Bring Me the Head of Alfredo Garcia Nasıl Yapıldı? Yapım Hikâyesinden Bilgiler

Orijinal senaryoda Bennie, hem parayı hem de kesik başı alıp canlı kurtuluyordu. Çekimler sırasında Sam Peckinpah, Bennie'nin ölmesi gerektiğine karar verdi ve senaryoyu buna göre yeniden yazdı.

Sam Peckinpah'ın son kurgu üzerinde tam kontrole sahip olduğu tek film budur; diğer tüm filmleri stüdyolar tarafından yeniden kurgulanmıştır.

Film, Eylül 1973 sonunda yapım aşamasına girdi ve Variety dergisinin Ekim sayısında Sam Peckinpah'ın şu sözlerine yer verildi: 'Benim için Hollywood artık yok. Geçmişte kaldı. Meksika'da kalmaya karar verdim çünkü buradan filmlerimi daha büyük bir özgürlükle çekebileceğime inanıyorum.' Bu açıklama, Sinema ve Televizyon Sendikaları'nı rahatsız etti ve Detroit'teki Ulusal Konferans'ta yönetmeni açıkça kınadılar. Ayrıca Alfredo Garcia'yı 'kaçak' bir yapım olarak nitelendirip gösterime girdiğinde sendika boykotuyla tehdit ettiler. Peckinpah savunmasında yanlış alıntılandığını iddia etti. Film gösterime girmeden önce sendikalar boykot tehdidinden vazgeçti.

Film İsveç, Almanya ve Arjantin'de yasaklanmıştır.

Bennie ve Elita'nın iki motorcu tarafından rahatsız edildiği sahne, izleyicilerin niyetini tartıştığı tartışmalı bir sahne olarak yıllar boyu gündemde kaldı. Gordon T. Dawson, sahnenin başlangıçta oldukça net yazıldığını, ancak Sam Peckinpah ve oyuncuların 'senaryo dışına çıkarak' Elita'nın motivasyonunu belirsiz bırakan son halini ortaya çıkardığını söylüyor.

Orijinal senaryoda Benny hayatta kalıyor ve kesik başı mezarına geri götürmeyi planlıyordu, ancak bu yapım sırasında değiştirildi. Sam Peckinpah son gün Gordon T. Dawson'a geldi, üzerinde on dört çekim listelenmiş bir kağıt verdi ve yeni tanıştığı bir kadını görmeye giderken bu sahneleri çekmesini söyledi. Böylece Dawson, Benny'nin kapıdan dalıp bir düzine adam tarafından vurulduğu ve arabanın yoldan çıktığı final sekansını filme aldı.

Roger Ebert, filmi öven az sayıdaki eleştirmenden biriydi. Ertesi yıl Pulitzer Eleştiri Ödülü'nü kazandı.

İlk halka açık ön gösterimden sonra sinemada sadece on kişi kalmıştı.

Sam Peckinpah, The Ballad of Cable Hogue (1970) üzerinde çalışırken, senarist ve uzun süreli dostu Frank Kowalski ona bir film fikri anlattı: 'Harika bir başlık buldum: Bring Me the Head of... - ve başka bir isim daha vardı - ve olay şu ki adam zaten ölü.' Peckinpah buna bayıldı ve hem o sırada hem de İngiltere'de Straw Dogs (1971) çekimleri sırasında yazmaya başladı. Daha sonra Gordon T. Dawson ile birlikte çekim senaryosunu yazdı. Yapımcı Martin Baum, kendi bağımsız yapım şirketi Optimus Films'i kurmuş ve United Artists ile anlaşma yapmıştı. Peckinpah, filmin senaryosunun 25 sayfasıyla ona başvurdu. Baum senaryoyu okudu ve beğendi. United Artists, Peckinpah'a senaryoyu yazması için ödeme yapmayı kabul etti, ancak Peckinpah Baum'a borcu olduğu için para istemediğini söyledi. Peckinpah, United Artists senaryoyu beğenirse o zaman ödeme yapabileceklerini belirtti.

