Andrei Rublev Kamera Arkası: Setten Az Bilinen Bilgiler

İnek yangını sahnesinde, hayvanın gerçekten yanmasını önlemek için asbest bir örtü kullanıldı. Buna karşın, merdivenden düşen at sahnesi için yönetmen Andrei Tarkovski, mezbahadan alınan ve ertesi gün kesilecek olan atı boynundan vurarak çekimi gerçekleştirdi.

Tarkovski, ana filmi siyah-beyaz, Rublev'in ikonlarını gösteren sonsözü ise renkli çekmeyi tercih etti. Bir röportajında, gündelik hayatta renklerin bilinçli olarak fark edilmediğini, bu yüzden Rublev'in yaşamının siyah-beyaz, sanatının ise renkli olduğunu belirtti. Bu tercih, bir sanatçının eserleriyle kişisel yaşamı arasındaki karşılıklı bağımlılığı ifade etmeyi sağladı.

Andronikov Manastırı, Moskova'nın Taganka bölgesinde, Yauza Nehri'nin doğu kıyısında 1360 yılında inşa edildi ve şehrin dış savunma hattındaki manastır-kalelerden biriydi. Adını ilk başrahibi Andronik'ten alan manastırın en ünlü keşişi Andrei Rublyov'du.

Filmde iki önemli kiliseye atıf yapılır: 1194 tarihli Dmitrievsky Katedrali Vladimir şehrinde, Müjde Katedrali ise Moskova'da bulunur. Müjde Katedrali, 14. yüzyıldan 16. yüzyıla uzanan kilise ve şapellerin birleşiminden oluşur ve Kremlin'deki en eski ikinci katedraldir.

Çekimler Nerl Nehri kıyısında ve Vladimir/Suzdal, Pskov, İzborsk, Peçorı gibi tarihi mekânlarda gerçekleştirildi. Başlangıçta 1,6 milyon ruble olan bütçe, defalarca kesintiye uğrayarak 1 milyon rubleye düşürüldü; karşılaştırma yapmak gerekirse, Sergey Bondarçuk'un Savaş ve Barış (1965) filmi 8,5 milyon ruble bütçeye sahipti. Kısıtlamalar nedeniyle Kulikovo Muharebesi açılış sahnesi, Grandük'ün kardeşinin kuğu avı ve Duroçka'nın doğumuna köylülerin yardım ettiği sahne gibi bölümler senaryodan çıkarıldı. Yoğun kar yağışının Kasım 1965'ten Nisan 1966'ya kadar çekimleri aksatmasıyla nihai bütçe 1,3 milyon rubleye ulaştı.

Besteci Dmitri Şostakoviç, anılarında Moskova'da dolaşan bir söylentiyi aktarır: İnek yakma sahnesinin küçük bir köyde çekildiği, kimse yapmak istemeyince Tarkovski'nin ineği bizzat ateşe verdiği ve öfkeli köylülerin onu neredeyse linç ettiği anlatılır. Şostakoviç bu asılsız hikâyeye inanmış görünür; Tarkovski'nin adını anmadan ondan "yetenekli bir adam" diye söz eder.