığı sırada, dinlenme odasının duvarındaki bir posterde "ETİKETLENMİŞ DEĞİLLER, AHBAp" yazıyor. Bu, grupta kimin Şey olduğuna dair korkutucu belirsizliğe işaret ediyor.
Yaklaşık 40 dakikada, ekip uzay gemisinin ne olabileceğini tartışırken, içlerinden biri bunu "Tanrıların Arabaları" diyerek açıklar. Bu, İsviçreli yazar Erich von Däniken'in 1968 tarihli ünlü kitabı "Tanrıların Arabaları?"na bir göndermedir; kitap, dünyanın birçok büyük tarihi anıtının, eski halklar tarafından tanrı olarak kabul edilen dünya dışı varlıklar tarafından sağlanan teknolojiler ve din yardımıyla inşa edildiğini öne sürüyordu.
Film, Thing'in köpek taklidi yapıp vurulmasıyla başlar. Daha sonra Clark'ın arka planda köpeği sardığı görülebilir. Bunun, bandajı silktiğinde yüksek iyileşme hızı hakkında tartışmalar başlatması gerekiyordu, ancak onu çevreleyen tüm sahneler kesildi; Blair (ekip doktoru) daha sonra Thing'in Clark taklidi yaptığını varsaydığında bunu gündeme getirir ve onu kulübeye koymadan önce köpekle ne kadar zaman geçirdiğini sorar.
Derin Anlam 12
John Carpenter'ın ima ettiği bir fikre göre Windows'un "iki haftadır kimseye" ulaşamamasının sebebi, dünyanın geri kalanının çoktan Şey tarafından ele geçirilmiş olması olabilir. Bu ancak Norveç kampından birinin enfekte olup bu filmdeki olaylardan haftalar önce ana karaya dönmesiyle mümkün olurdu. Ama Şey'in Amerikalılarla ilk temasından sonra onları enfekte etmek için haftalarca beklemediği düşünülürse pek olası değil. Sonradan çekilen ön film The Thing (2011) de bu filmden birkaç gün önce ABD'de geçen sahneler gösteriyor ve büyük çaplı bir salgına dair hiçbir iz yok.
Film, Amerikan ekibinin Antarktika'da ne yaptığını açıklamıyor. Antarktika'da yerli halk ya da kalıcı sakin yok; 1959'da pek çok ülkenin imzaladığı Antarktika Antlaşması kıtanın yalnızca barışçıl ve/veya bilimsel amaçlarla kullanılmasını şart koşuyor. Kapsamlı laboratuvar donanımına ve birkaç doktorun varlığına bakılırsa bu adamların, araştırmaların çoğu ılıman yaz aylarında yapıldığı için tesisi Antarktika kışı boyunca ayakta tutmak üzere geride kalan bir bilim ekibinin parçası olduğu düşünülüyor. John W. Campbell Jr.'ın öyküsünde ekip, sıfırın altındaki koşullarda manyetizma dinamikleri üzerine çalışmalar ve deneyler yapmak için oradaydı. DVD'deki sesli yorumda John Carpenter, bildikleri her şeye meydan okuyan, neredeyse durdurulamaz, dünya dışı bir yaratığa karşı mücadele eden zeki ve okumuş bir grup adamı anlatan farklı bir korku filmi yapmak istediğini söylüyor; bu da aptal genç kahramanların teker teker öldürüldüğü yerleşik 'slasher' kalıbına ters düşüyordu. Carpenter'ın aklında ayrıca bu adamların her birinin dünyanın geri kalanından uzak durmak için bir sebebi olduğu fikri vardı; bu yüzden kış aylarında istasyonda kalan iskelet bir ekip onlar.
Hikâyenin altındaki korkunun bir kısmı, o sıralar yeni yeni duyulan AIDS korkusuydu. Kimin enfekte olduğunun yalnızca bakarak anlaşılamayacağı, bunu ancak kan testlerinin ortaya çıkarabileceği fikri yazarların gözünden kaçmadı. Zekice bir ayrıntı olarak, meşhur kan testi sahnesinin geçtiği dinlenme odasının duvarında cinsel yolla bulaşan hastalıklara karşı uyaran II. Dünya Savaşı döneminden bir poster asılı. Posterde abartılı derecede çapkın bir kadın karikatürü ve üstünde "I have VD!" (Bende zührevi hastalık var!) yazan bir etiket var. Posterin başlığı "THEY AREN'T LABELLED, CHUM" (Etiketli değiller, dostum) ve hikâyenin özünü özetliyor: Tehlikeler gizli oldukları ölçüde yıkıcı olabilir.
MacReady'nin karakterini tartışırken John Carpenter ve Kurt Russell, MacReady'nin bir tür trajediye karışan ve o zamandan beri hizmetinden dolayı utanç duyduğunu hisseden eski bir Vietnam Savaşı helikopter pilotu olmasını tartıştı. Bu nedenle MacReady, TSSB, alkolizm ve şiddetli uykusuzluktan muzdariptir. Bu arka plan hikayesi sonuçta filmde yer almadı, ancak MacReady'nin köpeklerin sızlanmalarını duymak için neden uyanık olduğunu ve neden bu garip şiddetten etkilenmediğini açıklıyor. Ayrıca "I'm a real light sleeper, Childs." satırına daha derin bir bağlam katar.
