Double Indemnity: İlginç Bilgiler
Double Indemnity filminin yapımından oyuncu kadrosuna uzanan 147 ilginç bilgi — kaynaklarıyla birlikte.
Double Indemnity hakkında 147 bilgi
147 bilgi gösteriliyor.
- Yazar James M. Cain daha sonra senaryoya senaristler Billy Wilder ve Raymond Chandler'ın yaptığı çözümlerden bazılarını bulmuş olsaydı, bunları orijinal romanında kullanacağını itiraf etti.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Edward G. Robinson'un başlangıçtaki isteksizliği büyük ölçüde üçüncü sıraya indirilmesinden kaynaklanıyordu. Sonunda kariyerinin bir geçiş aşamasında olduğunu ve daha az iş yaptığı için Barbara Stanwyck ve Fred MacMurray ile aynı parayı aldığını fark etti.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Savaş zamanındaki katı yiyecek karnesi nedeniyle, film ekibinden hiç kimsenin yiyecekleri elinden alma eğiliminde olmadığından emin olmak için, Fred MacMurray ve Barbara Stanwyck içeren bir sahnenin çekildiği mağazaya polisler yerleştirildi. Paramount, mağazada MacMurray ve Stanwyck ile birlikte dört polis memurunu gösteren tanıtım fotoğrafları yayınladı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Barbara Stanwyck'ın karakterinin evi olarak kullanılan ev bugün hala 6301 Quebec Drive'da duruyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Walter Neff, Phyllis Dietrichson ile ilk tanıştığında bilek bileziğine ("anklet") çok dikkat edilir. Şehir efsanesi, evli bir kadının sağ ayak bileğine halhal taktığını belirtir; bu onun evli olduğunu ancak diğer erkeklere açık olduğunu gösterir.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Barton Keyes'in ofisinin önünde oturan bir dergi okuyan adam, filmin başlamasından yaklaşık 16 dakika sonra yanından geçerken başını kaldırıp Walter Neff'e bakıyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Romanın beyazperdeye uyarlanması konusunda kendisine yaklaşıldığında Raymond Chandler, Billy Wilder'e haftada en az 150 dolar maaş alması gerektiğini söyledi ve Joseph Sistrom yazara haftada 750 dolar vermeyi planladıklarını söylediğinde şaşırdı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Fred MacMurray'ın o zamanlar iyi adamlarla oynamasıyla ünü vardı ve bu mücadeleye hazır olduğunu düşünmüyordu. Billy Wilder'in inatçı ısrarı sonunda onu yıprattı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Barbara Stanwyck'ın film boyunca taktığı sarı peruk Billy Wilder'in fikriydi. Çekimlerden bir ay sonra Wilder aniden ne kadar kötü göründüğünü fark etti, ancak o zamana kadar önceki sahneleri yeniden çekmek için artık çok geçti. Bu hatayı rasyonelleştirmek için daha sonraki röportajlarda Wilder, kötü görünen peruğun kasıtlı olduğunu iddia etti.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Billy Wilder ve Raymond Chandler senaryoyu yazarken anlaşamadılar, görünüşe göre tartışmalarla dolu bir süreçti. Wilder, o zamanlar sırf cinsel açıdan bastırılmış Chandler'a eziyet etmek için kadınlaştırma yeteneğini sergilediğini iddia etti.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Walter Neff karakterinin adı aslında Walter Ness'ti, ancak yönetmen/yazar Billy Wilder, Beverly Hills'te yaşayan ve tesadüfen sigorta satıcısı olan Walter Ness adında bir adam olduğunu öğrendi. Karaktere hakaret nedeniyle dava edilmekten kaçınmak için adı değiştirdiler. Romanda adı Walter Huff, Dietrichson ise Nirdlinger'dir.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Raymond Chandler, filmin sekiz haftalık çekim dönemi boyunca yazar vekili olarak tutuldu. Bu, o dönemde herhangi bir stüdyodaki herhangi bir yazar için son derece alışılmadık bir olaydı ve Chandler'ın Paramount ve Billy Wilder tarafından ne kadar saygı gördüğünü gösteriyordu.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- "Double Indemnity" 1935'te ilk kez yayınlandığında 25.000 $'a varan teklifler sunuldu, ancak o dönemde Hays Ofisi romanın filme alınmaya uygun olmadığını düşündüğünden hiçbir şey çıkmadı. James M. Cain'e sonuçta Paramount tarafından 15.000 $ teklif edildi. Senaryo Hays Ofisi tarafından onaylanırsa yarısını imza atarak, diğer yarısını da alacaktı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Phyllis Dietrichson'un evinde güneş ışığının azaldığı yanılsamasını yaratmak için gümüş tozu bazı hafif duman efektleriyle karıştırıldı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Eski usul film yapımı aldatmacasının klasik bir örneği, Neff'in kapısının ters monte edilmesinde görülebilir. Koridordaki gerilim sahnesini hazırlamak için Fred MacMurray'ın dairesinin kapısının koridora açılması gerekiyordu, böylece Barbara Stanwyck onun arkasına saklanabilirdi. On kuruşun bir dolar satın alacağından ne kadar eminsek, geleneksel konut girişleri de her zaman içe doğru sallanır.