Mildred Pierce'den 81 İlginç Bilgi

Filmin açılış sahnesi de dahil olmak üzere birçok sahnede kullanılan Monte'nin Sahil Evi, yönetmen Michael Curtiz'e aitti. 1929'da inşa edilen ev, Malibu'da 26652 Latigo Shore Dr. adresinde bulunuyordu. Ocak 1983'te bir hafta süren şiddetli fırtınaların ardından okyanusa gömüldü.

Michael Curtiz ile Joan Crawford arasında çekimler boyunca gerginlik hiç eksik olmadı. Curtiz, Crawford'ın karakteri daha göz alıcı hale getirmek için görünümünü ve yorumunu değiştirdiğini iddia ederek onu kovdurmak istedi. Omuz vatkaları yüzünden kaçınılmaz tartışmalar yaşandı; Crawford gözyaşları içinde, sıradan Sears elbiselerinin vatkasız olduğunu söylese de bu tam olarak doğru değildi. Curtiz ona sette acımasızca yüklenerek "Sahte Joanie" ve "iğrenç kaltak" demeye başladı. Crawford ise yönetmenin kovulup yerine "bir insan" getirilmesini istedi.

Joan Crawford, Michael Curtiz'in "aşağılama yüksek lisans programına" karşı dik durduktan sonra saygısını kazandığını söyledi ve ateşkes sağlandığında "beni eğitmeye başladı" itirafında bulundu.

Joan Crawford ile Michael Curtiz arasındaki tartışmalarda yapımcı Jerry Wald arabuluculuk yaptı. Wald o günleri şöyle anlattı: "Hakem olmak zorundaydım. Kan, ter ve gözyaşı dolu birkaç toplantı yaptık. Sonra her şey yatışmaya başladı. Mike küfürlerini Macarca ile sınırladı, Joan da önlük iplerini beline dolayıp inceltmekten vazgeçip sarkık bıraktı."

Film, Jack L. Warner'ın stüdyo görüntü yönetmenlerinden ve sanat yönetmenlerinden "kaliteden ödün vermeden masrafları kısmanın yeni yollarını bulmalarını" istediği dönemde çekildi. Görünüşe göre setlerde çok fazla detay kullanılmasının ışıklandırmayı uzattığı ve prodüksiyonu yavaşlattığı endişesi vardı. Bu talimata rağmen film set detaylarından hiçbir şey kaybetmedi; kara film aydınlatmasının altında, filmin açılışını yapacak kadar önemli olan Beragon sahil evi gibi çarpıcı derecede karmaşık mekanlar yer aldı. Beragon'ın evi, yapım tasarımcısı Anton Grot'un "setlere tehdit duygusu inşa etme" arzusunu mükemmel şekilde yansıtan, odalar ve merdivenlerden oluşan dolambaçlı bir labirentti.

Çekimler başladığında Michael Curtiz, Joan Crawford'ın ünlü omuz vatkalarıyla dalga geçti ve onu, kostümleri için alınan hazır giysileri asistanına değiştirtmekle suçladı. Ancak çekimler bittiğinde ikili yakınlaşmıştı ve Crawford, Curtiz'e hediye olarak bir çift büyük boy omuz vatkası verdi.

ABD Donanması, savaş zamanı kısıtlamalarına rağmen Malibu'da çekim yapılmasına izin verdi, ancak orada çekilen tüm görüntüleri izlemek için talepte bulundu.

1945'te stüdyo başkanı Jack L. Warner, setteki aşırı harcamaları kısmak için bir tasarruf kampanyası başlattı. Buna örnek olarak, Joan Crawford'ın film boyunca giydiği vizon kürk manto, aynı yıl Warner Bros.'un başka bir yapımında daha kullanıldı: Barbara Stanwyck'in canlandırdığı Elizabeth Lane karakterinin, Christmas in Connecticut (1945) filminde kendine ödül olarak aldığı vizon manto.

Michael Curtiz ile Joan Crawford, Mildred Pierce karakterinin her zaman göz alıcı giyinmesi konusunda sık sık çatıştı. Curtiz bunu çalışan bir anne için uygunsuz bulurken, Crawford bunun Mildred'ın gururlu olmasından ve yükselen bir imaj sergilemek istemesinden kaynaklandığını söyledi.

Senaryodaki sorunlar nedeniyle filmin bazı bölümleri, oyuncular tarafından Michael Curtiz ile birlikte doğaçlama olarak çekildi.

