Rebecca'dan 102 İlginç Bilgi

Bayan Danvers film boyunca neredeyse hiç yürürken görülmez; adeta süzülür. Alfred Hitchcock, onu yalnızca Joan Fontaine'in canlandırdığı karakterin endişeli bakış açısından göstermek istedi. Bu tercih, Bayan Danvers'ın her an beklenmedik şekilde ortaya çıkabileceği korkusunu pekiştirir.

Filmin sonlarına doğru Jack Favell (George Sanders) bir telefon kulübesinden arama yaptıktan hemen sonra, arka planda Hitchcock'u görmek mümkün. Aslında sahne bu şekilde oynanmaz; Sanders bir polisle park meselesini tartışırken Hitchcock hızla kadrajdan geçer. Hitchcock'u yakalamak için dikkatli olmak gerekir, çünkü Sanders yakın planda telefonla konuşurken görülür.

Alfred Hitchcock ve görüntü yönetmeni George Barnes, 'derin odaklı fotoğraf' tekniğini kullandı. Bu teknik, Yurttaş Kane (1941) öncesinde çok az filmde denenmişti. Hitchcock daha önce Downhill (1927) filminde de bu yönteme başvurmuştu.

Yapımı yavaşlatan bir diğer etken, Hitchcock'un ekip ışıkları kurarken prova yapmayı reddetmesiydi. Gürültünün dikkatini dağıttığını söyleyen yönetmen, Hollywood'da standart olan bu uygulamaya karşı çıktı.

Açılış sahnesi için Manderley'in yarı ölçekli bir maketi ayrı bir ses sahnesinde inşa edildi. Kamera, ay ışığında harabeye dönmüş malikanenin yolunda ilerlerken bu maket kullanıldı.

Hitchcock, kamerada kurgu alışkanlığı yüzünden yapımcı David O. Selznick ile sık sık çatıştı. Selznick'e her plandan birden fazla tam çekim vermek yerine, Hitchcock kurguyu çekimden önce kafasında bitirir ve yalnızca kullanacağı kadarını filme alırdı.

Yapımcı David O. Selznick, Manderley'i temsil edecek uygun bir mekan bulmak için Amerika'nın büyük bölümünü, özellikle New England'ı taradı ancak başarılı olamadı. Bunun üzerine gerçek mekan yerine minyatür bir maket kullanmak zorunda kaldı.

Sanat yönetmeni olarak sinemaya başlayan Hitchcock, tasarruf için minyatür kullanımına hakimdi. Yine de yapımcı Selznick'i bu yöntemin ucuz görünmeyeceğine ikna etmesi gerekti.

Romanın karanlık atmosferini korumak isteyen Hitchcock, filmin siyah beyaz çekilmesi konusunda ısrar etti. Renkli çekim, dönemin teknik imkanlarıyla bile mümkün olsa da yönetmen atmosferin bozulacağını düşündü.

Rebecca'nın adı her geçtiğinde –özellikle 33., 44., 48., 49. ve 123. dakikalarda– film müziğinde Hammond Novachord'un kısa, uhrevi tınısı duyulur. İlk ticari polifonik sentezleyici olan bu enstrüman, modern synthesizer'ların atası sayılır ve kendine özgü sesiyle sonraki bilimkurgu ve gerilim filmlerinin vazgeçilmezi olmuştur.

Yapımcı Selznick, yanan Manderley'in dumanlarından dev bir 'R' harfi oluşmasını istedi. Hitchcock bu fikri fazla gösterişli bularak, Selznick Rüzgar Gibi Geçti (1939) ile meşgulken dumanlı R'yi, üzerinde monogram bulunan bir iç çamaşırı kutusunun yanışıyla değiştirdi. Ayrıca filmi kamerada kurgulayarak Selznick'in yeniden kurgu yapma şansını elinden aldı.

David O. Selznick, film müziği için Franz Waxman'ı MGM'den ödünç aldı ve besteciyi final kurgusu yerine senaryo ve kaba kurgu üzerinden çalışmaya zorladı. Daha sonra sorun çıkınca Selznick, Waxman'ın müziğinin yetersiz kaldığı yerlere Max Steiner'ın Bir Yıldız Doğuyor (1937) filmindeki müziklerinden parçalar ekletti. Bu durum Selznick ile her iki besteci arasında gerginliğe yol açtı.