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- James M. Cain, kısa romanının bu uyarlamasından çok heyecanlandı ve bunu defalarca gördü.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Bu, senarist ve romancı Raymond Chandler'ın filmdeki tek görünüşüdür.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Fred MacMurray'ın karakterinin yaşadığı apartman hâlâ Hollywood, CA'da 1825 N. Kingsley Drive adresinde duruyor.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Dick Powell, Walter Neff rolünü istiyordu ancak başka bir stüdyoyla sözleşmesi vardı ve buna izin vermediler. Öfkelendi ve sözleşmesini yırttı. Rol Fred MacMurray'a gitti.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Senaryo Raymond Chandler ve Billy Wilder tarafından ortak yazılmıştır. Wilder, sürekli içki içmesinden rahatsız olan ünlü romancıyla anlaşamıyordu. Wilder bir sonraki filmi The Lost Weekend (1945) ile alkoliklerle uğraşma konusundaki şeytanlarını etkili bir şekilde kovdu.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Piyasada o kadar çok taklit vardı ki, James M. Cain övgüyü ve ödülü hak ettiğine inanıyordu. Bunun yerine, Screen Writers Guild içinde, üyelerinin eserlerine sahip çıkacak, daha iyi yan anlaşmalar yapacak ve üyeleri adına telif hakkı ihlaline karşı koruma sağlayacak bir birlik olan American Author's Authority'yi oluşturmak için bir harekete öncülük etti. Ancak bu, Hollywood'daki Kızıl Korku'nun derinliğiydi ve Lonca üyeleri sosyalist düşünceyi reddedip bu girişimden kaçtılar.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Raymond Chandler senaryo üzerinde çalışırken çok sayıda saha çalışması yaptı ve büyük miktarda not aldı. Filmde yer alan çeşitli yerleri ziyaret ederek Los Angeles'a dair senaryoya sızan bir gerçekçilik duygusu getirmeyi başardı. Örneğin, Phyllis ve Walter'ın gizlice buluşup cinayeti planlayacakları sahneye hazırlanmak için Melrose Bulvarı'ndaki Jerry's Market'te takıldı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Billy Wilder'in her zamanki işbirlikçisi Charles Brackett, materyalden rahatsız olduğu için senaryo üzerinde çalışmak istemedi.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Raymond Chandler'ın James M. Cain romanının bir uyarlaması üzerinde çalışmayı kabul etmesi ironikti çünkü Cain'in çalışmasının çöp olduğunu düşünüyordu.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- 1970'lerin başında Paramount'un, Fred MacMurray rolünde Robert Redford ile "Double Indemnity (1944)"'ü yeniden yapma planları vardı. Proje hiçbir zaman hayata geçmedi.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Fred MacMurray, Walter Neff bekar olmasına rağmen yapım boyunca evlilik yüzüğünü taktı.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- Çeşitli stüdyolar, 1935'te dizi halinde ilk kez ortaya çıktığında hikayeye ilgi duyduklarını ifade ettiler, ancak yeni oluşturulan Prodüksiyon Yasası'nın sınırlamaları dahilinde filme alınamayacağını fark ettiler.
Kaynaklar (1)
- Veri tabanıIMDb kaydı ↗
- James M. Cain, Billy Wilder ve Raymond Chandler'ın bulduğu bazı çözümleri kendi aklı etseydi, bunları romanında kullanacağını itiraf etti.
- Savaş zamanı gıda karneyesi nedeniyle, bir sahnenin çekildiği mağazada yiyeceklerin götürülmemesi için polis görevlendirildi. Paramount, oyuncularla birlikte dört polis memurunu gösteren tanıtım fotoğrafları yayınladı.
- Barbara Stanwyck'in karakterinin evi olarak kullanılan ev, 6301 Quebec Drive adresinde hâlâ duruyor.
- Farklı bir son çekilmişti: Neff polis tarafından yakalanıp idam edilirken Keyes çaresizce izliyordu. Wilder, Neff'in ofisinde Keyes yanındayken pişmanlığını dile getirerek ölmesinin daha dokunaklı olduğuna karar verdi.
- Neff ve Dietrichson'ın cinayetten sonra arabalarını çalıştıramadığı sahne, Wilder'ın bir çekim gününün sonunda arabasının çalışmaması üzerine eklendi.
- Walter Neff, Phyllis'le ilk tanıştığında bileziğine dikkat edilir. Şehir efsanesine göre evli bir kadın bileziği sağ ayak bileğinde taşıyorsa, evli olduğunu ancak diğer erkeklere açık olduğunu belirtir.
