Hannah and Her Sisters'den 54 İlginç Bilgi

Hannah'nın birçok sahnesi Mia Farrow'un kendi evinde çekildi. Woody Allen, Farrow'un bir gün televizyonu açıp filmi görünce, oturduğu evi ekranda seyretmenin ürkütücü tesadüfünü yaşadığını anlatır.

Max von Sydow ve Barbara Hershey, karakterlerinin ayrılık sahnesini tamamladığında ekip onları ayakta alkışladı. Bu yoğun duygusal an, settekileri derinden etkilemişti.

Mia Farrow'un evindeki çekimler sırasında oyuncu ve çocukları gündelik hayatlarına devam ediyordu. Aile, prodüksiyonu aksatmamaya özen gösterse de ortam hem ekip hem de ev halkı için oldukça kaotikti. Michael Caine, Farrow'un bir an mutfakta çocuklarına yemek yedirirken, hemen ardından sete çağrılıp oyunculuğa başlamasını samimi bir ev filmi izlemeye benzetir.

David'in New York mimari turu tamamen Manhattan'da geçer. Tur, 17 East 65th Street'teki kendi tasarladığı binayla başlar; J.J. Van Alen Evi, Ansonia Condominiums, Graybar Binası, Alwyn Court, Jefferson Market Kütüphanesi, New York Yat Kulübü, Chrysler Binası, Potter Binası, Abigail Adams Smith Evi Müzesi, Pomander Walk'taki Tudor evleri, Fabbri Konağı ve Fifth Avenue Sinagogu gibi ikonik yapıları kapsar. Tur, yeşil tenteleri gitmiş ama kapıları duran 8 East 62nd Street'te son bulur.

Bu film, Woody Allen ile görüntü yönetmeni Carlo Di Palma'nın ilk iş birliğiydi ve on yıllık bir ortaklığın kapısını araladı. Allen, 1977'den beri Gordon Willis'le çalışıyordu ancak Willis'in takvim uyuşmazlığı nedeniyle bu projede yer alamadı.

Senaryoya göre Elliot (Michael Caine) ve Lee (Barbara Hershey) bir teknede tutkulu bir aşk sahnesi oynayacaktı. Uzun ve açık sahneler Woody Allen'ın önceki filmlerinde pek görülmediğinden ikili, bu bölümün çekimden önce senaryodan çıkarılacağını düşünmüştü. Ancak sahne çekildi; çıplaklık olmasa da gerçekçi hareketler gerekiyordu. Neyse ki tüm sekans son kurguda yer almadı.

Fragmanda April ve David bir sanat galerisinde tablo hakkında konuşurken görülür. Bu sahne filmin nihai kurgusunda yoktur.

Elliott ve Lee'nin kitapçı sahnesi, Manhattan'ın ünlü Fourth Avenue 'Booksellers Row'unun son temsilcisi Pageant Book and Print Shop'ta çekildi. Filmdeki mekân 1999'da kapandı, ancak dükkân beş yıl sonra sadece baskı ve harita satarak birkaç blok ötede yeniden açıldı.

Mutfak sahnesinde tezgâhta iki şişe Coca-Cola görülür. Bunlar, çekimlerin yapıldığı 1985'te piyasaya sürülen 'New Coke'dur. Yeni formül tutmayınca orijinal tarif 'Coca-Cola Classic' adıyla geri döndü ve sonunda sadece Coca-Cola olarak kaldı.

Mia Farrow otobiyografisinde kendi evindeki çekimleri şöyle anlatır: 'Ortalık kargaşaydı. Odalar tıklım tıklımdı... Mutfak haftalarca aktif bir setti. Kendi odalarımda, kendi tencerelerimle, kendi çocuklarım replik söylerken çekim yapmak tuhaftı. Michael Caine bornozla banyomda ecza dolabımı karıştırıyor ya da Woody izlerken kendi yatağımda Michael'ı öpüyordum...'

Yazar ve yönetmen Woody Allen, Hannah karakterini Mia Farrow'dan esinlenerek yarattığını itiraf ediyor: "Mia'nın romantikleştirilmiş bir algısı. Çok dengeli, sekiz çocuğu var, kariyerini yönetiyor, kız kardeşi ve annesiyle iyi ilişkiler kuruyor. Bu özelliklerden çok etkilendim ve iki dengesiz kız kardeşi olsa ilginç olur diye düşündüm."

