A Streetcar Named Desire Kamera Arkası: Setten Az Bilinen Bilgiler

Tennessee Williams'ın oyunundan uyarlanan filmde Marlon Brando'nun performansı, yönetmen Elia Kazan'ın tiyatro kökenli yaklaşımı ve setteki gerilim dolu atmosfer, yapımın unutulmaz detayları arasında yer alır.

Film ilerledikçe, Kowalski dairesinin seti Blanche'ın artan klostrofobisini vurgulamak için fiziksel olarak küçülür.

O dönemde vücuda oturan tişörtler satın alınamadığı için Marlon Brando'nun kıyafetleri birkaç kez yıkanıp sırtı dikilerek göğsünü sıkıca saracak hale getirildi.

Besteci Alex North, bir dramatik film için ilk caz odaklı film müziğini yazıp kaydetti. Müzik, filmin bunaltıcı New Orleans atmosferini sesle renklendirdi ve film müziği tarihinde haklı bir dönüm noktası olarak sayısız caz film müziğine öncülük etti.

Elia Kazan, yapım tasarımcısıyla yakın çalışarak otantik bir sefalet görünümü yarattı. Stanley ve Stella'nın evinin duvarları, Blanche kendini daha sıkışmış hissettikçe içeri doğru hareket ettirilebilecek küçük parçalar halinde inşa edildi ve mekânda klostrofobik bir gerilim oluşturuldu.

Londra sahne prodüksiyonu için Vivien Leigh ünlü kumral saçlarını sarıya boyattı. Ancak Blanche DuBois'nın yıpranmış saçlı ve zor bir hayat sürmüş biri gibi görünmesi gerektiğinden, film boyunca sarı peruklar taktı. Amerikalı kuaförlere güvenmediği için peruklarını temizletip düzeltmek üzere Londra'ya uçakla gönderdi.

Çekimler sırasında yalnızca 36 yaşında olan Vivien Leigh'in daha yaşlı görünmesi için makyaj yapılması gerekti.

Film çekildiğinde Desire tramvay hattı otobüslere dönüştürülmüştü, ancak şehrin diğer bölgelerinde tramvaylar hâlâ kullanılıyordu. Yetkililer, Blanche'ın şehre varışını gösteren açılış sahneleri için Desire tabelalı bir tramvayı prodüksiyona ödünç verebildi.

Bir test gösteriminde Elia Kazan ve yapımcı Charlie Feldman şok oldu: seyirci Blanche DuBois'ya güldü. Kazan, seyircinin özellikle Genç Tahsildar'ın Blanche'ın kapıdan ona uzanışına verdiği tepkiye güldüğünü fark etti ve Wright King'in tepki çekimlerini çıkararak istenmeyen kahkahaları bastırdı.

Stanley ile Blanche arasındaki doruk noktasındaki kavga sahnesinde, yönetmen Elia Kazan istediği kırık cam efektini elde edene kadar aksesuar departmanı 11 ayna değiştirmek zorunda kaldı.

Film 36 günlük bir programla çekildi.

Açılış sahnesi, Canal Street'in sonunda Mississippi Nehri'nin bitişiğindeki üç hatlı Louisville & Nashville Tren İstasyonu'nda çekildi. Bu istasyon, tren hizmetlerinin yeni New Orleans Union Yolcu Terminali'nde birleştirilmesinin ardından 1954'ün başlarında yıkıldı.