All the President's Men Kamera Arkası: Setten Az Bilinen Bilgiler

Watergate binasındaki kapı kilidindeki bantı fark edip polise haber veren gerçek güvenlik görevlisi, filmde kendini canlandırdı. 17 Haziran 1972'deki baskından birkaç gün sonra resmi bir gerekçe gösterilmeden işten çıkarıldı. 1975'teki çekimlerde sadece bir günlüğüne kendisi olarak kamera karşısına geçene kadar tamamen işsiz kaldı.

Robert Redford'un telefonla konuştuğu bir sahne, kameranın yavaşça yaklaştığı altı dakikalık kesintisiz tek bir plandan oluşuyor. Sahnenin sonuna doğru oyuncu, arayan kişiye yanlışlıkla farklı bir isimle hitap ediyor. Redford karakterinden çıkmayıp doğal görünümünü koruyunca, yönetmen bu özgün anı final kurgusunda kullanmaya karar verdi. Görüntü yönetmeni Gordon Willis, özel bir split-diopter lens kullanarak hem ön plandaki telefon konuşmasını hem de arka plandaki haber odası hareketliliğini aynı netlikte kaydetti.

Ses tasarımcıları, açılış sahnesinde daktilo tuşlarının kâğıda vuruş sesinin etkisini artırmak için alt kata silah sesleri ve kırbaç şaklamaları ekledi. Kapanış sahnesinde ise bir teleks makinesi manşetleri basarken fonda 21 pare top atışı duyuluyor.

Filmde, kenarlarında kırmızı bantlar ve büyük bir sayı bulunan daktilo kâğıtları görülüyor. Bu kâğıtlar uzun haber metinleri için kullanılır ve üzerindeki sayı, yazılan hikâyenin sayfa numarasını gösterir. Kırmızı çubuklar ise basılı hikâyeye dönüştüğünde yaklaşık sütun genişliğini temsil eder.

Birkaç sahne dışında filmde neredeyse hiç müzik kullanılmamış. Kapanış jeneriğinde bile müzik, başrol oyuncuları ve konuk oyuncuların isimleri geçtikten sonra başlıyor. David Shire'ın bestesi 28. dakikada duyulmaya başlasa da müziğin büyük kısmı filmin son yarısında yer alıyor.

Washington, D.C.'deki çekimler sırasında Robert Redford, Watergate Oteli'nde kaldı.

Robert Redford, 2005'teki bir televizyon programında Deep Throat'ın kimliği Mark Felt hakkında konuşurken, yapım ekibinin başlangıçta gerçek Washington Post haber odasında çekim yapmayı denediğini anlattı. Post çalışanları kamera karşısında fazla bilinçlenip 'oyunculuk' yapmaya kalkınca, bazıları makyaj yapmak için tuvaletlere kaçtı. Bunun üzerine ekip, Los Angeles'taki Burbank stüdyosunda 450.000 dolar harcayarak haber odasının birebir kopyasını inşa etti. Washington Post, açılmamış postalar, devlet rehberleri, telefon rehberleri, ajans kopyaları, takvimler ve Ben Bradlee'nin sekreterinin masasından çıkartmalar da dâhil olmak üzere gerçek haber odası atıklarını sandıklarla sete göndererek özgünlüğe katkıda bulundu.

Robert Redford, telefon sahnesinde 202-456-1414'ü tuşluyor; bu numara doğrudan Beyaz Saray santraline bağlanıyor.

Gerçek hayatta Woodward'ın Deep Throat ile buluştuğu garaj, Washington'un hemen karşısında, Potomac Nehri'nin ötesindeki Rosslyn, Virginia'daki Oakhill Ofis Binası'nın altındaki otoparktır. Burada yaşananları ve Watergate soruşturmasındaki rolünü anlatan bir plaket yerleştirildi; bina 2017'de yıkıldığında bile, yeni yapının bu olayları bir şekilde anması planlandı.

