İçeriğe geç

Arka Evren'e katılBeğen, kaydet, bilgi ve not ekle, analiz yaz, liste hazırla. Mahlasınla görünürsün; e-postan kimseye gösterilmez.

Ücretsiz üye olGiriş yap
Mr. Smith Goes to Washington afişi
Film1939

Mr. Smith Goes to Washington

Washington'da senatörün ölmesinin haberi tüm eyalette yayılmıştır ve Senator Joseph Paine'in medya patronu Jim Taylor'dan istediği geçici göreve gelecek kişi için işlerine pek karışamayacak birini bulmasıdır. Jefferson Smith Boy Rangers'ın başkanı, dürüst ve idealleri olan biridir ve bu istek için biçilmiş kaftandır. Ne var ki, Washington entrikaları içinde Jefferson'ın dürüstlüğü ve kendini insanlara adaması bazı değişimlere sebep olur * İzlemeden önce sıkıcı bir politik film olduğunu zannediyordum.Kesinlikle sıkıcı değilmiş, aksine bir başucu filmiymiş. Kararında ilerleyen senaryo finaline doğru kalitesini hep arttırıyor. Zaten eski filmlerde en çok sevdiğim şey bu * Frank Capra neden filmlerinin son yarım saatini tüyleri havaya dikecek kadar etkileyici biçimde işliyor?

Oyuncular: James Stewart (Jefferson Smith), Jean Arthur (Clarissa Saunders), Claude Rains (Joseph Paine), Edward Arnold (Jim Taylor), Guy Kibbee (Governor Hopper), Thomas Mitchell (Diz Moore), Eugene Pallette (Chick McGann), Beulah Bondi (Ma Smith)

Yönetmen: Arthur S. Black Jr., Frank Capra, Joseph Walker · Senarist: Sidney Buchman

