Edgar Allan Poe hayranıydı (bu kadar muhafazakâr biri için şaşırtıcı) ve BBC radyosu için birkaç Poe hikâyesi kaydetti.
II. Dünya Savaşı sırasında Stewart, ABD Ordusu Hava Kuvvetleri'nde subay ve pilot olarak görev yaparken, birliğindeki çavuşlardan biri de ünlü aktör Walter Matthau'ydu. Bu tesadüf, iki efsanevi oyuncunun savaş sırasında aynı birimde yer aldığını gösteriyor. Matthau, daha sonraki yıllarda bu deneyimini sık sık anlatmıştır.
Film tarihçisi Scott Eyman'ın 2017'de yayınlanan 'Hank & Jim' adlı çift biyografisinde, bir aktörün yönetmen John Ford'a, Stewart ile birkaç kez çalışmasına rağmen onu hala tanımadığından şikayet ettiği anlatılır. Ford'un yanıtı ise şöyleydi: 'Sen Jimmy Stewart'ı tanımazsın. Jimmy Stewart seni tanır.' Bu söz, Stewart'ın insanlarla kurduğu derin ve içten ilişkileri özetleyen unutulmaz bir anekdottur.
Stewart bir keresinde, halkın en büyük eleştirmeni olduğunu ve performansını beğenmezlerse kendisinin de beğenmediğini söyledi. Bu söz, onun izleyiciye verdiği değeri ve mütevazı kişiliğini yansıtıyor. Stewart, her zaman seyircinin beklentilerini karşılamaya çalıştı.
James Stewart'ın ekrandaki sakin ve nazik kişiliğinin aksine, onu tanıyan birçok kişi onun aslında biraz çabuk sinirlenen biri olduğunu söylerdi. Bu çelişki, Stewart'ın oyunculuk yeteneğinin ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor; çünkü ekranda yarattığı karakterlerle gerçek kişiliği arasında belirgin bir fark vardı. Bu durum, onun profesyonelliğini ve rol yapma becerisini ortaya koyuyor.
Yapım Hikâyesi 5
Başlangıçta On Golden Pond (1981) filminde oynamayı düşünüyormuş, ama Jane Fonda hakları ondan önce satın almış.
Night Passage (1957) filminde oynamak istemiş çünkü akordeon çalma yeteneğini gösterme fırsatı bulacağını düşünmüş. Ancak tüm akordeon çalması profesyonel bir akordeoncu tarafından yeniden kaydedilmiş.
North by Northwest (1959) filmindeki Roger Thornhill rolünü çok istemiş ve bu rol için ilk düşünülen oyuncuymuş. Ama Vertigo (1958) gişede başarısız olunca yönetmen Alfred Hitchcock filmin gişe sıkıntısını Stewart'a yüklemiş, Stewart'ın artık seyirci çekemeyecek kadar yaşlı göründüğünü söylemiş ve rolü Cary Grant'e vermiş. Grant aslında Stewart'tan dört yaş büyükmüş. Daha önce yönetmenin favori iş ortaklarından biri olan Stewart'la bir daha hiç çalışmamışlar.
To Kill a Mockingbird (1962) filminde Atticus Finch rolü ona teklif edilmiş, ama kabul etmemiş.
Night Passage (1957) filminin çekimleri sırasında Anthony Mann ile araları bozulmuş ve Mann'ın yerine James Neilson getirilmiş. Bir yıl sonra Mann, birçok kişinin en iyi western'i saydığı ve tam Stewart'a uygun olduğu düşünülen Man of the West (1958) filmini çekmiş, ancak başrolde Gary Cooper varmış.
Kamera Arkası 9
O ve Richard Widmark ikisi de peruk takıyor ve işitme sorunu yaşıyordu. Two Rode Together (1961) filminin setinde yönetmen John Ford, iki yıldızın talimatlarını duyamamasına sinirlenerek şöyle haykırdı: "Bu lanet işte elli yıl, sonunda ne yapıyorum? İki sağır peruk yönetiyorum!"
Born to Dance (1936) filminde Cole Porter'ın "Easy to Love" şarkısını ilk kez söylemiş. Aslında dublajsız, ince tenor sesi o kadar da kötü değilmiş. Bu deneyim için sonradan şöyle demiş: "Şarkı o kadar büyük hit oldu ki, benim söylememin bile onu mahvedemeyeceğini düşündüler." Daha sonra The Philadelphia Story (1940) filmindeki Oscar kazanan performansının bir parçası olarak "Over the Rainbow"dan birkaç dize söylemiş.