- James M. Cain, romanını 1927'de New York'ta evli bir kadın ve sevgilisi tarafından işlenen bir cinayete dayandırdı. Ruth Snyder, sevgilisi Judd Gray'i kocası Albert'i öldürmeye ikna etmişti ve çifte tazminat maddesi içeren büyük bir sigorta poliçesi yaptırmıştı. Katiller hızla yakalandı ve mahkûm edildi. Snyder'ın Sing Sing'de elektrikli sandalyede idamının gizli kamerayla çekilmiş ön sayfa fotoğrafı, 1920'lerin en ünlü haber fotoğrafı oldu.
- Filmin yaklaşık 16. dakikasında, Barton Keyes'in ofisinin dışında dergi okuyan bir adam Walter Neff geçerken ona bakar.
- Raymond Chandler, romanı uyarlaması istendiğinde Billy Wilder'a haftada en az 150 dolar maaş alması gerektiğini söyledi. Joseph Sistrom'un haftada 750 dolar vermeyi planladığını duyunca şaşırdı.
- Film 1944'te vizyona girdi. Aynı yıl David O. Selznick'in 'Since You Went Away' filmi de çıktı. Selznick'in kampanyasında 'Since You Went Away, Gone With the Wind'den bu yana sinemadaki en önemli dört kelime!' yazıyordu. Wilder buna karşılık kendi reklamlarını satın alarak 'Double Indemnity, 1919 D.W. Griffith klasiği Broken Blossoms'dan bu yana sinemadaki en önemli iki kelime!' yazdı. Selznick yasal işlem başlatmayı düşündü. Alfred Hitchcock ise 'Bugün sinemadaki en önemli iki kelime Billy Wilder!' diyerek araya girdi.
- Fred MacMurray iyi adam rollerindeki itibarı nedeniyle bu zorluğun üstesinden gelebileceğini düşünmüyordu. Wilder'ın ısrarlı tutumu sonunda onu ikna etti.
- Başlangıçta Wilder ve Chandler, kitabın orijinal diyaloglarını korumayı amaçlamıştı. Ancak Chandler, diyalogların perdeye iyi aktarılmayacağını fark etti. Wilder aynı fikirde değildi ve Chandler'ın daha fazla diyalog eklememesine sinirlendi. Sorunu çözmek için Wilder, stüdyodan oyuncular tuttu ve Cain'in orijinal diyaloglarını sesli okuttu. Chandler haklıydı ve filmin alaycı diyalogları daha çok Chandler ve Wilder'a aitti.
- Yapım şefi Buddy G. DeSylva, Barbara Stanwyck'in sarı peruğu hakkında 'Barbara Stanwyck'i işe aldık, ama karşımızda George Washington var' dedi.
- Barbara Stanwyck'in film boyunca taktığı sarı peruk Wilder'ın fikriydi. Çekimlerin bir ayında peruğun ne kadar kötü göründüğünü fark etti, ancak önceki sahneleri yeniden çekmek için çok geçti. Daha sonraki röportajlarda Wilder, kötü görünen peruğun kasıtlı olduğunu iddia etti.
- Wilder ve Chandler senaryoyu yazarken anlaşamadılar; süreç tartışmalarla doluydu. Wilder, kadın avcılığı yeteneğini sadece cinsel açıdan baskılanmış Chandler'a eziyet etmek için sergilediğini iddia etti.
- Raymond Chandler, Wilder ile senaryo yazma deneyiminden o kadar nefret etti ki çekip gitti ve bir dizi talep karşılanmadıkça geri dönmeyeceğini söyledi. Stüdyo taleplerini kabul etti ve Chandler, ikisi birbirinden nefret etmesine rağmen senaryoyu bitirmek için geri döndü. Yıllar sonra Wilder onun hakkında şunları söyledi: 'O bir kaçıktı, deli bir adamdı - ama harika bir yeteneği vardı.'
- Walter Neff karakterinin adı aslında Walter Ness'ti, ancak Wilder, Beverly Hills'te sigorta satıcısı olan gerçek bir Walter Ness olduğunu öğrenince iftira davasından kaçınmak için adı değiştirdi. Romanda adı Walter Huff'tur ve Dietrichson, Nirdlinger'dir.
- Raymond Chandler, sekiz haftalık çekim süresince haftalık maaşla çalıştı; bu, stüdyo sisteminde pek görülmeyen bir uygulamaydı ve Chandler'a duyulan saygının göstergesiydi.
- James M. Cain'in romanı 1935'te yayımlandığında 25.000 dolara kadar teklif aldı ama Hays Ofisi filme uygun bulmadığı için rafa kalktı. Paramount sonunda 15.000 dolar teklif etti; yarısı imzada, diğer yarısı senaryo onaylanınca ödenecekti.
