All the President's Men
Başkan Nixon, Amerikan tarihinde istifaya zorlanmış ilk ve -şimdilik- tek başkandır. Her şey, Washington Post gazetesi muhabiri iki gözüpek gazetecinin, Carl Bernstein ve Bob Woodward'ın, bir dedektif kalitesinde yaptıkları takip sonucu tarihe Watergate Skandalı olarak geçecek vaka ortaya çıkar: 17 Haziran 1972 günü, Nixon'ın mensubu olduğu Cumhuriyetçi Parti'den bir kaç kişi, seçimi kazanması muhtemel olan Demokratların merkezine sızıp dinleme cihazı yerleştirmiştir. İki gazetecinin yakın takibi, olayın sorumlusunun, Cumhuriyetçi Parti'nin en tepesinde bulunduğunu gözler önüne serer. 4 Oscar'lı filmin merkezindeki gazetecileri Dustin Hoffman ve Robert Redford canlandırıyor.Alan J. Pakula'nın filmi aradan geçen yıllara rağmen gücünü fazlasıyla koruyor. Medyanın gücünü olumlu yönde kullandığında nelere kadir olduğunu gösteren çarpıcı bir yapım.
All the President's Men hakkında 113 bilgi
113 bilgi gösteriliyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- 31 Mayıs 2005 Salı günü, avukatı ve sözcüsü tarafından yazılan aydınlatıcı Temmuz 2005 "Vanity Fair"makalesinden önce, 91 yaşındaki Mark Felt, kendisinin"Deep Throat," olduğunu ilk kez kamuoyu önünde kabul etti; bu, Bob Woodward ve The Washington Post tarafından da doğrulandı. Watergate'e zorla girildiği sırada Bay Felt, FBI'ın ikinci komutan yardımcısıydı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Robert Redford, kendisini Bob Woodward olarak göstererek filmin dengesini gereksiz yere bozduğunu hissetti. Açık cevap, eşit ağırlıkta bir yıldız atmaktı. Bu nedenle bir Knicks maçında Dustin Hoffman'a yaklaştı ve ona Carl Bernstein rolünü teklif etti.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Ses tasarımcıları, akustik etkiyi artırmak için açılış sekansı sırasında kağıda çarpan daktilo tuşlarının sesinin altına silah sesleri ve kırbaç darbeleri yerleştirdiler. Bir tele-daktilo, son sekansta 21 silah selamı içeren bir ses kaydı üzerine manşetler yazdırıyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Film, muhtemelen f kelimesinin 11 kez söylenmesi nedeniyle, açık dili nedeniyle başlangıçta 'R'olarak derecelendirildi. Muhtemelen konunun tarihsel önemi nedeniyle 'PG'olarak yeniden derecelendirildi.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Robert Redford, kitapları yazılmadan önce Bob Woodward ve Carl Bernstein ile iletişim halindeydi. Onları, soruşturmalarını nasıl yürüttükleri hakkında daha fazla, rapor ettikleri olaylar hakkında daha az yazmaya teşvik etti. (Vanity Fair makalesi, 04/2011.)
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Warner Brothers, filmi yalnızca o zamanlar bir numaralı gişe yıldızı olan Robert Redford'un Bob Woodward rolünü oynaması koşuluyla finanse etmeyi kabul etti.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Jimmy Carter, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olarak görev yaptığı süre boyunca bu filmi ilk film olarak izledi.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Birkaç sahne dışında filmin puanı yok denecek kadar az. Filmin son bölümünde bile ana oyuncular, aktrisler ve konuk yıldız jeneriği bittikten sonra müzik başlıyor. David Shire'ın müziği 28. dakikada başlarken müziğin çoğu filmin son yarısında duyulabiliyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Senarist William Goldman, Robert Redford, Bob Woodward ve Carl Bernstein ile hazırlıksız bir toplantıya çağrıldı. O sırada Goldman'ın senaryo taslağı kabul edilmişti ve Woodward ile Bernstein'dan haber bekliyorlardı. Toplantıda Goldman'a Bernstein ve o zamanki kız arkadaşı Nora Ephron tarafından yazılan yeni bir senaryo sunuldu. Goldman senaryoyu okumayı reddetti ve toplantıyı terk etti. Filmin son versiyonunda bu senaryodan yalnızca bir sahne vardı; Bernstein'ın Miami Bölge Savcısı'nı (Ned Beatty) görmek için bir sekreteri (Polly Holliday) alt ettiği sahne. Sahne tamamen kurguydu; gerçek hayatta olmadı. İddiaya göre Woodward, Bernstein'ın senaryosundan da memnun değildi, çünkü Woodward, Bernstein'ın üstün yeteneğine tapan saf, acemi bir muhabir olarak tasvir ediliyordu. Woodward daha sonra Goldman'ı arayıp özür diledi ve "Hayatımda yaptığım en kötü altı şeyin ne olduğunu bilmiyorum ama bunun olmasına izin vermek, bunu yazmalarına izin vermek onlardan biri" dedi.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Senarist William Goldman, editör Harry Rosenfeld'in diyaloğunun tonunu azaltmak zorunda kaldı. Gerçek hayatta Rosenfeld o kadar komikti ki Goldman insanların birinin bu kadar kendiliğinden esprili olabileceğine inanacağını düşünmüyordu.