Glory'dan 84 İlginç Bilgi

Filmde yer alan İç Savaş canlandırıcıları, gönüllü olarak ve hiçbir ücret almadan rol aldılar.

Edward Zwick, kırbaçlama sahnesinde Denzel Washington'a sırtını kesmeyen ama acıtan özel bir kırbaçla tam temaslı vuruşlar yapıldığını söyledi. Sahnenin son çekiminde Zwick, kırbacın durması için 'Kestik!' demekte tereddüt edince Washington'ın yanağından kendiliğinden bir damla yaş süzüldü.

Matthew Broderick, savaş sahnelerinde fazla oyunculuğa gerek kalmadığını çünkü setteki aşırı yüksek patlamalardan gerçekten korktuğunu belirtti.

Edward Zwick, filmin en kanlı sahnesini –bir askerin kafasının uçmasını– bilinçli olarak filmin başına koydu. Böylece seyirciyi savaşın dehşet verici saldırısına hazırlamak istedi.

Edward Zwick başlangıçta, ağırlıklı olarak siyahi oyunculardan oluşan kadronun, tarihlerinin önemli bir bölümünü anlatan genç, beyaz ve Yahudi bir yönetmene nasıl bakacağı konusunda endişeliydi. Ancak oyuncuları çok cana yakın ve esprili buldu; hatta bazıları konuyu ele alma cesaretinden dolayı minnettardı.

Cary Elwes'in sahnelerinin büyük bölümü filmden kesildi.

Gerçek 54. Massachusetts Alayı'nın ilk savaşı 16 Temmuz 1863'te Güney Karolina, James Adası'nda gerçekleşti. Bu savaşın sahnesi Şubat 1989 sonunda, Georgia, Savannah yakınlarındaki Rose Dhu Adası'ndaki Kız İzci Kampı'nda çekildi. Çekimler sırasında kar yağdı ve eritmek için ısıtıcılar getirildi. Daha sonra, Mart 1989'da Georgia, Savannah'daki eski Tren Döner Evinde çekilen 'Readville Kampı'nda Noel' sahnesinde ise kış görüntüsü vermek için kar makineleriyle yere kırılmış buz püskürtüldü.

Pek çok ilk çekim, 1988'deki Gettysburg Muharebesi'nin 125. yıl dönümü canlandırmasından alındı. 15.000'e yakın katılımcı yer aldı. Gettysburg canlandırmasında çekilen sahneler, Georgia, McDonough'da çekilen Antietam Muharebesi sahnesiyle birleştirildi. Bazı çekimlerde Pennsylvania'nın 1988'deki daha kahverengi, kuru yaz arka planı görülürken, diğerlerinde Georgia'nın 1989'daki daha yeşil bahar arka planı görülür.

Edward Zwick, kırbaçlama sahnesindeki oyuncuların gerginliğinin gerçek ve hissedilir olduğunu söyledi; çünkü herkes, gerçek hayatta kırbaçlamaların ve linçlerin yaşandığı topraklarda siyahi bir adamın kırbaçlanmasını çekmenin yükünü ve üzüntüsünü taşıyordu.

Yapım boyunca mavi gökyüzünün tüm izlerini silmek için sis makineleri kullanıldı. Edward Zwick filmin olabildiğince kasvetli görünmesini istiyordu.

Edward Zwick'e göre Matthew Broderick ve Cary Elwes çekimler sırasında anlaşamadılar.

Edward Zwick ve efekt ekibi, gerçekçi top mermisi patlamalarını simüle etmek için likopodyum tozu kullandı. Bu toz, çıplak aleve üflendiğinde anında tutuşarak bir an için fosforlu bir ışık topu oluşturuyor.

Hem sinema versiyonundan hem de DVD'den pek çok sahne ve yan hikâye kesildi; bunlar arasında Shaw ve Cabot Forbes'in birlikte okula gitmesi de vardı. Jane Alexander'ın neredeyse tüm sahneleri kesildi.