Köpek/şey, baş efekt süpervizörü Rob Bottin yorgunluktan hastalanıp çift taraflı zatürre ve stres kaynaklı kanayan ülserle hastaneye kaldırılınca Stan Winston tarafından yaratıldı. Winston, Bottin'in çalışmasına saygıdan efektler için adının geçmesini reddetti; kapanış jeneriğinde özel bir teşekkür aldı.
Şey'le son yüzleşme başlangıçta minyatür bir stop-motion yaratıkla çekildi, ancak yeterince gerçekçi bulunmadı. Sadece birkaç çekim korundu; yerine 50 teknisyenin çalıştırdığı dev bir yaratık yapıldı.
Palmer'ın kan testi ifşasından sonraki çığlıklardaki süreksizlik, çekim gününde oyuncuların şaşkın sessizlikle tepki vermesinden kaynaklanıyordu. Ses boş kalınca, adamların ekran dışında çığlık atmasıyla seslendirildi.
MacReady'nin geçmişi üzerine Carpenter ve Russell, karakterin Vietnam Savaşı'nda helikopter pilotu olduğu ve bir trajedi yüzünden utanç duyduğu bir arka plan geliştirdi. Bu, MacReady'nin TSSB, alkolizm ve uykusuzluk çekmesini açıklıyor; ayrıca köpeklerin sızlanmalarını duyacak kadar uyanık olmasını ve şiddetten etkilenmemesini temellendiriyor. "Ben hafif uyuyanımdır Childs" repliğine de derinlik katıyor.
Palmer'ın kan testi ifşasından sonraki adamların çığlıklarındaki süreksizlik, çekim gününde adamların şaşkınlıkla sessiz kalmasından kaynaklanıyordu. Bu, ses boşluğu yarattı ve adamların ekrandan çığlıklarıyla dublaj yapılması gerekti.
Almanca ve İspanyolca dublajlı versiyonlarda, 27.000 saatlik projeksiyon '27 saat' olarak çevrilmiştir. Bu fark, Avrupa'da binlik ayırıcı olarak nokta yerine nokta/boşluk kullanılmasından kaynaklanır.
MacReady (yaklaşık 40. dakikada) ekiple 100.000 yıl önce Dünya'ya düşen uzaylı gemisi hakkında konuşurken, Şey'in gemiden atılıp atılmadığını veya kendini kurtarıp kurtarmadığını, sadece buzda donup kaldığını tahmin eder. İlk teorisi, geminin başka bir uzaylı ırkı tarafından Şey'i hapsetmek için tasarlandığı ve yaratığı izole etmek için uzaya gönderildiği olasılığını sunar. İkinci teori ise Şey'in son derece zeki olduğunu ve gemiyi kendi başına kullanabildiğini, Dünya'ya çakılmasının kasıtlı olduğunu ima eder. Bu ikinci teori, yaklaşık 1 saat 28 dakikada Mac ve Garry'nin Blair'in kulübesinde gizli bir tünel keşfetmesiyle öne sürülür; Blair burada kaçmak için uzaylı gemisinin daha küçük bir versiyonu üzerinde çalışmaktadır. İkinci teori nihayet The Thing (2011) filminde, Kate Lloyd'un (Mary Elizabeth Winstead) uzaylı gemisinin içinde Dr. Sander Halvorson-Thing ile karşılaştığında doğrulanır; bu sadece geminin içini değil, Şey'in onu çalıştırabildiğini de gösterir.
Amerikan üssünün dinlenme odasındaki iki atari makinesi, Asteroids ve Heat Wave langırtı, olay örgüsüne gönderme yapar: Asteroids uzaylı düşmanı, Heat Wave ise ateşi simgeler.
Kariyer ve Ödüller 7
Steven Schneider'ın derlediği "Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film" listesinde yer alıyor.
Bir eleştirmen The Thing hakkındaki yazısında John Carpenter'a 'şiddet pornocusu' dedi. Carpenter'ın yorumu: 'Bu gerçekten kariyerimi sorgulattı. Evet, o. Ghosts of Mars (2001) değil. Pornocu olarak anılmak.'
Entertainment Weekly'nin tüm zamanların en korkutucu filmleri listesinde 12. sıraya yerleşti.
John Carpenter'ın sonraki projesi, Stephen King uyarlaması Firestarter (1984) olacaktı; ama The Thing (1982) gişede ve eleştirmenler nezdinde tutmayınca bu işi kaybetti. Stüdyo onunla yaptığı çok filmlik anlaşmayı parasını ödeyerek iptal etti. Carpenter'ın sonraki filmi yine bir King uyarlaması olan Christine (1983) oldu; onu da esas olarak o dönem önüne gelen birkaç projeden biri olduğu için çekti.
Ünlü eleştirmenler Siskel ile Ebert bu filmde ayrı düştü. Ebert filme "kusmuk torbası filmi" dedi ve onu Alien gibi türün önceki örneklerinin gerisinde buldu. Siskel ise filmin ustalıkla kurduğu korku ve paranoya atmosferini övdü; ona göre filmi işleyen iğrenç özel efektler değil bu atmosferdi. Siskel'in böylesine yoğun bir gerilim filmine övgü yağdırıp Ebert'in onu yerden yere vurması nadirdir; genelde tam tersi olur (bkz. Poltergeist, Scream, Aliens ve Taxi Driver).
