The Bad and the Beautiful'dan 46 İlginç Bilgi

Gloria Grahame, bu filmdeki 9 dakika 32 saniyelik performansıyla Oscar kazanan en kısa rolün sahibi oldu. Bu rekoru, 1976'da Network'teki 5 dakikalık performansıyla Beatrice Straight kırana kadar elinde tuttu.

Georgia'nın, Shields'ın kendisini aldattığını öğrendikten sonra yağmurlu geceye doğru arabayla uzaklaştığı sahne o kadar karmaşıktı ki, Turner diğer sahnelerini bitirdikten haftalar sonra bu sahneyi çekebildi. Vincente Minnelli, arabanın içini döner bir platforma yerleştirdi ve platform hareket ettikçe kameranın içeri-dışarı hareketlerini koreografladı. Lana Turner'dan, bu zorlu çekim boyunca duygularını histeriye kadar yükseltmesini istedi; Minnelli'nin istediği tüm açıları almak bir gün sürdü ve sonunda Turner gerçekten histerik hale geldi. Bu sahne, filmin en unutulmaz anlarından biri oldu.

Vincente Minnelli, Lana Turner'ın güvensizlikleri ve sınırlı oyunculuk yeteneği hakkındaki söylentilerden endişe duyarak, ilk sahnesinde her tekrar çekimin başka birinin hatasından kaynaklandığını söyleyerek onu rahatlattı. Nazik yönlendirmelerle Turner'dan güçlü bir performans alırken, özgüvenini de korudu.

Vincente Minnelli, Ned Glass'ın gardırop görevlisi performansından o kadar etkilendi ki rolünü giderek genişletti. İki günlük çekimin ardından hâlâ Glass'ın bir yakın çekimine ihtiyacı vardı, ancak ertesi gün oyuncu sete gelmedi. MGM, çekimler başlamadan önce kapsamlı bir özgeçmiş kontrolü yapmadığı için, Glass'ın kara listeye alındığını fark etmeden onu işe almıştı. Son çekiminden bir gece önce stüdyo güvenliği, Glass'a artık stüdyo alanına giremeyeceğini bildirmişti. Stüdyo yöneticileriyle yapılan acele toplantı sonrası MGM, kilit sahneyi yeniden çekmenin 20 ila 30 bin dolara mal olacağını düşünerek kara listeyi görmezden gelmeye karar verdi.

Kirk Douglas ile yaptığı toplantılarda Vincente Minnelli, karakterinin patlayıcı yönünü bastırıp çekiciliğe odaklanmasını önerdi. Douglas bu fikri kabul etti, ancak çekimler boyunca her sahneyi bitirdiğinde, 'O sahnede çok çekiciydim, değil mi?' diye espri yapıyordu. Çekimler tamamlandıktan sonra Douglas, Minnelli'ye bir not göndererek, 'Benden, şimdiye kadar hiçbir filmde yakalayamadığım kadar sakin bir nitelik çıkardığınız için' teşekkür etti.

Bu film, En İyi Film dalında aday gösterilmeden en çok Oscar kazanan (5 ödül) film rekorunu elinde tutuyor.

Jonathan Shields'ın stüdyosunda geçen tüm sahneler, MGM stüdyolarının gerçek tesisleri kullanılarak çekildi. Stüdyo setlerinin yanı sıra, Beverly Hills Oteli ve Arrowhead Gölü'nde çekilen dış mekân sahneleri de filme dâhil edildi.

Vincente Minnelli, Georgia'nın soyunma odasından çıkıp ıssız bir ses sahnesinde koştuğu uzun, sessiz sahnenin müziğinin çekimlerden önce bestelenmesini istedi. Böylece sahne düzenini ve kamera hareketlerini müziğe uydurabildi.

Filmdeki kurgusal düşük bütçeli korku filminin yapımını gösteren sahne, Val Lewton'un Cat People (1942) filmini nasıl çektiğine dayanıyor.