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Filmin her iki yıldızının da en yüksek faturayı almasını sağlamak için, Robert Redford'un adı posterlerde ve fragmanlarda Dustin Hoffman'ın üzerinde, Hoffman'ın adı ise filmde Redford'un üzerinde faturalandırıldı. Aynı strateji, John Wayne ve James Stewart'ı eşleştiren The Man Who Shot Liberty Valance (1962) için de kullanılmıştı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Gerçek hayatta Judy Hoback Miller, Başkanı Yeniden Seçme Komitesi'nin (CRP, aynı zamanda "CREEP" lakaplı) muhasebecisiydi ve Carl Bernstein ve Bob Woodward'a Beyaz Saray rüşvet fonu ödemeleri hakkında önemli bilgiler veriyordu. Jane Alexander, filmdeki rolüne hazırlanmak için Hoback ile buluştu. Ayrıca yapımcılar Hoback'in Georgetown, D. C.'deki eski evini kiraladılar ve Alexander ve Dustin Hoffman'la olan sahneleri Hoback'in Bernstein'la ilk buluştuğu gerçek oturma odasında çektiler. Hoback hikayesini ilk kez televizyonda CBS News'in Watergate: The Secret Story (1992) adlı kitabında anlattı; bu, Watergate'in zorla içeri girmesinden 20 yıl sonraydı. Sunuculuğunu Mike Wallace'ın üstlendiği programda röportaj yapılanlar arasında Woodward, Bernstein, Ben Bradlee, Katharine Graham ve Hugh Sloan da vardı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Kitabın aksine film, Watergate skandalının yalnızca ilk yedi ayını, yani zorla girişten Nixon'un 20 Ocak 1973'teki ikinci göreve başlamasına kadar geçen süreyi kapsıyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- William Goldman, Bob Woodward'ın kendisine son derece yardımcı olduğunu söyledi ancak Carl Bernstein değildi, bu yüzden kitabın ikinci yarısını attı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Post editörü Ben Bradlee, bir filmin kendi ofisinde yapılması fikrine sıcak bakmasa da, işbirliği yaparak prodüksiyonu etkileme şansının artacağını fark etti.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Beş Watergate hırsızı (Liddy ve Hunt'ı saymazsak): -Bernard Barker (merhum), eski Miami emlakçısı ve eski CIA ajanı, 1962 Domuzlar Körfezi olayına karışmış. -Virgilio Gonzales, çilingir ve Küba devriminin mültecisi. -James McCord, Başkanın Yeniden Seçilmesi Komitesi'nin güvenlik koordinatörü, Cumhuriyetçi Ulusal Komite'nin eski güvenlik koordinatörü ve eski CIA ajanı. -Eugenio Rolando Martinez, Kübalı sürgün, eski Barker emlak çalışanı ve eski CIA ajanı. -Frank Sturgis (merhum), Barker'la bağlantısı olan eski CIA ajanı; daha sonraki yıllarda Güney Amerika'da anti-komünist devrimcileri eğitti. Hiçbiri 14 aydan fazla hapis cezasına çarptırılmadı. McCord, hırsızlara veya onların doğrudan iki liderine göre en az süreyi (4 ay) çeken kişiydi - cezaların beşi artı Hunt ve Liddy'ye verileceği gün, Yargıç John J. Sirica, McCord'un kendisine yazdığını ve yalan yere ifade verildiğini, sanıklara suçu kabul etmeleri ve sessiz kalmaları için siyasi baskı uygulandığını ve CIA'nın adil olmayan bir şekilde olayın içine sürüklendiğini söyledi.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Robert Redford, doğrudan Beyaz Saray santraline bağlanan telefon dizisi sırasında 202-456-1414'ü arar.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Avukat Donald Segretti'nin yer aldığı sahne, Bob Woodward ve Carl Bernstein'in popülerleşmesine yardımcı olduğu gerçek hayattaki "ratfucking" terimini tanıtıyor. Bu, bir seçimi kazanmak için siyasi sabotaj veya kirli oyunlara başvurmak anlamına gelir. Terim ilk olarak Güney Kaliforniya Üniversitesi'nde, öğrenci organizasyonlarının birçoğunun öğrenci seçimlerini kazanmak için kullandığı yöntemler için kullanıldı. Segretti ve Güney Kaliforniya Üniversitesi'nden diğer üniversite öğrencileri, Demokratların siyasi kampanyalarını sabote etmek için benzer taktikler kullanarak Nixon dönemi Cumhuriyetçi personel olarak hizmet etmeye devam ettiler.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Gerçek hayatta Woodward'ın Deep Throat ile buluştuğu garaj, Washington'dan Potomac Nehri'nin hemen karşısında, Rosslyn, Virginia'daki Oakhill Ofis Binasının altındaki garajdır. Orada yaşananları ve bunun Watergate soruşturmasına nasıl etki ettiğini anlatan bir plaket oraya yerleştirildi ve bina 2017'de yıkıldığında bile bu olaylara bir şekilde saygı duruşunda bulunmak amacıyla sahadaki yeni binanın planlanması yapıldı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Yapımcı detaylara o kadar önem verdi ki yapım tasarımı departmanı güncelliğini yitirmiş telefon rehberlerinin kopyalarını yaptı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Watergate binasındaki kapı kilidindeki bantı fark edip polise haber veren gerçek güvenlik görevlisi, filmde kendini canlandırdı. 17 Haziran 1972'deki baskından birkaç gün sonra resmi bir gerekçe gösterilmeden işten çıkarıldı. 1975'teki çekimlerde sadece bir günlüğüne kendisi olarak kamera karşısına geçene kadar tamamen işsiz kaldı.