Film, özel makyaj efektleri konusunda bir dönüm noktasıdır. Efektler, projeye başladığında sadece 22 yaşında olan Rob Bottin tarafından yaratıldı.
Bu film için bestelenen ama kullanılmayan müzikler, daha sonra Ennio Morricone tarafından Quentin Tarantino'nun The Hateful Eight (2015) filminde kullanıldı. İronik bir şekilde, Morricone'nin The Thing müziği En Kötü Müzik dalında Razzie adayı olurken, The Hateful Eight müziği Oscar kazandı.
Spoiler içeren bilgiler
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Palmer-Thing'in dönüşümü başta, pek değişmemiş kafasının ikiye ayrılıp içinden bir dokunacın fırlaması şeklinde tasarlanmıştı.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
(1 saat 22 dakika civarı) Palmer'ın kanı test edilmeden hemen önce MacReady'nin tabağı tuttuğu planda görünen el sahte.
Spoiler içerir · Yapım Hikâyesi
Nauls'un ölümü aslında Garry'yi ararken 'Box Blair' yaratığının saldırısına uğraması olarak çekildi. Finalin çok daha uzun ve kanlı bir versiyonu da planlanmıştı: Nauls yerdeki bir çatlaktan çıkıp MacReady'den yardım dileyerek çığlık atıyor, vücudundan küçük dokunaçlar fışkırıyor ve sonunda büyük bir dokunaç göğsünü delip geçiyordu. Ama zaman ve bütçe darlığı yüzünden bu kanlı sahnenin efektlerinin hepsi yapılamadı, yapılanlar da John Carpenter'ın hoşuna gitmedi. Bir test seyircisi sahneye gülünce Carpenter onu kesmeye karar verdi ve Nauls'un ölümünü belirsiz bıraktı.
Spoiler içerir · Göndermeler ve Referanslar
Film, Thing'in köpek kılığındayken vurulmasıyla açılıyor. Biraz sonra arka planda Clark'ın köpeğin yarasını sardığı görülüyor. Köpeğin bandajı silkip atması ve iyileşme hızının konuşulması da planlanmıştı, ama çevresindeki öteki sahneler kesildi. Sonradan Blair (ekibin doktoru), Thing'in Clark kılığına girdiğinden şüphelenince ona köpeği kulübeye koymadan önce onunla ne kadar vakit geçirdiğini soruyor.
Spoiler içerir · Göndermeler ve Referanslar
Yönetmen John Carpenter karakterlerin ne zaman enfekte olduğundan emin olmadığını söyledi. Ama dikkatli bakınca Palmer hariç asimile olan herkesin bir biçimde Thing'le temas ettiği görülüyor. Blair otopsi yaparken köpek Thing'in kalıntılarına dokunuyor, özellikle onu açıp "oh!" dediği anda; sonra öteki adamlara anlatırken ucunda silgi olan bir kalemle organları gösteriyor ve aynı silgiyi ağzına götürüyor. Bennings, Norveçli Thing'in kalıntıları tarafından içine çekiliyor. Norris, kan bankasının kalıntılarını yalnızca kar eldivenleriyle kara gömüyor ve eldivenlerini düzgün temizlemiyor gibi görünüyor, çünkü sahne doğrudan MacReady'nin konuşmasına bağlanıyor. Son kurban Palmer ise büyük olasılıkla köpeğin odada yalnız yakaladığı ve gölgesini duvarda gördüğümüz kişi. Gölgenin profiline en çok uyan da Palmer, ama kimlik gizli kalsın diye sahnede kadrodan hiç kimse kullanılmadı.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Norris'in (Charles Hallahan) kafasının bedeninden koptuğu sahnede Rob Bottin, kafa ve boyun modellerinin içinde son derece yanıcı malzemeler kullanmıştı. Çekim sırasında John Carpenter, süreklilik için sahneye biraz alev eklenmesi gerektiğine karar verdi. Kimse düşünmeden bir ateş barı yaktı ve o sırada yanıcı gazla dolu olan bütün oda alev aldı. Kimse yaralanmadı, ama Bottin'in aylarca uğraştığı özel efekt modeli tamamen yok oldu.
Spoiler içerir · Derin Anlam
John Carpenter, The Thing'in sonunu hep bir II. Dünya Savaşı filmine benzetti: Sağ dönemeyeceklerini bile bile yerine getirmek zorunda oldukları bir intihar görevine gönderilen bir mürettebat.