Georgia'nın ilk gösterim gecesi elinde şampanya şişesiyle gittiği Jonathan'ın malikânesinin sarmaşıklarla kaplı dış cephesi, daha sonra Please Don't Eat the Daisies (1960) filminde Doris Day ve David Niven'ın karakterlerinin satın aldığı New York kırsalındaki 'ahır' olarak kullanıldı.

Oscar'ın ilk 68 yılında, En İyi Film adaylığı olmadan En İyi Uyarlama Senaryo ödülünü kazanan tek filmdi. 2020 itibarıyla bu başarı yalnızca iki kez daha tekrarlandı: Sling Blade (1996) ve Gods and Monsters (1998) de aynı başarıya ulaştı.

Shields karakteri, yapımcı David O. Selznick, Orson Welles ve Val Lewton’ın bir karışımı olarak görülür. Georgia ise efsane bir aktörün alkolik kızıdır ve açıkça Diana Barrymore’dan esinlenmiştir. Üniversite profesörüyken çok satan yazar ve senarist olan Bartlow’un, benzer bir kariyer izleyen UNC profesörü Paul Green’den uyarlandığı düşünülür. Gilbert Roland’ın 'Gaucho' performansı ise bir öz parodi olarak yorumlanır; Meksika doğumlu oyuncu, sessiz film yıldızlığından sonra B sınıfı westernlerde Cisco Kid’i canlandırmıştı.

Barbara Billingsley’in canlandırdığı stüdyo kostüm tasarımcısı, Hollywood’un üç efsane isminden izler taşır: Edith Head, Irene ve bu filmin kadın kostümlerini yaratan Helen Rose.

Kirk Douglas, çekimler sırasında Lana Turner’a büyük ilgi duyuyordu ancak Turner’ın sevgilisi Fernando Lamas’ın setteki varlığı yüzünden hiçbir şey yapamadı.

Başrolü Kirk Douglas, Clark Gable’ın teklifi reddetmesi üzerine kaptı.

Lana Turner, kariyeri figüranlıkla başlayan bir aktrisi canlandırır. Turner’ın kendi kariyeri de A Star Is Born (1937) filminde figüran olarak başlamıştı.

Gloria Grahame’in karakteri Zelda Fitzgerald’dan esinlenirken, Dick Powell’ın karakteri Paul Green ile F. Scott Fitzgerald’ın bir sentezi olarak şekillendi.

Kathleen Freeman’ın canlandırdığı karakter, Alfred Hitchcock’un eşi Alma Reville’den ilham alınarak yazıldı.

Leo G. Carroll’ın 'zor beğenen' yönetmen rolü, ince bir Alfred Hitchcock göndermesidir. Hitchcock Hollywood’a ilk geldiğinde yıllarca yapımcı David O. Selznick ile sözleşmeliydi; Carroll da o dönem birçok Hitchcock filminde rol almıştı.

Jonathan’ın 'Cat Man' filmi için çığlıkları sağlayan küçük kız Sandy Drescher, asıl ününü Them! (1954) filminde formik asit koklayıp trans benzeri bir halden çıkarak çığlık atan travmatize çocuk rolüyle kazandı.

Kokteyl partisinde Joe’nun kolunda görünen zarif, mücevherli yaşlı kadın Bess Flowers’tır. Sektörde 'Figüranların Kraliçesi' olarak bilinen Flowers, uğur getirdiğine inanılan ve onlarca yıllık kariyerinde binden fazla filmde cameo yapan bir isimdi.

Georgia’nın dinlediği kayıttaki George Lorrison sesi, jenerikte adı geçmeyen Louis Calhern’e aittir.

Gloria Grahame son flashback’e kadar görünmese de, bu filmdeki performansı onun için dönüm noktası olan 1952 yılının zirve dokunuşudur. Aynı yıl bu filmle En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Oscar’ını kazanmakla kalmadı; Sudden Fear’da (1952) ateşli bir zina yapan kadını, Cecil B. DeMille’in yılın en büyük gişe başarısı ve En İyi Film Oscar’lı destanı The Greatest Show on Earth’te (1952) ise bir sirk sanatçısını canlandırdı.