Parti sahneleri, Savannah'da, kitabı ve filmi 'Gece Yarısı İyilik ve Kötülüğün Bahçesinde'ye konu olan Jim Williams'ın evinde çekildi.

Antietam muharebe sekansı için ünlü Dunker Kilisesi'nin neredeyse birebir kopyası inşa edildi. Yapımcılar burayı ayrıca Shaw ve Thomas'ın küçük çocuklar olarak dışarıda oynadığı sahneleri çekmek için de kullandı; ancak bitmiş filme yalnızca hastane sahnesi girdi.

Son Fort Wagner sekansı için sette kalan tüm Konfederasyon canlandırıcıları, iki topun ateşlendiği son çekimde görülüyor.

Çekimler 9 Şubat 1989'da başladı ve 20 Nisan 1989'da sona erdi; toplamda 2 ay, 10 hafta veya 70 gün sürdü.

James Horner'ın bitiş jeneriği müziği, 'Backdraft' (1991) filminin sinema fragmanında da kullanıldı.

Amerikalı seri katil Larry Hall, ikiz kardeşi Gary ile birlikte filmde figüran olarak yer aldı.

Antietam Muharebesi ve ona giden Birlik kamp hayatı sahneleri, çekilen son sahnelerdi.

Siyahi askerler yeni ayakkabılar aldığında, ayakkabıların hepsi düzdür; yani sağ ve sol ayak için özel değildir. Kayıtlar, sağ ve sol ayak için tasarlanmış ayakkabıların 1818 gibi erken bir tarihte var olduğunu gösterse de İç Savaş sırasında 'düz' ayakkabılar hâlâ çok yaygındı. Eleştirmen Roger Ebert, filmi bu tür küçük ayrıntılara gösterdiği özen nedeniyle övdü.

Jane Alexander'ın kısa cameo görüntüsünün aslında çok daha büyük olması planlanmıştı; ilk afiş ve fragman jeneriklerinde adının vurgulanması bunu kanıtlıyor.

Matthew Broderick'in sakalı, onu daha görmüş geçirmiş ve savaş yorgunu göstermek için film boyunca kademeli olarak koyulaştırıldı.

Genellikle sinema tarihine ayrılan 'Films in Review' dergisi, Aralık 1989 ve Ocak 1990 sayılarında, filmde figüran olan Charles Sawyer'ın bu film hakkındaki iki bölümlük yazısını yayımladı.

Edward Zwick, Fort Wagner Muharebesi'nin son direniş sahnesini geçici olarak Carl Orff'un Carmina Burana'sındaki 'O Fortuna' ile eşleştirdi. Şarkının kullanım iznini alamayacağını düşünen Zwick, James Horner'dan 'O Fortuna'yı anımsatan bir müzik yazmasını istedi. Horner, Zwick tatmin olana kadar, giderek düzenlemeye daha çok benzeyen ve kendisini rahatsız eden çeşitli varyasyonlar denedi. Hatta Horner, yaratıcıların intihalle suçlanması ihtimaline karşı alternatif bir versiyon bile besteledi. Tesadüf eseri, filmin sinema fragmanında 'O Fortuna' kullanıldı.

İç Savaş tarihçisi James R. McPherson eleştirisinde, Shaw'ın karpuzları dilimlemek için kılıç tekniğini çalıştığı sahnenin, yapımcıların Afro-Amerikalılarla ilgili olumsuz stereotipleri yok etme arzusunu sembolize ettiğini öne sürdü. Ancak yönetmen Edward Zwick, o sahnede karpuz kullanmalarının sebebinin, çekim zamanı balkabağının mevsimi olmaması olduğunu söyledi.

Morgan Freeman, Hava Kuvvetleri'ndeki deneyimini, birlik içindeki ilişkilerin nasıl kurulacağını şekillendirmek için kullandı. Freeman, eğitim sırasında kimsenin hemen sıkı dost olmadığını, ancak ortaklıkların güçlü yönlere göre oluştuğunu belirtti.