Spoiler içerir · Derin Anlam
Filmin 40. dakikasında ekip, 100.000 yıl önce Dünya'ya düşen uzay gemisini konuşurken MacReady, The Thing'in gemiden atılmış olabileceğini ya da kendi çabasıyla dışarı çıkıp enkazın yanında buza gömülerek donduğunu öne sürüyor. Mac'in ilk teorisi, geminin The Thing'i hapsetmek için başka bir uzaylı ırkı tarafından tasarlandığı ve yaratığı yalıtmak için uzaya gönderildiği ihtimalini açıyor. İkinci teorisi ise bambaşka bir olasılığı işaret ediyor: The Thing son derece zeki ve gemiyi kendi başına kullanabilecek kapasitede, yani Dünya'ya çakılması kaza değil bilinçli. Bu ikinci teori, 1 saat 28. dakikada Mac ile Garry'nin Blair'in kulübesinin zemini altında gizli bir tünel bulmasıyla doğrulanıyor; Blair orada kaçmak için uzay gemisinin küçük bir kopyası üzerinde çalışıyor. Teori nihayet The Thing (2011)'de, 1 saat 27. dakikada Kate Lloyd'un (Mary Elizabeth Winstead) uzay gemisinin içinde Dr. Sander Halvorson-Thing'le yüzleşmesiyle kesinleşiyor; bu sahne hem geminin içini gösteriyor hem de The Thing'in onu kullanabildiğini ortaya koyuyor.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Köpek-yaratık sekansı Kuzey Hollywood, CA'da iki günde çekildi. SWSCA'ya verdiği röportajda Anderson o deneyimi şöyle anlattı: "Kolumu köpek-yaratığın içine sokup ağzını, bütün kıvrılmaları falan yönetiyordum." Anderson öbür eliyle de köpeğin önünden çıkan küçük 'tavuk bacağını' oynatıyordu. Film boyunca görülen o meşhur 'Thing salyası'na gelince, Lance'in dediğine göre "sürekli sırtımdan, boynumdan aşağı salya akıyordu." Dokunaçların köpek-yaratığın gövdesinden süzülerek çıktığı planlarda ters çekim kullanıldı; yani Anderson kuklayı tersten yönetip dokunaçları dışarı itmek yerine içeri çekiyordu. Salya ve ters kukla oynatmanın zorluğu bir yana, efekt ekibinin üstündeki köpek-yaratıkta patlattığı squib'lerden kafasını korumak için deri bir kask da takmak zorunda kaldı. Bu da sekansın çekimini neredeyse sahnenin kendisi kadar korkutucu yaptı.
Spoiler içerir · Göndermeler ve Referanslar
Köpek üsse ilk girdiğinde üstüne atladığı ilk kişi Bennings; ilk asimile edilen de o.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Clark'ın köpek kafesinde gördüğü dokunaçlar aslında Rob Bottin'in savurduğu kamçılardı.
Spoiler içerir · İlginç Bilgiler
Clark, ABD 31. Karakol ekibinden bir insanın (MacReady) öldürdüğü tek kişi; tabii Fuchs'un bir Thing tarafından yakılmak yerine kendini öldürdüğüne inanmıyorsanız.
Spoiler içerir · Göndermeler ve Referanslar
Köpek kulübesi sahnesi, ekibin ekranda göreceğimiz üç ölüm biçimini önceden haber veriyor: vurulmak, yenmek ve ateşe verilmek. Üstelik kulübeden yalnızca 2 köpek kaçabiliyor.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Norveç kampı sahneleri aslında filmin sonundaki Amerikan kampının kömürleşmiş kalıntılarıydı. John Carpenter yeni bir kamp kurup yakmanın masrafına girmek yerine yıkılmış Amerikan kampını yeniden kullandı.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Enfekte Palmer'ın kafası dönüşmeye başladığında dönüşüm üç aşamada ilerliyor: önce yalnızca tuhaf bir ifade takınıyor, sonra yüzü kabarcıklanıyor, en sonunda da kafası artık insana benzemeyen iğrenç, etli bir yığına dönüşüyor. Üç aşama da bütün dehşetiyle gösteriliyor, ama kamera iki kez Palmer ile öbür adamların dehşet dolu tepkileri arasında gidip geliyor. Özel efekt çekimindeki sınırlar dönüşümün tek kesintisiz planda çekilmesine izin vermediği için eski bir sinema hilesine başvuruldu: Palmer'ın her planı ayrı çekildi ve aşamalar arasındaki geçişler görünmesin diye aralarına öbürlerinin tepki planları yerleştirildi.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Filmin başında helikopterden enfekte köpeği öldürmeye çalışan Norveçli (çekimler sırasında Kurt Russell'ın kayınbiraderi olan Larry Franco), dürbünlü ve 40 mermilik şarjörlü bir Heckler & Koch HK93A2 yarı otomatik tüfek kullanıyor. Helikopter indikten sonra yolcu silahı pilota (Norbert Weisser) veriyor ve pilot köpeği yaya olarak kovalıyor. Bu sahne kısmen ön film için yeniden çekildi ve yolcunun adı Lars oldu. Norveççe bilen seyirci için filmin ilk sahnesi, silahlı adam tehdidin ne olduğunu açıkladığından erken bir sürprizi bozuyor. Norveç HK33 ya da HK93'ü hiçbir zaman resmi olarak kullanmadı, ama Norveç savunma kuvvetlerinin çoğu 1962'den 2005'e kadar temel piyade tüfeği olarak G3'ün lisanslı Norveç kopyası AG3'ü kullandı. Dolayısıyla HK93 seçimi AG3'e bir selam olabilir; ya da filmin silah sorumlusunun elinde G3, AG3 ya da HK91 olmadığı için tercih edilmiş olabilir.
Spoiler içerir · Göndermeler ve Referanslar
Görüntü yönetmeni Dean Cundey bir röportajda, kan testi sahnesinde kimin enfekte olduğuna dair ince bir ipucu bıraktığını söyledi: Biri hariç bütün oyuncuların gözüne ışık düşürmüş; o sahnede yalnızca Palmer'ın gözleri karanlıkta kalıyor.