Jonathan’ın babasını gösteren fotoğraftaki adam, takma bıyıklı ve jenerikte adı geçmeyen aktör Robert F. Simon’dır.

Filmin başlarında Harry Pebble 65 yaşında olduğunu itiraf eder. Pebble’ı canlandıran Walter Pidgeon ise 1897 doğumluydu ve çekimler sırasında 55. yaş gününü sette kutlamıştı.

Barry Sullivan’ın asistanı.

Filmdeki birçok oyuncunun gelecekteki televizyon dizilerinde bağlantıları vardı. Leo G. Carroll (yönetmen) ve Kathleen Freeman (asistanı), ertesi yıl Topper (1953) dizisinde Cosmo Topper ile hizmetçisi Katie’yi canlandıracaktı. Barbara Billingsley (kostüm tasarımcısı) ve Madge Blake (kitabı imzalanan kadın) ise Leave It to Beaver (1957) dizisinde June Cleaver ve Mrs. Mondello rollerini üstlenecekti. Cenaze konuşmacısı Francis X. Bushman’ın son ekran görünümü ise yine Blake’in de yer aldığı Batman (1966) dizisinin iki bölümünde oldu.

Film boyunca 'seks' kelimesi altı kez geçiyor. Bugün sıradan görünse de, 1952'de yapımcılar bu kelimeyi sansürcülere onaylatmakta epey zorlanmış.

Filmin gerçek hayattan esinlendiğine dair söylentiler o kadar güçlüydü ki, bağımsız yapımcı David O. Selznick avukatlarından birine filmi izletip kendisine yönelik iftira içerip içermediğini araştırttı. Selznick'in hayatıyla, Douglas'ın canlandırdığı babasına takıntılı bağımsız yapımcı arasındaki paralelliklere rağmen avukat dava açmak için yeterli dayanak bulamadı.

Vincente Minnelli, Shields karakterinin sert portresini biraz yumuşatmak için, en yakın arkadaşından çaldığı fikirle çektiği filmin En İyi Film Oscar'ını aldığı sahneyi kesti. Kesilen sahnede Shields, konuşmasının büyük bölümünü rahmetli babasına ayırıyor, arkadaşından yalnızca sonunda kısaca söz ediyordu.

Kedi kostümü sahnesindeki gardırop görevlisini oynayan Ned Glass, Buhran döneminde Broadway'deki Federal Tiyatro Projesi'nin Living Newspaper biriminin aktif bir üyesiydi; bu örgüt, sağ kesim tarafından 'solcu' ve 'komünizm yanlısı' olmakla suçlanıyordu. Glass, Joseph McCarthy'nin 'Kızıl Tehlike' döneminde kara listeye alınınca marangozluk yapmaya başladı.

Filmin çalışma başlığı 'Tribute to a Bad Man', daha sonra ilgisiz bir MGM filminde (Tribute to a Bad Man, 1956) kullanıldı. Başlığın değiştirilme nedenlerinden biri, başroldeki Lana Turner'a atfen 'beautiful' (güzel) kelimesini eklemekti.

Ön gösterim izleyicileri filmi genelde beğense de pek çoğu fazla uzun buldu; bu yüzden MGM yaklaşık 12 dakika kesti. Kesilenler arasında Shields'ın Paris'ten eski arkadaşlarını arayıp yeni filminde çalışmalarını istediği sahneler ve Georgia ile James'in ilk kez tanıştığı bir sahne de vardı.

Yapımcı John Houseman, filmin çekim başlığı 'Tribute to a Bad Man'in izleyiciye bir western çağrıştırabileceğini fark edince yeni başlık önerileri istedi. MGM Tanıtımdan Sorumlu Başkan Yardımcısı Howard Dietz, F. Scott Fitzgerald'ın 'The Beautiful and the Damned' öyküsüne selam niteliğindeki 'The Bad and the Beautiful' önerisini hemen gönderdi. Houseman ve senarist Charles Schnee, ucuz bir cep romanı gibi durduğunu düşündükleri bu başlığı beğenmese de MGM yapım şefi Dore Schary onları dinlemedi.