Yapımcı ayrıntılara o kadar önem verdi ki, prodüksiyon tasarım ekibi güncel olmayan telefon rehberlerinin kopyalarını üretti.

Washington Post haber odasının iç mekân seti, Burbank, California'daki Warner Brothers Stüdyosu'nda bir sahnede kuruldu. Yapım tasarımcısı George Jenkins, eski bir New York Broadway sahne tasarımcısıydı. Gerçek gazete haber odasından esinlenerek tasarladığı düzende, setin arka kısmında sahte perspektif kullanarak derinliği ve ölçeği kamera için artırdı. Haber odası masaları geriye doğru gittikçe, inşaat koordinatörünün aksesuar yapımcıları her bir masayı küçülterek azalan ölçeğe uyum sağladı. Setin ön aksiyon alanı çekilirken, arka planı dolduran figüranlar, perspektif ölçeğine uygun boylarına göre seçildi. Film izlendiğinde, stüdyo setindeki sahte perspektif, gerçek Washington Post haber odasının büyüklüğünü ve ölçeğini başarıyla yansıtıyor.

Görüntü yönetmeni Gordon Willis, Bob Woodward'ın Kenneth H. Dahlberg ile telefonda konuştuğu sahneyi 6 dakikalık kesintisiz tek bir planda çekti. Split focus diopter adı verilen, çizgisiz bir bifokal lensin yan çevrilmiş hali gibi bir lens kullandı; ayırıcı çizgiyi Redford'un arkasındaki sütuna dikey olarak yerleştirerek varlığını gizledi. İpucu ise şu: Sağdaki tavan lambaları bulanıkken Redford net, soldaki daktilo odak dışıyken soldaki tavan döşemeleri ve arka plan hareketi net. Bu tür çekimlerde oyuncular veya diğer unsurlar ayırıcı çizgiyi geçecek şekilde hareket edemez; örneğin bu sahnede Redford'un bir dirseği netken diğeri bulanık olurdu.

Görüntü yönetmeni Gordon Willis, kendi kamerasına özel bir split diopter kaydırma mekanizması monte ettirdi; böylece lens, kurgu kesintisi olmadan çekime girip çıkabiliyordu.

Bob Woodward'ın dairesi Washington, DC'de 1718 P Street NW'deydi. Woodward'ın Deep Throat ile buluşma talep etmek için saksıya kırmızı bir bayrak koyduğu sahnede gerçek bina kullanıldı.

Film, çeşitli haber makalelerinin gerçek zamanlı olarak iletiliyormuş gibi bir teleks cihazında basılmasının yakın çekimleriyle sona eriyor ve her bir hikâyenin son dakika niteliğini hissettiriyor. Haberler sıra dışı bir şekilde, 1975'e kadar uzanarak gösteriliyor, ancak Ağustos 1974 tarihli kilit haber olan 'Başkan Nixon istifa etti' ile bitiyor.

1971'de Washington Post'a masa satan firmadan, tanesi 500 dolara yaklaşık 200 masa satın alındı.

David Shire'ın müziği ilk kez filmin yaklaşık 28. dakikasında duyulmaya başlıyor.

Prodüksiyon tasarım ekibinin fiberglastan kopyasını üretebilmesi için Post binasının ana lobisinden bir tuğla temin edildi.

Bernstein, kâğıt parçalarına yazılmış notları aramak için ceplerini karıştırırken, kapağında 'G' harfi olan bir kibrit kutusu çıkarıyor. Bu, o dönemde bölgenin en büyük süpermarket zincirinin logosuydu.

Filmin iki farklı noktasında Woodward, Başkanın Yeniden Seçilmesi Komitesi'ne verilen 25.000 dolarlık çekle ilgili olarak 'Kenneth Dahlberg' ve 'Howard Hunt' ile telefonda konuşuyor. Hem Dahlberg hem de Hunt ekranda hiç görünmemekle kalmıyor, aynı zamanda (2021 itibarıyla) kimliği belirsiz, jenerikte adı geçmeyen oyuncular tarafından seslendiriliyorlar.

