Blackmail Nasıl Yapıldı? Yapım Hikâyesinden Bilgiler

Film gösterime girdiğinde sessiz versiyonu sesli olandan çok daha iyi iş yaptı, çünkü büyük şehirler dışındaki sinemaların çoğunda ses sistemi yoktu.

The Jazz Singer (1927) muazzam bir başarı elde edince yapımcılar, ağırlıklı olarak sessiz çekilen bu filmin son makarasına ses eklemeye karar verdi. Alfred Hitchcock bu fikri saçma bularak, gizlice filmin tamamını sesli olarak çekti.

Filmin sessiz versiyonunun restorasyonu, British Film Institute’un yönetmenin tüm sessiz filmlerini 2 milyon sterlinlik bütçeyle kurtarmayı amaçlayan 'Hitchcock 9’u Kurtar' programı kapsamında 2012’de tamamlandı.

Genellikle ilk İngiliz sesli filmi ve kesin olarak ilk ses-üstü-film İngiliz sesli filmi kabul edilir. The Clue of the New Pin (1929), filmle senkronize 12 inçlik plaklar kullanan British Phototone sistemiyle Mart 1929’da gösterime girmişti. Bu film, Alfred Hitchcock’un yönettiği ilk sesli film olma özelliğini de taşır.

Jenerikte adı geçmeyen yazar Michael Powell, finaldeki kovalamaca için British Museum’un kullanılmasını önerdiğini iddia eder; böylece Hitchcock’un 'kovalamaca' filmlerinde ünlü mekânları kullanma geleneği başlamıştır. Bu aynı zamanda Michael Powell’ın senarist olarak ilk çalışmasıdır.

Bazı kaynaklara göre Alfred Hitchcock, yeni gelişen ses teknolojisinden yararlanabilmek umuduyla ilk sessiz versiyonun çekim ve yapım hızını bilerek yavaşlatmıştı.

Filmin İspanya’daki adı tam bir karmaşaya dönüşmüştür. İlk sesli filmlerden biri olduğu için 1970’lere kadar orada gösterime girmediği sanılır. Daha sonra bir yazar, filmi yanlışlıkla Anny Ondra’nın başka bir filmi olan Glorious Youth (1928) için kullanılan 'La muchacha de Londres' adıyla andı. Bu hata çeşitli yayınlarda tekrarlandı ve 1984’te televizyonda dublajlı yayınlandığında da sürdü. Oysa 1970’lerde sinemalarda asıl olması gereken 'Chantaje' adıyla gösterilmişti.

Avustralya’da federal sansür kurulu, muhtemelen açık cinsel ve şiddet içeren temaları nedeniyle filmin gösterimini yasakladı. Britanya İmparatorluğu’nun diğer ülkelerinde serbestçe gösterilmesine rağmen, Avustralyalı yetkililer daha tutucu tavırlarıyla biliniyordu. Yasağın 10.000 ila 30.000 sterlin arasında bir kayba yol açtığı tahmin ediliyor. Aylarca süren gecikmenin ardından Temyiz Kurulu’nun incelemesiyle film, bazı sahneler çıkarılarak 1930’da gösterime girebildi.

Steven Schneider’in editörlüğünü yaptığı 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' listesinde yer almaktadır.

Orijinal telif hakkı sahibinin yenileme yapmaması nedeniyle film kamu malı haline geldi; bu da neredeyse herkesin VHS veya DVD kopyalarını çoğaltıp satabilmesine yol açtı. Bu yüzden piyasadaki versiyonların çoğu ya ağır biçimde (ve genellikle kötü) kurgulanmış ya da ikinci, üçüncü veya daha fazla kuşak kopyalardan çoğaltıldığı için son derece düşük kalitededir.