Rush Kamera Arkası: Setten Az Bilinen Bilgiler

Filmde konu edilen 1976 yılındaki James Hunt-Niki Lauda yarışı, Almanya'nın meşhur Nürburgring Nordschleife pistinde düzenlenen son Formula 1 etkinliğiydi. Pistin aşırı tehlikeli bulunması nedeniyle bir daha burada yarış yapılmadı.

Daniel Brühl ve Chris Hemsworth'un gerçek bir Formula 1 aracı kullanmasına izin verilmedi; bunun yerine üzerine sahte F1 gövdesi yerleştirilmiş Formula 3 araçları kullandılar.

Niki Lauda'yı enkazından çıkaran yarış pilotlarından biri Guy Edwards'tı. Oğlu Sean Edwards, filmde babasını canlandırdı. Ne yazık ki Sean Edwards, aynı yıl Avustralya'daki Queensland Raceway'de antrenman yaparken geçirdiği kazada hayatını kaybetti.

Filmin sonundaki Havoline reklamında James Hunt'ın sesini duyarken Chris Hemsworth'ün yüzünü görürsünüz.

Jochen Mass, filmde kendini oynadı ve #12 Marlboro McLaren'i kullandı. Mass, Nürburgring kazasının yaşandığı 1976 Almanya Grand Prix'sinde Niki Lauda ve James Hunt'ı canlandıran dublörlerin yanından geçerken görülür. Bir yapım asistanı, 2012 sonbaharında Nürburgring'de çekimler sırasında Mass'a adını sordu; Mass birkaç kez söylemesine rağmen asistan, "Hayır, gerçek adınız. Gerçek adınız nedir?" diye ısrar etti ve Almanca bilen birini aramaya gitti. Mass, 1973-1982 arasında Formula 1'de yarıştı, 1975 İspanya Grand Prix'sini ve 1989 Le Mans 24 Saat yarışını kazandı. Emekli olmasına rağmen hâlâ klasik araç etkinliklerine katılıyor.

Ron Howard, 24 Kasım 2012'de Speed Channel'ın "Formula One Debrief" programında, Niki Lauda'nın Nürburgring'deki kazasının orijinal görüntülerini kullanmadığını, ancak eski pistin o virajında çekim yaptığını belirtti.

Sigorta nedenleriyle, F1 araçlarının çoğu, tarihi yarış deneyimi olan sahipleri tarafından kullanıldı.

Film, Watkins Glen'deki iki gerçek ölümcül kazayı birleştirir: Mavi renkli 1973 Tyrrell 006'nın kalıntıları ile Helmuth Koinigg'in 1974'te Surtees TS16 ile geçirdiği kaza ve başının kopması. Watkins Glen sahnesinde canlandırılan ölümcül kaza, bir önceki yıl yarışı kazanan Fransız pilot François Cevert'e aittir. Cevert, 1973 ABD Grand Prix'si antrenmanlarında öldü. Takım arkadaşı Jackie Stewart, kazadan sonra yarışmayı bıraktı. Bir yıl sonra benzer bir kazada Avusturyalı çaylak Helmuth Koinigg hayatını kaybetti.

Mavi altı tekerlekli Formula 1 aracı Tyrrell P34'tür. Tasarımının birçok teknik avantajı vardı ve Jody Scheckter 1976'da bu araçla bir yarış kazandı. Ancak karmaşık ön süspansiyonun ağırlığı, virajlarda zorlanma ve Goodyear'ın 10 inçlik lastikleri geliştirememesi nedeniyle rekabetçiliğini kaybetti. Tyrrell takımı P34'ü 1976 ve 1977'de kullandı.

Rush'ın müziği Hans Zimmer tarafından bestelendi ve 'Lost But Won' adını taşıyor.

Filmde FIA yetkilisini canlandıran Alastair Caldwell, 1976 sezonunda McLaren takımının baş mühendisi ve yöneticisiydi. Caldwell, yönetmen Ron Howard'a baş teknik danışmanlık yaptı ve filmde kısaca Stephen Mangan tarafından canlandırıldı.

Filmin başında gösterilen Watkins Glen kazası, iki farklı ölümcül kazanın birleşimidir. İlki, 29 yaşındaki François Cevert'in 1973'te sıralama turlarında ölümü; ikincisi ise 25 yaşındaki Helmuth Koinigg'in ertesi yıl süspansiyon arızası sonucu kaza yapması ve bariyerin alt kısmının çökmesiyle başının kopmasıdır. Koinigg'in ilk yarış aracı, Niki Lauda'dan satın aldığı bir Mini Cooper'dı.

Filmde görünen #5 Lotus, aynı zamanda Iron Man 2'de (2010) Monaco Tarihi Grand Prix'sinde yarışırken görülmüştü. Aracı her iki seferde de sahibi Chris Locke kullandı.

Yapım ekibi, 1974 ile 1976 arasında gerçekleşen 15 farklı yarışı yeniden yaratmak zorunda kaldı.

1975 ABD Grand Prix'sinin bitiş çizgisinde görülür.

İtalya Grand Prix'sinin sonunda Niki Lauda (Daniel Brühl), tarihsel olarak doğru olan 1 numaralı aracını kullanmaktadır. Birkaç kare boyunca, takım arkadaşı Clay Regazzoni'nin (Pierfrancesco Favino) 2 numaralı aracını kullanırken gösterilir.

Olivia Wilde, Ron Howard ile çalışmak hakkında şunları söyledi: "Ekibiyle etkileşim şekli, etrafındaki herkese sonsuz saygı... Daha önce böyle bir şey yaşamamıştım... Harika bir kaptan ve bu yüzden birçok insan onunla tekrar tekrar çalışmak istiyor."

Ron Howard, bu filmin Backdraft'tan (1991) bu yana en "sinir bozucu" yapımı olduğunu söyledi: "Backdraft'ta izleyiciyi yangınların içine sokmak istemiştim... kamerayı olması gereken yere koymak ve ne oluyorsa onun yoğunluğunu yakalamak... Rush'ta da arabalar yarışırken bir risk unsuru vardı... Neyse ki kimse yaralanmadı, ama arabalar savrulup bozulup kontrolden çıkıyordu... Rush'ın son çekim gününü bitirdiğimde, Backdraft'ın son gününde olduğu kadar rahatlamıştım."