Sam Peckinpah, filmlerini açıklamak veya hikayelerini netleştirmekle nadiren ilgilenirdi. Gordon T. Dawson, onun bir keresinde 'Pauline Kael'in eleştirisini okuduğumda size ne hakkında olduğunu söyleyeceğim' dediğini hatırlıyor.

Film, Roger Ebert'in 'Harika Filmler' listesinde yer almaktadır.

Senarist Gordon T. Dawson'a göre (Frank Kowalski'nin orijinal tretmanını ve Walter Kelly'nin yarım kalmış senaryosunu devralan), Sam Peckinpah çekimler sırasında evdeki kadın sorunları ve şarlatan doktorların aşırı ilaç tedavisi nedeniyle isteksiz ve çekingendi.

Bu, Sam Peckinpah'ın Warren Oates ile yaptığı son filmdi, ancak dört yıl sonra China 9, Liberty 37 (1978) filminde birlikte rol aldılar.

Warren Oates'e 50.000 dolar ödendi.

Frank Kowalski, Las Vegas'a yaptıkları bir araba yolculuğu sırasında fikri Sam Peckinpah'a getirdi ve yönetmen hemen ilgilendi. İkili, Straw Dogs (1971) üzerinde çalışırken bir tretman hazırladı, ancak senaryoyu tam olarak çözemediler. Peckinpah, Gordon T. Dawson'a ulaşarak 'Sana on bin dolar vereceğim, on günün var, bir senaryo istiyorum' dedi. Dawson para için mutluydu ve sonraki on gün yapacak bir şeyi olmadığı için teklifi kabul etti.

Film Meksika'da çekilmesine rağmen, sansür sorunları olayın orada geçtiğini belirtmelerini engelledi, bu yüzden senaryoda İspanya olarak tanımlamak zorunda kaldılar.

Sam Peckinpah, Pat Garrett & Billy the Kid (1973) filmini yaparken son derece zor bir dönem geçirdikten sonra bu filme başladı. Gordon T. Dawson, 'o filmde hepimiz berbat bir zaman geçirdik' diye ekliyor. 'Bu filme geldiğinde çok kırgındı,' ancak bu yapıma en iyisini umarak başladı.

Entertainment Weekly, 30 Mart 2007 tarihli sayısında bu filmi 'Suçlu Zevkler: Testosteron Edisyonu' listesinde 15 numaraya yerleştirdi.

Gordon T. Dawson, buradaki deneyimlerinden sonra Sam Peckinpah ile yollarını ayırmaya karar verdi. Karısı, yönetmenle çalışırken dönüştüğü kişiden hoşlanmıyordu ve bu film Peckinpah'ın en düşük ve en işe yaramaz halini gördüğü için karar vermek kolay oldu. Peckinpah, Convoy (1978) ile mücadele ederken onu geri kazanmaya çalıştı, ancak Dawson The Rockford Files (1974) için bir bölüm yazmakla meşgul olduğu için teklifi reddetti.

Sam Peckinpah düzgün, profesyonel bir aileden geliyordu; erkek kardeşi yüksek mahkeme yargıcıydı, ancak kendi yarattığı persona bir kara koyun dışlanmış imajıydı.

Steven Schneider tarafından düzenlenen 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' arasında yer almaktadır.

Gordon T. Dawson, The Ballad of Cable Hogue (1970) filminin Sam Peckinpah'ın kendi filmleri arasında en sevdiği olduğunu hatırlıyor.

Harry Medved ve Randy Lowell tarafından yazılan 'Tüm Zamanların En Kötü Elli Filmi (Ve O Hale Nasıl Geldiler)' kitabında yer alan filmlerden biridir.

İtalyan sansür vizesi # 65177, 20 Eylül 1974'te verilmiştir.