- Phyllis Dietrichson'ın evindeki batan güneş ışığı yanılsaması, gümüş tozu ve ince duman efektleriyle yaratıldı.
- James M. Cain, romanının bu uyarlamasından o kadar memnundu ki filmi defalarca izledi.
- Koridordaki gerilim sahnesi için Wilder, Neff'in kapısının koridora doğru açılmasını istedi, böylece Barbara Stanwyck arkasına saklanabilirdi. Oysa normalde giriş kapıları içe açılır.
- Bu film, Raymond Chandler'ın kamera karşısına geçtiği tek yapımdır.
- Fred MacMurray'in karakterinin yaşadığı apartman binası hâlâ Hollywood'da, 1825 N. Kingsley Drive adresinde duruyor.
- Senaryo Raymond Chandler ve Billy Wilder tarafından birlikte yazıldı. Wilder, sürekli içki içen Chandler'la pek anlaşamadı; alkoliklerle ilgili şeytanlarını bir sonraki filmi The Lost Weekend (1945) ile kovdu.
- O kadar çok taklit piyasayı doldurdu ki James M. Cain, kendisine itibar ve ödeme yapılması gerektiğine inandı. Bunun yerine, Screen Writers Guild içinde American Author's Authority'yi kurmak için harekete geçti; bu birlik, üyelerinin eserlerine sahip olacak, daha iyi yan haklar müzakere edecek ve telif hakkı ihlallerine karşı koruma sağlayacaktı. Ancak Kızıl Korku'nun zirvesinde olduğu için Birlik üyeleri bu sosyalist fikri reddetti.
- Dick Powell, Walter Neff rolünü istiyordu ancak başka bir stüdyoyla sözleşmesi vardı. Çok sinirlenip sözleşmesini yırttı, rol Fred MacMurray'e gitti.
- Neff'in ofisi için Wilder ve set tasarımcısı Hal Pereira, küçük bir iç şaka yarattı. Açılış sahnesinde Neff asansörden çıkıp ofisine giderken geniş iki katlı ofis boş ve karanlıktır. Kamera onu takip ederken Neff, sıra sıra masaların üzerindeki balkon korkuluğuna doğru yalpalar. Pereira'nın bu ofisi, Paramount'un New York'taki kurumsal merkezinden kopyalanmıştı.
- Raymond Chandler senaryo için kapsamlı saha çalışması yaptı ve bolca not aldı. Filmin geçtiği yerleri ziyaret ederek Los Angeles'a dair bir gerçekçilik kattı. Örneğin, Phyllis ve Walter'ın cinayeti planladığı sahneye hazırlık olarak Melrose Bulvarı'ndaki Jerry's Market'te takıldı.
- Billy Wilder'ın her zamanki işbirlikçisi Charles Brackett, malzemeden rahatsız olduğu için senaryo üzerinde çalışmak istemedi.
- Raymond Chandler'ın bir James M. Cain romanını uyarlamayı kabul etmesi ironikti, çünkü Cain'in işini lağım çöpü olarak görüyordu.
- Wilder başlangıçta Keyes'in Neff'in gaz odasına gidişini izlediği bir son çekmişti. Bu son yalnızca ön izleme seyircileri tarafından görüldü ve genel gösterimden önce kesildi.
- 1970'lerin başında Paramount, Fred MacMurray'ın yerine Robert Redford'u koyarak Double Indemnity'yi yeniden çekmeyi planladı ama proje rafa kalktı.
- Hikâye 1935'te tefrika edildiğinde stüdyolar ilgi gösterdi, ancak yeni Production Code kısıtlamaları yüzünden filme alınamayacağını anladılar.
- Fred MacMurray, Walter Neff bekar olmasına rağmen çekimler boyunca alyansını taktı.
- Senaryo yazımından anlamayan ve daha önce stüdyoya adım atmamış Raymond Chandler, Billy Wilder'dan nefret etti. Yönetmeni çok hızlı konuşan, çok sinirli ve içeride beyzbol şapkası taktığı için saygısız buldu.
- 1942'de Chandler, James M. Cain için şöyle dedi: 'Yağlı tulumlar içinde bir Marcel Proust; elinde tebeşir ve tahta bir çit olan, kimsenin bakmadığı kirli küçük bir çocuk... dokunduğu her şey keçi gibi kokuyor.'
- 2007'de Amerikan Film Enstitüsü, filmi tüm zamanların en büyük 29. filmi seçti.
- Kurban Bay Dietrichson bir petrol şirketi yöneticisidir. Raymond Chandler, yazar olmadan önce aynı mesleği yapıyordu.
- Ne yavaş giden sedan araba ne de korkunç koridor saklanma sahnesi Cain'in romanında vardı.
