Salò, or the 120 Days of Sodom Kamera Arkası: Setten Az Bilinen Bilgiler

Oyuncu Hélène Surgère, filmin kasvetli konusuna rağmen sette şaşırtıcı derecede neşeli bir hava olduğunu söylüyor. Daha önce kamera önüne geçmemiş genç oyuncuların enerjisi, ortamı eğlenceli kılmış ve sık sık birbirlerine şakalar yapılmış. Surgère, filmin asıl karanlık tonunun kurgu odasında ortaya çıktığını ve yönetmenin bile sonucu galada görünce şaşırdığını belirtiyor.

Caz ağırlıklı müzikleriyle tanınan Ennio Morricone, filmi izlerken büyük rahatsızlık duyduğunu itiraf etmiş. Pasolini ile olan dostluğu nedeniyle projeyi kabul eden Morricone, görüntülerle kendi bestelerinin birleşiminden hiç hoşlanmamış.

Dışkı yeme sahnelerinde kullanılan madde aslında çikolata, portakal marmeladı ve birkaç zıt malzemenin karışımından oluşuyordu. Oyuncuların iğrenme dolu tepkileri tamamen gerçekti ve bu doğallık seyirciyi daha da rahatsız etmeyi başardı.

Çekimler sırasında Salò ekibi, Pasolini'nin dostu ve öğrencisi Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1900 filminin ekibiyle bir futbol maçı yapmış. İki dev yapımın set çalışanları arasındaki bu dostluk karşılaşması, sinema tarihinin ilginç anekdotlarından biri olarak kayıtlara geçmiş.

Filmin 2002'de Japonya'da yayımlanan DVD'sinde, daha önce hiçbir versiyonda görülmemiş set fotoğrafları yer alıyor. Bunlar arasında elektrikli sandalyeye bağlanmış bir kız ve avluda iki sıra hâlinde dizilmiş, bazılarının üzeri örtülü kurban bedenleri dikkat çekiyor.

En rahatsız edici sahnelerin çekiminde bile oyuncular genelde sorun yaşamazken, yalnızca Franco Merli bir sahnede kontrolünü kaybetti. Silahın kafasına dayandığı anda karakterden çıkan Merli, set ekibi tarafından sakinleştirilmek zorunda kaldı ve çekime ara verildi.

Filmde kullanılan yapay dışkının tarifi oldukça basit: marmelat, ezilmiş bisküvi ve eritilmiş çikolata. Bu karışım ortaya çıktığında, gerçeğini aratmayan kahverengi ve yumuşak bir madde elde ediliyor.

Paolo Bonacelli, çekim aralarında genç oyuncularla langırt oynayarak setteki gerginliği dağıtan isimlerden biriydi. Bu küçük jest, filmin ağır atmosferi dışında oyuncular arasında sıcak bir bağ kurulmasını sağladı.

Filmde en az üç sahnede, dört 'kötü' karakter bir odaya girerken dışarıdan gelen bir ışık huzmesinin üzerinden geçiyor. Bu görsel detay, yönetmenin mekân ve ışık kullanımındaki titizliğini gösteren ince bir dokunuş olarak öne çıkıyor.