Ağustos 1977'de The Big Sleep (1978) filmini çekerken, tekerlekli sandalyedeki zengin General Sternwood rolünde, gerçek yaşı olan 69'dan çok daha yaşlı görünüyormuş. Aslında işitme sorunu ve hafıza problemleri varmış, bu yüzden sürekli repliklerini karıştırıyormuş. Bu sağlık sorunlarının kısa süre sonra sinemadan emekli olmasına neden olduğu düşünülüyor, ancak modern filmlerin şiddet ve açık cinsel içeriğinden de rahatsızmış ve film işinde kendisi için bir gelecek görmüyormuş.
Bütün western filmlerinde aynı şapkayı takmış. John Ford, Two Rode Together (1961) setinde "Harika, şimdi şapka onayı olan oyuncularım var!" diye yakınmış.
The Shootist (1976) filminde bir cameo rolünü ancak John Wayne özellikle istediği için kabul etti. Filmdeki kısa süresi zorlu geçti. Devasa, içi boş ses sahnelerinin kötü akustiği işitme zorluklarını daha da artırdı ve çoğu zaman yalnız kaldı. O ve Wayne, aralarındaki ana sahnede repliklerini o kadar sık karıştırdılar ki yönetmen Don Siegel onları yeterince çaba göstermemekle suçladı. Wayne'in yanıtı, John Ford'un eski bir sözünün bir varyasyonuydu ve yönetmene "sahnenin daha iyi yapılmasını istiyorsanız, birkaç daha iyi oyuncu bulsanız iyi olur" dedi. Wayne daha sonra arkadaşlarına, Stewart'ın repliklerini bildiğini ama sıranın kendisine geldiğini belli eden replikleri duyamadığını, takılmalarının da bundan kaynaklandığını anlattı.
Caz ve blues piyano çalma yeteneğini Anatomy of a Murder (1959) filminde sergilemiş.
Stewart, tüm western filmlerinde aynı şapkayı giydi. Bu durum, yönetmen John Ford'un 'Two Rode Together' (1961) setinde esprili bir şekilde şikayet etmesine neden oldu: 'Harika, şimdi şapka onayı olan aktörlerim var!' Bu anekdot, Stewart'ın kendi tarzına olan bağlılığını ve setteki rahat tavrını gösteriyor.
Stewart ve Richard Widmark, ikisi de peruk takıyordu ve işitme sorunları yaşıyordu. 'Two Rode Together' (1961) setinde yönetmen John Ford, iki yıldızın talimatlarını duyamamasından dolayı büyük bir hayal kırıklığına uğradı ve 'Bu lanet olası işte elli yıl ve ne yapıyorum? İki sağır peruğu yönetiyorum!' diye bağırdı. Bu anekdot, setteki zorlukları ve Ford'un mizahi yaklaşımını gösteriyor.
James Stewart, Night Passage (1957) filminin çekimleri sırasında yönetmen Anthony Mann ile anlaşmazlık yaşadı ve bu durum Mann'ın yerine James Neilson'ın getirilmesiyle sonuçlandı. Bir yıl sonra Mann, birçok kişi tarafından tüm zamanların en büyük western'i olarak kabul edilen Man of the West (1958) filmini çekti; ancak başrolde Stewart yerine Gary Cooper vardı. Bu olay, Stewart'ın kariyerinde önemli bir dönüm noktası oldu ve Mann ile olan işbirliğinin sona ermesine neden oldu.
Karakterler ve Oyuncular 11
The Spirit of St. Louis (1957) filminde 25 yaşındaki Charles A. Lindbergh'i canlandırdığında 49 yaşındaydı. Yapımcılar onu fazla yaşlı bulsa da rolü aktif olarak istemişti. Bunu sadece Lindbergh'e çok hayran olduğu için yaptı.
Bir keresinde halkın en büyük eleştirmeni olduğunu söylemiş; onlar performansını beğenmezse kendisinin de beğenmediğini belirtmiş.
Film tarihçisi Scott Eyman, 2017'de Henry Fonda ve James Stewart'ın ortak biyografisi "Hank & Jim"de bir oyuncunun yönetmen John Ford'a, Stewart'la birkaç kez çalışmasına rağmen onu hâlâ tanımadığını söylediğini yazar. Ford şöyle yanıtlamış: "Jimmy Stewart'ı tanımaya başlamazsın. Jimmy Stewart seni tanımaya başlar."
