Sweet Smell of Success'den 50 İlginç Bilgi

Filmin tanıtım malzemelerinde, görüntü yönetmeni James Wong Howe'un, Lancaster'ın gözlüklerine parlaklık katmak ve bakışlarını daha tehditkâr hale getirmek için camlara ince bir vazelin tabakası sürdüğü belirtiliyor.

Yapım ekibinin kamera arkasındaki stresine ek olarak, New York'taki dış mekân çekimleri, dönemin kalp atışlarını hızlandıran Tony Curtis'i görmek için akın eden büyük hayran kalabalıkları yüzünden daha da zorlaştı. Hayranlar, Curtis'e yaklaşmak için bariyerleri aşmaya çalışıyordu.

Filmin başında görülen gazete yükleme rampası, gerçek New York Times binasının kullanılan rampasıydı.

Hunsecker'ın apartman dairesi aslında 1619 Broadway'deki, Tin Pan Alley'nin ünlü bir parçası olan Brill Binası olarak da bilinen şov dünyası ofis kulesidir.

Yönetmen Mackendrick, Burt Lancaster'dan kendi kaş çizgili gözlüklerini takmasını istedi; bu gözlüklerin Lancaster'a "bilgili bir vahşi" havası kattığını düşünüyordu. Mackendrick, Lancaster'ın gözlerini odaklamasını engelleyip sürekli boş bir bakış vermesi için camlara ince bir vazelin sürdü. Görüntü yönetmeni James Wong Howe'un yardımıyla, Mackendrick sahneleri kasıtlı olarak alçak açıdan, geniş lensle ve Lancaster'ın tam üstüne yerleştirilmiş tepe ışığıyla çekti; böylece gözlük çerçeveleri yüzüne gölgeler düşürüyordu.

Turner Classic Movies 2010 Klasik Film Festivali'nde, senarist ve oyuncu Buck Henry, Tony Curtis'in elini kapıya sıkıştırdığı sahnede figüran olduğunu açıkladı. Henry, ne yazık ki kendisinin kurgu odasında makaslandığını söyledi.

Sidney, kurgusal New York Globe gazetesinin ofisine gitmek için metrodan çıktığında, BMT Broadway hattının 23. Cadde'deki şehir merkezi yönündeki peronundan, Broadway ve Doğu 23. Cadde'de iniyor. Burası Flatiron bölgesinin kalbidir ve arka planda bu tarihi bina görülmektedir.

Tony Curtis, kariyeri boyunca birçok filmde rol almasına rağmen, en sevdiği yapımın 'Sweet Smell of Success' olduğunu sık sık dile getirmiştir. Bu filmdeki Sidney Falco performansı, onun oyunculuk yeteneğinin en parlak örneklerinden biri olarak kabul edilir.

Filmdeki acımasız köşe yazarı J.J. Hunsecker karakteri, dönemin ünlü ve etkili gazetecisi Walter Winchell'den esinlenerek yaratılmıştır. Winchell, sivri kalemi ve skandal haberleriyle tanınan, medya dünyasında korku salan bir figürdü.

Burt Lancaster ve yapımcı ortakları, başlangıçta J.J. Hunsecker rolü için Orson Welles'i düşünmüşlerdi. Ancak 'Trapeze' (1956) filminin başarısının ardından Lancaster, bu güçlü karakteri kendisi canlandırmaya karar verdi ve Sidney Falco rolünü Tony Curtis'e verdi.

Steve Dallas karakteri için ilk olarak Robert Vaughn ile anlaşılmıştı. Fakat Vaughn, çekimler başlamadan hemen önce askere çağrılınca, rol başka bir oyuncuya geçmek zorunda kaldı.

Yönetmen Alexander Mackendrick, J.J. Hunsecker rolü için Hume Cronyn'i düşünmüştü. Bunun en büyük sebebi, Cronyn'in fiziksel olarak Walter Winchell'e olan çarpıcı benzerliğiydi.

Afişlerde Burt Lancaster'ın adı en üstte yer alsa da, filmin hikâyesini asıl sürükleyen ve ekran süresi olarak öne çıkan kişi Tony Curtis'tir. Sidney Falco'nun hırs dolu yükseliş çabası, filmin merkezinde yer alır.

Filmin açılış sahnelerinde Falco'nun bir gazete alıp büfeye girdiği an, dikkatli izleyicilerin gözünden kaçmaz. Tezgâhın arkasındaki tezgâhtar, ileride birçok film ve Broadway yapımında boy gösterecek olan John Fiedler'dır ve bu rolde adı jenerikte geçmez.

Susan Harrison, sinema kariyerine bu filmle adım atmıştır. Ne yazık ki oyunculuk serüveni kısa sürmüş, 'Sweet Smell of Success'ten sonra yalnızca 1960 yapımı 'Key Witness' filminde rol almıştır.

Bu film, aynı zamanda David White'ın sinema dünyasına ilk adımıdır. White, daha sonra televizyon ve sinemada karakter oyuncusu olarak tanınacaktır.