Kaynak: IMDb · Görsel: TheTVDB

Paylaş

Mr. Smith Goes to Washington İle İlgili 80 İlginç Bilgi

İlginç Bilgiler 29

  1. 1942'de Alman işgali altındaki Fransa'da Amerikan filmlerine yasak getirilince, başlıca sinemalar yasak yürürlüğe girmeden önce son film olarak Mr. Smith Goes to Washington'ı (1939) seçmiş. Bir Paris sinemasının yasaktan önceki 30 gün boyunca filmi aralıksız gösterdiği söyleniyor.
  2. James Stewart'ın Washington anıtları karşısında şaşkınlıkla dolaştığı sahneler "stolen"'ti, çünkü ABD Parklar Servisi stüdyonun bu anıtların yakınında çekim yapma iznini reddetmişti.
  3. Yolsuzluk iddialarına kızan Washington içindeki kişiler tarafından sert bir şekilde kınandı, ancak demokrasinin işe yaradığını gösterdiğinden korkan Avrupa'daki faşist devletler tarafından yasaklandı.
  4. Washington basın teşkilatı, filmde tasvir edilme şekline oldukça kızmıştı. Sonuç olarak, başkentten gelen ilk incelemelerin büyük bir kısmı oldukça olumsuzdu. Başlıca itirazlarından biri, filmin hepsinin çok fazla içki içtiğini göstermesiydi.
  5. Bu filmin sonucunda Kongre'nin Hollywood'a karşı cezai bir yasa çıkaracağı korkusuyla film stüdyoları Columbia'ya filmi rafa kaldırması için 2 milyon dolar teklif etti (bunun maliyeti yalnızca 1,5 milyon dolardı). Columbia filmi yine de yayınladı ve 9 milyon dolar kazandı.
  6. Senato odasının seti, Columbia'da 8. ve 9. etapta yeni inşa edilen iki bitişik sahne üzerine inşa edildi. Set neredeyse ölçeğe göre inşa edilmişti ve o zamanlar Columbia ses sahnesi üzerine inşa edilen en büyük setti.
  7. Filmde ne Cumhuriyetçi ne de Demokrat partilerden hiç bahsedilmiyor, ancak filmin çekildiği ve vizyona girdiği dönemde Demokratlar Senato'da 69-23 çoğunluğa sahipti.
  8. Jean Arthur'un sol tarafı onun en iyi tarafı olarak görülüyordu, bu nedenle setlerin, içeri girdiğinde fotoğrafının o tarafta çekileceği şekilde inşa edilmesi gerekiyordu.
  9. James Stewart bunun kendisini Hollywood'un en tepesine yerleştirebilecek hayatının rolü olduğunu biliyordu. Jean Arthur daha sonra o zamanki ruh halini hatırladı: "O resim üzerinde çalışırken o kadar ciddiydi ki, sabah saat beşte kalkıp kendi başına stüdyoya giderdi. Ona bir şey olacağından o kadar korkuyordu ki, daha hızlı gidemedi."
  10. Haydutluk sahnesi için sesini kısmak için James Stewart, bikarbonat sodayla boğazını kuruttu. Ancak hem Frank Capra hem de Stewart röportajlarında boğazının periyodik olarak cıva klorürle temizlendiğini açıkladılar.
  11. Frank Capra ve ekibi, arka plan materyalini filme almak ve Columbia arazisinde tam ölçekli olarak kopyalanan Senato salonunu tüm detaylarıyla incelemek için Washington DC'ye gitti. Capra'nın Senato yapısı ve siyasi protokol için teknik danışmanı olan James D. Preston, Senato basın galerisinin eski bir şefiydi.
  12. 1941'de Columbia, Louis Ullman ve Norman Houston tarafından dava edildi; ikisi de bu filmin kendi yazılı eserlerinden çalıntı olduğunu iddia etti. Senarist Lewis R. Foster, hikayeyi özellikle Gary Cooper için yazdığını ifade etti ve yönetmen Frank Capra, Foster'ın hikayesinin yalnızca özetini gördüğünü ve bunu Mr. Deeds Goes to Town'ın (1936) devamı olarak kullanmayı planladığını ifade etti. Columbia davayı kazandı.
  13. Senatör Smith bir sayfanın adını sorduğunda, aslında çocuğun gerçek adı olan Richard Jones'u yanıtlıyor. Profesyonel olarak Dickie Jones olarak tanınan kendisi aynı zamanda Disney'in Pinokyo (1940) adlı eserinin de seslendirmesini yaptı.
  14. James Stewart rolünden memnun kaldı ve MGM'deki filmlerinde nadiren yaptığı bir şey olan telaşa katılmaya başladı. Frank Capra, görüntüleri evindeki projeksiyon odasında gösterdi. Stewart şöyle dedi: "Capra'nın evinde ilk kez durduğumda bir saat kırk dakika oradaydım. Her açıdan çekimler vardı. Gerçekten kendini gizledi. Her sahne her açıdan. Evet, sonuna kadar kalmadım. Bir sonraki gecenin daha da uzun olacağı açıktı! Bir saat sonra Frank'e döndüm. O derin uykudaydı." Söylemeye gerek yok, Stewart kısa süre sonra günlük gazetelerden uzak durmaya başladı.
  15. Başlangıçta filmin yönetmeni Rouben Mamoulian olacaktı; Frank Capra bunu duyduktan sonra, senaryoyu beğenmediği için ilk önce reddettikten sonra filmi yönetmek istediğine karar verdi.
  16. 1942'de Alman işgali altındaki Fransa'da Amerikan filmlerine yasak getirildiğinde, sinemalar yasaktan önceki son film olarak Mr. Smith Goes to Washington'ı (1939) seçti. Bir Paris sinemasının, yasağın yürürlüğe girmesinden önceki 30 gün boyunca filmi aralıksız gösterdiği bildirildi.
  17. Orijinal son çok daha uzundu. Bay Smith'in memleketine dönüp Saunders ile bir geçit törenine katılması, Taylor makinesinin ezilmesi, Smith'in bir motosiklete binip Senatör Paine'i ziyaret etmesi, onu affetmesi ve herkesin Smith'in annesini görmeye gitmesi, annesinin Saunders'a gelini olarak kutsaması gibi sahneler içeriyordu. Ön izleme seyircisinin tepkisi üzerine kesildi. Fragmanda geçit törenlerinin iki kısa görüntüsü yer alıyor.
