White Heat Nasıl Yapıldı? Yapım Hikâyesinden Bilgiler

James Cagney, 1975 tarihli otobiyografisinde bu filmi birçok açıdan iyi bulsa da, kısıtlı çekim takvimi ve stüdyonun 'eline geçen herkesi üç kuruşa kadroya doldurma' kararı nedeniyle 'ucuz bir iş' olarak nitelendirdi. Özellikle, ağır havayı dağıtması için eski dostu Frank McHugh'ın Tommy rolüne alınmasını istemiş, fakat çekim günü McHugh'ın müsait olmadığı söylenmişti. Cagney sonradan McHugh'a teklif bile götürülmediğini öğrendi.

Cagney, 'Cagney by Cagney' (1976) adlı otobiyografisinde senaryoyu 'fazlasıyla basmakalıp... yine aynı eski vur-kır hikâyesi, zerre hayal gücü ya da özgünlük yok' diye tanımladı. Cody Jarrett'i 'sıradan bir katil serseri' bulan oyuncu, yazarlara karakteri ve annesini efsanevi suçlu Ma Barker ve oğullarından esinlenerek yaratmayı ve Cody'yi psikotik yapmayı önerdi. Ayrıca bazı repliklerini doğaçlama oynadığı ve Jarrett'i yalnızca annesinin dindirebildiği şiddetli migrenler çeken bir adam olarak canlandırmaya karar verdiği söylenir.

Bu film, James Cagney'nin Yankee Doodle Dandy'den (1942) sonra Warner Bros.'a dönüşünü simgeliyordu. Sözleşmesinin son günlerinde 'Sinema eğlendirmeli, kan gölü olmamalı; silah taşımaktan ve kadınları dövmekten bıktım' demiş, kardeşi William'la kendi yapım şirketini kurarak filmlerini United Artists üzerinden dağıtmıştı. Ancak beş yılda çektikleri dört film maddi başarı getirmeyince, yedi yıl önce sırt çevirdiği türden bir 'kan gölü' için Warner'a özerklik pazarlığıyla geri döndü. 'İnsanlar benden bunu istiyor,' diye söyleniyordu, 'ama bir gün çocukların da izleyebileceği tek bir film yapmak isterim.'

Jack L. Warner, Cody'nin annesinin ölümünü öğrendikten sonra yemekhanede çılgına döndüğü sahnenin çok pahalıya patlayacağını düşünerek Raoul Walsh'tan bunu bir şapelde çekmesini istedi. Ancak Walsh sahnenin dramatik potansiyelini fark etti ve Warner'ın bütçe endişelerini, sahneyi üç saatte çekerek giderdi.

Bu film, James Cagney'nin The Roaring Twenties'ten (1939) sonraki ilk gangster filmiydi.

Cagney, Cody'nin annesinin kucağına oturduğu sahne fikrinin kendisine ait olduğunu söyleyerek Raoul Walsh'a 'Bakalım bunu yutturabilecek miyiz?' dediğini, Walsh'ın da kabul ettiğini belirtti. Buna karşın Walsh, 1974 tarihli otobiyografisinde fikri kendine mal etti ve sahnenin başarısını Cagney ile Margaret Wycherly'nin inandırıcı oyunculuğuna bağladı.

Film, İngiliz Film Sansür Kurulu'ndan 25 Ekim 1949'da 'A' sertifikasıyla geçti, ancak bazı kesintiler yapıldı. Sansür, Cody'nin Parker'a hava sağlamak için arabanın bagajına ateş ettiği sahnedeki 'aşırı' el ateş sayısının azaltılmasını istedi. Londra'daki Warner Sineması'nda 11 Kasım 1949'da prömiyer yapan film, beş hafta boyunca günde beş seans gösterildi.

Edmond O'Brien'a James Cagney ile eşit afiş hakkı sözü verilmiş, ancak son anda stüdyo bundan vazgeçmişti. Cagney 40'ların başında Warner'dan ayrıldığından beri az film yaptığı için, tanıtımcılar seyircinin 'Cagney' ve 'O'Brien' isimlerini bir arada görünce, bunu 1934-40 arası Pat O'Brien'la çevirdikleri altı filmden birinin yeniden gösterimi sanıp kaçınacağını düşündü.

Virginia Kellogg'un hikâyesi En İyi Özgün Senaryo dalında Oscar adaylığı kazandı.

James Cagney ve Raoul Walsh birlikte üç film daha yaptı: The Roaring Twenties (1939), The Strawberry Blonde (1941) ve A Lion Is in the Streets (1953).

Akademi seçmenleri gangster filmlerini çok nadir takdir ettiğinden, James Cagney muhtemelen bu yüzden Oscar adaylığı alamadı.