Morgan Freeman filmdeki tüm dublörlük sahnelerini kendisi gerçekleştirdi.

Bu film, Andre Braugher'ın sinema kariyerindeki ilk uzun metrajlı yapım oldu.

Denzel Washington başlangıçta filmde rol almaya karşı çıkıyordu, ta ki bu projenin ona tam anlamıyla derinlikli bir karakteri canlandırma fırsatı sunduğunu fark edene kadar.

Denzel Washington'ın oğlu John David Washington'ın çocukluğunda en sevdiği filmdi.

Matthew Broderick, Robert Gould Shaw rolü için yönetmen Edward Zwick'in her zaman ilk tercihiydi; ancak Zwick, kariyer anılarını anlattığı "Hits, Flops, and Other Illusions" kitabında Tom Cruise ve Timothy Hutton'ın da düşünüldüğünü belirtti.

Filmin kadrosunda iki Oscar ödüllü oyuncu yer alıyor: Denzel Washington ve Morgan Freeman.

Morgan Freeman ve Bob Gunton, daha sonra 1994 yapımı The Shawshank Redemption'da da birlikte rol aldılar.

Film, Malcolm X'i canlandıran iki oyuncuyu bir araya getiriyor: Morgan Freeman daha önce 1981 yapımı Death of a Prophet adlı TV filminde, Denzel Washington ise 1992 yapımı Malcolm X filminde aynı rolü üstlenmişti.

Boston sokaklarında yürüyen birliklerin geçişi sırasında kalabalığın içinde bir adam beliriyor.

Film, neredeyse tüm büyük Star Trek dizilerinde rol almış oyunculardan oluşan bir kadroya sahip. Bob Gunton Star Trek: The Next Generation'da, Cliff De Young Star Trek: Deep Space Nine'da, Ethan Phillips Star Trek: Voyager'da Neelix karakteriyle, Richard Riehle ise Next Generation, Voyager ve Enterprise'da konuk oyuncu olarak yer aldı. Kısa bir sahnede Birlik askeri olarak görünen Mark Margolis de A Matter of Perspective bölümünde konuk olmuştu.

Mark Wahlberg, filmin başlarındaki bir geçit töreni sahnesinde davulcu olarak adı geçmeyen bir rolde görünüyor.

Bu film, Debbie Allen'ın en sevdiği yapım.

Matthew Broderick, Cary Elwes ve Morgan Freeman; The Cable Guy, Liar Liar ve Bruce Almighty filmlerinde Jim Carrey ile karşılıklı oynadı. Tesadüf eseri, Judd Apatow bu üç filmin de senaryosuna adı geçmeden katkıda bulunmuştu.

Denzel Washington ve John Finn, 1993 yapımı The Pelican Brief'te de birlikte rol almışlardı.

Morgan Freeman ve Alan North, 1989 yapımı Lean on Me filminde de birlikte oynamışlardı.

Matthew Broderick, Morgan Freeman ve Jay O. Sanders'ın üçü de solaktır.

Kevin Jarre, Boston Common'da Robert Gould Shaw anıtıyla karşılaştığında senaryoyu yazmak için ilham aldı. Anıt, filmin kapanış jeneriğinde de görülüyor. Jarre ayrıca filmde, siyah askerleri kışkırtan ve Fort Wagner savaşına yürürken 'Gösterin onlara 54. Alay!' diye bağıran beyaz asker rolünde kısa bir cameo yaptı.

Yönetmen Edward Zwick, anı kitabında Matthew Broderick'in yapım öncesi ve sonrasında ciddi hayal kırıklığı yarattığını, ancak sette (Cary Elwes'le yaşanan gerginlikler hariç) çok daha uyumlu olduğunu belirtiyor. Broderick senaryodan memnuniyetsizliğini dile getirip birkaç kez filmden ayrılma tehdidinde bulundu; hatta Zwick'in haberi olmadan Oscar ödüllü Bo Goldman'dan yeniden yazım talep etti, ancak Goldman durumu öğrenince bu isteği reddetti. Zwick'e göre asıl sorun, senaryodan nefret eden annesi Patricia Broderick'ti; oğlu aracılığıyla Zwick'i uzun ve çekişmeli bir toplantıya zorlayarak Robert Gould Shaw'ı öne çıkarıp diğer karakterleri neredeyse yok sayan değişiklikler talep etti.

