The Purple Rose of Cairo Kamera Arkası: Setten Az Bilinen Bilgiler

Bu filmin bir kısmı, Woody Allen'ın çocukken 12 sentlik film gösterimlerine gittiği ve "çocukluğumun en büyük, anlamlı mekânlarından biri" dediği, şimdi yıkılmış olan Kent Sineması'nda çekildi.

Lunapark sahneleri için çekimler, New Jersey'deki Lake Hopatcong'da bulunan, klasik ve artık kapalı olan Bertrand Island eğlence parkında yapıldı. Park, altın çağında oldukça ünlüydü ve çekimler başlamadan kısa süre önce kapanmıştı. Görülen bazı oyuncaklar parkın orijinalleriydi, ancak diğerleri film ekibi tarafından getirilen dekorlardı.

Woody Allen, yazıp yönettiği bu filmde, ilk sahnede sinema tabelasına harfleri takan kişi olarak görünür. Bu, Allen'ın yönettiği ancak başrolde oynamadığı ikinci filmdi; ilki yaklaşık yedi yıl önceki Interiors (1978) idi.

Julian Fox'un 'Woody: Movies From Manhattan' (1996) kitabına göre, Woody Allen çekimlerin Piermont Village'da yapılmasında ısrar etti; burası "Hudson Nehri kıyısında kasvetli bir kasaba"dır. Planlanan on günlük çekim, kış fırtınalarının erken gelmesi ve ana cadde dükkânlarının vitrin camlarının çekim için sökülmüş olması nedeniyle kaotik bir üç buçuk haftaya uzadı. Otantiklik uğruna dükkân cepheleri ve vitrinler önceden değiştirilmiş, alışveriş alanı kapatılmış ve birçok yerli büyük maddi kayıplar yaşamıştı; ekip geldikten yedi ay sonra bile müteahhitler kasabayı normale döndürmeye çalışıyordu.

Film 1935 yılında geçmektedir.

Filmin bir kısmı siyah-beyazdır; bunlar, film içindeki film olan "The Purple Rose of Cairo"nun tüm sahneleridir. Bu film, Woody Allen'ın Annie Hall (1977) sonrası dönemde, 1970'lerin sonu ile 1980'lerin ortası arasında siyah-beyaz çektiği bir dizi filmden biridir; bu filmler arasında Manhattan (1979), Stardust Memories (1980), Zelig (1983) (aynı zamanda renkli) ve Broadway Danny Rose (1984) bulunur. Allen, The Purple Rose of Cairo'dan (1985) sonra yaklaşık altı yıl boyunca, Shadows and Fog (1991) filmine kadar bir daha siyah-beyaz film yapmadı.

Bu film, Woody Allen'ın görüntü yönetmeni Gordon Willis ile Annie Hall (1977) ile başlayan işbirliğinin üst üste yaptığı sekiz filmin sonuncusudur.

Cecilia lokantada hayallere dalarken sürekli hesabını isteyen adamın sesi aslında Woody Allen'a aittir.

Cecilia ve Tom'un tiyatrodan kaçmak için geçtikleri sahne yanındaki perdeli girinti, eski vodvil evlerinin sinemaya dönüştürülmüş mekânlarının tipik bir parçasıydı. İçeri girip sola gidildiğinde sahne arkasına, tuvaletlere ve binanın arkasındaki çıkışlara, sağa gidildiğinde ise lobiye dönen küçük bir koridora ulaşılırdı. Bu alanlar, hareket eden seyircilerin, tiyatro personelinin ve hatta oyuncuların dikkat dağıtıcı geçişlerini oturan izleyicilerden uzak tutmak için tasarlanmıştı; aynı zamanda yangın durumunda alternatif kaçış yolları olarak da kullanılabilirlerdi.