  18. Filmin galası Washington DC'deki National Press Club sponsorluğunda Constitution Hall'da yapıldı; 4.000'den fazla kişi katıldı, aralarında kongre üyeleri, Yüksek Mahkeme yargıçları ve kabine üyeleri vardı. Frank Capra, Montana Senatörü Burton Wheeler'ın yanına oturdu; Wheeler, Washington siyasetinin olumsuz tasvirini beğenmeyen ve filmi yarıda öfkeyle terk eden birçok kamu görevlisinden biriydi. Capra, sonrasını 'profesyonel hayatımın en kötü fırçası' olarak tanımladı.
  19. AMPAS Kütüphanesi'ndeki MPAA/PCA Koleksiyonu'ndaki bilgiler, Ocak 1938'de hem Paramount hem de MGM'nin Lewis R. Foster'ın hikayesinin kopyalarını PCA'ya onay için sunduğunu gösteriyor. PCA Direktörü Joseph Breen, bir Paramount yetkilisine yanıt olarak, 'Bu hikayeye dayanan herhangi bir filmin yapımına başlamadan önce ciddi bir danışma yapmanızı şiddetle tavsiye ederiz. Bize öyle geliyor ki, hem sinema endüstrisi hem de ülke geneli için dinamit yüklü olabilir.' uyarısında bulundu. Breen özellikle 'hükümet sistemimizin genel olarak gurur kırıcı tasvirine' itiraz etti ve bunun 'burada ve özellikle yurtdışında, demokratik yönetim biçimine gizli bir saldırı olarak görülebileceğini' belirtti. Breen, Columbia'yı filmin 'Senato'nun, ulusun çıkarları için uzun ve yorulmadan çalışan, iyi, saygın vatandaşlardan oluşan bir grup olduğunu' vurgulaması gerektiği konusunda uyardı. Senaryo yeniden yazıldıktan sonra Breen, Will H. Hays'e bir mektup yazarak şunları söyledi: 'Bu, gören herkese çok fayda sağlayacak harika bir hikaye ve bence bu tür bir hikayenin şu anda yapılması özellikle şanslı. Senatör Jeff'in tüm zorluklarından, demokrasinin önemi ortaya çıktı ve 'halkın, halk tarafından, halk için' bir hükümete sahip olduğunuzda bizim olan zengin ve görkemli miras muhteşem bir şekilde vurgulanıyor.'
  20. Montana'dan gerçek senatörlerden biri, katıldığı gösterimden tiksinerek ayrıldı.
  21. Frank Capra, Senato salonunda geçen sahnelerdeki birçok gözlemcinin tepki çekimlerine de büyük ölçüde güveniyordu. Bu çekimlerde doğal bir akış sağlamak istediği için olağan tek kamera düzeni kullanılamazdı; "...yoksa hâlâ orada olurduk," dedi Capra. Teknik ekip "...bir büyük ekipman hareketinde altıya kadar ayrı sahneyi çekmemize olanak tanıyan çoklu kamera, çoklu ses çekim yöntemi geliştirdi."
  22. Frank Capra ve Harry Cohn çekimlere başlamadan önce, Senatör Smith'in yaptığı gibi Washington DC'de bir gezi otobüsüne bindiler. Capra orada, Lincoln Anıtı'nda küçük bir çocuğun büyükbabasına Lincoln'ün sözlerini okuduğunu gördü. Bu an, filmde Senatör Smith'in (James Stewart) gezi turu sırasında kısaca yer alır.
  23. Washington'daki içeriden kişiler, filmin yolsuzluk iddialarına öfkelenerek sert bir şekilde kınadılar; ancak Avrupa'daki faşist devletler, demokrasinin işlediğini gösterdiği için filmi yasakladılar.
  24. Filmin yapıldığı dönemde sadece 48 eyalet vardı, bu nedenle Senato toplam 96 üyeden oluşuyordu. Alaska ve Hawaii'nin 1959'da birliğe katılmasından önce, birliğe kabul edilen son eyalet 1912'de Arizona'ydı (New Mexico'dan sadece birkaç hafta sonra).
  25. Jefferson Smith (James Stewart) ve Senatör Joseph Harrison Paine'in (Claude Rains) geldiği eyaletin adı hiçbir zaman belirtilmez.
  26. Jefferson Smith Senato'ya katıldığında, bir sayfa çocuğu ona masasının bir zamanlar Daniel Webster'a ait olduğunu söyler. Webster Senato'da 1827 ile 1850 yılları arasında görev yapmış olsa da, Senato o zamanlar şimdi Eski Senato Odası olarak bilinen yerde toplanıyordu (şimdi Capitol'de bir müze); orijinal mobilyalar Senato 1859'da şimdiki salonuna taşındıktan sonra taşındı ve Webster'ın masası hala kullanımda olanlar arasında; orijinal durumunda korunan masası, Eski Senato Odası'na yerleştirilen reprodüksiyonlar için prototip olarak kullanıldı.
  27. Senato'daki ilk gününde, Jefferson Smith (James Stewart), kendisine Daniel Webster'ın eski masasının verilmesinden büyük heyecan duyar. Edward Arnold, James Taylor rolünde görünür; iki yıl sonra All That Money Can Buy'da (şimdi daha çok The Devil and Daniel Webster (1941) olarak bilinir) Daniel Webster'ı canlandıracaktı - bu rolü, yapım sırasında yaralanan Thomas Mitchell'den (bu filmde Diz Moore'u oynar) devraldı.
  28. Arthur, 1973 yılında, sızlandığını duyduğu istismara uğramış bir köpeği kurtarmak amacıyla komşusunun mülküne izinsiz girdiği için tutuklandı. Mahkum edildi, 75 dolar para cezasına çarptırıldı ve üç yıl denetimli serbestlik cezasına çarptırıldı. Mahkemeye o köpeği sevdiğini, köpeğin de onu sevdiğini ifade etti.
  29. Arthur'un, Mary Brian'a benzer şekilde algılanıp rol almaktan bıktığı için saçlarını sarıya boyadığı bildirildi. İki kadın oyuncu de aynı doğal saç rengine sahipti ve Arthur, Brian'ın gölgesinden çıkmak istiyordu.