Mildred'ın Monty'ye evlenme teklif ettiği sahnede taktığı broş, Casablanca (1942) ve Now, Voyager (1942) filmlerinde de kullanılan broşla aynıdır. Broş Warner Bros.'a aitti ve Hollywood'lu film kuyumcusu Joseph tarafından yapılmıştı. İlk ve son sahnelerde Mildred, büyük vizon manşetli eldivenler giyer; vizon ceketinin de büyük manşetleri vardır, bu da kolların Joan Crawford için rahatsız edici olmasına yol açmış olmalı.

"Lux Radio Theater", filmin 60 dakikalık radyo uyarlamalarını 6 Haziran 1949 ve 14 Temmuz 1954'te yayınladı; Zachary Scott filmdeki rolünü radyoda da tekrarladı.

Film, Warner Bros. stüdyolarındaki 14 numaralı sahnede çekildi.

James M. Cain, filmi izledikten sonra Joan Crawford'a orijinal romanın imzalı ilk baskısını gönderdi. İthaf yazısında şöyle diyordu: "Mildred Pierce'ı tam da umduğum gibi hayata geçiren ve ömür boyu minnettarlığımı kazanan Joan Crawford'a."

Ann Blyth, Joan Crawford'u "birlikte çalıştığım en nazik, en yardımsever insan" olarak hatırlıyor. Filmden sonra yıllarca arkadaş kaldıklarını ve insanların yazdığı o diğer Joan Crawford'u hiç tanımadığını söyledi.

Ann Blyth'in anlattığına göre, merdiven sahnesinde Joan Crawford ona gerçekten tokat atmasını söylemiş.

Michael Curtiz başlangıçta Joan Crawford'la çalışmaya pek hevesli değildi. Ancak Crawford'un adanmışlığı ve sıkı çalışması kısa sürede onu kazandı.

Ann Blyth çekimler sırasında yalnızca 16 yaşındaydı.

Joan Crawford, tıpkı kendi hayatında olduğu gibi, oyuncu olarak başarıya ulaşmadan önce garsonluk ve tezgahtarlık yaparak geçimini sağlamıştı.

Warner Bros., Universal ile sözleşmesi olduğu ve ödünç alınması gerekeceği için Ann Blyth'i Veda rolünde istemiyordu. Joan Crawford, Blyth'i ekran testi için özel olarak çalıştırdı ve testi izledikten sonra Warner, onu film için kiralamak üzere görüşmelere başladı.

Joan Crawford'un kendi filmleri arasında en sevdiği yapımdı.

MGM'deki davranışları hakkında abartılı söylentiler duyan Michael Curtiz, başrolde Joan Crawford'u düşünmekte tereddüt etti. Ancak Crawford rolü o kadar çok istiyordu ki, yerleşik bir yıldızdan asla beklenmeyecek bir şey yapıp ekran testi teklif etti. Curtiz testi yönetti ve izledikten sonra hayrete düşerek Crawford'un rol için mükemmel olduğunu kabul etti.

Veda Pierce rolü için başlangıçta Shirley Temple düşünülmüştü.

Dönemin önde gelen kadın oyuncularının çoğu, genç bir kızın annesini oynamak istemedikleri için Mildred Pierce rolünden kaçındı. Joan Crawford ise bunun hayatının rolü olacağını bildiğinden hiç çekinmedi ve rolü kapmak için büyük çaba harcadı.

Eve Arden ve Ann Blyth'in Oscar'a aday gösterildiği tek filmdir.

Joan Crawford, bu filmde başrol oynamadan önce iki yıldır Warner Brothers ile sözleşmeliydi. Rolü alabilmek için, önceki stüdyosu MGM'de art arda gelen başarısızlıklar ve Warner Brothers'ta birkaç senaryoyu reddetmesinin ardından bir ekran testine girmek zorunda kaldı.

David Frost'la yaptığı bir röportajda Joan Crawford, Michael Curtiz'in Mildred Pierce'ı Barbara Stanwyck'in oynamasını istediğini, ancak rol arkadaşı Ann Blyth ile yaptığı ekran testinden sonra onu kazandığını açıkladı.

Joan Crawford'un kazandığı tek Akademi Ödülü'dür.

Başrol için Ann Sheridan, Barbara Stanwyck, Olivia de Havilland, Joan Fontaine, Rosalind Russell ve Myrna Loy düşünülmüştü.

Hollywood Canteen'deki (1944) kısa görünümü dışında, bu film Joan Crawford'un Warner Bros. için yaptığı ilk filmdi.