- Ses tasarımcıları, açılış sahnesinde daktilo tuşlarının kâğıda vuruş sesinin etkisini artırmak için alt kata silah sesleri ve kırbaç şaklamaları ekledi. Kapanış sahnesinde ise bir teleks makinesi manşetleri basarken fonda 21 pare top atışı duyuluyor.
- Robert Redford, telefon sahnesinde 202-456-1414'ü tuşluyor; bu numara doğrudan Beyaz Saray santraline bağlanıyor.
- Gerçek hayatta Woodward'ın Deep Throat ile buluştuğu garaj, Washington'un hemen karşısında, Potomac Nehri'nin ötesindeki Rosslyn, Virginia'daki Oakhill Ofis Binası'nın altındaki otoparktır. Burada yaşananları ve Watergate soruşturmasındaki rolünü anlatan bir plaket yerleştirildi; bina 2017'de yıkıldığında bile, yeni yapının bu olayları bir şekilde anması planlandı.
- Yapımcı ayrıntılara o kadar önem verdi ki, prodüksiyon tasarım ekibi güncel olmayan telefon rehberlerinin kopyalarını üretti.
- Bob Woodward'ın dairesi Washington, DC'de 1718 P Street NW'deydi. Woodward'ın Deep Throat ile buluşma talep etmek için saksıya kırmızı bir bayrak koyduğu sahnede gerçek bina kullanıldı.
- Film, çeşitli haber makalelerinin gerçek zamanlı olarak iletiliyormuş gibi bir teleks cihazında basılmasının yakın çekimleriyle sona eriyor ve her bir hikâyenin son dakika niteliğini hissettiriyor. Haberler sıra dışı bir şekilde, 1975'e kadar uzanarak gösteriliyor, ancak Ağustos 1974 tarihli kilit haber olan 'Başkan Nixon istifa etti' ile bitiyor.
- 1971'de Washington Post'a masa satan firmadan, tanesi 500 dolara yaklaşık 200 masa satın alındı.
- David Shire'ın müziği ilk kez filmin yaklaşık 28. dakikasında duyulmaya başlıyor.
- Prodüksiyon tasarım ekibinin fiberglastan kopyasını üretebilmesi için Post binasının ana lobisinden bir tuğla temin edildi.
- Filmin iki farklı noktasında Woodward, Başkanın Yeniden Seçilmesi Komitesi'ne verilen 25.000 dolarlık çekle ilgili olarak 'Kenneth Dahlberg' ve 'Howard Hunt' ile telefonda konuşuyor. Hem Dahlberg hem de Hunt ekranda hiç görünmemekle kalmıyor, aynı zamanda (2021 itibarıyla) kimliği belirsiz, jenerikte adı geçmeyen oyuncular tarafından seslendiriliyorlar.
- Washington Post'taki muhabirlerin çalışma alanı Washington Redskin hatıralarıyla dolu. Carl Bernstein'ın çalışma alanı, dönemin popüler bir bisikletçi posteriyle dekore edilmiş. Daktilosunun yanındaki panoya bir Baltimore Bullets rozeti iliştirilmiş. O dönemde Washington DC'nin bir NBA takımı yoktu, ancak Baltimore yakın sayılırdı.
- Bob Woodward'ın (Robert Redford) tuşladığı ve İngilizce bilmeyen bir adamın çıktığı telefon numarası 305-374-1299; alışıldık 555'li ön ek kullanılmamış. Bu, Miami, Florida'daki Net Capital Mortgage tarafından kullanılan gerçek bir numara.
- Haber odası seti iki ses sahnesine yayıldı, 33.000 fit karelik alan kapladı ve kurulumu 500.000 dolara mal oldu.
- Bu filmde, izleyicinin diyaloğun her iki tarafını da duyabildiği 25 telefon konuşması bulunuyor.
- Açılıştaki daktilo harflerinin kâğıda vuruşunun aşırı yakın çekimi, 35 yıl önce Citizen Kane (1941) filminde, 1 saat 17 dakika 33. saniyede kullanılmıştı.
- Bernstein ve Woodward çift satır aralığı kullanarak yazıyor. Bu, bir ila iki inçlik kenar boşluğuyla birlikte, editoryal düzeltmelere, notlara ve prova işaretlerine olanak tanıyan standart gazetecilik prosedürüydü.
- Yönetmen Alan J. Pakula, editörler, gazeteciler ve muhabirlerle saatlerce röportaj yaparak onların yorumlarını not aldı.
- Woodward'ın olası elektronik dinlemeyi bastırmak için açtığı müzik, Antonio Vivaldi'nin (1720'lerde bir zamanda yazdığı) 'İki Trompet için Do Majör Konçerto'su (RV 537).
- Woodward'ın kullandığı araba bir Volvo Amazon.
- Tüm gazeteciler mavi kalem, patronları siyah kalem, editör ise kırmızı kalem kullanıyor.
- Woodward yarı İspanyolca, yarı İngilizce telefon görüşmesini bitirirken 'de nada' diyor ki bu aslında 'rica ederim' anlamına gelir.