Yapım Hikâyesi 17

  1. 1941'de Columbia, Louis Ullman ve Norman Houston tarafından dava edilmiş; ikisi de filmin kendi yazılı eserlerinden intihal edildiğini iddia etmiş. Senarist Lewis R. Foster, hikâyeyi özellikle Gary Cooper için yazdığını söylemiş; yönetmen Frank Capra ise Foster'ın hikâyesinin sadece özetini gördüğünü ve onu Mr. Deeds Goes to Town (1936) filminin devamı olarak kullanmayı düşündüğünü belirtmiş. Davayı Columbia kazanmış.
  2. Film, ABD Senatörü Burton K. Wheeler'ın kariyerinin ilk yıllarına gevşek bir şekilde dayanıyor. Wheeler, 1920'lerde genç bir senatörken Başkan Warren G. Harding yönetimindeki yolsuzlukla mücadele ettiği için haksız yere suçlanmış.
  3. AMPAS Kütüphanesi'ndeki MPAA/PCA koleksiyonundaki bilgilere göre, Ocak 1938'de hem Paramount hem de MGM, Lewis R. Foster'ın hikâyesinin kopyalarını onay için PCA'ya göndermiş. PCA Direktörü Joseph Breen, bir Paramount yetkilisine verdiği yanıtta, "Bu hikâyeye dayanan bir film yapımına girişmeden önce ciddi şekilde danışmanızı çok ciddi olarak tavsiye ederiz. Bize öyle geliyor ki bu, hem sinema endüstrisi hem de ülke geneli için dinamit yüklü olabilecek bir hikâye." demiş. Breen özellikle "hükümet sistemimizin genel olarak pek de olumlu olmayan bir şekilde tasvir edilmesine" itiraz etmiş, çünkü bu hem burada hem de özellikle yurt dışında demokratik yönetim biçimine gizli bir saldırı olarak görülebilirmiş. Breen, Columbia'yı filmde "Senato'nun, ülkenin çıkarları için uzun ve yorulmadan çalışan, dürüst ve saygın vatandaşlardan oluşan bir grup" olduğunun vurgulanması gerektiği konusunda uyarmış; "Senatör Joseph Paine" ve yandaşlarının aksine. Senaryo yeniden yazıldıktan sonra Breen, Will H. Hays'e bir mektup yazmış ve şöyle demiş: "Bu, onu gören herkese çok iyilik yapacak muhteşem bir hikâye ve bence bu tür bir hikâyenin şu anda yapılması özellikle isabetli. Senatör Jeff'in tüm zorluklarının içinden demokrasinin önemi ortaya çıkmış ve 'halkın, halk tarafından, halk için' bir hükümete sahip olduğumuzda bize miras kalan zengin ve şanlı miras muhteşem bir şekilde vurgulanmış."
  4. Bu film yüzünden Kongre'nin Hollywood'a karşı cezai yasalar çıkaracağı korkusuyla, film stüdyoları Columbia'ya filmi rafa kaldırması için 2 milyon dolar teklif etmiş (filmin maliyeti sadece 1,5 milyon dolarmış). Columbia yine de filmi gösterime sokmuş ve film 9 milyon dolar kazanmış.
  5. Filmin prömiyeri Washington DC'deki Constitution Hall'da National Press Club sponsorluğunda yapılmış; aralarında kongre üyeleri, Yüksek Mahkeme yargıçları ve kabine üyelerinin bulunduğu 4.000'den fazla kişi katılmış. Frank Capra, Montana Senatörü Burton Wheeler'ın yanına oturmuş. Washington siyasetinin olumsuz gösteriminden hoşlanmayan pek çok yetkiliden biri olan Wheeler, gösterinin ortasında sinirlenip salonu terk etmiş. Capra sonrasını "meslek hayatımın en kötü bozgunu" diye anlatmış.
  6. Film, Tom Laughlin tarafından gevşek bir şekilde Billy Jack Goes to Washington (1977) olarak yeniden çekildi. Yapımcılığını Frank Capra'nın oğlu Frank Capra Jr. üstlendi. Laughlin, James Stewart'a Senatör Paine rolünü teklif etti (yeniden çekimde rolün adı "Payne" olmuştu). Stewart reddedince rol E.G. Marshall'a verildi.
    Mr. Smith Goes to Washington (1939) setinde Jefferson Smith masa başında otururken çevresindeki kişilerle çekim yapılıyor.
    Mr. Smith Goes to Washington (1939): Jefferson Smith film setinde masa başındaGörsel: Wikimedia Commons · Columbia Pictures, Public domain
  7. Filmin yönetmeni başlangıçta Rouben Mamoulian olacakmış. Frank Capra bunu duyunca, senaryoyu beğenmediği için ilk başta reddettiği filmin yönetmenliğini yapmaya karar vermiş.