Hollywood savaş filmlerinden hoşlanmazdı ve neredeyse hiçbirinin gerçekçi olmadığını söylerdi. Kariyeri boyunca sadece iki tanesinde başrol oynadı: Strategic Air Command (1955) ve The Mountain Road (1960).
En sevdiği filmler Western'larmış. Şöyle dermiş: "Çünkü onlar tarihimizin çok dramatik bir döneminin arka planında anlatılır" ve "insanlara bir umut duygusu verir, yaşamın olumlu bir ifadesidir".
Vertigo (1958) ve Bell, Book and Candle (1958) filmlerinde kendini yanlış rol seçimi yapmış olarak görüyordu ve bu roller için fazla yaşlı olduğu yönünde çok eleştiri almıştı.
Hayranları ve eleştirmenler ona her zaman "Jimmy" dese de, en ünlü rollerinin hiçbirinde "Jimmy Stewart" olarak anılmamış, her zaman "James" adını kullanmış ve aslında "Jimmy" diye çağrılmaktan nefret edermiş.
II. Dünya Savaşı'ndan döndükten sonra çektiği filmlerde aksanını bilerek abartmış. Çünkü birkaç yönetmen ona, özellikle televizyonun yükselişiyle birlikte filmlerini halka satabilmesi için bir persona yaratması gerektiğini söylemiş.
Harvey (1950) filminde Josephine Hull'un kardeşini oynamış ama gerçekte ondan 31 yaş küçükmüş.
Stewart, Alfred Hitchcock'un 'North by Northwest' (1959) filmindeki Roger Thornhill rolünü çok istiyordu ve aslında bu rol için ilk tercihti. Ancak 'Vertigo'nun (1958) gişede beklenen başarıyı yakalayamamasının ardından Hitchcock, bu başarısızlığı Stewart'ın yaşına bağladı ve rolü, aslında Stewart'tan dört yaş büyük olan Cary Grant'e verdi. Bu olay, Hitchcock ile Stewart arasındaki uzun süreli işbirliğinin sona ermesine neden oldu; ikili bir daha asla birlikte çalışmadı.
Stewart, 'The Spirit of St. Louis' (1957) filminde 25 yaşındaki Charles A. Lindbergh'i canlandırdığında 49 yaşındaydı. Yapımcılar onun bu rol için çok yaşlı olduğunu düşünüyordu, ancak Stewart, Lindbergh'e duyduğu hayranlık nedeniyle bu rolü aktif olarak istedi. Bu tutkusu, onun bir karaktere olan bağlılığını ve rolünü ne kadar ciddiye aldığını gösteriyor.
Göndermeler ve Referanslar 3
Goof Troop (1992) hayranları arasında yıllarca Stewart'ın son oyunculuk rolünün E=MC Goof (1992) bölümünde Red Crocker'ı seslendirmek olduğu söylentisi dolaşmış. Karakteri aslında Frank Welker seslendirmiş ve Stewart'ı taklit etmiş.
It's a Wonderful Life (1946) onun en ünlü (ve kariyerine meydan okuyan) birkaç filminden biridir. İşin garibi, yedi yıl önce Stewart benzer adlı bir filmde, It's a Wonderful World (1939) filminde başrol oynamıştı. Altı oyuncu da her iki filmde yer aldı.
1941'de The Philadelphia Story (1940) filmiyle aldığı Oscar'ın üzerindeki "Philadelphia" kelimesi yanlış yazılmıştı. Oscar, Jimmy'nin babasının Indiana, PA'daki Philadelphia Caddesi'nde bulunan hırdavat dükkânının vitrininde saklandı.
Kariyer ve Ödüller 19
1985'te Onursal Oscar'ını alırken şöyle demiş: "Aldığım en büyük ödül bu oldu; bunca yıl sonra unutulmadığımı bilmek." Seyirciler onu on dakika ayakta alkışlamış ve program uzamış. Törende bulunan Steven Spielberg, Stewart'a o kadar saygı duyuyormuş ki aynı odada bulunmaya bile kendini layık görmemiş.
Robert De Niro ve Harrison Ford ile birlikte IMDb'nin En İyi 250 Film listesinde sekiz filmi var.
Mimarlık bölümünden mezun olduktan sonra ailesine mimar olmaktan vazgeçtiğini ve Broadway'e gidip küçük bir rolde oynayacağını söylemiş. Ailesi de onu desteklemiş.