Spoiler içerir · Yapım Hikâyesi
Stüdyo yöneticisi Ned Tanen, Carpenter'ın belirsiz sonu kullanmasına ancak yaratığın patlamada öldüğüne dair seyirciye fazladan bir işaret verilmesi şartıyla izin verdi. Bunun üzerine kampın patladığı geniş plana ek bir yaratık çığlığı kondu.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
(Yaklaşık 1 saat 23. dakika) Palmer'ın kan testi ortaya çıktıktan sonra adamların çığlıklarındaki kopukluk, çekim günü adamların şaşkın bir sessizlikle tepki vermesinden kaynaklanıyor. Ortaya çıkan ses boşluğu, adamların ekran dışından attığı çığlıklarla dublajlanarak dolduruldu.
Spoiler içerir · Derin Anlam
Film, asıl öyküdeki fazladan bir korku ve aciliyet katmanını atlıyor. Filmde Blair iletişimi tamamen yok ediyor; öyküde ise ekip üsse düzenli rapor verip her şey yolundaymış gibi davranmak ve yardım çağırma dürtüsüne direnmek zorunda. Çünkü gerçekte Antarktika'daki istasyonların düzenli iletişim kurması gerekir, yoksa bir kurtarma ekibi gönderilebilir; öyküdeki karakterlerin kaçınmak istediği de tam olarak bu.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Sona doğru kampı havaya uçurmaya başladıklarında ekip, kurdukları patlayıcıların kampı istendiği gibi yıkıp yıkmayacağından yüzde yüz emin değildi. John Carpenter'a göre işe yaramazsa özel efekt patlamalarıyla durumu kurtarmak zorunda kalacaklardı. Neyse ki işe yaradı ve bütün set yerle bir oldu.
Spoiler içerir · Göndermeler ve Referanslar
(Önceden sezdirme.) MacReady "kimin The Thing olduğunu bulacağız" dediğinde kamera yukarı doğru eğiliyor ve sonunda... Palmer'ın yüzünde duruyor. Asimile edilen kişinin kim olduğunu seyirciye söylemenin zekice ve ince bir yolu.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Setteki işaret fişeklerinin ne kadar kızgın olduğu, John Carpenter ile Kurt Russell'ın ellerini nasıl yaktığı hep anlatılır. MacReady'nin dinamit ve fişekle kampı tehdit ettiği sahnede Russell, 90 saniyelik fişek sönmeden repliğini bitirebilmek için hızlı hızlı konuştu.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
John Carpenter, Thing'in ele geçirdiği köpeğin performansına hayran kaldı. Gerçek köpeğin adı Jed'di ve koridorda yürüyüp bir insan aradığı plan yalnızca 4-5 tekrarda bitti.
Spoiler içerir · Yapım Hikâyesi
Wilford Brimley Blair rolüne, seyircinin ortalıkta olmamasını sorgulamayacağı sıradan bir adam istendiği için seçildi. Karakterin erken bir aşamada, ekran dışında enfekte olması planlanmıştı; böylece seyirci durumunu bilmeyecek, niyetleri de gizli kalacaktı.
Spoiler içerir · Yapım Hikâyesi
Joel Polis'in (Fuchs) başka bir ölümle, bir kapıya kürekle çakılmış halde göründüğü bir fotoğraf duruyor. O sahne kalsaydı öldürüldüğü kesinleşecekti; bitmiş filmde ise yalnızca yanmış kalıntıları bulunuyor ve kendini mi yaktığı, Thing'in mi yaktığı belirsiz kalıyor.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Kulübedeki köpeğin başını kameraya doğru kaldırıp ciyaklaması gerekiyordu. Jody Duncan'ın The Winston Effect kitabındaki bu bölümde Stan Winston, karakteri yaratma biçimini zaman darlığının belirlediğini anlatıyor. Karmaşık mekanik parçalar tasarlayacak vakti olmadığından köpek-şey'i temelde bir el kuklası olarak tasarladı. Önce kendini, kukla oynatır gibi kolunu havada tutarken fotoğrafladı, sonra başının ve kolunun siluetine uyan bir köpek-şey biçimi çizdi. Winston'ın deyişiyle: "Karakteri kuklacıya uyacak şekilde tasarladım."
