Meslektaşı Louise Fletcher'la sık sık karıştırıldığını anlatır: İnsanlar ona One Flew Over the Cuckoo's Nest'te (1975) harika olduğunu söyler (Fletcher o rolle Oscar kazanmıştı). Fletcher da kendisine sık sık Burstyn'in rollerinden birinde harika olduğunun söylendiğini aktarır.
Ellen Burstyn: yatak odasındaGörsel: Wikimedia Commons · 12 Feb 1974, Public domain
Ellen Burstyn, 1973 yapımı korku klasiği Şeytan'ın çekimleri sırasında kalıcı bir omurilik yaralanması geçirdi. Filmin unutulmaz sahnelerinden birinde, cinli kızından uzaklaştırılan karakteri, bir emniyet kemeri tarafından yataktan sertçe çekilirken kuyruk sokumunun üzerine düştü ve acı içinde çığlık attı. Bu çığlık o kadar gerçekti ki yönetmenler onu filmin son haline dahil etti. Bu olay, Burstyn'in oyunculuğa olan bağlılığını ve fiziksel riskleri göze alma cesaretini gösteren çarpıcı bir örnek olarak sinema tarihine geçti.
Yapım Hikâyesi 1
One Flew Over the Cuckoo's Nest'teki (1975) başrolü, bakması gereken hasta bir kocası olduğu için geri çevirdi.
Ellen Burstyn: bir sahneGörsel: Wikimedia Commons · David Shankbone, CC BY 3.0
Kamera Arkası 2
The Exorcist (1973) çekimlerinde kalıcı bir omurga sakatlığı yaşadı. Şeytani kızının onu savurduğu sahnede bir koşum takımı onu yataktan sertçe çekti; kuyruk sokumunun üstüne düşüp acıyla çığlık attı ve bu çığlık filmin son haline girdi.
Requiem for a Dream'de (2000) Sara Goldfarb'ı oynamak için 9 ve 18 kiloluk şişmanlık kostümleri ve protez boyunlar taktı.
Karakterler ve Oyuncular 1
Ebeveyninden yaşlı birini oynadığı iki sıra dışı rolü var: Interstellar'da (2014) babasından yaşlı Murph'ü, The Age of Adaline'da (2015) annesinden yaşlı Flemming'i canlandırdı.
Kariyer ve Ödüller 6
Same Time, Next Year'da (1978) Oscar adaylığı getiren karakteri önce Broadway'de oynadı ve 1975'te bu rolle En İyi Kadın Oyuncu (Dram) Tony Ödülü'nü kazandı. 'On Women Turning 50' kitabında, kazanırsa baskıyla ve ilgiyle baş edemeyeceğini düşündüğü için ödülü kazandığı yıl Oscar törenine gitmediğini anlattı. Sonraki birkaç törene katılıp kaybedince ödülünü almak için orada olmadığına pişman oldu. Ödülü onun adına Alice Doesn't Live Here Anymore'un (1974) yönetmeni Martin Scorsese aldı.
Aralık 2000'de Tavern on the Green'de National Board of Review'un Kariyer Başarı Ödülü'nü aldı.
1974'te, Liv Ullmann'ın Scenes from a Marriage'daki (1973) performansıyla Oscar yarışının dışında bırakılmasını protesto etmek için Sinema Sanatları ve Bilimleri Akademisi'ne mektup yazdı. Akademi, Ullmann'ı aday listesinden uzak tutmak için televizyon yapımlarının aynı yıl sinemada da gösterilmiş olması kuralını kullanmıştı. Sonunda Oscar'ı Burstyn, Alice Doesn't Live Here Anymore'daki (1974) performansıyla kazandı.