Matthew Broderick ve menajerliğini yapan annesi Patricia Broderick, Zwick'in ilk kurgusunu besteciyle çalışırken özel olarak izlemek istedi. Zwick, kaba kurgunun bir kopyasını bizzat onlara ulaştırdı. Patricia Broderick, Albay Shaw'ın geçmişini anlatan uzun bir giriş bölümünde ısrar etmişti; ancak Zwick, filmin süresini dengelemek için bu uzatılmış girişi çoktan çıkardığını onlara söylemedi. Gösterimden kısa süre sonra Broderick'in CAA'deki menajeri Michael Ovitz, Zwick'i arayarak oyuncunun filmi kendi başına yeniden kurgulamasına izin verilmesini talep etti; Zwick ise sözleşmesindeki nihai kurgu hakkına dayanarak bu isteği reddetti.

Patricia Broderick, oğlu adına senaryoda değişiklikler talep etti; özellikle kölelik karşıtı hareketin filizlendiği ve Shaw'ın ailesinin kurucuları arasında yer aldığı Brook Farm ütopik topluluğunda geçen uzun bir giriş bölümü istedi. Ayrıca Shaw'ın diyaloglarında Ralph Waldo Emerson'dan uzun alıntılar olmasını önerdi. Edward Zwick, bu revizyonların çoğunu filme almayı kabul etti.

4 Şubat 1989 tarihli senaryo taslağında, senaryo revizyonları Edward Zwick ve Marshall Herskovitz'e atfediliyor.

Geliştirme sürecinin başlarında filmi yönetmesi için Bruce Beresford'la anlaşılmıştı, ancak daha sonra projeden ayrıldı.

Lincoln Kirstein, senaryoyu yazması için Lloyd Fonvielle'e başvurdu; Fonvielle, Kirstein'a duyduğu hayranlık nedeniyle etkili bir iş birliği yapamayınca onu arkadaşı Kevin Jarre ile tanıştırdı. Başlangıçta senaryoyu birlikte yazmayı planlasalar da Fonvielle başka bir projeye yoğunlaşınca Jarre senaryoyu tek başına kaleme aldı.

Filmin orijinal adı 'Black 'n Blue'ydu, daha sonra 'Glory Holds' olarak değiştirildi ve sonunda kısaca 'Glory'de karar kılındı.

Fort Wagner saldırısında alayın neredeyse yarısı öldü, yaralandı ya da esir düştü. Çavuş William H. Carney, bu çarpışmadaki cesaretiyle ABD'nin en yüksek askeri nişanı olan Onur Madalyası'nı kazanan ilk siyahi oldu. Madalya kendisine tam 37 yıl sonra takdim edildi.

Filmin sonunda Albay Robert Gould Shaw'ın bedeni, siyahi askerlerle birlikte toplu mezara atılır. Normalde subaylara resmi cenaze töreni düzenlenirdi, ancak Konfederasyon siyahi alaya öyle bir nefret besliyordu ki subayları sıradan erlerle aynı çukura attı ve hiçbir saygı göstermedi. Savaştan sonra Shaw'ın ailesi Güney Carolina'daki Fort Wagner'i ziyaret ettiğinde, oğullarının naaşını Boston'a götürmek isteyip istemedikleri soruldu. Babası Francis George Shaw, 'Onu cesur ve sadık askerlerinin arasında yattığı yerden çıkarmayız. Yattığı yerden daha kutsal bir mekân, daha iyi bir yoldaşlık düşünemeyiz. Ne muhteşem bir muhafız kıtası!' diyerek teklifi reddetti.

