Midnight Cowboy Karakterleri: Kamera Arkasından Bilgiler

Dustin Hoffman, The Graduate (1967) sonrası edindiği temiz Amerikalı imajının bu rolü kapmasına engel olabileceğini biliyordu. Rizzo'yu oynayabileceğini kanıtlamak için seçmeleri yapan yöneticiden Manhattan'da bir sokak köşesinde buluşmayı istedi. Üstü başı perişan halde bekleyen Hoffman'ı, dilenci sanıp on adım ötede fark etmeyen yönetici, gerçek kimliğini öğrenince şaşkına döndü.

Jon Voight, Joe Buck rolü için Screen Actors Guild'in asgari ücreti olan 'scale' karşılığında çalışmayı kabul etti. Rolü kapabilmek için bu fedakarlığı seve seve yapan Voight, performansıyla herkesi büyüledi. Düşük bütçeye rağmen sergilediği oyunculuk, filmin unutulmazları arasına girdi.

Dustin Hoffman, Ratso'nun topallamasının her sahnede tutarlı olması için ayakkabısının içine çakıl taşları koydu. Bu küçük ama etkili yöntem, karakterin fiziksel bütünlüğünü korumasını sağladı. Hoffman'ın detaylara verdiği önem, performansının inandırıcılığını katladı.

Hoffman, Ratso'nun öksürük nöbetlerinden birini o kadar gerçekçi canlandırdı ki sonunda kusmaya başladı. Kendini role kaptıran oyuncu, sahnenin yoğunluğuyla fiziksel sınırlarını zorladı. Bu an, sette çalışanların hafızasına kazınan çarpıcı bir anı olarak kaldı.

Dustin Hoffman, New York'un kenar mahallelerinde günlerce dolaşarak evsizlerin ve sokak insanlarının hareketlerini inceledi. Onların yürüyüşlerini, jestlerini ve konuşma biçimlerini gözlemleyerek Ratso karakterine derinlik kattı. Bu saha çalışması, performansındaki ham gerçekçiliğin temelini oluşturdu.

Otobüsteki yaşlı kovboy yolcu, aslında Teksaslı bir yerliydi ve filmde küçük bir rol için ikna edilmişti. Profesyonel oyuncu olmamasına rağmen doğallığıyla sahneye otantik bir hava kattı. Yönetmen Schlesinger, bu tür yerel figürleri kullanarak filmin belgesel tadını güçlendirdi.

Dustin Hoffman, 1994'te Larry King Live'da verdiği röportajda, Jon Voight'ın aslen New Yorklu olması nedeniyle Teksas aksanını başlangıçta oturtamadığını ve bu yüzden Joe Buck rolünü neredeyse kaybettiğini anlattı. Voight'ın yoğun çabası sonucu aksan kusursuz hale geldi. Bu zorluk, oyuncunun role ne kadar emek verdiğini gösteriyor.

Premiere dergisinin 'Tüm Zamanların En İyi 100 Performansı' listesinde Dustin Hoffman'ın Ratso Rizzo yorumu yedinci sırada yer aldı. Bu derece, Hoffman'ın kariyerindeki zirve anlarından biri olarak kabul ediliyor. Performans, sinema tarihinde karakter oyunculuğunun ders kitabı niteliğinde bir örneği sayılıyor.

Jon Voight ve Dustin Hoffman sette sık sık rekabet ederdi. Hoffman'ın Voight'tan önce yıldızlaşması, aralarında tatlı bir çekişme yaratmıştı. Hoffman, Los Angeles Times'a verdiği demeçte, 'Marvin Hagler ve Sugar Ray Leonard gibiydik; ringde birbirine giren iki boksör. Filmin başarısının aramızdaki bağa bağlı olduğunu biliyorduk ve çekim boyunca birbirimize, 'Dostum, yapabileceğinin en iyisi bu mu?' diye sorup dururduk.' sözleriyle bu rekabeti özetledi.

Yönetmen John Schlesinger, Jon Voight'ın Teksas aksanını mükemmelleştirme sürecini şöyle anlattı: 'Big Spring'e ilk gittiğimizde Voight yanına bir teyp aldı ve figüranlar için görüştüğümüz Teksaslıların seslerini kaydetti. Dönüş yolunda kasetleri durmadan çalarak hepimizi çıldırttı ama sonuçta Teksas aksanını kusursuz bir şekilde kaptı.'

Warren Beatty, Joe Buck rolüne ilgi duyuyordu ancak John Schlesinger onun saf bir sokak düzenbazını oynayamayacak kadar ünlü olduğunu düşündü. Beatty'nin yıldız imajının, karakterin naifliğini gölgeleyeceğinden endişe edildi. Bu karar, Voight gibi daha az tanınan bir ismin önünü açtı.

The Graduate hayranı genç kızlar, Dustin Hoffman'ı New York sokaklarında Ratso'nun pis kostümü içinde görünce çığlık atıyordu. Hoffman'ın önceki filmdeki romantik imajıyla bu sefil karakter arasındaki tezat, hayranlarını şaşkına çeviriyordu. Yine de onu tanımaktan ve heyecanlarını göstermekten geri durmuyorlardı.

Dustin Hoffman, Ratso'nun ölüm sahnesinde tam 50 saniye boyunca gözünü kırpmadı. Bu fiziksel kontrol, karakterin son anlarındaki donukluğu ve çaresizliği vurgulamak için bilinçli bir tercihti. Seyirciyi derinden etkileyen bu detay, Hoffman'ın oyunculuk disiplininin bir göstergesiydi.