- Deep Throat ile ilk buluşmasından hemen önce Woodward'ın, önü boyunca taksilerin sıralandığı Kennedy Center'a girip çıktığı görülüyor. Ancak burası bir cadde değil, girişin önünden geçen geniş kaldırım ve fıskiyeler.
- Filmin kapanış jeneriğinde yapımın 'Washington, D.C. ve Burbank Stüdyoları, Burbank, California'da çekildiği' belirtiliyor.
- Robert Redford ve Dustin Hoffman, rollerine hazırlanmak için haftalarca Washington Post haber odasında vakit geçirdi; muhabirleri gözlemleyip toplantılara katıldılar. Bir gün Redford koridorda dururken, okul gezisindeki öğrenciler onun fotoğrafını çekmeye başladı. Redford, gerçek Bob Woodward'ı işaret ederek 'Asıl fotoğrafını çekmeniz gereken kişi bu!' dese de öğrenciler ilgilenmedi. Hoffman ise uzun saçları ve rahat kıyafetleri yüzünden bir muhabir tarafından getir-götür işlerine bakan bir çocuk sanıldı.
- Robert Redford, kendisini Bob Woodward olarak seçmenin filmi gereksiz yere dengesizleştirdiğini düşündü. Bu yüzden, eşit ağırlıkta bir yıldız arayışına girdi ve bir Knicks maçında Dustin Hoffman'a Carl Bernstein rolünü teklif etti.
- Gerçek hayatta Judy Hoback Miller, Başkanı Yeniden Seçtirme Komitesi'nin muhasebecisiydi ve gazetecilere Beyaz Saray'ın gizli fon ödemeleri hakkında kritik bilgiler vermişti. Jane Alexander, filmdeki rolüne hazırlanırken Hoback ile bizzat görüştü. Yapımcılar ayrıca Hoback'in Georgetown'daki eski evini kiralayarak, Alexander ve Hoffman'ın sahnelerini, Hoback'in Bernstein ile ilk kez buluştuğu oturma odasında çektiler.
- Dustin Hoffman ve Robert Redford, Washington Post ofislerinde aylarca vakit geçirerek basın toplantılarına katıldılar ve gazetecilerin çalışma ritmini yakından gözlemlediler.
- Robert Redford solaktır ve çoğu solak gibi saatini sağ bileğine takar. Ancak filmdeki yakın çekimlerde yazı yazarken, telefonla konuşurken hep sağ elini kullandığı görülür.
- Robert Redford ve Dustin Hoffman, canlandırdıkları Bob Woodward ve Carl Bernstein'dan yedi yaş büyüktü.
- Robert Redford'un Bob Woodward ve Dustin Hoffman'ın Carl Bernstein performansları, Amerikan Film Enstitüsü'nün 'En İyi 100 Kahraman ve Kötü Adam' listesinde 27. sırada yer aldı.
- Robert Redford, senarist William Goldman'ın yazdığı beş filmde rol aldı: Butch Cassidy and the Sundance Kid, The Hot Rock, The Great Waldo Pepper, bu film ve A Bridge Too Far.
- Bernstein'ın Woodward'a H.R. Haldeman hakkında haberi yayınlayabileceklerini söylediği sahnede, turuncu gömlekli bir figüran birkaç metre ötede oturur. Bu figüran, daha sonra Magnum P.I.'da Mac karakterini canlandıracak olan ve Robert Redford'un kuzeni Jeff MacKay'dir.
- Film, daha önce 12 Kızgın Adam'da jüri üyesi olarak karşılıklı oturan Martin Balsam ve Jack Warden'ı yeniden bir araya getirdi. Ayrıca Balsam, Jason Robards Jr. ile A Thousand Clowns ve Tora! Tora! Tora! filmlerinde de birlikte çalışmıştı.
- James Karen, hem bu filmde Hugh Sloan'ın avukatını, hem de Nixon filminde Bill Rogers'ı canlandırdı. Karen, her iki filmde de jenerikte adı geçen tek oyuncu veya ekip üyesidir.
- Stephen Collins (Hugh Sloan) için bu film, sinema kariyerinin ilk adımıydı.
- Lindsay Crouse da bu filmle sinema dünyasına adım attı.
- Jason Robards, Ben Bradlee rolü için elli bin dolar aldı. Robert Redford, daha önce birlikte çalıştıkları için Robards'ı önermişti; hatta Redford, Los Angeles'ta Robards'ın kız kardeşiyle aynı okula gittiğini belirtmiştir.
- Robert Walden, James Karen ve Hal Holbrook, yine bir komplo teması işleyen Capricorn One filminde de birlikte rol aldılar.
- Martin Balsam (Howard Simons), jenerikte 'Özel Görünüm' ibaresiyle yer aldı.
- Dustin Hoffman film boyunca 22 sigara içiyor. Kool Filter Kings marka sigarasını taşırken, 'Kanuck Mektubu' tartışılmadan önce bir resepsiyonistten Marlboro istiyor.
- Meredith Baxter ve Stephen Collins, 1992 yapımı A Woman Scorned: The Betty Broderick Story'de mutsuz bir evlilikten boşanmaya uzanan Daniel ve Betty Broderick'i canlandırarak yeniden bir araya geldi.