Sir Michael Caine, Mia Farrow'un kocasını canlandırdı. Gerçek hayatta Caine, o dönem çift olan Farrow ve Woody Allen'ın uzun süreli dostuydu; hatta onları yaklaşık yirmi yıl önce tanıştıran kişiydi.

Michael Caine, Woody Allen'a dönüp "Gözlüklerimi takayım mı? Çünkü sanırım seni oynuyorum" diye sordu.

Maureen O'Sullivan, gerçek hayattaki kızı Mia Farrow'un annesini canlandırdı.

Woody Allen'ın 2014'teki bir podcast yayınına göre, Elliot rolü için ilk tercih Jack Nicholson'dı. Nicholson rolle ilgileniyordu ancak Prizzi'lerin Onuru (1985) filminin çekimleriyle çakıştı.

Mia Farrow'un dört gerçek çocuğu bu filmde rol aldı. Daisy Previn ve Moses Farrow, Hannah'nın oğlu ve kızını oynarken; Soon-Yi Previn ve Fletcher Previn, Şükran Günü sahnelerinde genç konuklar olarak göründü.

Julia Louis-Dreyfus (Mary) bu filmle sinema dünyasına adım attı.

Bu film, Mia Farrow (Hannah) ile annesi Maureen O'Sullivan'ın (Norma) birlikte rol aldığı tek yapım oldu.

Joanna Gleason (Carol) bu filmle beyaz perdeye merhaba dedi.

Fred Melamed, Woody Allen'ın yönettiği bir filmde ilk kez bu yapımda yer aldı. 2013 itibarıyla Melamed, Allen'ın yedi filminde rol almıştı.

Kim Basinger, Hannah rolünü kabul etmiş ancak 9½ Hafta (1986) filminde oynamak için projeden ayrılmıştı.

Lewis Black (Paul) bu filmle sinema kariyerine başladı.

Brooke Shields, April rolü için düşünülmüştü. Princeton Üniversitesi'ne devam ettiği için teklifi geri çevirdi.

Jessica Lange, Hannah rolü için değerlendirilen isimler arasındaydı.

Sam Waterston (David) ve Dianne Wiest (Holly), yirmi yılı aşkın bir süre sonra Law & Order (1990) dizisinde birlikte rol aldı.

Jennifer Jason Leigh, Hannah rolü için düşünüldü ancak Woody Allen daha deneyimli bir oyuncu istedi.

Annie Potts, Hannah rolü için deneme çekimine katıldı.

Woody Allen (Mickey) ve John Turturro (Yazar), Fading Gigolo (2013) filminde rolleri tersine çevirerek yer aldı. Bu filmde Allen yönetmen, yazar ve Turturro'ya yardımcı rolde eşlik ederken; diğer filmde Turturro başrol oyuncusu, yazar ve yönetmen, Allen ise yardımcı roldeydi.

Kay Lenz'e başrol teklif edildi ancak o, House (1985) filmini çekmek için teklifi reddetti.

40 milyon doları aşan gişe hasılatıyla bu film, Woody Allen'ın 2005 yapımı Maç Sayısı'na kadarki en büyük ticari başarısı oldu.

Woody Allen, filmin adından ilham aldığını söyler: "Hannah ve Kız Kardeşleri adında bir film yapmak istedim" diyerek Hannah'ya iki kız kardeş verme fikrinin böyle doğduğunu anlatır. Kız kardeşler arasındaki ilişkinin erkek kardeşlerinkinden daha karmaşık olduğunu düşünen Allen, bu ilgisini çocukluğuna bağlar: "Annemin yedi kız kardeşi vardı ve onların çocukları da kızdı; bu yüzden çocukluğum teyzeler ve kız kuzenlerle geçti."

USA Today'in haberine göre, film gösterime girdiğinde bir grup, Woody Allen'ın senaryosunun Pulitzer Ödülü'ne aday gösterilen ilk senaryo olması için kampanya başlattı.