Başroldeki Burt Lancaster'ı filmde ilk kez görmek için epey beklemek gerekir. Yıldız oyuncunun ilk sahnesi, filmin yaklaşık 20. dakikasında, tam olarak 20:30'da başlar.

Filmdeki caz grubunu canlandırmak üzere Chico Hamilton Beşlisi seçildi; çünkü hem dönemin popüler West Coast ve cool jazz tarzlarını temsil ediyorlardı hem de 'temiz' bir imaja sahiplerdi. Yapımcılar, Walter Winchell'in aleyhlerinde kullanabileceği herhangi bir şey bırakmamak için grubu aylarca izleyerek uyuşturucu kullanmadıklarından emin oldu.

Ernest Lehman'ın orijinal kısa romanı ilk kez 1950'de Cosmopolitan dergisinde yayımlandı; ancak editörler başlıkta 'smell' (koku) kelimesinin geçmesini reddetti. Bu yayın için başlık 'Tell Me About It Tomorrow' olarak değiştirildi, fakat kitap olarak basıldığında Lehman'ın orijinal ismine dönüldü. Lehman, orijinal başlığının zamanla dile yerleşen bir deyim haline gelmesiyle teselli buldu.

Hecht-Hill-Lancaster yapım şirketi 1955'te film haklarını satın aldı ve başrol için önce Frank Sinatra'yı, ardından Orson Welles'i düşündü. Welles, Hollywood'a kendi koyduğu sürgünü sonlandırmış ve Avrupa'da çekmek istediği filmleri finanse etmek için mümkün olduğunca çok rol almayı hedefliyordu.

Burt Lancaster, filmin gişe başarısızlığından Ernest Lehman'ın hastalık nedeniyle projeden çekilmesini sorumlu tuttu. Galanın ardından düzenlenen partide Lancaster, 'Gitmek zorunda değildin, bu filmi çok daha iyi yapabilirdin. Seni dövesim var' dedi. Hazırcevap yazar ise 'Buyur, paraya ihtiyacım var' yanıtını verdi.

Yazar Ernest Lehman mide rahatsızlığı yüzünden projeden ayrılınca, başrol ve yapımcı Lancaster'ın tepkisine rağmen Hecht-Hill-Lancaster yeniden yazımlar için Clifford Odets'i tuttu. Bu önemli yazar her sahneyi yeniden kurguladı. Otel odasında bir sahneyi bitirir bitirmez, Alexander Mackendrick'in çekmesi için aceleyle sete gönderiliyordu. Burt Lancaster biyografisi yazarı Gary Fishgall'a göre, sayfalar çekildikten sonra ekibe dağıtılıyordu.

TCM'den Eddie Muller'a göre Walter Winchell, filmin gişede çakılmasından büyük keyif aldı. Hatta filmin bir ön gösteriminde izleyicilerden biri, 'Hiçbir şeyi değiştirmeyin, sadece tüm kopyaları yakın' yorumunu yaptı.

Başlangıçta 600.000 dolar olarak belirlenen bütçe, zamanla 2,6 milyon dolara kadar şişti.

Fred Katz ve Chico Hamilton film için eksiksiz bir müzik besteledi, ancak United Artists bunu 'fazla ezoterik' bularak reddetti ve Elmer Bernstein'ı, The Man with the Golden Arm (1955) filmindeki çalışmasına benzer, daha üflemeli ve itici bir tınıyla müziği güçlendirmesi için görevlendirdi.

Ernest Borgnine, Burt Lancaster'ın yapım şirketiyle olan sözleşmesini feshetmeye çalışınca, Lancaster onu bu filmde yardımcı bir rolde oynamaya zorlamak istedi; ancak Borgnine bunu reddetti.

Yazar Ernest Lehman filmi yönetmek istedi, fakat Burt Lancaster'ın The Kentuckian (1955) ile ilk yönetmenlik denemesindeki başarısızlığını göz önünde bulunduran yapımcı, deneyimli isim Alexander Mackendrick ile yola devam etti.

Alexander Mackendrick'in Amerikan sinemasındaki ilk yönetmenlik denemesi.

Filmdeki gerçek hayatla paralelliklerden biri, Walter Winchell'in kızının aşk hayatına o kadar takıntılı olması ki, onu duygusal olarak dengesiz diye akıl hastanesine yatırmış ve FBI Direktörü J. Edgar Hoover'ın yardımıyla sevgilisini ülkeyi terk etmeye zorlamıştı.

Susie, filmin son sahnesine kadar kürk mantosuyla görülür; son sahnede önce kürkü, sonra bornozu, ardından daha mütevazı bir yün palto giyerek J.J.'nin üzerindeki etkisinin kaybolduğunu simgeler.

Martin Scorsese, bu filmi gelmiş geçmiş en büyük filmlerden biri olarak gördüğünü söylemiştir.

21 Club'da J.J. Hunsecker, sarışın 'aktris' Linda James için 'Beyni Jersey City olabilir ama kıyafetleri Traina-Norell' der. Traina-Norell, dönemin önde gelen moda eviydi ve Norman Norell daha sonra ilk Coty Ödülü'nü kazanmıştı.