Manderley'in tavanlar ve avizeler dahil birçok mimari detayı, Al Simpson'ın çizimlerinden matte painting tekniğiyle eklendi. Aynı yöntem, doruk noktasındaki yangın sahnelerindeki bazı alevler için de kullanıldı.

David O. Selznick, ilk çekimde yeterince net bulmadığı yangın sahnesinin tekrarlarını bizzat denetledi. Baş karakterin 'R' monogramını saran alevlerin son çekimi, Bayan Danvers'ın yerleştireceği özeni yansıtmadığı ve alevler yeterince hızlı yükselmediği için yeniden çekildi.

Manderley'in bazı dış mekan çekimleri Kaliforniya Del Monte'de, sahil sahneleri ise Santa Catalina Adası'nda gerçekleştirildi.

Maxim de Winter'ın müstakbel ikinci eşiyle ilk karşılaşmasının ikinci ünite çekimleri, Riviera'yı temsilen Kaliforniya Carmel kıyılarında dublörlerle yapıldı.

Rebecca'nın gardırobunda görünmesi için New York'taki Jaeckel's mağazasından 25.000 dolar değerinde bir chinchilla kürk ödünç alındı. Filmde kimse bu kürkü giymez; Bayan Danvers'ın ikinci Bayan de Winter'a gösterdiği eşyalardan biridir.

Bir sahnede Rebecca'nın adres defteri görülür. Defterin kapağındaki el yazısı, David O. Selznick'in eşi Irene Mayer Selznick'e aittir.

Rebecca'nın el yazısı Helen Amigo tarafından yazıldı.

Manderley'in minyatür maketi yaklaşık 15 metre genişliğinde ve en yüksek noktasında 6 metre boyundaydı; Selznick arazisinde kendi ses sahnesini kaplıyordu. Final sahnesindeki yanma dahil, daha gerçekçi görünmesi için yüksek hızlı kameralar kullanıldı.

Hitchcock aslında filmin görüntü yönetmenliğini Gregg Toland'ın yapmasını istemişti ancak Toland müsait değildi. Bunun üzerine Toland'ın akıl hocası ve en büyük etkilendiği isim olan George Barnes'ı seçti; Barnes bu filmle Oscar kazandı. Hitchcock, Barnes'ı Öldüren Aşk (1945) filminde de çalıştırdı; 1948'de ölen Toland ile hiç film yapamadı.

Film için 40 set inşa edildi; bunların 25'i Manderley'in çeşitli bölümlerini tasvir ediyordu.

Filmin görüntü yönetmeni olarak önce Harry Stradling Sr. düşünülmüştü. Ancak Stradling, Intermezzo (1939) filminin çekimleri sırasında David O. Selznick tarafından kovulduğu için onunla tekrar çalışmayı reddetti.

Alfred Hitchcock'un talimatıyla Judith Anderson, Mrs. Danvers rolünde neredeyse hiç göz kırpmaz; bu, karakterin ürkütücü soğukkanlılığını perçinleyen bir detaydır.

Mrs. de Winter rolü için yirmiden fazla aktris deneme çekimine girdi; sonunda rolü yeni yetenek Joan Fontaine kazandı. O dönem Laurence Olivier ile birlikte olan Vivien Leigh de adaylar arasındaydı.

Laurence Olivier, sevgilisi Vivien Leigh'in başrolü kapmasını istediği için Joan Fontaine'e kötü davrandı. Bu durum Fontaine'i sarstı ve Hitchcock, sette herkesin ondan nefret ettiğini söyleyerek bu gerginliği performansına yansıtmasını sağladı.

Yapımcı David O. Selznick başrol için Olivia de Havilland'ı istese de, oyuncunun başka bir filmle anlaşması olması, Warner Bros.'un onu kiralamaya yanaşmaması ve kardeşi Joan Fontaine'in de aday gösterilmesi gibi aşılmaz engellerle karşılaştı. Selznick, Loretta Young ve Vivien Leigh'i de düşündü ancak onları yanlış 'tip' olarak değerlendirip sonunda Fontaine'de karar kıldı.