Bruce Bennett'in (Bert) gerçek adı Herman Brix'ti. 1928 Olimpiyatları'nda gülle atmada yıldızlaşmış ve gümüş madalya kazanmıştı. MGM onu Tarzan the Ape Man (1932) filminde oynatmak istedi, ancak omzunu kırınca rolden vazgekmek zorunda kaldı. Birkaç yıl sonra bağımsız yapım The New Adventures of Tarzan'da (1935) oynadı ve dublörlerinin çoğunu kendi yaptı. Düşük bütçeli stüdyolarda sıkışıp kalan ve Tarzan olarak tipleşen oyuncu, adını değiştirdi. Bennett, yedi yıl sonra Sudden Fear (1952) filminde Joan Crawford'la yeniden bir araya geldi.

Çekimlerden yalnızca üç hafta önce Ann Blyth test edilene kadar, Veda rolü için en güçlü aday Virginia Weidler olarak görülüyordu.

TCM'nin Joan Crawford: The Ultimate Movie Star (2002) belgeseline göre, Rosalind Russell'a Mildred rolü teklif edildi ve o geri çevirdi.

Joan Crawford'un başroldeki performansı, Premiere Magazine'in Tüm Zamanların En İyi 100 Performansı (2006) listesinde 93. sırada yer alıyor.

Butterfly McQueen, ailenin hizmetçisi Lottie rolünde görünür. Kendisi, Rüzgar Gibi Geçti'deki (1939) Prissy rolüyle izleyicilerin hafızasına kazınmıştı.

Bonita Granville, Virginia Weidler ve Martha Vickers Veda rolü için test çekimine girdi.

Monte rolü için Jack Carson da düşünülmüştü.

Joan Crawford ve Zachary Scott daha sonra Flamingo Road (1949) filminde yeniden bir araya geldi.

Eylül 1944'te Ann Rutherford, Veda Pierce rolüne ilgi gösterdi.

Jerry Wald, Bert rolü için Ralph Bellamy'yi istiyordu. Donald Woods da bu rol için düşünüldü ve George Coulouris test edildi.

Joan Crawford ve Ann Blyth bu filmde anne-kızı canlandırıyor. Crawford kariyerinin başlarında Rose-Marie'de (1928) başrol oynamıştı. Blyth ise aynı rolü Rose Marie (1954) adlı yeniden çevrimde canlandırdı.

Ann Blyth (Veda), Haziran 2026'da 98 yaşında hayatını kaybettiğinde filmin hayatta kalan son oyuncusuydu.

Universal, Ann Blyth'i 1944'te sözleşme imzaladığında onu genç bir Deanna Durbin olarak görüyordu. Warner Brothers'a ödünç verilip şirret Veda rolüyle çıkış yapmadan önce dört unutulmaz müzikal yaptı. Warner ondan o kadar etkilendi ki Danger Signal'da Faye Emerson'ın kız kardeşi rolü için onu istedi, ancak Blyth sırtını incitince bu film gerçekleşmedi.

Joan Crawford, Hollywood Canteen'de kendisi olarak yaptığı küçük rol dışında, Warner Brothers'taki ilk iki yılının çoğunu senaryoları reddederek geçirdi; ta ki yapımcı Jerry Wald ona Mildred Pierce'ı teklif edene kadar.

Barbara Stanwyck rolü geri çevirdi ama Hollywood Canteen'de kendisi olarak bir cameo yaptı.

Bette Davis rolü reddetti; bunun üzerine rol Ann Sheridan ve Barbara Stanwyck için düşünüldü.

Film, savaş sonrası atmosferinde daha anlayışlı bir seyirci bulma umuduyla Eylül 1945'e kadar bilinçli olarak ertelendi.

Büyük bir gişe başarısı yakalayan Mildred Pierce, Warner Brothers'ın 1945 yılı kârının yarısından fazlasını tek başına sağladı.

Orijinal romanda cinayet yoktu; Veda, sonunda Monte ile kaçıyordu. Double Indemnity'nin (1944) cinayet ve geri dönüşlerle yakaladığı başarı, stüdyoyu hikâyeyi değiştirmeye teşvik etti.

William Faulkner senaryoya katkıda bulundu ancak eklediği sahneler kullanılmadı. Faulkner, Butterfly McQueen'in bir gospel şarkısı söyleyerek Joan Crawford'u teselli ettiği bir sahne yazmıştı.

Senaryonun birçok versiyonu arasında William Faulkner'ın yeniden yazımı diğerlerinden belirgin şekilde ayrılıyordu. Ayrıntılı bir dış ses anlatımı kaleme alan Faulkner, Mildred'in restoran işine odaklanarak kirli ve üçkâğıtçı ticari ilişkileri betimledi. Veda, finaldeki filmde göründüğünden daha hesaplı ve soğuk bir karakter olarak çizildi.