Besteci David Raksin, Laura (1944) filminin tema şarkısıyla büyük bir hit yakalamış ama söz yazarının kârdan eşit pay almasına içerlemişti. Bu yüzden, bu filmdeki aşk temasının yalnızca enstrümantal olarak yayınlanmasında ısrar etti. Parça yine hit oldu, ama önceki filmin teması kadar yüksek bir başarı yakalayamadı.

George Bradshaw'ın orijinal kısa öyküsü, bir film yapımcısı yerine bir tiyatro impresaryosunu konu alıyordu ve genellikle tiyatro yapımcısı ve yönetmeni Jed Harris'in kariyerine dayandığı düşünülüyordu. Öyküde, ölen impresaryo, kendilerine haksızlık ettiğine inanan üç kişiye ölümünden sonra gönderilmek üzere bir mektup hazırlamıştır.

Filmin çekimleri 4 Haziran 1952'de tamamlandı ve maliyeti 1.558.263 dolardı. İlk kez 1952 Noel'inde Los Angeles'ta gösterildi; böylece Akademi Ödülleri'ne aday olma şansı yakaladı (beş Oscar kazandı). New York'taki Radio City Music Hall'da gösterime girmesi ise üç hafta sonrasını buldu. Aynı yılın ilerleyen aylarında Berlin Film Festivali'nin açılış filmi oldu.

Filmdeki Jonathan Shields karakteri açıkça David O. Selznick'ten esinlenmiştir; bu durum filme ince bir ironi katar. Shields'ın Hollywood kariyerini bitiren en büyük fiyaskosu, pahalı bir İç Savaş destanıdır. Oysa Selznick, kariyerinin en büyük başarısını Rüzgâr Gibi Geçti (1939) ile elde etmişti.

Jonathan'ın babasının cenazesinde her 'yas tutana' verdiği 11 dolar, enflasyona göre ayarlandığında 2021 yılında 225 dolara denk gelmektedir.

Shields Pictures Inc. armasının altındaki slogan 'non sans droit' olarak geçer. Bu, Shakespeare'in de kullandığı ve 'haksız değil' anlamına gelen bir ifadedir.

Jonathan'ın ilk filminin ön gösteriminde, sinema girişindeki tabelada ana film olarak Greta Garbo ve Fredric March'ın oynadığı Anna Karenina (1935) yazılıdır. Bu film 30 Ağustos 1935'te gösterime girdiğine göre, ön gösterim büyük olasılıkla 1935'in son dört ayında gerçekleşmiştir.

Filmin başlangıcı, Jonathan'ın son filmini yapmasından iki yıl sonrasıdır ve bu tarih muhtemelen 1950'dir. James Lee Bartlow'la ilgili geri dönüş sahnesi ise 1949 yazında Virginia'da başlar. Dolayısıyla Bartlow'un tüm geri dönüş hikâyesi en fazla 18 aylık bir sürede geçer.

Gölden dönerken benzin istasyonunda Bartlow, içinde kurgusal 'Skola' gazozu bulunan bir soğutucu açar. Bu marka adı, Benim Adamım ve Ben (1952) filmindeki bir otomatta da görülür. İsim büyük olasılıkla İskandinav kadeh kaldırma sözü 'skoal'a bir göndermedir.

Steven Schneider'ın editörlüğünü yaptığı 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' listesinde yer alır.

Gaucho'nun yeni arabası, 1948-54 yılları arasında üretilen ve piyasaya sürüldüğünde dünyanın en hızlı seri üretim otomobili olan Jaguar XK120'dir.

Amerikan Film Enstitüsü'nün 2005 yılında AFI'nin 100 Yılın Film Müzikleri listesine aday gösterdiği 250 film arasında bulunur.