Shadows Nasıl Yapıldı? Yapım Hikâyesinden Bilgiler

John Cassavetes, 1957 ve 1958'de filmi gösterime sundu ancak zayıf tepkiler üzerine 1959'da filmin neredeyse yarısını yeniden çekti. İlk versiyonun neredeyse 50 yıl boyunca kayıp olduğu düşünülüyordu. 1980'lerin ortasında Prof. Ray Carney, Cassavetes ile ilk versiyon hakkında konuştuktan sonra aramaya başladı. Carney 20 yıl boyunca çıkmaz sokaklarda dolaştı, ta ki 2002'de bir kadın, hurdacı babasının bir karton kutuda "Shadows" adlı bir film bulduğunu söyleyene kadar. Bu, ikinci değil ilk versiyondu ve baskı kusursuz durumdaydı.

Filmin ilk versiyonu 2004'te Rotterdam Film Festivali'nde gösterildiğinde, bu versiyon tam 45 yıl aradan sonra ilk kez perdeye yansıdı. Bu özel gösterim, sinema tarihinin kayıp bir parçasının yeniden keşfi olarak büyük ilgi gördü.

Yazar-yönetmen John Cassavetes bu film için şöyle demiştir: "Shadows, sırf ilk filmim olduğu için her zaman en çok sevdiğim film olarak kalacak..." Bu sözler, onun bağımsız sinemaya duyduğu tutkunun ve ilk göz ağrısının değerini ortaya koyuyor.

Cassavetes, Johnny Staccato'nun tanıtımı için Jean Shepherd'ın Manhattan'daki radyo programına konuk oldu. Sohbet uzun metrajlı film yapımına kayınca, Cassavetes dinleyicilere, eğer bir film yapacak olursa "Gece İnsanları"nın birkaç dolar göndermesi gerektiğini söyledi. Bu, film yapımında 'kitle fonlaması'nın en erken örneklerinden biri olabilir. Birkaç gün sonra Cassavetes, dinleyicilerden gelen birkaç bin doları şaşkınlıkla teslim aldı ve bu parayı filme aktardı. Daha sonra dedikodu yazarı Hedda Hopper, yönetmen William Wyler ve Joshua Logan gibi isimlerden de büyük bağışlar geldi.

John Cassavetes'in eşi Gena Rowlands tarafından yönetilen mirası, Profesör Carney'nin keşfettiği alternatif versiyonun gerçek olduğunu kategorik olarak reddetti. Carney ise web sitesinde birkaç klip yayınlayarak iddiasını sürdürdü.

Film yalnızca 40.000 dolara mal oldu. Bu düşük bütçe, bağımsız sinemanın yaratıcı çözümlerle nasıl büyük işler başarabileceğinin bir kanıtı niteliğindeydi.

İkonoklast radyo kişiliği Jean Shepherd, Şubat 1957'de Cassavetes'i nadir konuklarından biri olarak programına çıkararak film için para toplanmasına yardımcı oldu. Shepherd, asistanı Ellen Paulos'u da filme destek olması için Cassavetes'e ödünç verdi. Minnettar Cassavetes, teşekkürünü filmin açılış jeneriğinde "Jean Shepherd'ın Gece İnsanları Tarafından Sunulmuştur" ifadesiyle gösterdi. Shepherd ayrıca filmde bir kalabalık sahnesinde sigara içerken görünür; Paulos da filmde yer alır.

Cassavetes, düzenli oyunculuk atölyesi çalışmalarından birinde, doğaçlama bir skeçte iyi bir film için çıkış noktası olabilecek bir önerme fark etti. Birkaç yıl boyunca atölyelerinde bu konuyu geliştirdi ve birçok genç öğrencisini filminde oynattı.

Yönetmen Robert Rossen, o dönem New York'ta genç ve zorlanan bir aktör olan Cassavetes için Alexander the Great (1956) filminin başrolü için lobi yapmıştı. Rossen onu rol için reddetti ama iyi arkadaş oldular. Cassavetes Shadows üzerinde çalışmaya başladığında, Rossen erken çekimlerin çoğuna katıldı ve ona ışıklandırmayı, film şarjörü yüklemeyi ve kamerayı konumlandırmayı öğreterek elinden gelen her şekilde yardım etti.