Spoiler içerir · Göndermeler ve Referanslar
The Thing (2011) ile filmin başındaki Norveçli helikopter pilotu ve tüfekli Norveçli yolcu da ad kazandı: Matias ve Lars. 1982 filminde Lars'ın Jans Bolan diye tanıtıldığı bir sahne vardı, ama sonradan çıkarıldı. Kampta kendi boğazını kesen adama da Colin adı verildi ve İngiliz olduğu söylendi.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
"Göğüs ısırma" efekti hidrolik bir mekanizmayla yapıldı: Mekanizma boşluğu açıp kapatıyor, jilet keskinliğindeki akrilik "dişler" iki destekli kopya kola saplanıyordu. Kollar et için Jell-O ve jelatinli kan tüplerinden, kemik için diş mumundan yapıldı. Çift ampute Joe Carone (Richard Dysart'ın maskesiyle) dublör olarak sahte uzuvları geri çekti ve unutulmaz bir tepki verdi. Yaratığın imzası olan üretan dokunaçları masanın altından bir operatör savurdu; korkunç biçimde kıvrandılar, küçük patlayıcılar da yeşil bir irin fışkırttı (neredeyse kesin olarak K.Y. jölesinin kutsal olmayan bir karışımı). Ardından sürgün yaratığı beliriyor: yukarıdan tellerle yönetilen asılı bir kukla. Robert E. Worthington, her biri radyo kontrollü ifadelere sahip altı farklı "sürgün şey" kafasının yapımını yönetti. Kafalar, kamera açısıyla gizlenen asma tavandaki bir delikten oynatıldı.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Blair-Thing'in son görünüşü için birkaç plan stop-motion ile canlandırıldı, ama John Carpenter bunları yeterince inandırıcı bulmayınca silindi. Yine de Blu-ray'in ekstralarında izlenebiliyorlar.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
1998 DVD'sine göre 'Blair Monster' final savaşında çok daha büyük bir rol oynayacaktı; ama stop-motion animasyonun sınırları yüzünden canavar filmde yalnızca birkaç saniye görünüyor.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Göğüs ısırma sahnesinin çoğu, ana çekimler bittikten sonra bir ek çekim stüdyosunda yapıldı. Bir anlamda Norris'in göğsü gerçekten açıldı ve Copper'ın kollarını gerçekten ısırdı. Yapım belgeseli The Thing: Terror Takes Shape (1998)'e göre Charles Hallahan, yüzünün ve vücudunun kalıbı alınsın diye on gün oturdu. Çekim günü sekiz saatlik makyajın ardından ameliyat masasının içine yerleşti; kolları, omuzları ve başı açıkta kalacak, efekt teknisyeni Archie Gillett'in tasarladığı mekanik fiberglas/köpük lateks gövdeyle bütünleşecek biçimde konumlandı. Hallahan, sahte göğsün tek tek yerleştirilmiş kıllarına kadar son derece gerçekçi göründüğünü anlattı. Filmdeki 'ısırma' aslında dublörün ikinci denemesi: İlki, John Carpenter'ı memnun etmeyen 'Las Vegas' tarzı bir kan fışkırması olmuştu. İkinci deneme için Hallahan'ı masanın içinde saatlerce beklettiler, çünkü onu çıkarmak yeniden kurulum süresini daha da uzatacaktı.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Sinema fragmanında Palmer-Thing dönüşümünün uzatılmış bir hali var: ağzını açıp çığlık atıyor. Bir de Blair-Thing saldırısında Garry'nin ya da Nauls'un ekran dışına sürüklenirken bacaklarını savurduğu uzun bir plan.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Dr. Copper'ın (Richard Dysart) kollarının koptuğu sahnede, Dysart'a benzeyen maske takmış gerçek bir çift ampute dublör kullanıldı. Seyirci kanlı kütüklere odaklandığı için maske fark edilmiyor.
Spoiler içerir · Yapım Hikâyesi
Birden fazla alternatif son çekildi, daha fazlası da planlanıp bir ölçüde tartışıldı. Bir son ileri atlıyordu: MacReady medeniyete kurtarılmış, The Thing'in ne olduğunu bir şekilde bilen gizemli bir hükümet ajanının kan testini yapıyordu. Bu son yalnızca yedek olarak çekildi, test gösterimlerinde bile kullanılmadı; John Carpenter, stüdyo karamsar sonu reddederse diye daha iyimser bir kapanış istemişti. Çekilen bir başka son, bir Malamut'un (muhtemelen The Thing) patlamadan sağ çıktığını, yanan kampa son bir kez bakıp karlara doğru koştuğunu gösteriyordu. Üçüncü bir sonda Childs kalkıp kar fırtınasına doğru yürüyor, MacReady'yi yalnız başına ölüme bırakıyordu; bu da hiç kullanılmadı. Çekilmeyen öneriler arasında MacReady ile Childs'ın hesaplaşması, son anda yetişip onları kurtaran bir helikopter ve iki adamın son bir dinamit lokumuyla intihar etmesi vardı.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Eski "Yapım" özel bölümü, ne sinemada ne televizyonda gösterilmiş sahneler içeriyor. Bunlardan biri "köpek/Şey"in dokunaçlarının köpeğe saldırmaya başladığı an; final kurgusunda o köpeği ancak kısmen sindirilmiş halde görüyoruz.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Norris'in kafasının yere düşmesi yerçekimiyle çekildi; Norris-Thing'in yoklayan dil hareketi ise kablolar geri sarılarak, ters çekimle elde edildi. Kafanın kendini diliyle çekmesi için masanın altına saklanan operatörler kabloları ve şeffaf misinayı yönetti. Kafanın yengeç bacakları çıkarıp göz saplarını uzattığı dönüşüm yükseltilmiş bir sette, sahte bir zeminle çekildi; alttaki operatörler her şeyi içi boş kafanın içinden yukarı ve dışarı itti. Masanın altında çığlık atarak çalışırken yengeç yaratığın ağız ve uzuv hareketlerini uzaktan kumanda ve kablolarla yönettiler. Kapıya doğru son koşu ise radyo kontrollü bir arabaya monte edilmiş sahte bir kafayla yapıldı. Bacaklar doğrudan efekt motoruna bağlı ince alüminyum borulardandı; yani araba hızlanınca bacaklar da hızlanıyordu. Her bacak, doğal uzuv hareketi izlenimi veren kam millerine (dönme hareketini doğrusal harekete çeviren parçalar) bağlıydı.