- Lux Radio Theater, 30 Ekim 1950'de filmin 60 dakikalık radyo uyarlamasını yayınladı; Barbara Stanwyck ve Fred MacMurray rollerini tekrarladı.
- Walter Neff'in Diktafona konuşmaya başladığında söylediği tarih 16 Temmuz'dur – yardımcı oyuncu Barbara Stanwyck'in doğum günü.
- Walter'ın Dietrichson evine yürüdüğü mesafe, diğer girişlerdeki adreslere göre 2,1 mildir.
- Walter'ın Phyllis'i evinde ilk ziyaret ettiği sahnenin sonunda, ışıklandırma her iki karakterin de hapishane çizgileri giyiyormuş gibi görünmesini sağlar; bu, işlenecek suçun habercisidir.
- Raymond Chandler, yazım tarzının James M. Cain'inkine benzerliği nedeniyle seçildi.
- Walter Neff, Glendale İstasyonu'ndan Southern Pacific Lark gece trenine biner. Bu trenin son seferi 8 Nisan 1968'de yapılmıştır.
- Walter Neff, filmde 'The Philadelphia Story'den bahseder. Oysa film 1938'de geçer; oyun 1939'a kadar sahnelenmemiş, film ise 1940'ta çekilmiştir. Bu bir anakronizmdir.
- Walter Neff'in dairesinde Fred MacMurray'in 'Invitation to Happiness' (1939) filminden bir boks fotoğrafı asılıdır.
- Film, Roger Ebert'in 'Great Movies' listesinde yer alır.
- Amerikan Film Enstitüsü'nün 1998'deki En İyi 100 Amerikan Filmi listesine dahil edilmiştir.
- Nino'yu canlandıran Byron Barr, Gig Young'ın 1942'de 'The Gay Sisters' filmine kadar kullandığı gerçek adıdır.
- House of Cards'ın 5. sezonunda Francis ve Claire Underwood, seçim sonuçlarını beklerken bu filmi izler.
- Bay Dietrichson'ın adı hiçbir zaman açıklanmaz.
- Bu film ve 'The Postman Always Rings Twice'da (1946) sarışın femme fatale seksi beyaz kıyafetlerle görünür: Barbara Stanwyck havlu ve elbiseyle, Lana Turner kısa şort takımıyla.
- Steven Schneider editörlüğündeki 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' listesindedir.
- Jay Rozgonyi'nin 'Double Indemnity'nin Yapımı' makalesi Films in Review'ın Haziran-Temmuz 1990 sayısında yayımlanmıştır.
- Walter ve Phyllis markette bebek maması reyonunda buluşur. Walter ona hep 'Bebeğim' diye hitap eder.
- Film, Letterboxd'daki Resmî En İyi 250 Uzun Metrajlı Film arasındadır.
- Paramount yapımı olan film (1929-49), 1958'de televizyon dağıtımı için MCA/Universal'e satıldı ve o zamandan beri Universal'in mülkiyetindedir. İlk televizyon yayını 7 Mart 1959'da Omaha'da KETV'de yapıldı; ardından birçok yerel kanalda gösterildi. İlk DVD'si 28 Ocak 1998'de, Blu-Ray'i 26 Mayıs 2015'te çıktı. Turner Classic Movies'de sık sık yayınlanmaktadır.
- Lola, Walter'dan arabasını isterken 'Benimle aynı yöne mi?' der. Aynı yıl 'Going My Way' filminde rol almıştır.
- Filmin 16. dakikasında, Barton Keyes'in ofisinin dışında dergi okuyan bir adam, Walter Neff geçerken ona bakar.
- Kurban Bay Dietrichson bir petrol şirketi yöneticisidir. Senaryo yazarı Raymond Chandler, yazar olmadan önce aynı mesleği yapıyordu.
- Film 1938'de geçer. Walter'ın Phyllis'i evinde ilk ziyaret ettiği sahnenin sonunda, ışıklandırma her iki karakterin de hapishane çizgileri giyiyormuş gibi görünmesini sağlar; bu, olacakları önceden ima eder.
- Walter Neff, 'The Philadelphia Story' filminden bahseder. Film 1938'de geçtiği için bu anakronizmdir; çünkü oyun 1939'a kadar sahnelenmemiş, film ise 1940'ta yapılmıştır.
- Walter Neff'in dairesinin duvarında Fred MacMurray'in 'Invitation to Happiness' (1939) filminden bir boks fotoğrafı asılıdır.
- Francis ve Claire Underwood, House of Cards'ın 5. sezonunda seçim sonuçlarını beklerken bu filmi izlerler.
- Bu film ve 1946 yapımı kara film 'The Postman Always Rings Twice'da, sarışın femme fatale'in seksi beyaz bir kıyafet giydiği bir sahne vardır: Barbara Stanwyck önce sadece havlu, sonra elbiseyle; Lana Turner ise kısa şort takımıyla.