Hitchcock, Joan Fontaine'i ancak The Women (1939) filmindeki uysal eş performansını izledikten sonra deneme çekimine çağırmayı kabul etti.

Selznick, iki başrol oyuncusunun performansından endişeliydi; Hitchcock'tan Olivier'nin tepkilerini hızlandırmasını, repliklerini ise yavaşlatmasını istedi. Fontaine içinse daha abartılı bir oyunculuk talep ederek Hitchcock'u 'biraz daha Yidiş Sanat Tiyatrosu' tarzına yönlendirdi.

Maxim de Winter rolüne ilk olarak Ronald Colman seçilmişti, ancak ana karakterin cinayetten paçayı kurtarmasıyla ilgili yapım kodu sorunları nedeniyle projeden çekildi.

Hitchcock'un Maxim de Winter için düşündüğü isimlerden biri Robert Donat'tı; Melvyn Douglas, Leslie Howard ve Walter Pidgeon da gündeme geldi ancak Selznick tarafından reddedildi. David Niven rol için fazla genç bulunurken, William Powell'ın kiralama ücreti MGM tarafından yükseltilince vazgeçildi.

Kadroda üç Oscar ödüllü isim yer alır: Laurence Olivier, Joan Fontaine ve George Sanders; ayrıca Judith Anderson, Alfred Hitchcock ve Gladys Cooper da Oscar adaylığı bulunan isimlerdi.

Anne Baxter, Hitchcock'un başrol için deneme çekimi yaptığı aktrislerdendi; yönetmen daha sonra onu gönülsüzce I Confess (1953) filminde kullandı.

Laurence Olivier, Vivien Leigh'in Mrs. de Winter olması için Hitchcock ve Selznick'i ikna edemese de, Leigh 1950'deki bir Amerikan radyo uyarlamasında bu rolü seslendirdi; Olivier de Maxim rolünü tekrarladı.

Selznick, ikinci Mrs. de Winter için Nova Pilbeam'ı şiddetle önerse de, Hitchcock bu tercihi veto etti.

Judith Anderson, bu filmdeki performansıyla Oscar'a aday gösterildi ve bu onun tek adaylığı oldu.

Flora Robson, Mrs. Danvers rolünü geri çevirdi.

Selznick'in Maxim de Winter için ilk tercihi Ronald Colman'dı; o reddedince Leslie Howard, Melvyn Douglas ve William Powell düşünüldü, sonunda Laurence Olivier'de karar kılındı. Olivier, eşi Vivien Leigh'i ikinci Mrs. de Winter olarak istese de, deneme çekimleri onun çekingen rol için uygun olmadığını gösterdi. Hitchcock Margaret Sullavan'ı tercih ederken, diğerleri Anne Baxter'ı önerdi; ancak Baxter'ın o dönem 16 yaşında olması ve gençlik dolgunluğu kamera önünde sorun yarattı. Selznick'in ısrarıyla rol Joan Fontaine'e gitti. Hitchcock, Judith Anderson'ın canlandırdığı ürkütücü Mrs. Danvers'ın asla bir odaya girerken görünmemesini, onun yerine bir anda siyahlar içinde belirmesini sağladı. İkinci Mrs. de Winter film boyunca isimsiz kalır. Olivier ve Fontaine'in anlaşamadığı söylenir; muhtemelen Olivier, Vivien'in rol için reddedilmesine içerlemişti. En büyük değişiklik Maxim'in karakterinde yapıldı; kitapta açıkça bir katilken, filmde daha belirsiz bir portre çizildi.

Maureen O'Hara, otobiyografisinde başrol için ilk tercihin kendisi olduğunu iddia etti.

Vivien Leigh bu filmde oynayamasa da, aynı dönemde Gone with the Wind (1939) ile yıldızını parlattı. Joan Fontaine bu filmde rol alırken, kardeşi Olivia de Havilland diğer yapımda yer aldı.

Judith Anderson, Mrs. Danvers'ı Rebecca'ya cinsel çekim duyan biri olarak oynamadığını, 'o zamanlar böyle şeyleri düşünmezdik' diyerek reddetti.

Joan Fontaine ve George Sanders daha sonra Ivanhoe (1952) filminde birlikte rol aldı.