Boris Yeltsin Aralık 1991'de Rusya'da iktidarı ele geçirdikten sonra Stewart, It's a Wonderful Life (1946) filminin Rus televizyonunda gösterilmesi için ayarlamalar yapılmasında rol almış.
1983'te birçok eseri Brigham Young Üniversitesi'ne bağışlanmış, bunlar arasında It's a Wonderful Life (1946) filminin kişisel kopyası da varmış.
Princeton'da öğrenciyken Triangle Club'ın sahne prodüksiyonlarında oynamış. Bunların çoğunu geleceğin Hollywood senaristi ve yönetmeni Joshua Logan yapmış. 1931'deki son sınıfında "The Spanish Blades" adlı bir gösteride rol almış. Gösteriyi MGM'den William Grady Jr. adlı bir yetenek avcısı izlemiş. Yıllar sonra Grady, kadronun "rengarenk bir grup" olduğunu ve tüm amatörler gibi "aşırı yüz ifadesi ve jestlerle görünüşlerini abarttıklarını" yazmış. "Sondaki sıska adam hariç. 1,93 metreydi, hepsinin üzerine dikiliyordu ve son derece rahatsız görünüyordu. Diğerleri abartılı oynarken, zayıf olan doğal oynadı ve öne çıktı." Grady sahne arkasında kendini tanıtmış, sonra not defterine çocuğun "sevimli bir kişiliği" olduğunu ama stüdyonun "özellikle ilgilenmeyeceği" bir tip olduğunu yazmış. On sekiz yıl sonra Grady, Stewart'ın düğününde sağdıç olmuş.
Amerikan Film Enstitüsü'nün 'En Büyük 50 Sinema Efsanesi' listesinde 3. sırada yer almış.
8 Şubat 1960'ta Hollywood Walk of Fame'de 1708 Vine St. adresinde bir yıldız aldı.
Hava Kuvvetleri üniformasıyla, Gary Cooper'a Sergeant York (1941) filmiyle En İyi Erkek Oyuncu Oscar'ını takdim etti.
1961'de arkadaşı Gary Cooper'ın Onursal Oscar'ını (Yaşam Boyu Başarı) onun yerine almış, çünkü Cooper kanserden ölmek üzereymiş.
Başkan Harry S. Truman onun işlerine hayranmış ve bir oğlu olsaydı "tıpkı Jimmy Stewart gibi" olmasını isteyeceğini söylemiş.
En çok Anthony Mann ve Alfred Hitchcock filmlerindeki rolleriyle hatırlanır, ancak 1958'in sonunda her iki yönetmenle de tartışmış ve bir daha onların çektiği hiçbir filmde oynamamış.
1940'ta En İyi Erkek Oyuncu Oscar'ını kazandığında ödülü Indiana, PA'daki babasına göndermiş. Babası ödülü hırdavat dükkânına koymuş. Kupa 25 yıl orada kalmış.
Hiç oyunculuk dersi almamış. İnsanların bu zanaatı okumaktan çok, gerçekten çalışırken daha fazla şey öğrenebileceğini düşünürmüş.
Stewart, filmlerinin brüt hasılatından yüzde alan ilk yıldızlardan biriydi; hatta bazı kaynaklara göre bu uygulamayı başlatan ilk isimdi. Bu anlaşma, onun sadece oyunculuğuyla değil, aynı zamanda iş zekasıyla da tanınmasını sağladı. Bu sayede, filmlerin ticari başarısından doğrudan pay alarak Hollywood'un en zengin aktörlerinden biri oldu.
Stewart, radarın icadına katkılarından dolayı Nobel Ödülü kazanan İskoç fizikçi Robert Watson-Watt ile arkadaştı. Bu dostluk, Stewart'ın bilim ve teknolojiye olan ilgisini gösteriyor. Daha sonra, balistik erken uyarı sistemlerinde radar kullanımını anlatan bir Hava Kuvvetleri eğitim filmini seslendirdi.
Stewart, Hollywood savaş filmlerinden hoşlanmazdı çünkü bu filmlerin gerçeği yansıtmadığını düşünüyordu. Kariyeri boyunca sadece iki savaş filminde oynadı: 'Strategic Air Command' (1955) ve 'The Mountain Road' (1960). Bu seçimi, onun askeri deneyimine ve gerçekçiliğe verdiği öneme işaret ediyor.