Jean Harris, Ellen Burstyn'in gözde karakteri gibi görünüyor. 1981 yapımı TV filmi The People vs. Jean Harris'te Jean Harris'i oynayarak başrol dalında Emmy adayı oldu. 2006'da Harris davasını anlatan kablolu yayın filmi Mrs. Harris'te Jean Harris'in sevgilisinin eski sevgilisi rolüyle yardımcı oyuncu dalında aday gösterildi. Burstyn, 1 dakikadan kısa (yaklaşık 15 saniyelik) bir performansla aday gösterilen ilk kadın oyuncu olabilir. Emmy yarışında Mrs. Harris'teki ve The Last Picture Show'daki rol arkadaşı, Oscar sahibi Cloris Leachman'la karşı karşıya geldi; ikisi de kazanamadı.
Burstyn, 1975 yapımı Guguk Kuşu filmindeki başrolü geri çevirdi çünkü o dönemde hasta olan kocasına bakmak zorundaydı. Bu karar, kariyerinde önemli bir dönüm noktası olabilirdi; ancak o, kişisel sorumluluklarını kariyerinin önüne koydu. Filmdeki rolü Louise Fletcher'a gitti ve Fletcher bu performansıyla En İyi Kadın Oyuncu Oscar'ını kazandı. Burstyn'in bu fedakarlığı, onun önceliklerini ve insani değerlerini gözler önüne seriyor.
Ellen Burstyn, Broadway'de canlandırdığı ve daha sonra sinemaya uyarlanan Gelecek Yıl Aynı Zaman oyunundaki performansıyla 1975'te Tony Ödülü kazandı. Aynı rolü 1978 yapımı filmde de canlandırarak Akademi Ödülü'ne aday gösterildi. Burstyn, 'On Women Turning 50' adlı kitapta, Oscar'ı kazandığı yıl törene katılmadığını çünkü kazanırsa baskı ve ilgiyle başa çıkamayacağını hissettiğini itiraf etti. Daha sonra kaybettiği törenlere katıldığında ise ödülünü almak için orada olmamanın pişmanlığını yaşadı. Bu açıklamalar, onun mütevazı kişiliğini ve sahne korkusuyla mücadelesini gözler önüne seriyor.
Hayat ve Aile 5
Della Reese'le aynı lisede okudu.
New York'a ilk geldiğinde adı Edna Ray'di; yapımcılar bu adı "fazla komik" bulunca Ellen McRae'ye çevirdi.
Üçüncü ve son kocası Neil Burstyn parlak, yetenekli ve gelecek vadeden bir oyuncu ve yazardı (The Monkees (1965)). Ellen'a göre zamanla akıl hastalığına yenik düştü; şizofren ve şiddete eğilimli biri oldu. Ellen, yıldızı parlamadan hemen önce onu terk etti. Barışma yalvarışları geri çevrilince yıllarca onu izleyip korkuttu ve 1978'de intihar etti.
1950'de 5 aylık hamileyken yasa dışı bir kürtaj oldu; ameliyat onu kısır bıraktı.
Ellen Burstyn'in üçüncü ve son eşi Neil Burstyn, parlak ve yetenekli bir aktör ve yazardı; The Monkees dizisindeki çalışmalarıyla tanınıyordu. Ancak Ellen'a göre, Neil zamanla akıl hastalığına yenik düştü, şizofreni ve şiddet eğilimleri geliştirdi. Ellen henüz bir yıldız olmadan önce onu terk etti; Neil'in barışma çabalarını reddedince de yıllarca onu takip edip terörize etti. Neil, 1978'de intihar ederek yaşamına son verdi. Bu trajik hikaye, Burstyn'in özel hayatındaki zorlukları ve bu zorluklara rağmen ayakta kalma mücadelesini gözler önüne seriyor.
Ölçüm çerezi, kabul edene kadar yazılmaz. Ayrıntı gizlilik sayfasında.
Popüler ve son eklenenler
Yalnızca başlıklarda değil, bilgi maddelerinin içinde de arar — örneğin dublör, ilk seçilen oyuncu, gizli gönderme.