  8. Frank Capra bu filmi çekme nedenlerinden biri, bademcik ameliyatı sonrası komplikasyonlar yüzünden ölen bebeğinin acısını atlatmaya çalışmasıymış. Başta Chopin hakkında bir film yapmak istemiş, ama Columbia'nın patronu Harry Cohn çok pahalıya kaçacağı gerekçesiyle bunu reddetmiş. Capra ile Cohn bütçe konusunda sürekli didişirmiş; oysa Capra, Columbia'nın en başarılı yönetmeniymiş ve o sırada iki Oscar'ı varmış.
  9. Film Nazi Almanyası, Faşist İtalya ve Falanjist İspanya'da yasaklanmış. Frank Capra'ya göre, bazı Avrupa ülkelerinde film, resmi ideolojiye uydurulsun diye mesajını değiştirecek şekilde dublajlanmış. Sovyetler Birliği'nde ise film 8 Ekim 1947'de geniş gösterime girmiş.
  10. Frank Capra otobiyografisinde, filmin genel gösterime girmesinden sonra kendisinin ve Harry Cohn'un, ABD'nin Büyük Britanya Büyükelçisi Joseph P. Kennedy'den filmi Avrupa dağıtımından çekmesini isteyen bir telgraf aldıklarını belirtir. Kennedy şöyle yazmış: "Bay Capra'ya büyük saygı duyuyorum ...ancak onun bu güzel eseri, hükümetimizin suçlanmasını yabancı izleyiciler nezdinde daha da ağırlaştırıyor... Bu filmi yabancı ülkelerde göstermenin, dünya çapında Amerikan prestijine ölçülemez zarar vereceğini düşünüyorum. ...Amerika Birleşik Devletleri'nden gelen filmler, Amerikan yaşam tarzının yabancı kamuoyu üzerindeki en büyük etkisidir. Zamanlar tehlikeli, gelecek en iyi ihtimalle karanlık. Daha dikkatli olmalıyız." Cohn ve Frank Capra, Kennedy'ye Amerikan eleştirilerinden ve başyazılardan, hepsi filmi öven ve Demokrasinin filmde ortaya atılan bu tür sorulara dayanabileceğini, hatta bunları teşvik ettiğini belirten birçok kupür göndermiş.
  11. Washington basın mensupları filmdeki portrelerine çok içerlemiş. Bu yüzden başkentten gelen ilk eleştirilerin çoğu oldukça olumsuz olmuş. Başlıca itirazlarından biri, filmde herkesin çok fazla içki içiyor gibi gösterilmesiymiş.
  12. New York Times'a göre, 'Amerika İzcileri, Bay Capra'nın reform hareketinde herhangi bir rol almayı reddetmiş.' Bu yüzden Frank Capra, hayali Boy Rangers adını kullanmak zorunda kalmış.
  13. Senaryo başlangıçta Columbia tarafından Ralph Bellamy için satın alınmış ve yapımcılığını Harold Wilson'ın üstlenmesi planlanmış. Frank Capra yönetmen olunca, Mr. Deeds Goes to Town (1936) filminin devamı olarak düşünülen projenin adı "Mr. Deeds Goes to Washington" olmuş ve Gary Cooper'ın Longfellow Deeds rolüyle geri dönmesi planlanmış. Ancak Cooper müsait olmayınca James Stewart MGM'den ödünç alınmış. Capra, "Onun müthiş bir Mr. Smith olacağını biliyordum. Taşralı çocuk gibi görünüyordu, idealist. Rol ona çok yakındı." demiş.
  14. Yolsuzluk iddialarına öfkelenen Washington'daki etkili isimler tarafından sert bir şekilde yerilmiş, ama demokrasinin işlediğini gösterdiğinden korkan Avrupa'daki faşist devletler tarafından yasaklanmış.
  15. Frank Capra otobiyografisinde, filmin genel gösterime girmesinden sonra kendisi ve Harry Cohn'un, ABD'nin İngiltere Büyükelçisi Joseph P. Kennedy'den bir telgraf aldığını yazıyor. Kennedy, filmin 'Avrupa'daki Amerika itibarına' zarar vereceğini ve bu yüzden Avrupa dağıtımından çekilmesi gerektiğini düşünüyormuş. Buna karşılık, filmin olumlu eleştirilerini Kennedy'ye postalamışlar. Bu da Kennedy'yi konuyu daha fazla kurcalamamaya ikna etmiş, gerçi hâlâ şüpheleri varmış.
  16. Film, genel olarak, 1920'lerde birinci sınıf senatörü olarak Warren G. Harding'in başkanlık idaresindeki yolsuzlukla mücadele ederken haksız yere suçlanan ABD Senatörü Burton K. Wheeler'ın ilk kariyerine dayanıyor.
  17. Senatör Smith'in Senato Yasası'ndaki planı, bir Ulusal Erkek Kampı'nın kurulmasını öngörüyordu ve bu, o dönem için gerçekten alışılmadık bir öneriydi; ancak finansman planı başlı başına bir engel olabilirdi. Bunun nedeni, Kongre yetkisini düzenleyen yasaların tüm Gelir Tasarılarının Senato'da değil, Temsilciler Meclisi'nde başlamasını gerektirmesidir.