M. Emmet Walsh ve Bob Balaban, sinema kariyerlerine bu filmle adım attı. Her ikisi de daha sonra saygın birer karakter oyuncusu olarak tanındı. Midnight Cowboy, onların yeteneklerini sergilemeleri için önemli bir başlangıç noktası oldu.

Joe Buck rolüne önce Michael Sarrazin seçilmişti ancak çekimlerden kısa süre önce ücret anlaşmazlığı nedeniyle projeden ayrıldı. Bunun üzerine Jon Voight aceleyle kadroya dahil edildi. Voight'ın son anda gelmesi, filmin kaderini değiştiren bir dönüm noktası oldu.

Harrison Ford, Joe Buck rolü için deneme çekimine katıldı. O dönemde henüz büyük bir yıldız olmayan Ford, rolü alamasa da bu deneyim kariyer basamaklarında bir adım oldu. Midnight Cowboy'un seçme süreci, geleceğin yıldızlarının kesiştiği ilginç bir kavşaktı.

Joe'nun eski kız arkadaşı Crazy Annie'yi canlandıran Jennifer Salt, filmin senaristi Waldo Salt'ın kızıydı. Kendisi ve Margot Kidder, Malibu'da paylaştıkları evle 1970'lerin ünlü ve sinema yıldızlarının uğrak noktası haline geldi. O dönemin pek çok çığır açan filmi, bu evde kurulan sosyal bağlantılar sayesinde hayata geçti.

Lee Majors, Joe Buck rolüne başlangıçta seçilmişti ancak The Big Valley dizisinin yeni sezon onayı almasıyla projeden çekilmek zorunda kaldı. Majors'ın ayrılığı, Jon Voight'a altın bir fırsat sundu. Bu değişiklik, sinema tarihinin akışını etkileyen tesadüflerden biri olarak kayıtlara geçti.

Kafeteryadaki bulaşıkçıyı oynayan George Eppersen, Miami, Florida'da keşfedildi ve film için Teksas'a uçuruldu. Profesyonel olmayan bu oyuncu, doğal duruşuyla sahneye gerçeklik kattı. Yönetmen Schlesinger'in yerel yetenekleri kullanma konusundaki titizliği, filmin otantik dokusunu güçlendirdi.

Dustin Hoffman, Ratso rolü için aslında 1965'te sergilediği 'Eh!' adlı tek kişilik off-Broadway gösterisi sayesinde seçilmişti. Yapımcı Jerome Hellman, onu o gösteride izlemiş ve bu rol için biçilmiş kaftan olduğunu düşünmüştü. Hoffman'ın sahne enerjisi, sinemadaki bu dönüm noktasının habercisiydi.

Ruth Gordon, Joe Buck'ın hafifmeşrep büyükannesini oynaması için teklif aldığını ancak başka bir işle çakıştığı için reddettiğini söyledi. Rol daha sonra Ruth White tarafından canlandırıldı. Gordon'un bu kararı, kariyerindeki 'kaçan roller' listesine eklendi.

Robert Blake'e Ratso rolü teklif edildi ama o geri çevirdi. Yıllar sonra bu kararından derin bir pişmanlık duyduğunu defalarca dile getirdi. Blake için bu, kariyerinin en büyük 'keşke'lerinden biri olarak kaldı.

Filmin kadrosunda üç Oscar kazananı (Dustin Hoffman, Jon Voight, Paul Jabara) ve üç Oscar adayı (Sylvia Miles, Brenda Vaccaro, Bob Balaban) yer alıyor. Bu yoğun yetenek birikimi, filmin oyunculuk kalitesini zirveye taşıdı. Midnight Cowboy, ödüllü isimlerin buluşma noktası olarak sinema tarihine geçti.

Jon Voight, aslında Kiel Martin'in yerine kadroya dahil edildi. Martin'in projeden ayrılmasıyla doğan boşluk, Voight'ın yıldızını parlatan fırsata dönüştü. Bu değişiklik, filmin ve Voight'ın kariyerinin seyrini tamamen değiştirdi.

Barmen rolündeki Paul Benjamin, aradan 20 yıl geçtikten sonra Spike Lee'nin Do the Right Thing filminde neredeyse aynı karakteri canlandırdı. Orada da üç köşe başı bilgesinden biri olarak karşımıza çıktı. Benjamin'in bu tekrarı, oyunculuğundaki tutarlılığın ve tipolojinin ilginç bir yansımasıydı.

Charles Durning bu filmde yer alacaktı ancak son anda projeden ayrıldı. Durning'in ayrılığı, kadroda küçük bir değişikliğe yol açtı. Yine de film, güçlü oyuncu kadrosuyla yoluna devam etti.

Stuart Cooper, Joe Buck rolü için düşünülen isimler arasındaydı. Cooper'ın adaylığı, rol için ne kadar geniş bir oyuncu yelpazesinin tarandığını gösteriyor. Sonuçta tercih Jon Voight'tan yana kullanıldı.

Yönetmen John Schlesinger, bir ara Joe Buck için Terence Stamp'i düşündü ancak İngiliz oyuncunun Teksas aksanını inandırıcı şekilde konuşamayabileceğinden endişe ederek vazgeçti. Stamp'in karizması role uygun görülse de aksan engeli aşılamadı. Bu karar, Voight'ın önünü açan bir diğer etken oldu.