Stewart, 'Born to Dance' (1936) filminde Cole Porter'ın 'Easy to Love' şarkısını seslendirdi. Dublajsız, ince tenor sesi aslında hiç de fena değildi. Daha sonra bu deneyim hakkında esprili bir şekilde, 'Şarkı o kadar büyük bir hit olmuştu ki, benim şarkı söylememin bile onu mahvedemeyeceğini hissettiler.' dedi. Ayrıca, 'The Philadelphia Story'deki (1940) Oscar kazanan performansının bir parçası olarak 'Over the Rainbow' şarkısından birkaç ölçü söyledi.
Princeton Üniversitesi'nde öğrenciyken, James Stewart, çoğu geleceğin Hollywood yazarı ve yönetmeni Joshua Logan tarafından sahnelenen Triangle Club yapımlarında rol aldı. 1931'deki son sınıfında, MGM için çalışan yetenek avcısı William Grady Jr.'ın tesadüfen izlediği "The Spanish Blades" adlı gösteride oynadı. Yıllar sonra Grady, kadroyu "karışık bir grup" olarak nitelendirdi ve amatörlerin tipik olarak abartılı yüz buruşturma ve jestler yaptığını, ancak "sondaki sıska adam"ın sessiz kaldığını yazdı. Bu gösteri, Stewart'ın sinema kariyerinin başlangıcında önemli bir adım oldu.
Hayat ve Aile 39
Bir keresinde Madrid Ritz'de kendisine oda verilmemiş; çünkü otelin aktörleri kabul etmeme politikası varmış. Stewart bu sorunu, o sırada aktif göreve çağrılmış bir askeri rezervist olduğunu, dolayısıyla teknik olarak aktör değil, ABD Hava Kuvvetleri'nde Tuğgeneral olduğunu söyleyerek çözmüş.
II. Dünya Savaşı'nda orduya katılan ilk film yıldızıydı ve Pearl Harbor bombalanmadan bir yıl önce askere yazıldı. Başlangıçta Hava Kuvvetleri'ne alınmadı çünkü gereken 148 pounddan beş pound eksikti, ancak asker alma görevlisini testi görmezden gelmeye ikna etti. Sonunda albay (faal görev) ve ardından ABD Hava Kuvvetleri Rezervi'nde tuğgeneral oldu; Hava Madalyası, Üstün Uçuş Haçı, Croix de Guerre (Fransa'dan) ve yedi savaş yıldızı kazandı. 1959'da Hava Kuvvetleri Rezervi'nde görev yaptı ve tuğgeneral olarak emekli oldu (Walter Matthau onun biriminde çavuştu).
Ekrandaki kişiliğinin tam aksine, onu tanıyanların çoğu biraz çabuk öfkelenen biri olduğunu söylermiş.
Eleştirmenlerin onu sürekli Henry Fonda'yla karşılaştırması, özellikle onun tek evliliğini Fonda'nın beş evliliğiyle kıyaslamaları bazen hoşuna gidermiş. Stewart, insanların 41 yaşında evlenmeden önce birçok oyuncuyla aşk dedikodusuna karıştığını unutmasına üzülürmüş.
En iyi arkadaşı büyük ihtimalle Henry Fonda'ydı; onunla oyunculuk kampında tanışmıştı. İlk zamanlar siyaset yüzünden yumruk yumruğa kavga etmişlerdi (Stewart çok muhafazakâr bir Cumhuriyetçi, Fonda ise çok liberal bir Demokrat'tı) ve kavgayı Fonda kazanmıştı, ama görünüşe göre bir daha siyaset konuşmadılar. Fonda Hollywood'a taşındığında Stewart'la birlikte yaşadı ve ikisi Hollywood'un en büyük çapkınları olarak ünlendi. Ancak her ikisi de evlenip düzenli bir hayata geçtikten sonra çocukları, çalışmadıkları zaman en sevdikleri aktivitenin sessizce birlikte maket uçak boyamak olduğunu fark etti.
Radarın icadına katkılarından dolayı Nobel Ödülü kazanan İskoç fizikçi Robert Watson-Watt ile arkadaştı. Daha sonra balistik erken uyarı sistemlerinde radar kullanımı üzerine bir Hava Kuvvetleri eğitim filmini anlattı.
Time dergisinin 31 Mart 1941 sayısına göre Stewart askere alınmış. Askerlik şubesine gitmeden önce özel bir uçakla Kaliforniya'ya uçmuş, ertesi gün bir sürü kadın hayranını atlatıp Los Angeles'ta bir tramvaya binmiş. Tramvay onu ve diğer asker adaylarını bir yıllık askerlik için teslim olacakları yere götürmüş. Time, maaşının ayda 6.000 dolardan 21 dolara düşeceğini yazmış.