- 31 Mayıs 2005 Salı günü, avukatı ve sözcüsü tarafından kaleme alınan ve Temmuz 2005'te Vanity Fair'de yayımlanacak çarpıcı makale öncesinde, 91 yaşındaki Mark Felt, 'Derin Gırtlak' olduğunu ilk kez kamuoyuna açıkladı; bu gerçek Bob Woodward ve The Washington Post tarafından da doğrulandı. Watergate baskını sırasında Felt, FBI'ın ikinci adamı konumundaki Müdür Yardımcısıydı.
- Kenneth H. Dahlberg, Bob Woodward ile yaptığı telefon görüşmesinde, 'Korkunç bir çileden yeni çıktım! Komşumun karısı kaçırıldı!' der. Bu diyalog tarihi bir olayı birebir yansıtır: 27 Temmuz 1972'de maskeli kişiler Virginia Piper'ı Minnesota, Orono'daki evinden kaçırdı. Piper, Dahlberg ailesiyle yakın dosttu; eşi yatırım bankacısı Harry Piper Jr., onu kurtarmak için 1 milyon dolar fidye ödedi. FBI, Piper'ı iki gün sonra Duluth yakınlarındaki Jay Cooke Eyalet Parkı'nda buldu.
- Robert Redford, kitapları yazılmadan önce Bob Woodward ve Carl Bernstein ile temas halindeydi. Onları, aktardıkları olaylardan çok soruşturmayı nasıl yürüttüklerini yazmaya teşvik etti (Vanity Fair, Nisan 2011).
- Film, muhtemelen 11 kez geçen küfürlü ifade nedeniyle önce 'R' (17 yaş altı için sakıncalı) olarak sınıflandırıldı. Ancak konunun tarihi önemi göz önüne alınarak daha sonra 'PG' (aile rehberliğinde izlenebilir) olarak yeniden derecelendirildi.
- Warner Brothers, filmi finanse etmeyi ancak dönemin bir numaralı gişe yıldızı Robert Redford'un Bob Woodward'ı canlandırması şartıyla kabul etti.
- Jimmy Carter, ABD Başkanlığı döneminde izlediği ilk film olarak bu yapımı seçti.
- Senarist William Goldman, Robert Redford, Bob Woodward ve Carl Bernstein ile ani bir toplantıya çağrıldı. O sırada Goldman'ın senaryo taslağı kabul edilmiş, Woodward ve Bernstein'dan geri dönüş bekleniyordu. Toplantıda, Bernstein ve o zamanki kız arkadaşı Nora Ephron'un yazdığı yeni bir senaryo sundular. Goldman senaryoyu okumayı reddedip toplantıyı terk etti. O senaryodan yalnızca bir sahne final versiyonunda yer aldı: Bernstein'ın Miami Bölge Savcısı'nı (Ned Beatty) görmek için bir sekreteri (Polly Holliday) alt ettiği sahne. Bu sahne tamamen kurguydu; gerçekte yaşanmadı. Woodward'ın da Bernstein'ın senaryosundan mutsuz olduğu söylenir, çünkü senaryo Woodward'ı, Bernstein'ın üstün yeteneğine hayran saf bir acemi muhabir olarak gösteriyordu. Woodward daha sonra Goldman'ı arayıp özür diledi: 'Hayatımda yaptığım en kötü altı şeyin ne olduğunu bilmiyorum ama bunun olmasına, onu yazmalarına izin vermek onlardan biri.'
- Senarist William Goldman, editör Harry Rosenfeld'in diyaloglarını yumuşatmak zorunda kaldı. Gerçek hayatta Rosenfeld o kadar komikti ki Goldman, birinin bu kadar spontane esprili olabileceğine insanların inanmayacağını düşündü.
- Film, kitabın aksine, Watergate skandalının yalnızca ilk yedi ayını, yani baskından Nixon'ın 20 Ocak 1973'teki ikinci başkanlık yeminine kadar olan dönemi kapsar.
- William Goldman, Bob Woodward'ın kendisine son derece yardımcı olduğunu, ancak Carl Bernstein'ın olmadığını söyledi; bu yüzden kitabın ikinci yarısını çöpe attı.
- Washington Post editörü Ben Bradlee, ofislerinde film çekilmesi fikrine sıcak bakmasa da, işbirliği yaparak yapımı etkileme şansının daha yüksek olacağını fark etti.
- Beş Watergate hırsızı (Liddy ve Hunt hariç) şunlardı: Bernard Barker (vefat etti), eski Miami emlakçısı ve eski CIA ajanı, 1962 Domuzlar Körfezi olayına karıştı; Virgilio Gonzales, çilingir ve Küba devrimi mültecisi; James McCord, Başkanın Yeniden Seçilmesi Komitesi güvenlik koordinatörü, eski Cumhuriyetçi Ulusal Komite güvenlik koordinatörü ve eski CIA ajanı; Eugenio Rolando Martinez, Kübalı sürgün, eski Barker emlak çalışanı ve eski CIA ajanı; Frank Sturgis (vefat etti), Barker ile bağlantılı eski CIA ajanı, sonraki yıllarda Güney Amerika'da anti-komünist devrimciler yetiştirdi. Hiçbiri 14 aydan fazla hapis yatmadı. McCord, hırsızlar veya iki doğrudan liderleri arasında en az süreyi (4 ay) yattı. Beş hırsız artı Hunt ve Liddy'ye cezaların verileceği gün, Yargıç John J. Sirica, McCord'un kendisine yazdığını ve yalancı tanıklık yapıldığını, sanıklara suçu kabul edip sessiz kalmaları için siyasi baskı uygulandığını ve CIA'in olaya haksız yere çekildiğini söylediğini açıkladı.
