Strangers on a Train Nasıl Yapıldı? Yapım Hikâyesinden Bilgiler

Bu film, Carol Burnett'ın Hollywood Walk of Fame'deki yıldızının yerini belirledi. 1951'de Hollywood Bulvarı'ndaki Warner Theatre'da yer gösterici olarak çalışırken, filme geç kalan bir çifte, daha önce izlediği bu harika yapımı baştan seyretmelerini tavsiye etti. Sinema müdürü bu yüzden onu kaba bir şekilde kovdu. Yıllar sonra Burnett'a yıldızının nereye konmasını istediği sorulduğunda, o sinemanın önünü işaret etti.

Yazar Patricia Highsmith'in film hakkındaki görüşleri zamanla değişti. Başlangıçta, özellikle Bruno karakterinin kitapta olduğu gibi filmi de ayakta tuttuğunu söyleyerek övgüde bulundu. Ancak ilerleyen yıllarda, Robert Walker'ın performansını hâlâ beğense de, Ruth Roman'ın Anne rolü için yanlış seçim olduğunu, Hitchcock'un Guy'ı mimardan tenisçiye dönüştürmesini ve romandakinin aksine Guy'ın Bruno'nun babasını öldürmemesini eleştirdi.

Alfred Hitchcock, fiyatı düşük tutmak için romanın haklarını isimsiz olarak satın aldı ve yalnızca 7.500 dolar ödedi.

Atlıkarınca sahnesi kitapta yoktur; bu sahne, Bruce Montgomery'nin Edmund Crispin takma adıyla yazdığı 1946 tarihli 'The Moving Toyshop' romanının doruk noktasından alınmıştır. İki adamın boğuşması, kazara vurulan görevli, kontrolden çıkan atlıkarınca ve onu durdurmak için altına girme gibi tüm temel unsurlar Crispin'in eserinde mevcuttur, ancak kendisine jenerikte yer verilmemiştir.

Hitchcock, filmi Guy'ın 'Bruno, Bruno Antony, zeki bir adam' demesiyle bitirmek istedi. Ancak stüdyo onu mutlu bir son çekmeye zorladı.

Film gişede büyük başarı elde etti; bu, Hitchcock'un önceki dört filmi 'The Paradine Case' (1947), 'Rope' (1948), 'Under Capricorn' (1949) ve 'Stage Fright' (1950) gişede başarısız olduktan sonra büyük bir rahatlama sağladı.

Bu, Raymond Chandler'ın son senaryosuydu.

Hitchcock, senaryoya prestij katması için tanınmış bir yazar istedi, ancak John Steinbeck ve Thornton Wilder dahil sekiz yazar, hikâyeyi fazla bayağı bularak ve Highsmith'in acemiliğinden çekinerek reddetti. Dashiell Hammett ile görüşmeler ilerledi, fakat iletişim koptu ve Hammett görevi almadı.

Raymond Chandler ile Alfred Hitchcock arasındaki ilişki mutlu değildi. Temel anlaşmazlık, Chandler'ın karakter motivasyonuna odaklanırken Hitchcock'un görsel gelişim ve biçimsel yapıya öncelik vermesiydi. Chandler bir stüdyo yöneticisine yazdığı mektupta, 'Ne söylendiği ve nasıl söylendiği, onu bir şampanya bardağının içinden baş aşağı çekmekten daha önemlidir' diyen bir yönetmenle çalışmayı tercih ettiğini belirtti. Ayrıca toplantı tarzları da uyuşmuyordu: Hitchcock saatlerce süren, konudan uzak sohbetlerden hoşlanırken, Chandler iş odaklıydı ve bir an önce yazmaya geçmek istiyordu. Chandler toplantıları 'işin kaçınılmaz ama acı verici bir parçası olan berbat gevezelik seansları' olarak niteledi. Alkol sorunu olan ve zor bir kişiliğe sahip Chandler'la ilişkiler hızla bozuldu. Hitchcock bir hikâye toplantısı için evine geldiğinde, Chandler pencereden 'Şu şişko piçin arabadan çıkmaya çalışmasına bakın!' diye bağırdı. Sekreteri Hitchcock'un duyabileceği uyarısını yapınca da umursamadığını söyledi.

Film başlangıçta Guy Haines ve Anne Morton'un trende olduğu sahneyle bitmiyordu. Bir versiyonda film hemen öncesinde sona eriyordu. Bu alternatif makara yanlışlıkla 'İngiliz versiyonu' olarak etiketlendi ve insanlar İngiltere'de bunun gösterildiğini sandı. Oysa bu doğru değildir; İngiltere ve Amerika'da aynı final yayınlandı.

Raymond Chandler senaryonun ana yazarı olarak geçse de, neredeyse tamamı ikinci yazar olarak anılan Czenzi Ormonde tarafından yazıldı.

Film 1952'de Almanya'da gösterime girdiğinde, fazla vahşi veya sadistçe bulunan yaklaşık beş dakikalık kısım çıkarıldı. Daha sonra bu sahneler televizyon için geri eklendi, ancak filmin geri kalanı dublajlıyken bu bölümler altyazılı kaldı.

2021'de film, 'kültürel, tarihi veya estetik açıdan önemli' olduğu gerekçesiyle Kongre Kütüphanesi tarafından ABD Ulusal Film Arşivi'nde korunmak üzere seçildi.

Hitchcock senaryoyu yazması için Ben Hecht'i tutmaya çalıştı, ancak müsait olmadığını öğrendi. Hecht asistanı Czenzi Ormonde'u önerdi.

Raymond Chandler başlangıçta projenin 'aptalca küçük bir hikâye' olduğunu düşündü.

Orijinal romandan birkaç değişiklik yapıldı: Bruno Antony karakterinin adı Charles Anthony Bruno idi ve Guy Haines tenisçi değil mimardı. Ayrıca Anne Morton'ın orijinal adı Anne Faulkner'dı.

Roger Ebert'in hazırladığı 'Great Movies' listesinde yer aldı.

Amerikan Film Enstitüsü'nün 1998'de hazırladığı, Tüm Zamanların En İyi 100 Amerikan Filmi'ne aday 400 film listesine dahil edildi.

'Lux Radio Theater' 3 Aralık 1951'de filmin altmış dakikalık radyo uyarlamasını yayınladı; Ruth Roman rolünü tekrarladı.

Steven Schneider'ın editörlüğünü yaptığı 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' kitabında yer aldı.

Film, Roger Ebert'in 'Great Movies' listesinde bulunuyor.

Raymond Chandler, yapımcı Barbara Keon'u küçümseyerek 'Hitchcock'un yardakçısı' olarak niteledi.

Brezilya'da filme 'Pacto Sinistro' (İngilizceye 'A Sinister Pact' olarak çevrilir) adı verildi; oysa iki başrol arasında hiçbir zaman bir anlaşma olmamıştı.