Three Colors: Blue'den 25 İlginç Bilgi

Juliette Binoche, Julie'nin elini taş duvara sürttüğü sahnede aslında koruyucu bir protez takacaktı, ancak bu kamera önünde fazla yapay duruyordu. Sahnenin önemine inanan Binoche, çıplak elini duvara sürterek gerçekten kanattı ve elinin tamamen iyileşmesinin bir yıldan uzun sürdüğünü söylüyor.

Olivier'nin Julie'yi bulup da görmezden gelindiği sahnede, Julie'nin bir küp şekeri kahvesine batırmasına yakın çekim yapılır. Kieślowski, şekerin tam 5 saniyede kahveyi emmesi gerektiğine karar verince, asistanına farklı marka şekerleri denetmiş; sonuçlar 3 ila 11 saniye arasında değişince, tam doğru süreyi veren marka bulunmuş.

Filmdeki kararmalar, sinemada genellikle zamanın geçişini ya da sahne sonunu belirtmek için kullanılırken, burada izleyiciyi kararmanın başladığı ana geri götürür. Julie'nin sahnelerinde ara ara beliren bu kararma ve açılmalar, son derece öznel bir bakış açısını yansıtır. Yönetmen Kieślowski'ye göre, "bir an gelir, Julie için zaman hem akar hem de durur; müziği onu rahatsız etmeye geri döndüğünde, zaman bir anlığına donar."

2018'de Bratislava'daki Visegrad Film Forumu'nda filmin açılış gösteriminin ardından görüntü yönetmeni Slawomir Idziak, Juliette Binoche'un karakterinin üzerine mavi ışık parlamalarının bindirildiği sahneyi çekmek için kullandığı sıra dışı bir tekniği anlattı. Kamerayı mavi jelatinlerle sarıp arkasını açarak doğrudan film negatifine ışık patlatarak bu etkiyi elde etmiş.

Bir negatife mavi ton eklemek için mavinin zıttı renkte bir jelatin kullanmak gerekir.

Üç Renk: Beyaz (1994) filminin başrolleri, bu filmde kısa birer görünümle karşımıza çıkıyor.

Televizyonda Patrice'in fotoğrafları gösterilirken, bir karede ünlü Bulgar piyanist Alexis Weissenberg ile birlikte görülüyor.

Lucille (Charlotte Very), Julie'yi (Juliette Binoche) yüzerken ziyaret ettiğinde, havuz kenarında çömelirken iç çamaşırı giymediği fark ediliyor. Julie'nin sorusuna Lucille umursamaz bir gülümsemeyle "Asla" yanıtını veriyor. Kieslowski, film boyunca özgürlüğün çeşitli hallerini işlerken, bu sahne de bağlayıcı bir giysiden kurtulmanın getirdiği esintiyi mizahi bir dille sunuyor.

Olivier'yi canlandıran Benoît Régent'in bir sahnede yanında "Au Revoir Beniote" yazılı küçük bir tabela beliriyor. Oyuncunun adıyla tabeladaki ifade arasındaki benzerlik dikkat çekici; üstelik Régent, üçlemenin çekimlerinin tamamlanmasından kısa süre sonra, 22 Ekim 1994'te hayatını kaybediyor. Tabela "Güle güle Benoît" anlamına gelecek şekilde okunabiliyor ve bu tesadüf, filme sonradan eklenmiş olabileceği ya da ürkütücü bir rastlantı olduğu yorumlarına yol açıyor.

2018 Visegrad Film Forumu'nda görüntü yönetmeni Slawomir Idziak, filmin senaryosunun ve ilk kurgusunun, hikâyeyi yönlendiren tamamlanmamış müzik bestesinin yazarlığını araştıran gazeteci karakterine (Hélène Vincent) odaklandığını açıkladı. Yönetmen Krzysztof Kieślowski, kurgu sürecinde filmi Julie'ye (Juliette Binoche) odaklanacak şekilde yeniden yapılandırdı. Bu değişiklik, filmin duygusal merkezini tamamen dönüştürdü.

Üç Renk üçlemesi, Criterion Collection'da (sırt numarası #587) bir kutu seti olarak yer alırken, her film ayrı ayrı da yayımlandı: Mavi (#588), Beyaz (#589) ve Kırmızı (#590). Bu prestijli koleksiyon, filmlerin restorasyonu ve ek içerikleriyle sinemaseverler için vazgeçilmez bir kaynak.

Steven Schneider'ın editörlüğünü yaptığı 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' listesinde kendine yer buldu. Bu liste, sinema tarihinin dönüm noktalarını bir araya getirerek izleyicilere kapsamlı bir rehber sunuyor.