Tarihi kaynaklara göre Robert Gould Shaw, kaleden dışarı düşmek yerine kalbinin üzerinden vurularak Fort Wagner'in içine yığıldı. Adamları onun peşinden hücuma kalktı ve birçoğu hayatını kaybetti.

Jenerikteki kabartma heykel, Augustus Saint-Gaudens'in Boston Common'daki Robert Gould Shaw ve 54. Alay Anıtı'dır. Anıt, altın kubbeli Massachusetts Eyalet Meclisi'nin Beacon Street girişine çıkan merdivenlerin sol tarafında yer alır.

Albay Montgomery'nin, Albay Shaw'a Darien'in yakılması emrini verirken söylediği 'Ayrılıkçılık, tıpkı eski Yahudiler gibi Tanrı'nın eliyle silinip süpürülmeli' sözleri, gerçek Robert Gould Shaw'ın ailesine yazdığı bir mektupta alıntıladığı, Montgomery'nin hakiki ifadeleridir.

Gerçek Albay Shaw'ın, filmde gösterildiği gibi Fort Wagner'e yapılan intihar hücumundan önce atını serbest bıraktığına tanık olunmuştur.

Filmin sonunda Fort Wagner'in 'asla alınamadığı' yazsa da bu tam olarak doğru değil. 18 Temmuz 1863 gecesi 54. Massachusetts Piyade Alayı ve diğer birliklerin başarısız saldırısının ardından General Quincy Adams Gilmore komutasındaki Birlik kuvvetleri kaleyi kuşattı. Altı hafta boyunca topçular aralıksız bombardıman yaparken, toplarını kaleye giderek yaklaştırmak için zikzak siperler kazdılar. Kuşatma sırasında kaledeki Konfederasyon askerleri, su kaynaklarının yakındaki toplu mezarlarda çürüyen Birlik askerlerinin cesetleriyle kirlendiğini fark etti. 7 Eylül 1863 gecesi Konfederasyon askerleri kaleyi terk etti; ertesi gün Birlik kuvvetleri kaleyi bomboş buldu. Kalenin bulunduğu Morris Adası'nı savaşın sonuna kadar ellerinde tuttular. Bugün Fort Wagner'den geriye kalanların büyük kısmı, sahil erozyonu nedeniyle sular altındadır.

Film, Shaw'ın annesine mektup yazdığı bir dış sesle açılır; askeri marşlar çalarken Potomac Ordusu savaş öncesi günün tadını çıkarmaktadır. Mektup, 'Hiçbirimizin öleceğini düşünmemelisiniz. Çünkü burada öyle bir kuvvet toplanıyor ki saldırmak delilik olur' diye biter. Kısa süre sonra ekranda 'Antietam Deresi, Maryland' yazısı belirir. Shaw, Amerikan tarihinin en kanlı gününe doğru yürümüştür.

Filmin hemen başında Birlik askerleri beyzbol oynar. Sporun tam olarak ne zaman, nerede ve nasıl icat edildiği hâlâ tartışmalıdır, ancak İç Savaş'ın kendisi bu sporun hızla yayılmasında önemli rol oynadı. Beyzbol, Mason-Dixon hattının her iki yakasındaki askerler için popüler bir eğlence haline geldi ve onlar sayesinde ülkenin dört bir yanına taşındı.

Askerlerin maaş çeklerini reddetmesi gerçek bir olaya dayanır. 54. Alay ve kardeş alay 56. Alay'a beyaz birliklerle eşit maaş sözü verilmişti, ancak federal hükümet normalde beyaz birliklere ücretsiz verilen erzak için ayda birkaç dolar kesinti yapmaya kalktı. Siyahi askerler maaşlarını almayı reddetti. Filmde gösterilmeyen kısım ise Massachusetts eyaletinin aradaki farkı eyalet bütçesinden karşılamayı oylaması, ancak askerlerin bunu da reddetmesidir: Onlar için mesele bir onur davasıydı; federal hükümetin yükümlülüklerini yerine getirmesini ve kendilerine beyaz askerler gibi davranmasını istiyorlardı.