- Steven Schneider'ın editörlüğünü yaptığı 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' listesine dahil edilmiştir.
- Walter ve Phyllis markette buluştuklarında bebek maması reyonundadırlar. Walter ona hep adı yerine 'Bebek' diye hitap eder.
- Bu film, Letterboxd'daki Resmi En İyi 250 Uzun Metrajlı Film arasındadır.
- Lola, Walter'ın evden çıkmasını bekler ve ona 'Benim yolumdan mı gidiyorsun?' diyerek araba ister. İlginçtir ki Lola, aynı yılın 'Going My Way' filminde rol almıştır.
- James M. Cain, Billy Wilder ve Raymond Chandler'ın bulduğu bazı olay çözümlerini kendisi düşünseydi, bunları orijinal romanında kullanacağını itiraf etti.
- Wilder, Neff'in polis tarafından yakalanıp idam edildiği bir son çekmişti, ancak daha sonra Neff'in ofisinde Keyes'in yanında pişmanlıkla ölmesinin daha dokunaklı olduğuna karar verdi.
- Cain, romanını 1927'de New York'ta evli bir kadın ve sevgilisinin işlediği bir cinayete dayandırdı. Ruth Snyder, sevgilisi Judd Gray'i kocasını öldürmeye ikna etmiş ve çifte tazminat maddeli büyük bir sigorta poliçesi yaptırmıştı. Katiller hızla yakalandı; Snyder'ın elektrikli sandalyedeki idam fotoğrafı, gizli kamerayla çekilmiş, 1920'lerin en ünlü haber fotoğrafı oldu.
- Raymond Chandler, uyarlama teklif edildiğinde haftada en az 150 dolar istedi, ancak Joseph Sistrom'un 750 dolar teklif etmesiyle şaşırdı.
- Film, David O. Selznick'in 'Since You Went Away' filminin 'Gone With the Wind'den bu yana en önemli dört kelime' olduğunu iddia eden reklamlarına karşılık Wilder, 'Double Indemnity'nin 'Broken Blossoms'dan bu yana en önemli iki kelime' olduğunu yazdı. Selznick yasal işlem düşündü; Alfred Hitchcock ise 'Bugün sinemadaki en önemli iki kelime Billy Wilder'dır' diyerek araya girdi.
- Wilder ve Chandler başlangıçta Cain'in orijinal diyaloglarını korumayı amaçladı, ancak Chandler bunların beyazperdede işe yaramayacağını fark etti. Wilder, stüdyo oyuncularına diyalogları okutarak Chandler'ın haklı olduğunu gördü; filmin alaycı diyalogları Cain'den çok Chandler ve Wilder'a aitti.
- Wilder, senaryo yazarken anlaşamadığı Chandler'a cinsel açıdan bastırılmış olduğunu düşündüğü için kadın avcılığı yeteneğiyle işkence ettiğini iddia etti.
- Chandler, Wilder'la çalışmaktan o kadar nefret etti ki bir dizi taleple ayrıldı, ancak stüdyo taleplerini kabul edince geri döndü. Wilder, Chandler'ın ölümünden sonra onun için 'deli ama harika yetenekli' dedi.
- Chandler, sekiz haftalık çekim süresince yazar maaşıyla tutuldu; bu, Paramount ve Wilder'ın ona verdiği yüksek değeri gösteren sıra dışı bir durumdu.
- Roman 1935'te yayınlandığında 25.000 dolara kadar teklifler aldı, ancak Hays Ofisi filme uygun bulmadı. Paramount sonunda Cain'e 15.000 dolar teklif etti; yarısı imzada, diğer yarısı senaryo onaylanınca ödenecekti.
- Cain, uyarlamadan çok memnun kaldı ve filmi defalarca izledi.
- Senaryo Chandler ve Wilder tarafından ortak yazıldı; Wilder, Chandler'ın sürekli içki içmesinden rahatsızdı ve alkoliklerle ilgili şeytanlarını bir sonraki filmi 'The Lost Weekend'le kovdu.
- O kadar çok taklit çıktı ki Cain, kendisine kredi ve tazminat verilmesi gerektiğine inandı. Screen Writers Guild içinde American Author's Authority'yi kurmak için harekete geçti, ancak Kızıl Korku döneminde üyeler sosyalist fikri reddetti.
- Wilder'ın her zamanki işbirlikçisi Charles Brackett, malzemeden rahatsız olduğu için senaryo üzerinde çalışmak istemedi.
- Chandler'ın bir Cain romanını uyarlamayı kabul etmesi ironikti, çünkü Cain'in işini lağım çöpü olarak görüyordu.
- 1970'lerin başında Paramount, filmi Robert Redford'la yeniden çekmeyi planladı, ancak proje hayata geçmedi.