Kamera Arkası 11

  1. Jean Arthur'un sol profili en iyi tarafı sayılırmış, bu yüzden setler öyle inşa edilmiş ki oyuncu ne zaman sahneye girse hep o taraftan çekilmiş.
    Mr. Smith Goes to Washington filminden siyah beyaz bir sahnede Clarissa Saunders iç mekanda biriyle konuşuyor, arka planda bir kişi kapı yakınında duruyor.
    Mr. Smith Goes to Washington (1939): Clarissa Saunders bir odada konuşuyorGörsel: Wikimedia Commons · Trailer screenshot, Public domain
  2. James Stewart, filibuster sahnesi için sesini kısık hale getirmek amacıyla boğazını karbonatla kurutmuş. Ancak hem Frank Capra hem de Stewart röportajlarında boğazına düzenli olarak cıva klorür sürüldüğünü açıklamış.
    Mr. Smith Goes to Washington filminden bir sahnede gece arabada oturan Jefferson Smith ve Clarissa Saunders.
    Mr. Smith Goes to Washington (1939): Arabada Jefferson Smith ve Clarissa SaundersGörsel: Wikimedia Commons · Trailer screenshot, Public domain
  3. Frank Capra, Senato salonunda geçen sahnelerdeki pek çok gözlemcinin tepki çekimlerine de büyük ölçüde bel bağlamış. Bu çekimlerde doğal bir akış yakalamak istemiş ve bu yüzden alışılageldik tek kamera düzeni kullanılamamış. Capra, "Hâlâ orada olabilirdik" demiş. Teknik ekip, "tek bir büyük ekipman hamlesiyle yarım düzineye kadar ayrı sahneyi çekmemizi sağlayan çok kameralı, çok sesli bir çekim yöntemi geliştirmiş; böylece bir sonraki büyük hamleye kadar beklemek zorunda kalmıyorduk."
  4. Frank Capra ve Harry Cohn çekimlere başlamadan önce, tıpkı Senatör Smith gibi bir tur otobüsüne binip Washington DC'yi gezmişler. Capra oradayken, küçük bir çocuğun Lincoln Anıtı'ndaki Lincoln'ün sözlerini dedesine okuduğunu görmüş. Bu sahne, Senatör Smith'in (James Stewart) gezinti turu sırasında filmde kısa bir şekilde yakalanmış.
  5. James Stewart rolünden çok memnunmuş ve çekilen görüntüleri izlemeye başlamış; MGM'deki filmlerinde bunu pek yapmazmış. Frank Capra görüntüleri evindeki projeksiyon odasında gösterirmiş. Stewart şöyle demiş: "Capra'nın evine ilk uğradığımda bir saat kırk dakika kaldım. Her açıdan, sayısız çekim vardı. Kendini iyice garantiye almış. Her sahne, her açıdan. Neyse, sonuna kadar kalmadım. Ertesi akşam daha da uzun süreceği belliydi! Bir saat sonra Frank'e döndüm. Derin uykudaydı." Söylemeye gerek yok, Stewart kısa süre sonra günlük çekimlerden yine uzak durmaya başlamış.
  6. Frank Capra ve ekibi, arka plan görüntüleri çekmek ve Senato salonunu incelemek için Washington, DC'ye gitmiş. Salon, Columbia arazisinde tam ölçekli ve ayrıntılı bir şekilde kopyalanmış. Capra'nın Senato seti ve siyasi protokol danışmanı olan James D. Preston, eski bir Senato basın galerisi yöneticisiymiş.
  7. Frank Capra'nın Senato sahnelerini çekerken çözmesi gereken zorlu bir lojistik sorun varmış. Senato salonu, sanat yönetmeni Lionel Banks ve büyük bir zanaatkâr ekibi tarafından Columbia'nın platolarında birebir yeniden inşa edilmiş; set gerçekten de devasa bir salonmuş. Yüksek, dört tarafı kapalı bu setin içi yüzlerce insanla doluyormuş. Hikâyenin gerektirdiği aksiyon aynı anda üç katta geçiyormuş: Senato kürsüsü, Başkan Yardımcısı'nın oturduğu kürsü ve basın, sayfalar ve halkın bulunduğu localar. Capra otobiyografisinde durumu şöyle anlatmış: "Sadece tepesi açık, derin bir kuyunun üç katmanında yüzlerce sahneyi nasıl ışıklandırıp, çekip, kaydedeceğimiz, elektrikçilerin, kamera operatörlerinin ve ses teknisyenlerinin kabusu olan lojistik bir sorundu."
  8. Senato salonunun seti Columbia'da yeni inşa edilen iki bitişik platoda, 8 ve 9 numaralı platolarda kurulmuş. Set neredeyse ölçeğine uygun inşa edilmiş ve o dönemde Columbia'nın sesli platolarında kurulan en büyük set olmuş.
  9. Frank Capra, Senato sahnelerini çekerken göz korkutucu bir lojistik sorunla karşılaştı. Senato odası, Columbia sahnelerinde sanat yönetmeni Lionel Banks ve büyük bir zanaatkar ekibi tarafından aslına sadık kalınarak yeniden yaratılmıştı ve set tam da böyleydi: bir oda. Yüzlerce insanla dolu, uzun, dört kenarlı bir setti. Hikâye için gereken eylem de aynı anda üç düzeyde gerçekleşecek: Senato katı, Başkan Yardımcısının oturduğu kürsü ve basının, sayfaların ve kamuoyunun bulunduğu galeriler. Capra'nın otobiyografisinde belirttiği gibi, "Yalnızca tepesi açık olan derin bir kuyunun üç seviyesindeki yüzlerce sahnenin nasıl aydınlatılacağı, fotoğraflanacağı ve kaydedileceği, elektrikçilerin, kameramanların ve sesçilerin karşılaştığı lojistik kabuslardı."
  10. Jean Arthur, çekimler sırasında James Stewart ile anlaşamadı, bunun nedeni muhtemelen Bay Deeds Goes to Town (1936) filminde rol arkadaşı Gary Cooper'ın Bay Smith rolünü üstlenmesini istemesiydi. Arthur, Stewart'ın kendi iyiliği için kasıtlı olarak biraz fazla sevimli davrandığını ve Cooper'ın daha erkeksi olduğunu ve ekrandaki varlığının daha güçlü olduğunu düşünüyordu.
  11. Smith'in filibuster'ı sırasında çoğunlukla doğaçlama yapar ve tarihi belgelerden (Bağımsızlık Bildirgesi, Anayasa vb.) okur. Ancak bir sahnede (birbirine rakip gazetelerin montajının hemen ardından) Kral James İncil'i'nden, özellikle 1. Korintliler 13'teki 'aşk pasajı'nı okur.