Üç Renk üçlemesinin Fransa'da geçen tek filmidir. Diğer iki film sırasıyla Polonya ve İsviçre'de konumlanırken, Mavi'nin Paris atmosferi hikâyeye ayrı bir derinlik katar.

BBC'nin 2018'de gerçekleştirdiği eleştirmen anketinde, İngilizce olmayan filmler arasında 64. sırada yer aldı. Bu anket, dünya sinemasının en etkili yapımlarını belirlemek amacıyla geniş bir katılımla düzenlendi.

Roger Ebert, Üç Renk üçlemesini 1990'ların en iyi beşinci filmi olarak değerlendirdi; liste başında Hoop Dreams (1994), Pulp Fiction (1994), GoodFellas (1990) ve Fargo (1996) yer alıyor. Ebert'ın bu sıralaması, üçlemenin sinema sanatındaki kalıcı etkisini vurguluyor.

Film, Julie'nin mi yoksa Patrice'in mi eserlerin asıl bestecisi olduğunu netleştirmez. Julie'nin usta bir besteci çıkması, müziğin gerçek yaratıcısının o olduğunu düşündürür. Ancak Olivier'ye Patrice'ten kalan bir parçayı göstermesi, kocasının da beste yaptığına işaret eder; belki de Julie yalan söyleyip kendi katkısını inkâr etmektedir. Filmin sonunda Olivier, Julie'nin senfoniyi tamamlayan kişi olarak kendini açıklamasını ister, fakat bu onun Patrice ölmeden önceki yarım senfoniyi de yazdığı anlamına gelmez. Nihayetinde, çiftin müziği birlikte bestelediği, ancak kamuoyuna yalnızca Patrice'in adının sunulduğu ihtimali ağır basar.

Bir sahnede Julie'nin taşıdığı kutunun üzerinde İspanyolca 'beyaz' anlamına gelen 'blanco' yazısı belirgin bir yakın çekimle gösterilir. Hemen ardından, arkasından gördüğümüz Julie sokakta dururken solundan mavi giysili bir adam, sağından ise kırmızılı bir kadın geçer. Bu an, Üç Renk üçlemesinin yapısına –Fransız bayrağındaki sırayla mavi, beyaz, kırmızıya– incelikli bir göndermedir. Başka bir sahnede, kırmızı ve beyaz mayolu çocuklar koşarak mavi havuza atlar.

Filmin başında, bir şişeyi geri dönüşüm kutusuna atmaya çalışan yaşlı bir kadın görülür. 'Üç Renk: Beyaz'da aynı eylemi yaşlı bir adam yaparken, 'Üç Renk: Kırmızı'da bir başka kadın aynı şeyi dener; ancak bu kez gecedir ve Valentine'den yardım alır –bu da filmin 'kardeşlik' temasını yansıtıyor olabilir. Böylece üçleme boyunca birisi nihayet şişeyi kutuya atmayı başarır.

Üçlemedeki filmler, açıkça belirtilmese de, Fransız sloganı 'özgürlük, eşitlik, kardeşlik'in üç öğesini sırasıyla ele alır. Mavi'nin öyküsü, Julie'nin evlilik ve annelik bağlarından 'kurtulduğunda' ne yaptığını inceleyerek özgürlük temasını işler. Julie, binasındaki hayat kadınının tahliyesine karşı çıkarak başkalarının özgürlüğüne saygı gösterir. Kocasının müziğinin asıl bestecisi olabileceğine dair ipuçları, kamuoyunun ilgisinden kaçmak için onu paravan olarak kullandığını düşündürür. Başlangıçta tüm duygusal bağları reddederek özgürlüğü arasa da, sonunda Olivier'ye kalbini açar ve final sahnesinde ilk kez özgürce ağlar.

Senfonideki koro bölümü, İncil'deki 1. Korintliler 13'ten alınmıştır.

Filmin başlarında bankacı, Julie'nin hesap numarasını 27-06-41-196 olarak söyler. Bu rakamların ilk kısmı, yönetmen Krzysztof Kieślowski'nin doğum tarihi olan 27 Haziran 1941'e denk gelir.

Kieślowski, bu filmde ve 'Véronique'in İkili Yaşamı'nda (1991), hayali 17. yüzyıl Hollandalı bestecisi Van De Budenmayer'in müziğine yer verir.

Üç Renk üçlemesi, Fransız bayrağını yansıtacak şekilde Mavi, Beyaz, Kırmızı sırasıyla izlenmelidir.

Julie'nin merhum kocasının metresini bulmak için mahkemeye gittiği sahnede, kısa bir an kameraya döner ve arkasındaki binada 'Liberte' (Özgürlük) yazısı görünür.

Bir sahnede, açık bir kapıdan içerideki odada şarkıcı Edith Piaf'ın fotoğrafik bir portresi fark edilir.