Roman Holiday Kamera Arkası: Setten Az Bilinen Bilgiler

Gregory Peck, film için İtalya'ya geldiğinde ilk eşi Greta Kukkonen'den ayrılığın ve yaklaşan boşanmanın üzüntüsünü yaşıyordu. Ancak çekimler sırasında İtalyan ve Rus kökenli, Fransa doğumlu Veronique Passani ile tanışıp aşık oldu. Boşandıktan sonra onunla evlendi ve Veronique Peck olarak hayatının sonuna kadar birlikte kaldılar.

Meşhur "Gerçeğin Ağzı" sahnesinde Audrey Hepburn'ün Gregory Peck'in "kopan eli" karşısındaki tepkisi tamamen gerçekti. Kameralar dönmeden hemen önce Peck, yönetmen William Wyler'a komedyen Red Skelton'dan bir şaka ödünç alacağını ve elini heykelin ağzından çıkarırken kolunun içinde saklayacağını söyledi. Wyler kabul etti ama Hepburn'e haber verilmedi; Peck'in "kayıp elini" görünce daha sonra "tam yerinde bir çığlık" dediği tepkiyi verdi ve sahne tek çekimde tamamlandı.

Elçilik Balosu sekansında gerçek İtalyan soyluları rol aldı ve hepsi ücretlerini hayır kurumlarına bağışladı. Filmin sonundaki gazeteciler de gerçek muhabirlerdi.

Prensesin Joe'ya veda ettiği sahneyi çekerken, deneyimsiz Hepburn gerekli gözyaşlarını dökemedi ve yönetmen William Wyler boşa giden çekimlerden şikayet etmeye başladı. Bunun üzerine Hepburn aniden gözyaşlarına boğuldu ve sahne başarıyla kaydedildi.

Roma yazı bunaltıcı derecede sıcaktı, sıcaklıklar 35 derecenin üzerine çıkıyordu. Kalabalıklar tüm mekanları sardı, oyuncular için devasa doğaçlama seyirci kitleleri oluştu. Bu arada İtalya, siyasi partiler arasındaki çatışmalar, grevler ve huzursuzluklarla boğuşuyor, bu durum yapımı sekteye uğratma tehdidi taşıyordu.

Yapımın sonunda Paramount Stüdyoları, Audrey Hepburn'e şapkalar, ayakkabılar, çantalar ve mücevherler dahil filmdeki tüm gardırobunu hediye etti. Bunlar düğün hediyesi olarak düşünülmüştü. Ancak çekimlerden kısa süre sonra Hepburn, iş insanı James Hanson ile nişanını bozdu.

Gregory Peck, yoğun çalışma temposu ve gün boyunca sadece bir sandviç yemesi nedeniyle çekimler sırasında 7 kilodan fazla verdi.

Bu filmde Audrey Hepburn ve Gregory Peck, sette tanıştıkları kişilerle hayatlarını birleştirdi.

Hennessy'nin (Hartley Power) röportaj sorularını okuduğu kağıt aslında senaryonun bir sayfasıdır.

Gizli Servis ajanlarının Prenses Ann'i aramak için geldiği uçak, oldukça nadir bir model olan Breda-Zappata BZ.308'dir. Bu uçaktan yalnızca bir prototip 1949'da İtalyan Hava Kuvvetleri için üretilmiş ve filmdeki görünümünden kısa süre sonra hurdaya ayrılmıştır.

Prenses Ann'in selamladığı gazeteciler, İtalya'daki gazete ve ajans bürolarında çalışan gerçek muhabirlerdi.

William Wyler senaryodan sapmasıyla tanınan bir yönetmen değildi. Ancak Audrey Hepburn'ün doğal bir spontanlığa sahip olduğunu ve bunun Gregory Peck ile güçlü bir kimya yarattığını fark edince, iki yıldızını doğaçlama yapmaya teşvik etti.

Gregory Peck ve Audrey Hepburn, filmin çekimleri sırasında yakın arkadaş oldular ve bu dostluk Hepburn'ün 1993'teki ölümüne kadar sürdü.

Kraliyet ailesini taşıyan uçak, Avrupa ve Atlantik ötesi rotalar için tasarlanmış İtalyan yapımı Breda-Zappata BZ.308'dir. İlk uçuşunu 1949'da yapan bu uçak, çekimler sırasında yalnızca üç yaşındaydı. Ne yazık ki sipariş azlığı nedeniyle üretimi iptal edildi; filmdeki uçak prototipti ve başka hiçbir model üretilmedi.

Son sahne, Roma'daki Palazzo Colonna'nın Sala Grande Galleria'sında çekildi. Büyük Salon'a inen mermer merdivenin tam ortasında, 1849 Roma Cumhuriyeti döneminde atılmış bir top mermisinin neden olduğu büyük bir çatlak bulunur. Yapımcılar bunu gizlemek için merdivenin ortasına halı döşedi.

Gregory Peck, Gerçeğin Ağzı sahnesindeki kaybolan el numarasını Red Skelton'dan çaldığını itiraf etti.

Görüntü yönetmeni Franz Planer, yapım sırasında hastalandı ve yerini Henri Alekan aldı.

Film, karakterlerin Roma'nın romantik atmosferinin gölgesinde kalmaması için siyah beyaz çekildi.

Minnet Duvarı, vatandaşların duaları kabul olduğu için Meryem Ana'ya teşekkür amacıyla yerleştirdiği plakalardan oluşur. Bu ikonik alan 1960'larda kaldırılmış olsa da, bu gelenekler Roma'da, özellikle Viale Trastevere'de hâlâ devam etmektedir.

İtalyan sansür vizesi # 15521, 1 Aralık 1953'te verildi.