- 1935'te dizi olarak yayımlandığında birçok stüdyonun ilgisini çeken hikâye, yeni kurulan Production Code kısıtlamaları yüzünden filme alınamayacağı anlaşılınca rafa kalktı.
- Senaryo yazımından anlamayan, daha önce stüdyoya bile adım atmamış Raymond Chandler, Billy Wilder'dan hiç hoşlanmadı. Yönetmeni fazla hızlı konuşan, aşırı sinirli ve içeride beyzbol şapkası taktığı için saygısız buluyordu.
- 1942'de Chandler, James M. Cain için şu benzetmeyi yaptı: 'Yağlı tulumlar içinde bir Marcel Proust; kimsenin bakmadığı tahta bir çit ve bir parça tebeşirle oynayan kirli küçük bir çocuk... dokunduğu her şey keçi gibi kokuyor.'
- Ne ağır hareket eden sedan araba ne de dehşet verici koridor saklanma sahnesi Cain'in romanında yer alıyordu.
- Raymond Chandler, yazım tarzının James M. Cain'inkine benzerliği nedeniyle senaryo ekibine seçildi.
- Jay Rozgonyi'nin 'Double Indemnity'nin Yapımı' başlıklı makalesi, Films in Review dergisinin Haziran-Temmuz 1990 sayısında yayımlandı.
- 1929-49 arasında çekilen ve 1958'de televizyon dağıtımı için MCA/Universal'e satılan 700'den fazla Paramount yapımından biri olan film, o zamandan beri Universal'ın kontrolünde. İlk televizyon yayını 7 Mart 1959'da Omaha'da KETV'de yapıldı ve kısa sürede yerel istasyonlarda popüler oldu; sponsorlar özellikle reyting haftalarında en iyi zaman dilimlerini garantiledi. İlk DVD sürümü 28 Ocak 1998'de, Blu-Ray ise 26 Mayıs 2015'te piyasaya çıktı. On yılı aşkın süredir Turner Classic Movies'de sık sık yayınlanıyor.
- Edward G. Robinson başta üçüncü sıraya düşürüldüğü için rolü istememişti. Ama kariyerinde bir geçiş döneminde olduğunu ve Barbara Stanwyck ile Fred MacMurray'den az iş yapmasına rağmen aynı ücreti aldığını fark edince ikna oldu.
- Fred MacMurray o dönem iyi adam rolleriyle tanınıyordu ve bu zorluğun üstesinden gelebileceğini düşünmüyordu. Billy Wilder'ın ısrarlı tutumu sonunda onu ikna etti.
- Yapım sorumlusu Buddy G. DeSylva, Barbara Stanwyck'in sarı peruğu hakkında şaka yaptı: 'Barbara Stanwyck'i işe aldık ama karşımızda George Washington var.'
- Bu film, senarist ve romancı Raymond Chandler'ın tek film görünümüdür.
- Walter Neff rolü ilk olarak George Raft'a teklif edildi. Raft, karakterinin sonunda bir FBI ajanı olduğu ve Barbara Stanwyck'in karakterini tuzağa düşürdüğü bir senaryoyu kabul edeceğini söyledi. Bu, James M. Cain'in romanıyla tamamen çeliştiği için rolü alamadı.
- Dick Powell, Walter Neff rolünü istiyordu ancak başka bir stüdyoyla sözleşmesi vardı ve buna izin vermediler. Öfkeyle sözleşmesini yırttı. Rol Fred MacMurray'e gitti.
- Nino'yu canlandıran oyuncu Byron Barr, Gig Young'ın 1942'de The Gay Sisters filmi için değiştirene kadar kullandığı gerçek adıdır.
- Savaş döneminin katı gıda karne uygulamaları yüzünden, Fred MacMurray ve Barbara Stanwyck'in bir sahnesinin çekildiği markette polisler görevlendirildi. Amaç, film ekibinden hiç kimsenin yiyecekleri alıp götürmesini engellemekti. Paramount, dört polisin de kadroda göründüğü tanıtım fotoğrafları yayınladı.
- Neff ve Dietrichson'ın cinayetten sonra arabalarını çalıştıramadığı sahne, Billy Wilder'ın bir çekim gününün sonunda kendi arabasının çalışmaması üzerine eklendi.
- Barbara Stanwyck'in film boyunca taktığı sarı peruk, Billy Wilder'ın fikriydi. Çekimlerin bir ayında Wilder peruğun ne kadar kötü göründüğünü fark etti, ancak o zamana kadar önceki sahneleri yeniden çekmek için çok geçti. Bu hatayı mantıklı kılmak için sonraki röportajlarında Wilder, kötü görünen peruğun kasıtlı olduğunu iddia etti.
- Phyllis Dietrichson'ın evinde batan güneş ışığı yanılsaması yaratmak için gümüş tozu, hafif duman efektleriyle karıştırıldı.