1941'de askere alındıktan sonra menajerine ödeme yapmayı sürdürmüş, ama ayda 600 dolar yerine ona 2,10 dolarlık bir çek yazmış - aylık 21 dolarlık asker maaşının %10'u.
Babası Alexander Stewart, 28 Aralık 1961'de 89 yaşında mide kanserinden hayatını kaybetmiş.
1983'te cilt kanseri nedeniyle ameliyat olmuş.
"Jimmy" takma adını hiç sevmemiş ve hiç kullanmamış; profesyonel olarak "James", arkadaşları ve ailesi tarafından "Jim" olarak anılmayı tercih etmiş.
Burt Reynolds onun komşusu ve ömür boyu hayranıymış. 2010'da TC Palm'a verdiği röportajda Stewart'a ne kadar hayran olduğunu ve ona karşı her zaman nazik ve cömert davrandığını anlatmış. "Çok alçakgönüllü, çok harika" demiş Reynolds. "O bir aktörden fazlasıydı. Olmak isteyeceğiniz her insandı."
Ordu, onun aktif göreve konulamayacak kadar değerli olduğunu söylemiş ve propaganda filmlerinde yer almasını istemiş. Ama o bunu kabul etmemiş ve cephede olmakta ısrar etmiş.
Kızı Kelly Stewart Stanford Üniversitesi'nden mezun olmuş ve doktorasını Cambridge Üniversitesi'nde tamamlamış.
1966'da arkadaşı Ronald Reagan'ın Kaliforniya valiliği kampanyasını desteklemeyi neredeyse reddediyormuş, çünkü Reagan 1962'ye kadar Demokrat Parti üyesiymiş. 1976'da ise Stewart cumhurbaşkanlığı ön seçimlerinde Kaliforniya'da Reagan için yoğun kampanya yürütmüş, özellikle alışveriş merkezlerini ve havaalanlarını ziyaret etmiş.
Saçları II. Dünya Savaşı sırasında dökülmeye başlamış. 1950'lerin başında bütün film rolleri için peruk takıyormuş, ama halk içinde çoğu zaman takmazmış. Birçok film rolünde gri bir peruk takması kel olduğunu daha az belli ediyormuş.
II. Dünya Savaşı'nda madalyalı bir savaş kahramanı olmasına rağmen bu konuda konuşmayı reddetmiş. Bunda başkalarını öldürmenin ve arkadaşlarının ölümünü görmenin yarattığı travmanın payı varmış. Savaştan döndükten sonra seçtiği roller genellikle daha karanlıkmış; bazıları bunu savaşın onu sertleştirmesine bağlıyor. Tek istisna, ödüllü İngiliz belgesel dizisi 'The World at War' için verdiği röportaj olmuş; orada sadece "Filo Komutanı" olarak anılmayı istemiş.
II. Dünya Savaşı'na katılmak için gittiğinde babası ona bir mektup vermiş. Stewart bu mektubu savaş bitene kadar her gün cebinde taşımış.
Evliliği boyunca eşi Gloria Stewart'a sadık kaldı. Bu kulağa sıradan gelebilir ama Hollywood'da erkek yıldızların eşlerine bağlı kalması ender görülen bir şeydi. Gary Cooper, John Wayne ve arkadaşı Henry Fonda gibi pek çok meslektaşının bir dizi sadakatsizliği olmuştu.
1980'lerde eski filmlerin renklendirilmesine karşı en önde gelen eleştirmenlerden biri olmuş, hatta It's a Wonderful Life (1946) filminin "doğasının bozulması" dediği şey hakkında bir Kongre komitesinde ifade vermiş. Şöyle demiş: "Bu renk meraklısı insanlar seyirciyi bu kadar düşünüyorsa, milyonlarca dolarını yeni filmlere yatırsınlar ya da uygun görürlerse eski hikâyeleri yeniden çeksinler, ama bıraksınlar da büyük sinema sanatçılarımız ve filmlerimiz rahat etsin. Yaratıcı topluluktaki herkesi bu korkunç süreci engelleme çabalarımıza katılmaya çağırıyorum."
Vietnam Savaşı'nda şahindi; hatta Kuzey Vietnam'a karşı bir B52 bombardıman uçağında gözlemci olarak bir bombalama görevine bile katılmış.