Karakterler ve Oyuncular 7

  1. Jean Arthur çekimler sırasında James Stewart'la pek anlaşamamış; bunun nedeni belki de Mr. Deeds Goes to Town (1936) filmindeki rol arkadaşı Gary Cooper'ın Mr. Smith rolüne seçilmesini istemesiymiş. Arthur, Stewart'ın bilerek fazla sevimli davrandığını, Cooper'ın ise daha erkeksi ve daha güçlü bir ekran varlığı olduğunu düşünüyormuş.
    Mr. Smith Goes to Washington filminden bir karede Jefferson Smith ve Clarissa Saunders stüdyo ortamında yan yana poz veriyor.
    Mr. Smith Goes to Washington (1939): Jefferson Smith ve Clarissa Saunders stüdyodaGörsel: Wikimedia Commons · Columbia Pictures, Public domain
  2. H.B. Warner ve Pierre Watkin'in canlandırdığı karakterler, jenerikte sırasıyla Senato Çoğunluk Lideri ve Senato Azınlık Lideri olarak geçer. Senaryoda adları da vardır: Senatör Martin Agnew ve Senatör John Barnes. Parti aidiyetleri muhtemelen farklıdır ama hangisinin Demokrat hangisinin Cumhuriyetçi olduğu hiç belirtilmez.
  3. Harrison Paine karakterinin, o dönem Missouri'den genç senatör olan Harry S. Truman'a dayandığı söyleniyor. Truman o zamanlar, siyasi kariyerinin başlangıcında onu destekleyen siyasi makine yüzünden "Pendergast'ın senatörü" olarak tanınıyormuş. Paine ve Smith'in adı belirtilmeyen eyaletinin başkenti "Jackson City". Truman'ın eyaleti Missouri'nin başkenti ise Jefferson City.
  4. Harry Carey'in rolü jenerikte "Senato Başkanı" olarak geçiyor. Muhtemelen aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri Başkan Yardımcısı. Ancak o dönemlerde Başkan Yardımcısı görevdeyken ölürse, bir sonraki başkanlık seçimine kadar yerine kimse gelmezdi; bu yüzden Senato Başkanlığı görevi, Senato Geçici Başkanı olarak atanan bir senatöre geçerdi. Film, Senato Başkanı'nın hangisi olduğunu söylemiyor.
  5. Senatonun başkanı, yani Amerika Birleşik Devletleri başkan yardımcısı, filmde Harry Carey tarafından canlandırılıyor. Film Roosevelt'in ikinci başkanlık döneminde çekilmiş; o dönemde gerçek başkan yardımcısı ve Senato başkanı John Nance Garner'mış.
  6. James Stewart bu rolün hayatının fırsatı olduğunu ve onu Hollywood'un zirvesine taşıyabileceğini biliyormuş. Jean Arthur o günlerdeki ruh halini şöyle hatırlıyor: "O filmde çalışırken çok ciddiydi, sabah beşte kalkıp kendini stüdyoya sürerdi. Başına bir şey gelecek diye o kadar korkuyordu ki daha hızlı süremezdi."
  7. Edmund Mortimer başlangıçta Sen. Agnew rolü için seçilmişti ve stüdyo kayıtları/seçme listeleri bunu yansıtıyordu. Ancak Mortimer bitmiş filmden tamamen çıktı ve rol H.B. Warner'a gitti.

Göndermeler ve Referanslar 7

  1. Jefferson Smith Senato'ya katıldığında bir sayfa ona sırasının bir zamanlar Daniel Webster'a ait olduğunu söyler. Webster 1827-1850 arasında Senato'da görev yapmıştı ve o dönem Senato şimdi Eski Senato Salonu olarak bilinen yerde toplanıyordu (burası şimdi Capitol'de bir müze). Senato 1859'da şimdiki salonuna taşındıktan sonra orijinal mobilyalar buraya taşındı ve Webster'ın sırası hâlâ kullanılanlar arasında. Orijinal haliyle korunan bu sıra, Eski Senato Salonu'na yerleştirilen kopyalar için prototip olarak kullanıldı.
  2. Filmin başlarında Smith senatör olarak atandığında, neşeli bir kalabalık James Stewart için "Auld Lang Syne" şarkısını söyler. Aynı şarkı, It's a Wonderful Life (1946) filminin sonunda başka bir neşeli kalabalık tarafından yine onun için söylenir. [Not: İki filmden hiçbiri diğerine doğrudan gönderme yapmaz ve "Movie Connections" altında uygun bir kategori yoktur.]
  3. Senatör Smith bir sayfaya adını sorduğunda çocuk Richard Jones yanıtını veriyor; bu, çocuğun gerçek adıymış. Profesyonel hayatta Dickie Jones adını kullanan oyuncu, aynı dönemde Disney'in Pinocchio (1940) filminde Pinocchio'ya ses vermiş.
  4. Susan Paine'in ABD First Lady'si olacağını düşünen Saunders, "Susan Paine-in-the-neck'in yazdığı 'My Day'i okuduğunu hayal et" diye espri yapmış. Bu, 1935'ten 1962'ye kadar düzenli olarak sendikasyonlu bir köşe yazan ve "My Day" adlı köşesiyle tanınan dönemin First Lady'si Eleanor Roosevelt'e göndermeymiş.
  5. Senatodaki ilk gününde Jefferson Smith (James Stewart), Daniel Webster'ın eski sırasının kendisine tahsis edilmesiyle büyülenir. James Taylor rolüyle görünen Edward Arnold, iki yıl sonra All That Money Can Buy (şimdi daha çok The Devil and Daniel Webster (1941) olarak bilinir) filminde Daniel Webster'ı oynayacaktı. Bu rolü, yapım sırasında sakatlanan Thomas Mitchell'dan (bu filmde Diz Moore'u oynar) devralmıştı.
  6. Brooks Benedict, Mr. Smith Goes to Washington (1939) filminde Montaj bölümünde Askeri Subay'ı ve It's a Wonderful Life (1946) filminde Senato Katibi'ni oynadı.
  7. Susan Paine'in Amerika Birleşik Devletleri'nin First Lady'si olacağını düşünen Saunders, 'Bir Günüm'ü Susan Paine-in-the-neck'ten okumayı hayal edin' diye espri yaptı. Bu, 1935'ten 1962'ye kadar düzenli bir sendikasyon köşesi yazan dönemin First Lady'si Eleanor Roosevelt'e bir göndermeydi.