Fort Wagner sahnelerinde çok sayıda beyaz canlandırıcı yer alır. Gerçekte 54. Alay, her ikisi de beyaz alaylar olan 62. ve 67. Ohio birlikleri tarafından destekleniyordu. Saldırıyı yöneten Tuğgeneral George Crockett Strong, hücum sırasında ölümcül şekilde yaralandı.

Gerçek hayatta Tuğgeneral George Crockett Strong, Fort Wagner saldırısından önce sahilde 54. Massachusetts Alayı'na hitap etti. Tugay komutanı General Strong, alayın sancaktarını işaret ederek 'Bu adam düşerse, sancağı kim kaldırıp ileri taşıyacak?' diye sordu. Albay Robert Gould Shaw, 'Ben!' diye cevap verdi. General Strong, Fort Wagner saldırısında şarapnel parçasıyla ölümcül şekilde yaralandı; New York'a götürüldü ve iki hafta sonra tetanostan öldü.

Alay, Fort Wagner saldırısıyla ebedi bir şan kazansa da 54. Massachusetts savaşın sonuna kadar hizmet etmeye devam etti. Florida'daki Olustee Muharebesi'nde alay mensupları, yaralı Birlik askerleriyle dolu bozulmuş bir treni atların da yardımıyla 13 mil (yaklaşık 21 km) itti.

54. Massachusetts Alayı'ndan az sayıda siyahi asker, Georgia'daki kötü şöhretli Andersonville esir kampına düştü. Kamp komutanı Henry Wirz'in savaş sonrası yargılanmasında hayatta kalanlar, beyaz esirlerden farklı muamele görmediklerini ifade etti.

Filmde gösterilmese de Robert Gould Shaw, 54. Massachusetts Alayı Güney Carolina'ya gönderilmeden birkaç ay önce Anna Kneeland Haggerty ile evlendi.

54. Alay'ın James Adası'ndaki (Grimball Çıkarması) ilk muharebesinde, siyahi birlikler ilerlerken bir sahnede düşen ve geri çekilen beyaz askerler görülür. Bu beyaz askerler 10. Connecticut Piyade Alayı'na mensuptur. Konfederasyonlar, her iki alayı ve yakındaki 6. Connecticut Alayı'nı kuşatıp yok etmeye çalıştı. 54. Alay'ın direnişi, isyancıların ilerleyişini durdurdu.

Robert Gould Shaw ve Charles Fessenden Morse, filmde gerçek isimleri kullanılan yegâne iki askerdir. Ancak Morse gerçekte 54. Massachusetts Alayı'nda yer almamıştır. Cabot Forbes karakteri, Shaw'ın ölümünden sonra 54. Alay'a komuta eden Edward Needles Hallowell'den esinlenilmiştir.

Fort Wagner Muharebesi'nin sonuna doğru Thomas, temel eğitimde Çavuş Mulcahy'nin kendisine uyguladığı süngü tekniğini bir düşmana karşı kullanır.

Orijinal Fort Wagner'in bulunduğu alan çoktan yok oldu; okyanus tarafından yutuldu. Savaş alanlarını koruma derneği Civil War Trust, Morris Adası'nda büyük bir arazi satın aldı ve burada İç Savaş döneminden kalma diğer tahkimatları muhafaza etti.

Filmde yer verilmese de Frederick Douglass'ın oğulları Lewis ve Charles, 54. ve 55. Massachusetts gönüllü piyade alaylarına katılan ilk New Yorklulardı.

Shaw, talim sırasında at üstünde karpuzları kılıcıyla dilimleyerek geçer. İç Savaş'ta subaylar ve süvariler arasında kılıç yaygın olsa da çatışmada nadiren silah olarak kullanılırdı; piyadeler için taşıması hantal ve hatta tehlikeliydi. Süngü, onların en kullanışlı bıçaklı silahı haline gelmişti.