2 Temmuz 1997'de, Robert Mitchum'un ölümünden sadece bir gün sonra vefat etmiş.
Şubat 1944'te Binbaşı Stewart İngiltere'de bir Hava Kuvvetleri üssündeydi. Bir öğleden sonra mürettebattan birinin barakasına girdi ve bir yığın halının kenarına iterek bir bira fıçısını ortaya çıkardı. Kendine bir bardak doldurup içti, kalitesini övdü ve kalkıp gitmek üzereydi. Kapıda döndü ve "Birkaç gün önce Subay Kulübü'nden bir bira fıçısı çalınmış dediler. Sizin bir bilginiz var mı?" diye sordu. Mürettebat hiçbir şey bilmediklerini söyledi. Stewart, "Öyle düşünmüştüm," dedi ve çıktı.
2 Temmuz 1997'deki ölümünün ardından küçük bir hayran ve hayran grubu Hollywood Walk of Fame'deki yıldızına birkaç eşya bıraktı. Bunlar arasında en dikkat çekeni, en sevilen filmlerinden Harvey (1950)'e saygı duruşu niteliğinde, oldukça uzun (ama 1,80 metre değil) tulum giymiş peluş bir tavşandı. Bu tavşanın geceleyin çalındığı söylenir.
1980'de düzensiz kalp atışı nedeniyle beş gün hastanede yatmış. Üç yıl sonra rahatsızlık tekrarlayınca Santa Monica'daki St. John's Hastanesi'ndeki doktorlar kalp pili takmış.
Hayranlarına karşı her zaman nazik olsa da özel hayatına çok düşkünmüş. Buna dair akılda kalan bir örnek şöyle: Bir grup turist ailesi onun çimlerine piknik kurmuş. Stewart evden çıkmış ve tek kelime etmeden fıskiyeleri açmış.
Stewart, II. Dünya Savaşı'nda orduya katılan ilk film yıldızıydı; Pearl Harbor saldırısından bir yıl önce, 1941'de askere yazıldı. Ancak Hava Kuvvetleri'ne kabul edilmesi kolay olmadı; gereken minimum kilonun beş kilo altında olduğu için başlangıçta reddedildi. Stewart, askere alma subayını testi görmezden gelmeye ikna ederek bu engeli aştı. Savaşta gösterdiği üstün başarılarla albaylığa, ardından da Hava Kuvvetleri Rezervi'nde tuğgeneralliğe yükseldi. Hava Madalyası, Seçkin Uçan Haç, Fransa'dan Croix de Guerre ve yedi savaş yıldızı dahil olmak üzere birçok madalya kazandı.
Princeton Üniversitesi'nden mimarlık bölümünden mezun olduktan sonra Stewart, ailesine mimar olmaktan vazgeçtiğini ve Broadway'de bir oyunda küçük bir rol aldığını açıkladı. Ailesi, onun bu kararını saygıyla karşıladı ve hayır duası verdi. Bu destek, Stewart'ın oyunculuk kariyerine adım atmasında önemli bir rol oynadı.
Stewart'ın en yakın arkadaşı, oyunculuk kampında tanıştığı Henry Fonda'ydı. İlk tanıştıklarında siyasi görüşleri yüzünden kavgaya tutuşmuşlar; Stewart muhafazakar bir Cumhuriyetçi, Fonda ise liberal bir Demokrattı. Kavganın galibi Fonda olmuş, ancak ikili bir daha siyaset konuşmamıştı. Fonda Hollywood'a taşındığında Stewart ile birlikte yaşadı ve ikisi, Hollywood'un en ünlü çapkınları olarak ün saldı. Ancak ikisi de evlenip yerleştikten sonra, çocuklarıyla vakit geçirmek en sevdikleri aktivite haline geldi.
Stewart'ın ikiz kızları Judy ve Kelly, 7 Mayıs 1951'de doğdu. Eşi Gloria, eski bir mankendi ve ilk evliliğinden olan iki oğlu Ronald ve Michael'ı da evliliğe getirmişti; Stewart onları evlat edindi. Aile, Hollywood'un göz önünde olmasına rağmen sakin ve özel bir yaşam sürdü. Ancak trajik bir olay, aileyi derinden sarstı: Ronald, 8 Haziran 1969'da Vietnam'da Deniz Piyadeleri subayı olarak görev yaparken hayatını kaybetti.