Filmin 'Senden bir ısırık almayı hiç istemem. Arsenik dolu bir kurabiyesin' repliği, 2007'de Premiere dergisinin 'En İyi 100 Film Repliği' listesinde 99. sırada yer aldı.

Film boyunca tekrarlanan müzikal nakaratlardan biri, 1997 yapımı Boogie Nights'ta neredeyse notası notasına kullanılmıştır.

Mayıs 2025'te Jamie Lee Curtis, Turner Classic Movie kanalındaki Two for One serisinde, kendisi için önemli olan iki klasiği seçti: The Manchurian Candidate ve Sweet Smell of Success. Curtis, bu filmlerin ebeveynleri Janet Leigh ve Tony Curtis'in kariyer zirvelerini temsil ettiğini düşünüyordu. Sunucu Ben Mankiewicz'e, babası Tony Curtis için bu filmin ne kadar önemli olduğunu şöyle anlattı: 'Babam öldüğünde cenazesinde dağıtılan kartta, Sidney Falco'nun J.J.'ye söylediği replik yazıyordu: 'Kedi çantada, çanta da nehirde.' Yani yapmamı istediğin şey halledildi. Bu onun son sözü oldu ve bu filmin kariyerinde ne kadar önemli olduğunu gösteriyor. Annem hayatı boyunca kariyerine minnettardı ama babam hep öfkeliydi; hak ettiği saygıyı görmediğini düşünürdü. Sweet Smell of Success ona bir sanatçı olarak görülme ve duyulma talebini kazandırdı ve bu filmde yer almak onun için inanılmaz önemliydi. Bu filmle Oscar'a aday olmadı ama ertesi yıl The Defiant Ones ile aday gösterildi; yine de bence en önemli katkısı baştan sona bu film karakteridir.'

Entertainment Weekly'nin 2013'teki Tüm Zamanların En İyi 100 Filmi listesinde 100. sırada yer aldı.

1993'te Kongre Kütüphanesi tarafından korunmak üzere seçildi.

Roger Ebert'in 'Büyük Filmler' listesinde yer almaktadır.

Bu film, Criterion Collection'ın 555 numaralı omurgasını oluşturur.

Dedikodu köşe yazarı Elwell (David White), aynı yıl Ernest Lehman'ın malzemesinden uyarlanan The Comedian (1957) filminde de bir karakterdir.

Steven Schneider'ın editörlüğünü yaptığı 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' kitabına dahil edilmiştir.

2000 yılında rock grubu Kitty Kat Stew, kendi adını taşıyan albümlerinde 'Cookie Full Of Arsenic' adlı bir şarkı yayınladı. Şarkının sözleri filmle ilgilidir ve ünlü repliğin diyalog parçasını içerir.

Bu filmde rol alan yirmi bir oyuncu daha sonra The Twilight Zone (1959) dizisinde yer aldı: Susan Harrison, Martin Milner, Barbara Nichols, Jay Adler, David White, H.M. Wynant, Nick Borgani, Brad Brown, Steve Carruthers, Dick Churney, John Fiedler, Colin Kenny, Mike Lally, Thomas Martin, Hans Moebus, Sol Murgi, William H O'Brien, Charles Perry, Arthur Tovey ve Lurene Tuttle.

1982 yapımı, 1959'da geçen Diner filminde, Tait Ruppert'ın canlandırdığı 'Methan' karakteri sürekli Sweet Smell of Success'ten alıntılar yapar.

Teğmen Kello İspanyolca bir şey söylediğinde Falco dönüp 'Spikleri de seviyor' der. Bu replik, TCM'de gösterilen versiyonda değiştirilmeden korunmuştur.

Amerikan Film Enstitüsü'nün 2005'teki AFI'nin 100 Yıllık Film Müzikleri listesi için aday gösterilen 250 film arasındadır.

David White ve Jeff Donnell, üç yıl sonra The DuPont Show with June Allyson'ın bir bölümünde yeniden rol arkadaşı oldu ve bu filmden 20 yıl sonra, 1977'deki Spider-Man pilot filminde sırasıyla J. Jonah Jameson ve May Parker Teyze'nin ilk canlı aksiyon versiyonlarını canlandırarak Marvel Evreni'ne katıldılar.

Bu film, Letterboxd'daki Resmi En İyi 250 Anlatı Filmi listesinde yer almaktadır.

Lancaster'ın baş harfleri 'J.J.' olan karakterine atıfla, yardımcı oyuncu David White daha sonra aynı baş harflere sahip bir karakteri canlandırdı. Bu, Spider-Man'in uzun metrajlı TV pilotunda gerçekleşti.

Filmin bir saat on beş dakikasında Sidney Falco ve J.J. Hunsecker, Manhattan'daki Twenty-One Club'da buluşur ve duvarda Richard Brinsley Sheridan'ın 1775 tarihli komik operası The Duenna'dan 'A Bumper of Good Liquor' şiirinin bir kıtası görülür: 'Ama kavga derinleşirse, neden fıçıyı daha çabuk boşaltalım da, keyfi yerindeyken huysuzlanan o nefretlik adam olalım? O zaman neşeli bir kadeh doldur ve iyi mizahın geçip gitmesine izin ver.'