Derin Anlam 3

  1. Jefferson Smith (James Stewart) ile Senatör Joseph Harrison Paine'in (Claude Rains) hangi eyaletten geldiği filmde hiç söylenmez.
  2. Filmde ne Cumhuriyetçi ne de Demokrat partiden hiç bahsedilmiyor. Oysa film çekilip gösterime girdiği sırada Demokratlar Senato'da 69'a 23 çoğunluğa sahipmiş.
  3. Senatör Smith'in senato tasarısındaki plan, bir Ulusal Erkek Çocuk Kampı kurulmasını öngörüyordu. Bu, o gün için de herhangi bir gün için de sıra dışı bir öneriydi. Ancak finansman planı da başlı başına bir engel olabilirdi. Çünkü Kongre'nin yetkilerini düzenleyen yasalar, tüm gelir yasalarının Temsilciler Meclisi'nde başlaması gerektiğini, Senato'da başlayamayacağını söyler.

Kariyer ve Ödüller 4

  1. En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu dalında iki Oscar adaylığı kazanan ilk film. Claude Rains ve Harry Carey aday gösterilmiş. İkisi de ödülü Stagecoach (1939) filmindeki rolüyle aynı filmin oyuncusu Thomas Mitchell'a kaptırmış.
  2. Harry Carey'nin tek Oscar adaylığı bu filmdedir.
  3. 11 Akademi Ödülüne aday gösterilen ve En İyi Orijinal Hikaye dalında yalnızca bir ödül kazanan film, dokuz kategoride en az 10 ödül kaybeden ilk film oldu.
  4. Harrison Paine karakterinin, o dönemde Missouri'den genç bir senatör olan ve siyasi kariyerinin başlarında kendisini destekleyen siyasi makine nedeniyle 'Pendergast'ın senatörü' olarak bilinen Harry S. Truman'dan esinlenildiği bildiriliyor. Paine ve Smith'in ismi belirtilmeyen eyaletinin başkenti 'Jackson City'dir. Truman'ın eyaleti Missouri'nin başkenti ise Jefferson City'dir.

Hayat ve Aile 2

  1. Frank Capra'nın bu filmi yapmasının nedenlerinden biri, bademcik ameliyatı komplikasyonları nedeniyle ölen küçük oğlunun kaybının üstesinden gelmesine yardımcı olmaktı. Başlangıçta Capra, Frédéric Chopin hakkında bir film yapmak istedi, ancak Columbia başkanı Harry Cohn, bunun çok pahalı olacağı gerekçesiyle bunu reddetti. Capra, Columbia'nın en başarılı yönetmeni olmasına ve iki Oscar'a sahip olmasına rağmen, Capra ve Cohn bütçe konusunda sürekli kavga halindeydi.
  2. Film halka gösterilmeden önce, 16 Ekim 1939'da Washington DC'deki Constitution Hall'da Washington Press Club'ın davetiyle büyük bir gösterim yapıldı. 4.000'den fazla kişi katıldı; aralarında senatörler, kongre üyeleri, Yüksek Mahkeme yargıçları ve Georgetown seçkinlerinin çoğu vardı. Harry Cohn da oradaydı ve Frank Capra eşiyle birlikte, Montana Senatörü Burton K. Wheeler'ın ailesiyle oturdu (her ne kadar filmde Jefferson Smith'in eyaleti olarak Montana hiç belirtilmemiş olsa da). Bazı biyografi yazarları, Capra'nın kitabında ön izleme anlatısını 'abarttığını' ve yazdığı gibi bir çıkış seli olmadığını iddia etti. Ancak seyirci en iyi ihtimalle yüzeysel olarak kibardı ve sonraki günlerde ve haftalarda bazı kongre üyelerinden ve basın mensuplarından güçlü tepkiler geldi.
Ölçüm çerezi, kabul edene kadar yazılmaz. Ayrıntı gizlilik sayfasında.

Gelişmiş arama