Alfred Hitchcock, deneyimsiz Florence Bates'i Mrs. van Hopper rolünde oynattığı için sonradan pişman oldu; Bates her sahnede sürekli tekrar çekim gerektiriyordu.

Laurence Olivier, George Sanders ve Gladys Cooper, En İyi Film Oscar'ı kazanan başka yapımlarda da yer aldı: Olivier Hamlet (1948) ile, Sanders All About Eve (1950) ile, Cooper ise My Fair Lady (1964) ile.

Maxim de Winter'ı canlandıran Laurence Olivier, filmin uyarlandığı romanın yazarı Daphne Du Maurier'den yalnızca dokuz gün daha gençti.

Joan Fontaine, kadın başrolü çekimlerin başlamasına yalnızca iki hafta kala kaptı.

Maxim de Winter rolü için Ronald Colman, Melvyn Douglas, Walter Pidgeon, Leslie Howard ve William Powell'ın hepsi düşünülen isimler arasındaydı.

David O. Selznick başlangıçta Maxim de Winter için Robert Donat'ı istedi, ancak Donat o dönem İngiltere'den ayrılmaya istekli değildi.

Mrs. Danvers rolü için düşünülen diğer aktrisler arasında Elsa Lanchester ve Alla Nazimova da vardı.

Mrs. van Hopper rolü için Lucile Watson, Laura Hope Crews, Mary Boland, Alice Brady ve Cora Witherspoon gibi isimler değerlendirildi.

Flora Robson, Elsa Lanchester ve Alla Nazimova, Mrs. Danvers rolü için adı geçen oyunculardı.

Alfred Hitchcock, kariyerinde ilk ve son kez senaryo sürecinden dışlandı. Buna karşılık olarak yapımcı David O. Selznick'i kendi setine sokmadı.

Filmde Maxim, Rebecca'yı kazara öldürürken romanda bu cinayet kasıtlıdır. Değişiklik, Hays Ofisi sansürcülerinin zorunlu kıldığı bir düzenlemeydi.

Çekimler, İngiltere'nin İkinci Dünya Savaşı'na girmesinden beş gün sonra başladı. Bu durum, Hitchcock ve çoğunluğu İngiliz olan oyuncu kadrosu için büyük sıkıntı yarattı.

Hitchcock'un Hollywood'da çektiği ilk filmdir ve En İyi Film Oscar'ını kazanan tek eseridir. Ancak En İyi Yönetmen ödülü o yıl Gazap Üzümleri ile John Ford'a gitti.

Yapımcı Selznick, romanın haklarını Carole Lombard için 50.000 dolara satın aldı; başrol erkeği olarak Ronald Colman'ı düşünüyordu. Colman rolü reddedince ikinci tercihler Laurence Olivier ve William Powell oldu; Olivier, Powell'dan 100.000 dolar daha az ücret istediği için seçildi.

Selznick, Hitchcock'un yöntemlerinden o kadar afalladı ki kendi kararlarını sorgulamaya başladı. Eşi Irene'i stüdyoya çağırıp çekilen görüntüleri izletti ve prodüksiyonu iptal etmesi gerekip gerekmediğini sordu; Irene filmi çok beğendiğini söyleyerek onu rahatlattı.

Hitchcock'un mükemmeliyetçiliği prodüksiyonu baştan yavaşlattı. İlk iki hafta içinde çekimler planlananın beş gün gerisine düştü.

Bu film, Hitchcock ile yapımcı Selznick'in ilk ortak çalışmasıydı. Hitchcock, senaryo aşamasında Robert E. Sherwood ve asistanı Joan Harrison ile çalıştı ancak Selznick'in aşırı kontrolcü üretim tarzından çekimlerin başından itibaren rahatsızdı.

Film, 2018'de 'kültürel, tarihi veya estetik açıdan önemli' olduğu gerekçesiyle Kongre Kütüphanesi Ulusal Film Arşivi'ne seçildi.

Selznick romana sadık kalınmasını istese de Hitchcock gizemi ve gerilimi artırmak için değişiklikler yaptı. Romanda yaşlı bir figür olan Bayan Danvers, filmde gençleştirildi ve kötülüğün kaynağı Rebecca olarak gösterildi. Ayrıca eve giriş sahnesine yağmur eklendi, Londra yolculuğuna ikinci Bayan de Winter yerine Frank Crawley katıldı ve finalde Manderley ile birlikte Bayan Danvers'ın da yok olduğu netleştirildi.