Spoiler içerir · Yapım Hikâyesi
Yaratık'ın biyolojisindeki tutarsızlıkları ilk fark eden kurgucu Todd C. Ramsay oldu. Yaratığın bir canlıyı nasıl ele geçirdiğine dair düşüncesini John Carpenter'a anlatınca Carpenter ona yanıldığını söyledi. Todd ise bu tutarsızlık giderilmezse seyircinin kafasının karışacağına inanıyordu. Bu da Bennings'in ele geçirilme sahnesi ile MacReady'nin 'Ben insanım, biliyorum' sahnesinin eklenmesine yol açtı.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Yarık yüzlü yaratığın otopsi sahnesindeki sesler, yumurta sarısına batırılmış kâğıt havlularla elde edildi.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
(Yaklaşık 31. dakika) Kulübe sahnesinde köpeğe atılan yapışkan madde Carbopol, Twinkies'in içindekiyle aynı madde. Yaratığın kanının sarı olması da onu daha az insansı göstermek için bilinçli bir tercihti.
Spoiler içerir · Yapım Hikâyesi
Bennings'in buzullarda ölümü sahnesi yapıma 1,5 milyon dolara mal olacaktı; stüdyo sahneye bayılsa da isteksizce kesildi.
Spoiler içerir · Yapım Hikâyesi
John Carpenter çekimler boyunca filmin nasıl biteceğine uzun süre karar veremedi, bu yüzden birkaç farklı son çekildi. Childs ile MacReady'nin birbirine saldırdığı daha büyük bir final düşünüldü, ama lojistik olarak bir türlü ayarlanamadı. Sonunda film belirsiz bırakıldı ve hayatta kalan iki kişiden hangisinin Thing olduğu sorusu seyirciye kaldı. Stüdyo destek verse de test gösterimlerinden karışık, hatta olumsuz tepkiler gelince Carpenter'a en azından MacReady'nin hâlâ insan olduğunu ima eden bir umut ışığı eklemesini önerdiler. Carpenter kabul etti ve Jaws (1975)'un kurgucusu Verna Fields, Childs'ın kalkıp şaşkın MacReady'yi geride bıraktığı bir son hazırladı. Bu son test seyircisinden orijinalden yüzde 3 daha iyi puan aldı ve yönetmen, yapımcılar ve stüdyo onu kullanmaya hazırlandı. Ama ertesi gün herkesin içine yine kurt düştü. Belirsizlik yine kazandı ve muhtemelen filmin bütünü için daha iyi olan orijinal son kullanıldı.
Spoiler içerir · Yapım Hikâyesi
İlk plana göre ilk asimile edilen Blair olacaktı. Ana çekimlerden sonra John Carpenter filmi yeterince gerilimli bulmadı ve Thing'in insanları nasıl ele geçirdiğinin yeterince açıklanmadığını düşündü. Ek çekimlerde MacReady'nin Thing'in giysileri nasıl parçaladığını kaydettiği sahne, Fuchs'un farklı bir ölümü ve Blair'in bilgisayar animasyonuyla Thing'in hücrelerini incelediği sahneler çekildi; bu da Blair'in asimile olma zamanlamasını değiştirdi. Yapımcı Stuart Cohen yine de Blair'in araçları ve telsiz odasını tahrip ettiğinde bir Thing olduğunu, kulübe humması numarası yapıp öbürleri için tehlike oluşturarak kendini yalıtmayı planladığını söyledi. O günden beri pek çok kişi Blair'in davranışlarını, paranoyaya kapılıp gezegenin geri kalanını kurtarmak için ekipteki herkesi gözden çıkarmaya çalışan ve ancak sonradan enfekte olan bir adamın hikâyesi olarak yorumladı.
Spoiler içerir · Göndermeler ve Referanslar
(Yaklaşık 15. dakika) Köpek-Şey bir odaya girdiğinde, bir adamın başını köpeğe doğru çevirdiği gölgesi görülüyor. Kimliği hiç açıklanmıyor, ama ilginç ve komik bir olasılık "gölge adam"ın Palmer olması. Öyleyse Palmer, (yaklaşık 40. dakikada) Childs ve öbürleriyle UFO'lar ve "tanrıların arabaları" üzerine konuşurken aslında Şey olarak kendisinden söz ediyor demektir.
Spoiler içerir · Göndermeler ve Referanslar
2008'de bir korku kongresindeki soru-cevap oturumunda Keith David'e (Childs) filmin en sonunda uzaylının kime bulaştığını bilip bilmediği soruldu. Gülümseyip "Kurt Russell adına bir şey diyemem ama kesinlikle ben değildim" dedi. Haklı olabilir, çünkü ön film The Thing (2011), uzaylının kurbanlarını asimile ederken bütün yapay implantları ve eklentileri (tıbbi implantlar, dolgular ve küpeler dahil) yok ettiğini gösteriyor; filmin sonunda ise Childs'ın kulağında hâlâ küpesi var.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Stan Winston Studio'dan Lance Anderson, köpek-şey heykeline taslak olacak daha ayrıntılı bir çizim yaptı. Sonra Anderson'ın kolunu yukarı kaldırdığı bir canlı kalıp alındı; Anderson, SWS sanatçıları James Kagel ve Michiko Tagawa'yla birlikte bu kalıp üzerinde köpek-şey'i yağ bazlı Roma Plastilina kiliyle şekillendirdi. Bitmiş köpük lateks kuklanın radyo kontrollü gözleri, hırlama hareketi ve kabloyla çalışan bacakları vardı, ama özünde yine bir el kuklasıydı. Winston'ın açıklamasıyla: "Lance Anderson onu yükseltilmiş bir köpek kulübesi setinin altından oynattı; aslında bu köpek-şey kuklasını başına ve üst gövdesine geçirmişti."
