The Cabinet of Dr. Caligari'den 44 İlginç Bilgi

Film, Paris'te bir sinemada tam yedi yıl boyunca aralıksız gösterimde kaldı.

Filmin nihai görünümü, yaratıcı ilham ve dışavurumculuk kadar düşük bütçe zorunluluklarına da dayanıyordu. I. Dünya Savaşı sonrası Almanya'da elektrik sıkı bir şekilde karneye bağlandığı için yönetmen Robert Wiene, ışık huzmelerini doğrudan dekorlara boyamak zorunda kaldı. Son derece dar stüdyolarda çekim yapmak, onu alışılmadık kamera açıları kullanmaya itti.

Setler kâğıttan yapılmıştı ve duvarlara gölgeler boyanmıştı.

Filmin gösterime girmesinden haftalar önce, Berlin'de "Du mußt Caligari werden!" ("Caligari olmak zorundasın!") sloganlı afişler asıldı; ancak bunların yaklaşan film için bir tanıtım olduğuna dair en ufak bir ipucu yoktu.

Setler 800 dolardan daha az bir maliyetle inşa edildi ve başrol oyuncularına günde 30 dolar ödendi.

1958'de, Fransız Sinematek küratörü Henri Langlois ve tarihçi Lotte Eisner'in öncülüğünde, filmin set tasarımı orijinal sanat yönetmeni Hermann Warm tarafından yeniden yaratıldı ve hem Münih'te hem de Doğu Berlin'de sergilendi.

Film, Almanca "Kabinett" yerine İngilizce yazımıyla "Das Cabinet des Dr. Caligari" adını taşıyordu.

Hermann Warm projeye iki arkadaşı Walter Reimann ve Walter Röhrig'i dahil etti. Senaryoyu bir tam gün ve gecenin bir kısmını okuyarak geçirdikten sonra Reimann, Dışavurumcu bir tarz önerdi. Warm'ın anlatımına göre, fikri Wiene'ye sundular ve o hemen kabul etti. Yapımcı Rudolf Meinert ise bir günlük düşünmenin ardından, ticari faydalarını göz önünde bulundurarak setlerin olabildiğince "çılgın" ve "eksantrik" yapılmasını söyleyerek onay verdi.

Film Nisan 1921'de New York'taki Capitol Theater'da gösterime girdiğinde, bazı seyircilerin yuhaladığı ve paralarını geri istediği bildirildi.

İlk gösteriminde film yuhalandı ve ardından gösterimden çekildi. Decla-Bioskop yeni bir tanıtım kampanyası hazırlayarak filmi başka bir Berlin sineması olan Marmorhaus'ta yeniden gösterime soktu ve bu kez başarı yakaladı.

Yapımcı Rudolf Meinert, Hermann Warm'ı Robert Wiene ile tanıştırdı ve ondan tasarım için öneriler geliştirmesini istedi. Warm, filmin konusuna natüralist bir setin uymayacağını düşünerek, görüntülerin düşsel, kâbusvari ve sıra dışı olacağı fantastik, grafik bir stil önerdi.

Philadelphia'da, Palace Theatre'da gösterildiğinde sinemaseverler "ÇOCUKLARI GETİRMEYİN" uyarısıyla karşılandı. (Evening Public Ledger, Philadelphia, Penna., 26 Kasım 1921)

Orijinal Alman sansür sertifikası 'Jugendverbot' Mart 1920'de verildi.

Yeni Alman sansür sertifikası #32202, 10 Haziran 1964'te düzenlendi ve 3 Şubat 1995'te yenilendi.

Finlandiya sansür sertifikası T-11308 (video) 9 Eylül 1993'te verildi.

Caligari'nin fiziksel görünümü, Alman filozof Arthur Schopenhauer'in portrelerinden esinlenilerek tasarlandı.

Senarist Hans Janowitz, kadın başrol karakterini Berlin'deki "Residenz-Theater" oyuncusu sevgilisi Gilda Langer için yazmıştı, ancak rol sonunda Lil Dagover'a gitti.

Yazar Hans Janowitz, film fikrini bir gün karnavalda dolaşırken aldığını iddia eder. Gölgelerin arasında gizlenen tuhaf bir adam görmüş, ertesi gün orada bir kızın vahşice öldürüldüğünü duymuştur. Cenazeye gittiğinde aynı adamın etrafta dolaştığını fark etmiş, elinde kanıt olmasa da tüm hikâyeyi bu gözlemlerinden yola çıkarak filme dönüştürmüştür.

1950'lerin başına kadar senaryonun hiçbir kopyasının günümüze ulaşmadığı düşünülüyordu; ta ki oyuncu Werner Krauss kendi nüshasını sakladığını açıklayana dek. Krauss'un ölümünden sonra bu kopya Alman film arşivi Deutsche Kinemathek tarafından satın alındı. Metin, ancak 1995'te tam transkript olarak yayımlanabildi.