Bu filmin başarısı sayesinde Cassavetes, büyük stüdyolardan film teklifleri aldı. Bu, onun Too Late Blues (1961) ve A Child Is Waiting (1963) adlı iki stüdyo filmini yönetmesiyle sonuçlandı.

Bu film, John Cassavetes'in yönetmen olarak ilk uzun metrajlı filmidir. Onun sinema kariyerinin başlangıcı ve bağımsız ruha olan bağlılığının ilk somut adımıdır.

Film, 1968'de Venedik Film Festivali'nde Eleştirmenler Ödülü'nü kazandı. Bu ödül, filmin sanatsal değerinin uluslararası alanda tanınmasını sağladı.

John Cassavetes filmi iki kez yönetti: ilki 1957'de, ikincisi ise iki yıl sonra 1959'da. Bu iki versiyon arasındaki farklar, yönetmenin gelişen vizyonunu yansıtır.

Venedik Film Festivali'nde Eleştirmenler Ödülü'nü kazandıktan sonra film, British Lion tarafından dağıtım için alındı ve Amerika Birleşik Devletleri'nde gösterime girdi.

Film, UCLA Film ve Televizyon Arşivi tarafından, kısmen The Film Foundation ve Hollywood Yabancı Basın Birliği'nden alınan bir hibe ile korunmuştur. Bu sayede gelecek nesiller için saklanması güvence altına alındı.

Virgin Film Guide'a göre film, "John Cassavetes'in yöneticisi olduğu Variety Arts Studio üyeleri tarafından yaratılan bir dizi doğaçlamaya dayanıyordu." Bu yöntem, filmin doğal ve spontane havasının temelini oluşturdu.

Modern bir röportajda Cassavetes, "Shadows'un o şekilde yapılmasının nedeni, bir senaryo yazabileceğimi düşünmemem ve bir senariste para ödeyemememdi" demiştir. Bu itiraf, filmin doğaçlama yapısının ardındaki pratik zorunluluğu gözler önüne seriyor.

Ancak Cassavetes'in stüdyo finansmanlı filmleri kötü karşılandı ve bunun sonucunda yönetmen bağımsız film yapımına ve büyük ölçüde doğaçlama performanslara geri döndü. Bir sonraki filmi Faces (1968), dönüm noktası bir kültürel belge olarak selamlandı. Faces'te Cassavetes'in eşi Gena Rowlands ve Shadows'un yardımcı yapımcısı olarak görev yapan ve bir bilardo oyuncusu olarak görünen arkadaşı Seymour Cassel rol aldı. Rowlands, Cassavetes'in sonraki filmlerinin çoğunda başrolde yer aldı; bunlar arasında en ünlü yapıtlarından biri olan ve Cassavetes'e En İyi Yönetmen Oscar adaylığı getiren A Woman Under the Influence (1974) da vardır. İki çocukları Nick Cassavetes ve Xan Cassavetes de oyunculuk ve yönetmenlik yapmaya devam etti. John Cassavetes, yönetmenlik kariyerinin yanı sıra oyunculuğa da devam etti ve The Dirty Dozen (1967) filmindeki performansıyla Akademi Ödülü adaylığı kazandı.

31 Ağustos 1960 tarihli bir Variety makalesi, orijinal 16mm görüntülerin on ila on iki saat sürdüğünü ve oyuncu kadrosu ile ekibin, hasılatın bir yüzdesi karşılığında ücretsiz çalıştığını anlatıyordu.

Yönetmen John Cassavetes (1929-1989), 1950'lerin ortalarında televizyonda ve Edge of the City (1957) gibi filmlerde aktör olarak üne kavuştu. 1956'da Burt Lane ile birlikte Manhattan'da doğaçlama tekniklerine adanmış bir oyunculuk stüdyosu olan Cassavetes-Lane Drama Atölyesi'ni kurdu.