- Robert Redford, Richard Nixon ile tanıştı. Redford 13 yaşındayken, daha sonra başkan olacak bu adam tarafından atletik başarısı için bir ödül takdim edildi. Redford o zaman bile adamı oldukça ürkütücü bulduğunu söyledi.
- Gerçek hayatta Bob Woodward ve Carl Bernstein, Derin Gırtlak'ın herkesin tehlikede olduğu mesajını iletmek için 16 Mayıs 1973'te Ben Bradlee'nin evine gittiler. Bu tarih, Nixon'ın ikinci dönemine başlamasından, James McCord'un Nixon Beyaz Sarayı'nın kirli oyunları ve örtbasına karışanlar arasında sessizliğini bozan ilk kişi olup Post'un Watergate haberlerine güvenilirlik kazandırmasından sonraydı ve Senato Watergate oturumlarının başlamasından bir gün önceydi. Bradlee'nin Derin Gırtlak'ın mesajına ve toplantı notunun geri kalanına gerçek hayattaki yanıtı şuydu: 'Şimdi ne halt edeceğiz?'
- Bob Woodward ve Carl Bernstein senaryoyu yazmayı teklif etti. Ne yazık ki çok kötü senaristlerdi. Ayrıca bir sürü muhabir esprisi, iç şakalar ve soruşturma sırasında her ikisinin de kadınlarla yakınlaşmaya çalıştığı bir yan hikâye eklediler. Bundan geriye kalan tek şey, Bernstein'ın açık hava kafesinde Sharon Lyons ile konuştuğu erken sahnedir.
- Ben Bradlee, New York Times çok satanlar listesine giren anı kitabı 'A Good Life: Newspapering and Other Adventures'da, Woodward kendisine ve meslektaşlarına Alan J. Pakula'nın filmi yönetmek üzere seçildiğini ve o ana kadarki filmleri arasında Klute (1971) ve Bülbülü Öldürmek (1962) olduğunu söylediğinde tepkilerinin şu olduğunu yazar: 'Çok da büyük olay. Bu onun 'Dick Nixon ve Çocuk Gazeteciler'i yapmasına nasıl yardımcı olur ki?'
- Donald Segretti, suçlarından dolayı altı aylık cezasının dört ayını yattı ve 1976'da barodan ihraç edildi. Birkaç yıl sonra pişmanlığını gösteren Segretti, California barosuna iyi durumda bir üye olarak yeniden kabul edildi.
- 21 Nisan 2011'de Robert Redford, Bob Woodward ve Carl Bernstein, Austin, Teksas'taki Lyndon B. Johnson Başkanlık Kütüphanesi'nde filmin 35. yıldönümünü andı. Redford, James McCord'un Yargıç John J. Sirica'ya yalancı tanıklık yapıldığını ve sessiz kalmaları için siyasi baskı uygulandığını söylemesinden (örtbasın ilk çatlağı ve Woodward ile Bernstein'ın haberlerinin ilk teyidi) önce bile Woodward ve Bernstein'a ulaşmaya çalıştığını, ancak ikilinin başlangıçta bir tuzak kurulduğunu düşündüklerini açıkladı.
- Filmin çekimleri tamamlandığında, bütçeyi 3,5 milyon dolar aşmış ve planlanan takvimin 35 gün gerisinde kalmıştı.
- Washington Post'un önce yazı işleri müdürü, sonra genel yayın yönetmeni olan Ben Bradlee, filmin kendi onayı olsa da olmasa da yapılacağını fark etti ve 'olgusal olarak etkilemeye çalışmanın daha mantıklı olduğunu' düşündü. Bradlee'yi Jason Robards Jr. canlandırdı.
- Güney Afrika basını, apartheid sansür kurulunun bu filmde birkaç kesinti yapılmasını emrettiğini ve Robert Redford'un bu plandan haberdar edildiğini bildirdi. Redford bunun üzerine kurulla temasa geçerek, planlanan kesintiler uygulanırsa Güney Afrika sinemalarında Amerikan filmleri gösterimini boykot ettireceğini belirtti. Kesintiler uygulanmadı ve film Güney Afrika'da başarıyla gösterime girdi.
- Film, 17 Haziran 1972'den 20 Ocak 1973'e kadar olan dönemi kapsar.
- Ne yönetmen Alan J. Pakula ne de Robert Redford, senarist William Goldman'ın ilk taslağından memnun kaldı. Bob Woodward ve Carl Bernstein da pek hevesli değildi. Hatta Bernstein, o zamanki kız arkadaşı Nora Ephron ile bir taslak kaleme aldı. Redford bu çabayı da reddetti, bu yüzden Pakula ile birlikte tüm gün süren senaryo çalışma toplantıları yapıp, bu süreçte editörler ve muhabirlerle görüştüler.
- Watergate baskınından 45 yıl sonra, Mark Felt: Beyaz Saray'ı Deviren Adam (2017), Mark Felt'i Derin Gırtlak olarak açıkça adlandıran ilk uzun metrajlı film oldu; Felt'i Liam Neeson canlandırdı.
- 2007'de Amerikan Film Enstitüsü bu filmi Tüm Zamanların En İyi 77. Filmi olarak sıraladı. Bu, filmin listeye ilk girişiydi.