Boris Yeltsin'in Aralık 1991'de Rusya'da iktidarı ele geçirmesinin ardından Stewart, 'It's a Wonderful Life' (1946) filminin Rus televizyonunda gösterilmesi için çaba sarf etti. Bu girişim, filmin evrensel mesajının farklı kültürlere ulaşmasını sağladı. Stewart'ın bu çabası, onun sanatın birleştirici gücüne olan inancını gösteriyor.
Stewart, karısı Gloria'nın 16 Şubat 1994'teki ölümünden sonra derin bir yasa büründü ve bir daha hiçbir halka açık etkinliğe katılmama kararı aldı. Cenaze töreninden sonra zamanının çoğunu yatak odasında geçirdi, sadece kahyasının ısrarı üzerine yemek yemek için dışarı çıktı. Basında Alzheimer hastalığına yakalandığına dair haberler çıktı. 1995 Noel tatilinde, yemek alanına çıkan bir rampayı çıkamayarak düştü ve başını, kızı Judy'nin hediye ettiği tahta bir ördeğin gagasına çarptı. Bu kaza, onun sağlık durumunun ne kadar kırılgan olduğunu gösterdi.
Stewart, eleştirmenlerin onu sürekli Henry Fonda ile karşılaştırmasına, özellikle de onun tek evliliğini Fonda'nın beş evliliğiyle kıyaslamasına bazen gülüyordu. Ancak insanların, 41 yaşında evlenmeden önce birçok aktrisle romantik ilişki yaşadığını unutmasına üzülüyordu. Bu durum, onun özel hayatının basitçe yargılanmasına karşı duyduğu rahatsızlığı gösteriyor.
Başkan Harry S. Truman, Stewart'ın çalışmalarının büyük bir hayranıydı. Hatta bir oğlu olsaydı, onun 'tıpkı Jimmy Stewart gibi' olmasını isteyeceğini söylemişti. Bu yorum, Stewart'ın sadece bir aktör olarak değil, aynı zamanda bir insan olarak da ne kadar saygı duyulan biri olduğunu gösteriyor.
'Time' dergisinin 31 Mart 1941 tarihli sayısına göre, Stewart orduya alındı. Askere alınmadan önce özel bir uçakla Kaliforniya'ya uçtu ve ertesi gün, kendisini ve diğer askerleri bir yıllık ordu görevi için götürecek olan Los Angeles tramvayına binmek için büyük bir kadın hayran kalabalığının arasından geçti. Dergi, maaşının ayda 6.000 dolardan 21 dolara düşeceğini belirtti. Bu olay, onun savaş zamanındaki fedakarlığını ve halkın ilgisini gösteriyor.
MGM stüdyosu, Stewart'ın savaş hizmetine katılmasını engellemeye çalıştı çünkü onun için çok değerli bir yıldızdı. Ancak Stewart, vatanına olan görevini yerine getirmekte kararlıydı ve stüdyonun baskılarına rağmen orduya katıldı. Bu kararlılık, onun kişisel değerlerinin kariyerinden önce geldiğini gösteriyor.
Stewart, hayranları ve eleştirmenler tarafından her zaman 'Jimmy' olarak anılmasına rağmen, en ünlü rollerinin hiçbirinde 'Jimmy Stewart' olarak anılmadı; her zaman 'James' olarak geçti. Aslında 'Jimmy' olarak anılmaktan nefret ediyordu. Bu durum, onun kişisel tercihlerine ve özel hayatına verdiği önemin bir göstergesiydi.
James Stewart, en sevdiği film türünün Western'ler olduğunu söylemişti; çünkü ona göre bu filmler, "tarihimizin çok dramatik bir döneminin arka planında anlatılıyor" ve "insanlara umut duygusu, yaşamın olumlu bir ifadesini veriyor". Bu açıklama, onun sinemaya bakış açısını ve hikayelerin insanlar üzerindeki etkisine verdiği önemi gösteriyor. Stewart'ın kendi Western filmleri de bu anlayışın bir yansıması olarak kabul edilebilir.
James Stewart'ın babası Alexander Stewart, gönüllü bir itfaiyeciydi. Bu gönüllü hizmet, ailenin topluma hizmet etme geleneğini yansıtıyor ve Stewart'ın kendi vatanseverlik ve görev bilincinin şekillenmesinde etkili olmuş olabilir. Stewart'ın askeri kariyeri ve hayır işlerine katılımı, babasının bu değerlerini devam ettirdiğini gösteriyor.