- Film aldatmacasının klasik bir örneği, Neff'in kapısının ters takılmasında görülebilir. Koridordaki gerilim sahnesi için Wilder, Fred MacMurray'in dairesinin kapısının koridora doğru açılmasını istedi, böylece Barbara Stanwyck arkasına saklanabilirdi. Geleneksel konut giriş kapıları her zaman içe doğru açılır.
- Neff'in Pacific All Risk'teki ofisi için Billy Wilder ve set tasarımcısı Hal Pereira, Wilder'a özgü küçük bir iç şaka yapmak üzere anlaştılar. Açılış sahnelerinde, Walter Neff asansörden sendeleyerek çıkıp ofisine itirafını kaydetmeye giderken, geniş iki katlı ofis boş ve karanlıktır. Kamera onu takip ederken Neff, sıra sıra tek tip kurumsal masaların üzerindeki balkon korkuluğuna doğru yalpalar. Neff sola döner, ancak kamera ilerlemeye devam eder ve uçuruma varıp bir an için renksiz bir Amerikan iş dünyası arafına bakar. Pereira'nın bu ofisi, Paramount Pictures'ın New York City'deki kurumsal merkezinden kopyaladığı söylenir.
- Raymond Chandler senaryo üzerinde çalışırken çok sayıda saha çalışması yaptı ve büyük miktarda not aldı. Filme dahil olan çeşitli yerleri ziyaret ederek, Los Angeles hakkında senaryoya işleyen bir gerçeklik duygusu getirebildi. Örneğin, Phyllis ve Walter'ın cinayeti planlamak için gizlice buluşacağı sahneye hazırlık olarak Melrose Bulvarı'ndaki Jerry's Market'te takıldı.
- Yönetmen Billy Wilder başlangıçta Keyes'in Walter Neff'in gaz odasına gidişini izlediği bir son çekmişti. Bu son yalnızca ön izleme seyircileri tarafından görüldü ve genel gösterimden önce kesildi. Sahnelerde şu oyuncular (karakter adlarıyla) yer alıyordu: George Anderson (Gardiyan), Al Bridge (İnfaz Odası Muhafızı), Edward Hearn (Gardiyan Sekreteri), Boyd Irwin (Birinci Doktor), George Melford (İkinci Doktor), William O'Leary (Papaz) ve Lee Shumway (Kapı Muhafızı).
- "Lux Radio Theater", 30 Ekim 1950'de filmin 60 dakikalık bir radyo uyarlamasını yayınladı ve Barbara Stanwyck ile Fred MacMurray filmdeki rollerini tekrarladı.
- Diğer girdilerde verilen adreslere göre, Walter'ın Dietrichson evine yürüdüğü mesafe 2,1 mildir.
- Walter, gece Los Angeles'tan San Francisco'ya giden Southern Pacific Lark trenine Glendale İstasyonu'ndan biner. Tren son seferini 8 Nisan 1968'de yapmıştır.
- Oyuncu Mona Freeman'ın ilk filmi.
- Billy Wilder'ın ilk gerilim filmiydi.
- Billy Wilder'ın ilk gerilim filmi.
- Film 1938'de geçiyor.
- Oyuncu Mona Freeman'ın ilk filmidir.
Kadro ve ekip
Tüm insanlar →
Fred MacMurrayOyuncu · Walter Neff
Barbara StanwyckOyuncu · Phyllis Dietrichson
Edward G. RobinsonOyuncu · Barton Keyes
Mona FreemanOyuncu · Secretary (uncredited)
Billy WilderSenaristBilly WilderYönetmen
Raymond ChandlerSenarist
Porter HallOyuncu · Mr. Jackson
Jean HeatherOyuncu · Lola Dietrichson
Tom PowersOyuncu · Mr. Dietrichson
Byron BarrOyuncu · Nino Zachetti
Richard GainesOyuncu · Edward S. Norton Jr.
Fortunio BonanovaOyuncu · Sam Garlopis
John PhilliberOyuncu · Joe PeteDouglas SpencerOyuncu · Lou Schwartz (uncredited)Miriam NelsonOyuncu · Keyes' Secretary (uncredited)
Teala LoringOyuncu · Telephone Operator (uncredited)Betty FarringtonOyuncu · Nettie (uncredited) Yorumlar
Yorum yazmak için giriş yapın veya üye olun.
Henüz yorum yok. İlk yorumu sen yaz.
Benzer yapımlar
Filmler →
Ace in the HoleFilm · 1951
The ApartmentFilm · 1960
Sunset BoulevardFilm · 1950
Miracle on 34th StreetFilm · 1947
The UninvitedFilm · 1944
Ball of FireFilm · 1941
Key LargoFilm · 1948
The StrangerFilm · 1946
The Thing from Another WorldFilm · 1951
PitfallFilm · 1948
Angel and the BadmanFilm · 1947
Mr. Smith Goes to WashingtonFilm · 1939