Orijinal senaryoda kadın kahramanın adı, yazar Daphne Du Maurier'den esinle 'Daphne' olarak belirlenmişti. Selznick buna itiraz edince isim kullanılmadı.

Film tamamlandıktan sonra bir ay rafta bekledi; çünkü Selznick, Rüzgar Gibi Geçti'nin galasıyla meşguldü ve son kurguya zaman ayıramadı.

1940 yılının ABD'de en çok hasılat yapan filmi oldu.

Filmin nihai maliyeti 1.285.000 dolara ulaştı ve bütçeyi yaklaşık 335.000 dolar aştı.

Hitchcock, romandan farklı olarak Maxim ile ikinci Bayan de Winter'ın balayı günlerini izlediği film projektörü sahnesini ekledi.

1944'te Edwina Levin MacDonald, Selznick, Du Maurier, United Artists ve Doubleday'e intihal davası açtı. Filmin kendi romanı 'Blind Windows'a dayandığını iddia etti ancak dava başarısız oldu.

Bu, Hitchcock'un bir Daphne Du Maurier romanından uyarladığı ikinci filmdi; ilki Jamaica Hanı (1939) idi.

Romanda ikinci Bayan de Winter soruşturma sırasında bayılır ve Frank Crawley onu Manderley'e götürür. Hitchcock ise gerilimi artırmak için Jack Favell'in soruşturma arasında çiftle buluşmasını sağladı.

Hitchcock bu filmi birkaç yıl önce yapmak istemiş ancak romanın haklarını satın alacak parayı bulamamıştı.

Lux Radyo Tiyatrosu 1950'de filmi 60 dakikalık bir radyo oyunu olarak uyarladı; başrolde Laurence Olivier ve eşi Vivien Leigh vardı. Yapım, Hays Ofisi kuralı gereği Rebecca'nın kazara ölmesini işledi.

Ana çekimler, planlanan 36 günlük sürenin 27 gün gerisinde tamamlandı. Gecikmenin üç günü Joan Fontaine'in grip olmasından, üç günü ise set işçilerinin ani grevinden kaynaklandı.

Aralık 1939'da San Bernardino'da yapılan kaba kurgu ön gösteriminde seyirci filmin adını görünce alkışladı ve bütüne coşkuyla tepki verdi.

Film 11 Oscar adaylığı aldı ve 2 ödül kazandı.

The Screen Guild Theater 1943'te filmi 30 dakikalık bir radyo uyarlaması olarak yayınladı; Joan Fontaine rolünü tekrarladı.

Amerikan Film Enstitüsü'nün 1998'de belirlediği 'En İyi 100 Amerikan Filmi' aday listesinde yer aldı.

Filmin uyarlaması, Hitchcock, Alma Reville ve Michael Hogan tarafından yazılan tretmana dayanarak Philip MacDonald ve Hogan tarafından yapıldı.

Rotten Tomatoes'da 95 eleştirmen yorumuyla %100 tazelik oranına sahiptir.

Film, Criterion Collection'ın 135 numaralı üyesidir.

Steven Schneider'ın editörlüğünü yaptığı 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' kitabına dahil edildi.

Film, ulusal televizyonda ilk kez, yerel kanallarda yayınlanmasından yıllar sonra gösterildi.

Romanı uyarlayacak yazar bulamayan Selznick, Hitchcock'tan bir ön taslak istedi. Hitchcock'un hazırladığı 45 sayfalık not, kitabın tüm inceliklerini yansıtmadığı gerekçesiyle reddedildi.

Daphne Du Maurier, senaryoyu yazma fırsatını geri çevirdi.

Du Maurier, bu filmi romanlarının en iyi uyarlaması olarak değerlendirdi.

Filmin İngiliz televizyonundaki sayısız gösteriminden ilki, 1961 Noel günü akşamı yapıldı.

