Onibaba'dan 19 İlginç Bilgi

Film boyunca görülen uzun otlar, Japonya'da susuki olarak bilinen miscanthus türüdür. Bu gümüşi otlar, filmin atmosferine ürkütücü bir doğallık katar.

Filmde kullanılan şeytan maskesi, William Friedkin'e ilham vererek The Exorcist (1973) filmindeki beyaz yüzlü iblisin bilinçaltı sahnelerinde benzer bir makyaj tasarımı kullanmasını sağladı.

Yönetmen Kaneto Shindō, filmden yaklaşık 14 yıl sonra başrol oyuncusu Nobuko Otowa ile evlendi. Bu evlilik, ikilinin uzun süreli sanatsal ortaklığını taçlandırdı.

Film, Chiba'daki Inba-Numa bölgesinde bulunan susuki otu tarlasında çekildi. Çekimler 30 Haziran 1964'te başladı ve doğal mekânın kasvetli güzelliği filme yansıdı.

Baş karakterlerin kullandığı uzun Japon mızrağına naginata denir. Bu geleneksel silah, filmin tarihsel dokusunu güçlendiren unsurlardan biridir.

Filmde görülen samuray zırhının göğüs plakalarına dou, dikdörtgen omuz korumalarına ise sode adı verilir. Birçok samurayın korunmak için taktığı yüz siperlerine veya maskelere mengu denir.

Kaneto Shindō bir röportajında, filmdeki seks sahnelerinin halkın dikkatini çekmek için kullanıldığını söyledi. Bu strateji, dönemin seyirci beklentilerine yönelik bilinçli bir tercihti.

Filmdeki karakterlerin giydiği düz sandaletlere zori adı verilir.

Willem Dafoe'nun en sevdiği filmlerden biri. Bir dönem filmin haklarını satın alıp yeniden çevrimini yapmayı planlasa da, hikâyeyi kaynağa saygılı kalarak günümüz seyircisine uyarlamanın zorluğu nedeniyle bu fikirden vazgeçti.

Hikâye, Shin Budizmi'ne ait 'yome-odoshi-no men' (gelin korkutan maske) veya 'niku-zuki-no-men' (ete yapışık maske) adlarıyla bilinen bir meselden esinlenmiştir.

1965'te İngiltere'de BBFC tarafından sertifika verilmeyen film, 1968'de yeniden değerlendirilerek bazı kesintilerle X sınıflandırmasıyla onaylandı.

Bu film, Criterion Collection'ın 226 numaralı eseridir.

Steven Schneider'ın derlediği 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' listesinde yer almaktadır.

Letterboxd'ın En İyi 250 Korku Filmi arasında kendine yer bulmuştur.

Fransa'da 1966 yılında Grand Prix Inter-Clubs du Cinéma ödülünü kazanmıştır.

Michael Boye Andersen'in en sevdiği filmlerden biridir.

Onibaba, kelime anlamıyla 'şeytan karısı' veya 'yaşlı şeytan kadın' demektir. Bu isim, filmin karanlık ve doğaüstü atmosferini yansıtır. Hikâyenin merkezindeki yaşlı kadının dönüşümüne ve içindeki kötülüğe gönderme yapar.

Film, 1336'daki Minatogawa Muharebesi'nin hemen sonrasında, Nanboku-cho döneminin başlangıcında geçer. Bu dönem, 1336'dan 1392'ye kadar süren ve iki rakip imparatorluk soyunun taht kavgasına tutuştuğu 50 yıllık bir iç savaştır. Hachi karakterinin bahsettiği General Ashikaga Takauji, tarihte 1330'larda iktidara yükselmiş ve Kuzey sarayını kontrol eden şogunluğun temellerini atmıştır. Filmde askerler, sayıca üstün Ashikaga güçleri tarafından kuşatılıp yok edilen İmparator Go-Daigo'ya sadık kuvvetlerin bozgunundan kaçarken pusuya düşer; bu savaşta yenilen General Kusunoki Masashige, ölüm karşısındaki cesaretiyle kahramanlaşmıştır.

Onibaba, 'dönem draması' anlamına gelen jidai-geki türünün bir parçasıdır. Bu tür, genellikle Japonya'nın feodal geçmişini, samurayları ve tarihsel olayları konu alır. Film, türün tipik kılıç dövüşü sahnelerinden uzaklaşarak, savaşın gölgesinde hayatta kalma mücadelesi veren sıradan insanların hikâyesine odaklanır.