Amerikan Film Enstitüsü'nün 1998'de hazırladığı Tüm Zamanların En İyi 100 Amerikan Filmi aday listesindeki 400 film arasında yer aldı.

Bu film, siyahilerin Amerikan İç Savaşı'nda kendi birliklerine sahip olduğunu kabul eden ilk büyük sinema filmi olsa da konuya daha önce Shenandoah (1965) gibi yapımlarda değinilmişti.

Bir Birlik kampından geçerken beyaz askerler, bir Konfederasyon şarkısı olan The Bonnie Blue Flag'i çalmaktadır.

Darien'in yakılması sırasında 54. Alay'ın yanında parlak kırmızı pantolonlu ikinci bir siyahi birlik daha vardır. Bunlar, 54. Alay kurulduktan aylar sonra Güney Carolina'da örgütlenen, özgür siyahiler ve eski kölelerden oluşan bir Birlik alayı olan 2. Güney Carolina Alayı'dır. 1864'e kadar Georgia'da görev yaptılar, ardından Florida'ya yürüdüler ve 1866'da dağıtıldılar.

Massachusetts, Readville'deki eğitim sahnelerinde, üzerinde çapraz kılıçlar ve kesişme noktasının üstünde 2 rakamı bulunan bir vagon geçer; bu, 2. Massachusetts Süvari Alayı'na ait olduğunu gösterir. 2. Mass. Süvari Alayı'nın komutanı James Russell Lowell, Shaw'ın ölümünden sonra onun kız kardeşiyle evlendi. Alayda, topluca 'California Taburu' olarak bilinen ve Kaliforniya'dan gelen 5 bölük asker bulunuyordu.

James Montgomery'nin komutasındaki siyahi askerler, 54. Massachusetts Piyade Alayı'nın kurulmasından bir ay önce oluşturulan 2. Güney Carolina Gönüllü Piyade Alayı'na (Renkli) mensuptu; bu da 2. Güney Carolina'yı teknik olarak Birlik Ordusu'nun ilk Afro-Amerikan alayı yapar (iki tamamen siyahi Kansas alayı milis birliği olarak daha da erken kurulmuştu). Güney Carolina birliğinin hiçbir zaman eğitilmesi veya çatışmaya sokulması düşünülmemişti; 54. Massachusetts Piyade Alayı, muharebeye hazır olarak konuşlandırılan ilk siyahi alaydı. Buna karşılık Güney Carolina birliği, kaçak kölelerden oluşan ve yalnızca geri hat koruma ile iaşe toplama görevlerinde kullanılması planlanan 'ganimet' olarak görülüyordu.

Çoğunluğu siyahi askerlerden oluşan Fort Wagner Muharebesi, daha doğru bir adlandırmayla İkinci Fort Wagner Muharebesi olarak bilinir. 1863'te gerçekleşen bu çarpışmada cesur Birlik katılımcılarının yaklaşık yarısı öldü ya da kayboldu ve öldüğü varsayıldı.

Steven Schneider'ın editörlüğünü yaptığı 'Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 1001 Film' listesinde yer almaktadır.

Alayın ilk muharebesi öncesindeki toplantı sırasında Albay Montgomery piyanoda 'Prince of Denmark's March'ı çalar.

2025 yılında, 'kültürel, tarihi veya estetik açıdan önemli' olduğu gerekçesiyle Kongre Kütüphanesi tarafından ABD Ulusal Film Sicili'nde korunmak üzere seçildi.

'Bu yaşamak olmayabilir, ama ölmek de değil' repliği, Morgan Freeman'ın Esaretin Bedeli'ndeki 'Yaşamakla meşgul ol, ya da ölmekle' sözüyle neredeyse aynıdır.

Filmin sonundaki defin sahnesinde tüm askerler yalınayaktır; zira Konfederasyon askerlerinin ölen Birlik askerlerinin ayakkabılarını alması yaygın bir uygulamaydı. Bunun sebeplerinden biri, bazı Konfederasyon kuvvetlerinin yedek üniforma temininde yaşadığı zorluklardı.