Spoiler içerir · Yapım Hikâyesi
Rob Bottin 1982'deki bir röportajda, bir adamın karnının yarılıp kocaman bir ağza dönüşerek başka bir adamın kollarını ısırması fikrini John Carpenter'a şaka olarak söylediğini anlattı. Carpenter gülmüş ama "fena fikir değil" diye eklemiş.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Köpek/şey'i, baş özel efekt süpervizörü Rob Bottin aşırı yorgunluktan çift taraflı zatürre ve strese bağlı kanamalı ülserle hastaneye kaldırılınca Stan Winston yarattı. Winston, Bottin'in emeğini gölgelemek istemediği için jenerikte özel efekt yaratıcısı olarak anılmayı nazikçe reddetti; yine de kapanış jeneriğinde ona özel bir teşekkür yer aldı.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
MacReady ile Childs arasındaki son anı ve son repliği Kurt Russell çekimler sırasında kendisi buldu.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Kurt Russell, uzaylı Palmer'ı bir dinamit lokumuyla havaya uçurduğu sahnede az kalsın yaralanıyordu; patlamanın ne kadar büyük olacağını tam bilmiyordu ve filmdeki tepkisi gerçek.
Spoiler içerir · Göndermeler ve Referanslar
Yaklaşık 1 saat 35. dakikada Thing'in sağ tarafında Blair'in yüzünden geriye kalanlar seçilebiliyor.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Palmer'ın (David Clennon) dönüşümü için ilk fikir gözlerinin yuvalarından fırlamasıydı; Rob Bottin bu efekti sonradan Total Recall (1990)'da kullandı.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Childs'a saldıran et çiçeği inanılmaz ayrıntılı bir efekt: Yaprakları, sıra sıra köpek dişleriyle birlikte 12 köpek dilinden yapılmış. Efekt tasarımcısı Rob Bottin ona "kızgın lahana" adını taktı.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Rob Bottin hazırlık aşamasının başında Stan Winston'a ulaşıp gerekirse yardım alabilmek için anlaşmıştı; nitekim gerek de duydu. Köpek-Thing'i Winston'a bırakmaktan memnundu: "Bir noktada 'bir tane daha şu lanet mekanik köpeği yaparsam kafayı yerim!' diye düşünmeye başlamıştım." Başka bir röportajda da şöyle dedi: "The Howling'i zaten yapmıştım ve bir köpek daha görmek istemiyordum! Mutasyona uğramış mı, kaykay mı sürüyor, umurumda değildi. Cujo'yu da yapmak istemiyordum. Bir daha köpek yok!"
Spoiler içerir · Kamera Arkası
Köpek kulübesi saldırısının ilk kurgusu çok düz duruyordu; ta ki müzik editörü Clifford C. Kohlweck son anda, MacReady ve ekibinin yavaşça yaklaşmaya başladığı anda duyulan o alçak uğultuyu bulana kadar. Uğultu bir ses efektiydi: Bir klima ünitesinin sesi yavaşlatılıp perdesi düşürülerek elde edildi.
Spoiler içerir · Yapım Hikâyesi
Splitface yaratığı aslında oyuncu Robert Picardo'nun kil kalıbına dayanıyordu; kalıp muhtemelen Picardo'nun da özel efekt süpervizörü Rob Bottin'in de çalıştığı The Howling (1981)'dan kalmaydı.
Spoiler içerir · İlginç Bilgiler
(Yaklaşık 1 saat 24 dakika) Kurt Russell, uzaylı Palmer'i bir dinamit çubuğuyla havaya uçurduğu sahnede neredeyse yaralanıyordu. Görünüşe göre bunun tam olarak ne kadar büyük bir patlama yaratacağı hakkında hiçbir fikri yoktu ve filmde verdiği tepki gerçekti.
Spoiler içerir · İlginç Bilgiler
Norwegian kamp sahneleri aslında filmin sonundaki Amerikan tesisinin kömürleşmiş kalıntılarıydı. John Carpenter, başka bir kamp inşa etme ve yakma masrafına girmek yerine, yıkılan Amerikan kampını yeniden kullandı.
Spoiler içerir · Kamera Arkası
(Yaklaşık 1 saat 16 dakika) Norris'in (Charles Hallahan'ın) kafasının vücudundan ayrıldığı sahnede Rob Bottin, baş ve boyun modellerinin iç kısmının yapımında son derece yanıcı malzemeler kullandı. Çekimler sırasında John Carpenter, süreklilik nedeniyle sahne çevresinde biraz aleve ihtiyaç duyulduğuna karar verdi. Hiç düşünmeden bir ateş barını yaktılar ve artık yanıcı gazlarla dolu olan odanın tamamı alev aldı. Kimse yaralanmadı ama Bottin'in birkaç ay boyunca üzerinde çalıştığı özel efekt modelinin tamamı yok edildi.