- Washington Post'un genel yayın yönetmeni, filmin gazetelerin 'sorumluluk için çok çaba gösterdiğini' göstermesini umuyordu.
- Watergate'ten önce Carl Bernstein, Washington Post için Başkan Nixon hakkında başka bir haber yapmıştı: 20 Ocak 1969'da Nixon'ın ilk başkanlık yeminindeki Vietnam Savaşı karşıtı protestocular.
- Filme yapılan atıflar ve filmden görüntüler, ABC 20/20'nin Truth and Lies: Watergate (2017) programında kullanıldı. Baskından 45 yıl sonra 2017'de yayımlanan programda, filmin neyi doğru yansıttığına dair yorumlar ve bazı olayların bir tür dramatik canlandırması olarak yer aldı.
- 1971'de tartışılan para miktarları, yarım yüzyıl sonra kulağa geldiğinden çok daha büyüktür. Örneğin, CREEP fonuna bir günde geldiği belirtilen 6 milyon dolar, 2023 değerleriyle 45,8 milyon dolara karşılık gelir.
- Türünün, yani politik gerilimin, şimdiye kadar yapılmış en iyi filmlerinden biri olarak kabul edilir.
- Filmin geliştirilmesi sırasında Bob Woodward, Derin Gırtlak'ın gerçek kimliği olan Mark Felt sırrını, Carl Bernstein'dan habersiz olarak Robert Redford'a açtı. Redford, Felt'in 2005'te gerçeği kamuoyuna bizzat itiraf etmesinden sonra bile bu sırrı hayatı boyunca sakladı; Redford'un bundan haberdar olduğu ancak ölümünden sonra Woodward tarafından açıklandı.
- Alan J. Pakula başlangıçta bu filmi yapmaya pek ilgi duymadı, çünkü filmin Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969) filminin politik bir versiyonu gibi olacağını düşündü.
- Watergate döneminde Washington Post'un iki abonesi John J. Sirica ve Sam Ervin'di. Sirica, Hunt, Liddy, McCord ve diğer dört Watergate hırsızının yargılanmasına bakan ve işbirliği yapmazlarsa ağır cezalar tehdidinde bulunan (McCord'un mektubuna yol açan) DC Bölge Mahkemesi yargıcıydı; ayrıca Nixon'ın gizli Beyaz Saray kasetleri için verilen ve nihai kanıtları içeren hukuk mücadelesine de dahil oldu. Ervin ise, Kuzey Carolina'nın Demokrat (muhafazakâr ve partizan olmayan olarak görülen) senatörü ve Senato'nun anayasa hukuku otoritesiydi; 1973 Watergate oturumlarından sorumlu Senato Watergate Komitesi'nin başkanı oldu.
- Robert Redford, senarist olarak bizzat William Goldman'ı seçti.
- Filmde adı geçen Meksikalı avukat, önde gelen bir medeni hukuk avukatı olan Manuel Ogarrio Daguerre idi.
- Geraldine Page, Katharine Graham rolünü reddetti. Rol sonunda filmden çıkarıldı ve karakterden yalnızca bir kez bahsedildi.
- Woodward ve Bernstein, kirli oyunlar ustası Donald Segretti'nin Nixon kampanyasına, Başkanın Randevu Sekreteri Dwight Chaplin tarafından dahil edildiğine dair ipucu alır. Gerçek hayatta Chaplin, Robert Redford ile okul arkadaşıydı.
- 23:29'da Woodward telefonda Howard Hunt'ın Pentagon Belgeleri için Nixon'ın danışmanı olarak rolünü sorar. 31:46'da Harry Rosenfeld, devam eden haberi 'New York Times'ın sahip olmadığı bir şey' olarak niteler. Pentagon Belgeleri skandalı sırasında Times, tartışmalı belgelerin ilk alıcısıydı ve Post yetişmeye çalışıyordu. Pentagon Belgeleri zamanında Post'un bir tür yerel gazete olarak görüldüğünü ve o dönemde Beyaz Saray baskısına karşı kazandığı zafer sayesinde büyük bir oyuncu haline geldiğini belirtmek gerekir. Harry Rosenfeld, hem Pentagon Belgeleri hem de Watergate olayları sırasında yerel haberler editörüydü ve çalışmalarının ulusal haberlere dönüştüğüne tanık oldu.
- Film, kitapta ya da Watergate belgelerinde geçmeyen 'parayı takip et' sloganını popüler kültüre kazandırdı.
- Film, Demokratik Ulusal Komite soygununun yanı sıra, Daniel Ellsberg'in psikiyatristinin ofisine yapılan izinsiz girişe de değinir. Ellsberg, Vietnam Savaşı'nın skandal yönetimini belgeleyen Pentagon Belgeleri'ni sızdıran Rand Corporation çalışanıydı. Bu olay, filmin tarihsel öncülü sayılan ve Washington Post'un Pentagon Belgeleri'yle mücadelesini anlatan The Post (2017) filminin temelini oluşturur. Watergate skandalı çözüldükçe, Hunt ve Liddy'nin Ellsberg'in psikiyatristinin ofisine de Nixon'ın baş danışmanı John Ehrlichman'ın onayıyla girdiği ortaya çıktı.