Woodward, federal denetim raporuyla ilgili haberini yazarken 'criticise' kelimesini kullandı, ancak haber telekste göründüğünde kelime 'criticize' olarak yazılmıştı. İlki İngiliz İngilizcesi yazımıdır ve Woodward'ın üniversitede İngiliz edebiyatı okumuş olmasından kaynaklanıyor olabilir. İkincisi ise tercih edilen Amerikan yazımıdır. Değişiklik, haber telekse verilmeden önce metni gözden geçiren editör tarafından yapılmış olmalı.

Washington Post'taki muhabirlerin çalışma alanı Washington Redskin hatıralarıyla dolu. Carl Bernstein'ın çalışma alanı, dönemin popüler bir bisikletçi posteriyle dekore edilmiş. Daktilosunun yanındaki panoya bir Baltimore Bullets rozeti iliştirilmiş. O dönemde Washington DC'nin bir NBA takımı yoktu, ancak Baltimore yakın sayılırdı.

Bob Woodward'ın (Robert Redford) tuşladığı ve İngilizce bilmeyen bir adamın çıktığı telefon numarası 305-374-1299; alışıldık 555'li ön ek kullanılmamış. Bu, Miami, Florida'daki Net Capital Mortgage tarafından kullanılan gerçek bir numara.

Haber odası seti iki ses sahnesine yayıldı, 33.000 fit karelik alan kapladı ve kurulumu 500.000 dolara mal oldu.

Bu filmde, izleyicinin diyaloğun her iki tarafını da duyabildiği 25 telefon konuşması bulunuyor.

Açılıştaki daktilo harflerinin kâğıda vuruşunun aşırı yakın çekimi, 35 yıl önce Citizen Kane (1941) filminde, 1 saat 17 dakika 33. saniyede kullanılmıştı.

Bernstein ve Woodward çift satır aralığı kullanarak yazıyor. Bu, bir ila iki inçlik kenar boşluğuyla birlikte, editoryal düzeltmelere, notlara ve prova işaretlerine olanak tanıyan standart gazetecilik prosedürüydü.

Pek çok repliğin doğaçlama olduğu belli oluyor; örneğin Redford'un 'Burada İngilizce bilen var mı – yani İspanyolca bilen var mı?' dediği sahne. Bu, özgün görünmesi için tutulan bir dil sürçmesiydi; senaryoda böyle yazmıyordu. Redford ve Hoffman'ın birbirlerinin sözünü kestiği, sinema gerçekliği havası veren başka birçok sahne de var. Benzer şekilde, yine bir Alan J. Pakula filmi olan Klute'te, Fonda'nın terapistine söylediği monologları doğaçladığı açık. Pakula'nın, karakterlerin ve sahnelerin özgün görünmesini sağlamak için doğaçlamayı tercih ettiği anlaşılıyor.

Yönetmen Alan J. Pakula, editörler, gazeteciler ve muhabirlerle saatlerce röportaj yaparak onların yorumlarını not aldı.

Woodward'ın olası elektronik dinlemeyi bastırmak için açtığı müzik, Antonio Vivaldi'nin (1720'lerde bir zamanda yazdığı) 'İki Trompet için Do Majör Konçerto'su (RV 537).

Woodward'ın kullandığı araba bir Volvo Amazon.

Tüm gazeteciler mavi kalem, patronları siyah kalem, editör ise kırmızı kalem kullanıyor.

Woodward yarı İspanyolca, yarı İngilizce telefon görüşmesini bitirirken 'de nada' diyor ki bu aslında 'rica ederim' anlamına gelir.

Deep Throat ile ilk buluşmasından hemen önce Woodward'ın, önü boyunca taksilerin sıralandığı Kennedy Center'a girip çıktığı görülüyor. Ancak burası bir cadde değil, girişin önünden geçen geniş kaldırım ve fıskiyeler.

Filmin kapanış jeneriğinde yapımın 'Washington, D.C. ve Burbank Stüdyoları, Burbank, California'da çekildiği' belirtiliyor.