11 Akademi Ödülü adaylığıyla 1940'ın en çok aday gösterilen filmi oldu.

Selznick, romanın haklarını 50.000 dolara satın aldı; bu, Margaret Mitchell'in 'Rüzgar Gibi Geçti' romanına ödediği miktarla aynıydı.

Selznick ve Hitchcock ilk kez bir araya geldiklerinde, üzerinde çalışmayı düşündükleri projelerden biri Titanik hakkındaydı.

Film, ilk Berlin Uluslararası Film Festivali'nin açılış filmiydi.

Bu film, Selznick'e Rüzgar Gibi Geçti'nin ardından üst üste ikinci En İyi Film Oscar'ını kazandırdı.

Bu filmin İspanya'daki başarısı sayesinde, Joan Fontaine'in giydiği özel hırkalar 'rebeca' olarak anılmaya başlandı. Günümüzde İspanyolcada bu giysi türü hâlâ aynı kelimeyle ifade ediliyor.

Tıpkı romanda olduğu gibi, filmde de ikinci Bayan de Winter'ın adı hiç geçmez. Karakter, yalnızca 'ben' ya da 'Bayan de Winter' olarak anılır.

Mel Brooks, 2014'teki bir söyleşide, Young Frankenstein'daki Frau Blücher karakterini yaratırken Cloris Leachman'dan, Judith Anderson'ın canlandırdığı Bayan Danvers'ı örnek almasını istediğini açıkladı.

Rebecca, Citizen Kane üzerinde büyük bir etki bırakmıştır: Her iki film de derin odaklı çekim tekniğini kullanır. İkisinde de görkemli malikâneler öne çıkar; bu filmde Manderley, Citizen Kane'de ise Xanadu. Her iki hikâyede de ölen karakterlerin yaşamları başkalarının bakış açısıyla keşfedilir. Ayrıca hem Rebecca hem de Charles Foster Kane'in yasak ilişkileri vardır. Bayan Danvers ile Mary Kane benzer giyinir ve soğuk tavırlar sergiler. Film, üzerinde dev bir 'R' harfi olan yanan bir yastıkla biterken, Citizen Kane 'Rosebud' yazılı kızağın alevler içinde kalmasıyla sonlanır.

Filmin adını taşıyan Rebecca karakteri, bir an olsun ekranda görünmez. Buna karşılık, ikinci Bayan de Winter'ın adı ne kitapta ne de filmde asla söylenmez.

Bayan de Winter, Bay Crawley'e yardım etmek için odaya girdiğinde oturduğu sandalye, daha sonra Suspicion (1941) ve Dial M for Murder (1954) filmlerinde de karşımıza çıkar.

Alfred Hitchcock, filmdeki el yazılarını karakterlerin kişiliklerini yansıtacak şekilde özenle seçmiştir. Marchesan El Yazısı Analizi Yöntemi'ne göre: Bayan Van Hooper'ın yazısı otoriter (büyük T çizgileri), cinsel uyarılmışlık belirtisi (kalın Y ve F halkaları), takıntılı (E ve N'deki boşluklar), emir almaya kapalı (P'deki bağımsızlık halkası) ve kaba (genel olarak kalın çizgiler) özellikler taşır. Maxim'in yazısı düşünceli (geniş kelime aralığı), mesafeli (geniş satır aralığı) ve kendini küçümseyen (çok alçak T çizgileri) bir yapıyı ele verir. Favell ise kendini beğenmiş, acımasız ve fevri (büyük R, vahşet halkası, dar kelime aralığı) bir karakter çizer.

Romanın yazarı Daphne du Maurier, aynı zamanda 1952'de filme uyarlanan 'My Cousin Rachel'ı da kaleme almıştır. Bu filmde başrolü, Joan Fontaine'in kız kardeşi Olivia de Havilland üstlenmiştir.

Joan Fontaine, iki yıl sonra Jane Eyre (1943) filminde benzer bir rolü canlandırdı. Orada da kasvetli bir malikânede, efendinin gizli karısının gölgesiyle boğuşan bir kadını oynadı.

Rebecca ismi, Sami kökenli bir kelimeden gelir ve 'sıkıca bağlamak' anlamını taşır.

Bu filme, The Time of Their Lives (1946) yapımında gönderme yapılır.

Ryan Reynolds'ın en sevdiği filmler arasında yer alır.