- Avukat Donald Segretti'nin sahnesi, Woodward ve Bernstein'ın popülerleştirdiği 'ratfucking' terimini tanıtır. Bu terim, seçim kazanmak için siyasi sabotaj ve kirli numaralar kullanmayı ifade eder. Kökeni, Güney Kaliforniya Üniversitesi'ndeki öğrenci seçimlerinde kullanılan taktiklere dayanır. Segretti ve diğer USC mezunları, Nixon döneminde Cumhuriyetçi kadrolarda yer alarak benzer yöntemlerle Demokrat kampanyaları sabote etti.
- Tüm zamanların en beğenilen iki gazetecilik filmi All the President's Men (1976) ve Spotlight (2015), ilginç bir şekilde Bradlee ailesi etrafında döner. Watergate olaylarında Washington Post'un editörü olan Ben Bradlee Sr.'ı Jason Robards canlandırırken, oğlu Ben Bradlee Jr. ise Boston Globe'da rahiplerin istismarını ortaya çıkaran ekibin editörüydü ve John Slattery tarafından canlandırıldı.
- Woodward, Deep Throat'a Gordon Liddy'nin 'soğuktan içeri girdiğini' söyler. Bu, sahadan çekilmiş bir ajanı anlatan bir istihbarat terimidir; işin fazla karanlık, stresli ve tehlikeli olduğunu ima eder. Liddy artık istihbaratta değil, yönetimde çalışmaktadır. Bu ifade, John le Carré'nin 1963 tarihli karanlık casus romanı Soğuktan Gelen Casus'a ve onun 1965 film uyarlamasına bir göndermedir.
- Woodward'ın masasına iliştirdiği alıntı, Winston Churchill'in 1901'de Lord Rosebery'ye yazdığı bir mektuptandır: 'Benim fikrim, siyasette hata yapmaya devam ettiğiniz sürece kaç hata yaptığınızın önemi olmadığıdır. Bu, kurtlara bebek atmak gibidir; bir kez durursanız, sürü kızağı yakalar. Mevcut yönetimin başarısının sebebi budur.'
- Dürüst Cumhuriyetçi olarak gösterilen Hugh Sloan, oturma odasında sorgulanır. 'Ortaya çıkıp gerçeği söyleme' diyaloğu sırasında, kanatlı koltuğundaki duruşu, Lincoln Anıtı'ndaki 'Dürüst Abe' heykelini kısa süreliğine yansıtır. Heykeltıraş Daniel Chester French'in, Lincoln'ün ellerini Amerikan İşaret Dili'ndeki A ve L harfleri şeklinde oyduğu düşünülür; Stephen Collins de aynı el ve bacak pozisyonunu alır.
- Amerikan Film Enstitüsü'nün 2001 yılında belirlediği 'En Heyecan Verici 100 Amerikan Filmi' listesinde yer aldı.
- Film, 1970'ler ve 1980'ler arasındaki komplo filmleri döngüsünün bir parçasıdır. Bu döngüde Klute (1971), Executive Action (1973), Chinatown (1974), The Conversation (1974), The Parallax View (1974), Three Days of the Condor (1975), The Domino Principle (1977), Telefon (1977), Twilight's Last Gleaming (1977), Capricorn One (1978), Good Guys Wear Black (1978), Winter Kills (1979), Hangar 18 (1980), Blow Out (1981), Cutter's Way (1981), Assassination (1987) ve bu film yer alır.
- G. Gordon Liddy'nin elini yakma hikayesi, onun Lawrence of Arabia (1962) filmini izlediğini gösterir; çünkü T.E. Lawrence'ın kibrit numarası hakkında söylediklerini kelimesi kelimesine tekrarlar.
- Woodward, yeraltı otoparkında Deep Throat ile buluştuğunda, Deep Throat ona Liddy'nin elini alevin üzerinde tutup 'marifet, umursamamakta' dediğini anlatır. Bu, altmış yıl önce T.E. Lawrence'ın Lawrence of Arabia (1962) filminde parmak uçlarıyla mum alevini söndürmesi olayına benzer ve Prometheus (2012) filminde de tekrarlanır.
- Steven Schneider'ın editörlüğünü yaptığı 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' listesinde yer alır.
Kadro ve ekip
Tüm insanlar →
Jack WardenOyuncu · Harry Rosenfeld
Martin BalsamOyuncu · Howard Simons
Jason RobardsOyuncu · Ben BradleeDustin HoffmanOyuncu · Carl BernsteinRobert RedfordOyuncu · Bob WoodwardHal HolbrookOyuncu · Deep ThroatJane AlexanderOyuncu · BookkeeperMeredith BaxterOyuncu · Debbie SloanAlan J. PakulaYönetmenWCWalter CoblenzYapımcıWilliam GoldmanSenaristJohn RandolphSeslendirme · John Mitchell Yorumlar
Yorum yazmak için giriş yapın veya üye olun.
Henüz yorum yok. İlk yorumu sen yaz.
Benzer yapımlar
Filmler →
Butch Cassidy and the Sundance KidFilm · 1969
12 Angry MenFilm · 1957
Being ThereFilm · 1979
Once Upon a Time in the WestFilm · 1968
Breakfast at Tiffany'sFilm · 1961
On the WaterfrontFilm · 1954
PsychoFilm · 1960
The GodfatherFilm · 1972
YenilmezlerFilm · 2012
Black PantherFilm · 2018
Örümcek-Adam: Eve DönüşFilm · 2017
Thor: RagnarokFilm · 2017