Yapımcı Jerry Wald, James M. Cain'in romanının potansiyelinden yararlanmaya hevesliydi. Zirve noktasına bir cinayet yerleştirme ve hikâyeyi geri dönüşlerle yeniden yapılandırma fikrini geliştirdi. Ayrıca projeye, orijinal romandakinden daha yüksek bir ahlaki ton kazandırdı. Bu değişikliklerle Breen Ofisi'nden temkinli bir onay almayı başardı ve bu da stüdyo başkanı Jack L. Warner'ı 1944'ün başlarında romanın haklarını satın almaya yöneltti.

Ranald MacDougall'ın versiyonu kabul edilene kadar, bir dizi yazardan sekiz farklı senaryo yazıldı.

Jack L. Warner romanın filme çekilmesini önerdikten sonra, MPPA'dan Joseph Breen 2 Şubat 1944 tarihli bir mektupta şöyle yazdı: "...hikâye o kadar çok sefil ve itici unsur içeriyor ki, bitmiş filmin Yapım Kodu açısından son derece sorunlu olmakla kalmayıp, aynı zamanda gösterime girmekte de büyük zorluklarla karşılaşacağını düşünüyoruz..." Breen, hikâyenin daha fazla değerlendirilmemesini önerdi. Yazarların Koda uyum sağlamak için yaptığı başlıca değişiklikler, evlilik dışı cinselliğe yapılan açık göndermelerin kaldırılmasını ve Veda'nın karakterinin karartılmasını içeriyordu. Monte'nin cinayeti, dramatik amaçlarla senaristler tarafından eklendi.

Jack L. Warner başlangıçta filmi Vincent Sherman'ın yönetmesini istedi, ancak Jerry Wald Michael Curtiz'de ısrar etti.

Filmin çalışma başlığı 'House on the Sand' idi.

Yazar Catherine Turney bazı gösterim kopyalarında jenerikte yer aldı, ancak adının çıkarılmasını tercih etti.

Film boyunca duyulan, özellikle Monte ve Mildred'ın ilk karşılaşmalarında şömine başında öpüştükleri sahnede belirginleşen tema, aslında Max Steiner tarafından Now, Voyager (1942) için bestelenmişti. Bu melodi, daha sonra 'It Can't Be Wrong' adlı popüler şarkıya dönüşerek kendi başına bir hayat sürdü.

Naylon çorapların savaş süresince piyasada olmadığına dair yorum, İkinci Dünya Savaşı'ndaki naylon ve ipek kıtlığına gönderme yapar. Kadınlar çorapsız idare etmek zorunda kalır, genellikle bacak makyajıyla doğru ten rengini yakalamaya çalışırdı.

'Mildred Pierce'ın ne yaptığını kimseye söylemeyin' sloganı, Los Angeles'taki bir lokanta tarafından tiye alınmıştı. Lokantanın tabelasında '65 sente sadece tabldot sunmakla kalmayız, Mildred Pierce'ın ne yaptığını da anlatırız' yazıyordu.

Restoranın açılış gecesinde, caddenin karşısındaki sinemada bir başka Warner Brothers filmi olan Mr. Skeffington (1944) oynuyordu. Bu filmin başrolünde, Joan Crawford kadroya alınmadan önce Mildred Pierce rolünü geri çeviren Bette Davis vardı.

Filmin başında ve sonunda yıldızın pahalı, zarif bir kürk manto içinde göründüğü sahneler, 1940'ların popüler Hollywood deyişine ilham vermiş olabilir: 'Hiç kimse Joan Crawford kadar vizon içinde acı çekemez!'

Film boyunca çeşitli anlarda duyulan 'It Can't Be Wrong' şarkısı, Joan Crawford'un ünlü rakibi Bette Davis'in oynadığı Now, Voyager (1942) filminin ana aşk temasıydı. 1942'de Dick Haymes bu şarkıyı büyük bir hit haline getirdi ve ABD listelerinde bir numaraya yükseldi. Frank Sinatra da bu popüler şarkıyı seslendirenler arasındaydı.

Wally, Mildred'a 'çim dul' diye hitap eder. Bu tabir, kocası sık sık uzakta olan kadınlar için kullanılır ve evlilik dışı bir ilişkiden çocuk sahibi olan, yani gerdek yatağı yerine samanlıkta birliktelik yaşayan anneye yapılan bir göndermeden türemiştir.