Yönetmen Robert Wiene, filmi ticari açıdan daha çekici kılmak için Janowitz ve Mayer'in orijinal senaryosuna açılış ve kapanış sahnelerini ekledi. Bu

sürprizinin, filmin otoriteyi deli gibi gösterdiği şüphesini dağıtmak için eklendiği sıkça söylenir. Fritz Lang ise senaryoyu ilk gördüğünde giriş sahnesini kendisinin önerdiğini iddia eder.

Filme, seyirciyi hikâyeye hazırlayan bir açılış sahnesi eklendi. Janowitz, Mayer ile birlikte bu çerçeve öykü tartışmalarına dahil edilmediklerini ve eklemeye şiddetle karşı çıktıklarını belirtir. Filme karşı açıkça protesto etmemeleri için ikna edilmeleri gerekmiştir.

Janowitz, Caligari adının Stendhal'in

adlı nadir bir kitaptan esinlendiğini öne sürer. Bu kitapta Stendhal, Caligari adlı bir Fransız subayından bahseden bir mektuba yer veriyormuş. Ancak böyle bir mektubun kaydı yoktur ve sinema tarihçisi John D. Barlow, Janowitz'in bu hikâyeyi uydurmuş olabileceğini söyler.

Hikâye kısmen, iki yazarın Berlin'de Kantstrasse'de gittiği

adlı bir sirk gösterisinden esinlenmiştir. Bu gösteride bir adam hipnotize edildikten sonra olağanüstü güç gösterileri yapıyordu.

Carl Mayer askerlikten kaçmak için deli taklidi yapmış, bu da onu bir askeri psikiyatrın yoğun muayenelerine maruz bırakmıştır. Bu deneyim onda otoriteye karşı derin bir güvensizlik bırakmış ve o psikiyatr, Caligari karakteri için model oluşturmuştur.

Hans Janowitz, I. Dünya Savaşı'ndan sağ çıkacağını söyleyen bir falcıyı ziyaret etmiş. Bu olay, Cesare'ın panayırda Alan'ın ölümünü öngördüğü sahneyi yazmasına ilham vermiştir.

Janowitz ve Mayer, Haziran 1918'de tanıştıklarında ikisi de beş parasızdı. Mayer'in âşık olduğu oyuncu Gilda Langer, onları birlikte bir film yazmaya teşvik etti. Langer daha sonra Jane karakterinin temelini oluşturdu.

Janowitz ve Mayer, senaryoyu Şubat ve Mart 1919'da altı haftada yazıp Erich Pommer'a 200 dolara sattılar.

Yapımcı Erich Pommer, filmin yönetmeni olarak Fritz Lang'ı istiyordu. Lang başlangıçta ilgilendi, ancak daha sonra The Spiders - Episode 1: The Golden Sea (1919) adlı başka bir film üzerinde çalışmaya karar verdi.

Dr. Caligari'nin Muayenehanesi'nin yapımına dair birçok ayrıntı tartışmalıdır ve muhtemelen hiçbir zaman netleşmeyecektir. Bunun sebebi, yapımda yer alan çok sayıda kişinin olayları farklı hatırlaması veya kendi katkılarını dramatize etmesidir.

Dr. Caligari'nin Muayenehanesi, I. Dünya Savaşı sonrası tanıştıklarında ikisi de pasifist olan Hans Janowitz ve Carl Mayer tarafından yazıldı.

Yapımcı Erich Pommer başlangıçta yönetmen olarak Fritz Lang'ı seçmişti. Ancak Lang,

filminin çekimleriyle meşgul olduğu için müsait olmayınca yerine Robert Wiene getirildi.

Korku türü henüz tanımlanmamışken çekilen bu film, sinema tarihinin ilk gerçek korku filmi olarak anılır; oysa daha önce de ürkütücü öğeler barındıran yapımlar vardı.

Nicolás Cage, çeşitli röportajlarında tüm zamanların en sevdiği filmin bu olduğunu dile getirmiştir.

Carl Sandburg, 12 Mayıs 1921 tarihli Chicago Daily News'te film için şunları yazdı: "Bu fotoplayın tam da bu dönemde ortaya çıkması Hollywood, Culver City, Universal City ve film üretilen diğer tüm yerler için sağlıklı bir gelişme. Amerikalı yapımcılarımıza sağlıklı sezgiler kazandıracağı, tarz ve yöntemde yeni olanaklar göstereceği kesin."

Roger Ebert'in 'Büyük Filmler' listesinde kendine yer bulur.

Akira Kurosawa'nın ölümünden sonra yayımlanan en sevdiği 100 film arasında yer alır.

Steven Schneider'ın derlediği 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' kitabına giren en eski Alman filmidir.

Letterboxd'ın en iyi 250 korku filmi listesinde bulunur.

Rotten Tomatoes'ta 53 eleştirmen yorumuyla %100 tazelik oranına sahiptir.

The Unbearable Weight of Massive Talent (2022) filminde adı geçer.