Mia Farrow, anılarında Woody Allen'ın kız kardeşler konusuna uzun süredir ilgi duyduğunu yazar. Daha önceki rol arkadaşlarından Janet Margolin'in iki, Diane Keaton'ın iki, Farrow'un ise üç kız kardeşi vardı. Allen'ın kendisine Hannah ve Kız Kardeşleri'nin erken bir kopyasını verip istediği kardeşi oynayabileceğini söylediğini, ancak "Hannah'yı oynamam gerektiğini düşündüğünü; onun, kardeşler arasında en karmaşık ve esrarengiz olanı olduğunu, durgunluğunu ve içsel gücünü Al Pacino'nun Baba'daki (1972) yansıttığı niteliğe benzettiğini" aktarır.

Lloyd Nolan'ın son filmidir. Oyuncunun 27 Eylül 1985'teki vefatından yaklaşık altı ay sonra vizyona girdi.

Mia Farrow, "İlk kez onun bir senaryosunu eleştirdim. Bana göre karakterler tahmin edilebilir şekilde bencil ve ahlaksızdı. Senaryo laf kalabalığıydı ama hiçbir şey anlatmıyordu" diye yazar. Allen'ın buna katıldığını ve alternatif bir fikre geçmeye çalıştığını, ancak ön yapımın başladığını ve devam etmek zorunda kaldıklarını belirtir. Farrow şöyle detaylandırır: "Annemin senaryoya verdiği donakalmış, buz gibi tepki sayesinde, Allen'ın kişisel koşullarımızdan ve hayatımızın temalarından birçoğunu alıp karikatürize karakterlere dönüştürdüğünü fark ettim. Aynı zamanda o benim hayat arkadaşımdı. Onu seviyordum. Ona hayatımı emanet edebilirdim ve o bir yazardı, yazarlar böyle yapar. Değirmene su taşır. Akrabalar her zaman homurdanır. O, sıradan hayatımızın malzemesini alıp sanata yükseltmişti. Hem onur duyduk hem de öfkelendik."

Woody Allen başlangıçta daha karamsar bir final düşünüyordu, ancak Orion Pictures yöneticileri ondan daha iyimser bir son yazmasını istedi.

Yazar ve yönetmen Woody Allen, bu filmi Anna Karenina'yı yeniden okuduktan sonra yazmaya karar verdiğini söylemiştir.

Bu film ve Broadway Üzerinde Kurşunlar (1994), yedişer Oscar adaylığıyla Woody Allen'ın en çok aday gösterilen iki filmidir. Hannah ve Kız Kardeşleri; Dianne Wiest'e En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu, Sir Michael Caine'e En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu ve Woody Allen'a En İyi Özgün Senaryo ödüllerini kazandırdı. Ayrıca En İyi Film (Robert Greenhut), En İyi Kurgu (Susan E. Morse), En İyi Sanat Yönetimi (Stuart Wurtzel ve Carol Joffe) ve En İyi Yönetmen (Woody Allen) dallarında aday gösterildi. Dianne Wiest her iki filmle de En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Oscar'ını kazandı.

Michael Caine, Hannah ve Kız Kardeşleri'ndeki rolüyle En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Oscar'ını almak için törene katılamadı; çünkü o sırada 1987 yapımı Jaws: The Revenge'in çekimlerindeydi. Hannah ve Kız Kardeşleri 1986'nın en beğenilen ve sevilen filmlerinden biri olurken, Jaws: The Revenge eleştirmenlerce yerin dibine vuruldu ve seyirciler tarafından alaya alındı. Roger Ebert, Jaws: The Revenge için yazdığı "Sıfır Yıldız"lı eleştirisinde filmin inanılmaz bulduğu yanlarını sıraladıktan sonra son maddeye Hannah ve Kız Kardeşleri'ni ekledi: "Jaws: The Revenge hakkında inanamadığım bir şey daha var: 30 Mart'ta Michael Caine, bu filme olan bağlılığı yüzünden Oscar'ını bizzat alma fırsatını kaçırdı." Jaws filminde yedi günlük çalışma için 1,5 milyon dolar alan Caine ise şöyle demiştir: "Filmi hiç izlemedim, ama herkes berbat olduğunu söylüyor. Ancak o film sayesinde yaptırdığım evi gördüm ve harika."

Bu film, Woody Allen ile Mia Farrow'un beşinci ortak çalışmasıdır.