Mildred'ın restoranındaki bir garson, 'salda Adem ile Havva' diye sipariş bağırır. Bu, bir dilim kızarmış ekmek üzerine iki yumurta anlamına gelen argo bir ifadedir.

Mildred (Joan Crawford) 1942 model bir Cadillac kullanırken, Wally (Jack Carson) 1941 Buick Cabrio, Monte (Zachary Scott) 1941 Oldsmobile Cabrio ve Vida'ya (Ann Blyth) hediye edilen araba 1940 Buick Cabrio'dur. 1945 yılı için bunların hepsi nadir kuşlardır, çünkü ABD'nin 1941 sonunda İkinci Dünya Savaşı'na girmesiyle sivil otomobil üretimi durmuştu.

Karakolda ıslıkla çalınan şarkı, kökeni İngiliz oyun yazarı Ben Jonson'a dayanan eski ve popüler bir ezgi olan 'Drink to Me Only with Thine Eyes'dır. İlk kez 1616'da yayımlanmıştı.

Veda'nın Ted'in ailesinden sahte bahanelerle aldığı 10.000 dolarlık çek, 2025 yılında 182.500 dolara denk gelmektedir.

Mildred şehir merkezindeki restoranda çalışmaya başladığında, evde restoran için turta yapar. Hizmetçisi Lottie ile mutfakta konuşurken, 'bir düzine şeftalili, bir düzine böğürtlenli, bir düzine balkabaklı ve bir düzine vişneli yaptık; şimdi bir düzine elmalıdan sonra bu geceyi kapatabiliriz' der. Bu, Mildred ve Lottie'nin bir gecede tam 60 turta çıkarmayı başardığı anlamına gelir.

Monte, Mildred'ın restoranında Veda'nın eline bakıyormuş gibi yaparken 'Annenin adı Fierce. Yok, Pierce' der. Carol Burnet, programında Mildred Pierce'ı tiye aldığında skeçin adı Mildred Fierce olmuştu.

Bu fedakâr anne sevgisi öyküsü, her yıl Anneler Günü civarında televizyonda sıkça yayınlanan, Joan Crawford ile ilgili iki filmden biridir. Diğer yapım ise, bariz bir karşıtlık oluşturacak şekilde, Christina Crawford'un Joan Crawford tarafından istismar edilmiş evlatlık kızı olarak yaşadıklarını anlatan çok satan sarsıcı anı kitabından uyarlanan 1981 yapımı Mommie Dearest'tir.

1996 yılında Kongre Kütüphanesi Ulusal Film Arşivi'nde koruma altına alınmıştır.

Bert, Mildred'ı Wally'nin sahil barına Veda'nın 'The Oceana Roll' performansını izlemeye götürdüğünde, Mildred ıstakoz şeklinde bir broş takmaktadır.

Steven Schneider'ın editörlüğünü yaptığı 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' listesinde yer almaktadır.

Mildred ve Bert karakoldan ayrılırken, binanın zeminini yıkayan temizlikçi kadınların yanından geçerler; bu, Mildred'ın iş hayatındaki zorlu başlangıcına yapılan bir selam niteliğindedir.

Veda'nın katil olduğu ortaya çıkıp götürüldükten sonra, dedektif temiz havaya ihtiyaçları olduğunu söyler ve bir pencere açar. Kaliforniya'da idam yöntemi gaz odasıydı. Hükümlü öldükten sonra, siyanür gazı temiz havaya tahliye edilirdi.

Filmde en az iki tropik kuş görünür. Mildred kızını Wally'nin barında ziyaret ettiğinde, bir tünekte kakadu görülebilir (bu tür daha sonra Robert Blake'in oynadığı TV karakteri Baretta ile özdeşleşecekti). Mildred, Bayan Forrester ile verandada buluştuğunda ise bambu duvardaki bir açıklıkta bir makav papağanı oturmaktadır. Ancak bunun canlı mı yoksa bir doldurulmuş hayvan mı olduğu muammadır.

Bu film, Criterion Collection'ın 860 numaralı omurgasını oluşturur.

Bir annenin, bir erkeğin keyfini çıkarırken geçirdiği zamanın ardından eve döndüğünde çocuğunu ağır hasta bulması sahnesi, daha sonra Rich Man, Poor Man (1976) dizisinde de karşımıza çıkacaktı.

Brezilya'da film, İngilizceye birebir çevrildiğinde 'Souls in Torment' anlamına gelen 'Almas em Suplício' adıyla gösterime girmiştir.

Filmin Nefret (1984) adında bir Türk uyarlaması vardır.