Ekim 2013'te The Guardian okurları tarafından Woody Allen'ın yönettiği en iyi dördüncü film seçildi.

Steven Schneider'ın editörlüğünü yaptığı "Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film" listesinde yer almaktadır.

Amerikan Film Enstitüsü'nün 1998'de hazırladığı, Tüm Zamanların En İyi 100 Amerikan Filmi'ne aday 400 film arasına girmiştir.

Filmin yapısı ve arka planı kısmen Ingmar Bergman'ın Fanny ve Alexander (1982) filminden esinlenmiştir. Her iki filmde de geniş bir tiyatro ailesi üç yıl üst üste kutlamalar için bir araya gelir; bu filmde Şükran Günü, Bergman'da ise Noel'dir. İlk buluşma huzurlu bir dönemde, ikincisi sıkıntılı bir zamanda, üçüncüsü ise sorunların çözümünden sonra yaşananları gösterir.

Mickey'nin sinemada izlediği film, Marx Kardeşler'in Duck Soup (1933) adlı yapımıdır. Woody Allen, Groucho Marx'ı büyük bir ilham kaynağı olarak görür.

Elliot'ın Lee'ye verdiği ve "Hiç kimsenin, yağmurun bile böyle küçük elleri yoktur" dizesini içeren şiir, E.E. Cummings'in "Somewhere I Have Never Travelled, Gladly Beyond" adlı eseridir.

Stanislavsky İkram Şirketi, Janet Margolin ve Jennifer Salt'ın kariyerlerinin başlarında, oyunculuk işleri arasında işlettikleri iki kişilik bir catering şirketine dayanır.

Filmin tatil buluşmaları etrafında şekillenen yapısı, Ingmar Bergman'ın Fanny ve Alexander (1982) filminden esinlenmiştir. Woody Allen uzun süredir Bergman'ın filmlerine hayrandı; bu durum, Bergman'ın gediklisi Max von Sydow'un kadroda yer almasını da açıklayabilir. Hatta von Sydow, Fanny ve Alexander'da rol almak istemiş ancak menajerinin talepleri buna engel olmuştu.

Bu film, Woody Allen'ın yönettiği ve Mad dergisi tarafından parodisi yapılan tek filmdir. Derginin Eylül 1986'da yayımlanan 265. sayısında, Debbee Ovitz'in yazıp Mort Drucker'ın çizdiği "Henna and Her Sickos" adlı parodi yer almıştır.

Mia Farrow, "içimde küçük, hasta bir his... kimseyle paylaşmadığım korkum, 'Hannah ve Kız Kardeşleri'nin onun kız kardeşime olan hislerini açıkça ortaya döktüğüydü" demiştir. Yine de bunun kurgu olduğunu kendine hatırlatarak bu düşünceleri aklından çıkarmıştır.

Carrie Fisher ve Dianne Wiest, Gerald Schoenfeld Tiyatrosu'nun "EN İYİ OYUN 1984 Tony Ödülü Sahibi" yazılı tabelasının altından geçer. Bu oyun, Mike Nichols'ın yönettiği, Jeremy Irons ve Glenn Close'un başrollerini paylaştığı Tom Stoppard'ın "The Real Thing" adlı eseridir.

Marx Kardeşler'in Duck Soup (1933) filmi önemli bir sahnede karşımıza çıkar. Mia Farrow'un annesi Maureen O'Sullivan, bir başka Marx Kardeşler klasiği olan A Day at the Races (1937) filminde rol almıştı.

Frederick (Max von Sydow) televizyon izlerken, İsa'nın geri dönüp dinin geldiği hali görse "kusmaktan asla duramayacağını" söyleyerek acı bir serzenişte bulunur. Von Sydow, The Greatest Story Ever Told (1965) filminde İsa'yı canlandırmıştı. İronik bir şekilde, bu repliği, ertesi yıl The Last Temptation of Christ (1988) filminde Mecdelli Meryem'i oynayacak olan Barbara Hershey'e söyler.

Holly (Dianne Wiest) kız kardeşlerine, fazla "sıra dışı göründüğü" için bir seçmede başarısız olduğunu söyler. Bunu, sıra dışı oyuncuları sıra dışı filmlerde oynatmasıyla tanınan Woody Allen'ın bir filminde dile getirmesi ayrı bir ironidir.