Night of the Living Dead Oyuncuları ve Karakterleri: Kamera Arkasından Bilgiler

Ben karakteri aslında ırk belirtilmeksizin, kaba ama becerikli bir kamyon şoförü olarak yazılmıştı. Gerçek hayatta ciddi ve entelektüel bir akademisyen olan Duane Jones rol için seçmelere katılınca, yönetmen ve ortak senarist George A. Romero, karakteri onun performansına uyacak şekilde yeniden yazdı.

Duane Jones, ölümünden önceki son röportajında, diğer 'Ölüler' filmlerini ya da başka bir George A. Romero filmini hiç izlemediğini itiraf etti.

Duane Jones, başrolde oynadığı sırada tanınmayan bir tiyatro oyuncusuydu.

Televizyon muhabirini canlandıran Bill Cardille, gerçekten de Pittsburgh'da yerel bir televizyon ünlüsüydü. Kanal 11'de bir korku filmi programı sunuyor ve zaman zaman haberleri bildiriyordu.

S. William Hinzman, kendine özgü sallantılı yürüyüşünü (ve dolayısıyla diğer tüm zombilerinkini) Boris Karloff'lu bir filme dayandırdı; filmin adını hatırlayamasa da büyük ihtimalle The Walking Dead (1936) idi. O filmde Karloff, ölümden dönen ve hantal bir yürüyüşle hareket eden bir adamı canlandırıyordu.

Oyuncu kadrosu ve ekip Duane Jones hakkında olumlu şeyler söylese de, Marilyn Eastman daha sonra onu, altmışlı yılların sonundaki Amerikan ırk gerilimleri nedeniyle 'ızdırap çeken bir birey' olarak tanımladı. Karl Hardman, Jones ile yakın arkadaş oldu ve Jones'un 1988'deki ölümü onu derinden etkiledi; Jones hakkında konuşurken sık sık duygulanır ve ülkedeki ırk gerilimleri yüzünden hayatta haksızlığa uğradığına inanırdı.

Orijinal senaryo fikirlerinden biri, Barbra'nın çok güçlü ve karizmatik bir karakter olmasını öngörüyordu. Ancak George A. Romero ve yapımcılar, Judith O'Dea'nın dehşete kapılmış genç kız yorumunu çok daha fazla beğendiler ve senaryoyu bu role göre düzenlediler. Barbra'nın güçlü, merkezi bir karakter olması fikrine Night of the Living Dead (1990) yeniden yapımında dönüldü.

George A. Romero başlangıçta Barbra rolü için Mister Rogers' Neighborhood (1968) programından Betty Aberlin'i düşünmüştü. Fred Rogers, onun filmde oynamasına izin vermedi.

John A. Russo, Karl Hardman'a, filmin sonuna doğru Ben'in onun karakterini öldürmesini seyircilerin alkışlamasını nasıl karşıladığını sorar. Oyuncu, 'Bunu oyunculuk yeteneğime bir övgü olarak alıyorum,' der.

Ben rolü aslında Rudy Ricci için düşünülmüştü. Ancak Duane Jones rolü okuduktan sonra rol ona verildi ve Ricci zombilerden birini oynadı.

Ben karakteri başlangıçta öfkeli biri olarak yazılmıştı. Duane Jones rolü aldığında, o dönemde Amerika'da siyahi bir adamın bu şekilde davranmasının nasıl algılanacağından korkarak, Ben'in Barbara'ya vurduğu sahne gibi bazı öfke unsurlarının çıkarılması için karakterin yeniden yazılması gerektiğini belirtti. Altmışlı yılların sonunda ülke hâlâ yüksek ırk gerilimleriyle boğuşuyordu; film, Martin Luther King suikastından kısa süre sonra sinemalarda gösterime girdi. Yine de George A. Romero ve ağırlıklı olarak beyazlardan oluşan ekibin çoğu, bunu değiştirmeyerek 'yenilikçi' olduklarını düşünerek karşı çıktılar. Yıllar sonra Romero, Jones'un endişelerini daha fazla dikkate almadığı için üzüldü ve muhtemelen haklı olduğunu düşündü. Hayatta olsaydı Jones ile tekrar konuşup filmin efsanevi statüsü hakkında ne hissettiğini sormak istediğini ve Jones'un muhtemelen 'Kim bilebilirdi ki?' deyip güleceğini söyledi.

Johnny, Şerif McClelland ve Karen'ın toplam ekran süresi muhtemelen on dakikadan azdır, ancak filmin en çok alıntılanan iki repliğinden ('Seni almaya geliyorlar, Barbra!' ve 'Evet, onlar ölü. Hepsinin... işi bitmiş.') ve en unutulmaz anından (Karen'ın annesini malayla bıçaklaması) sorumludurlar. Zombiler açısından, filmin başında S. William Hinzman'ın canlandırdığı mezarlık hortlağı, ekrandaki ilk et yiyen zombi olması ve bu süreçte inanılmaz derecede ürkütücü olması nedeniyle büyük bir sevgiyle hatırlanır.

Filmin sonunda zombiler eve saldırdığında, Barbra şok halinden çıkar. Hayatta kalma içgüdüsü devreye girer ve zombilere öfke ve hiddetle tepki vererek onları uzak tutmak için var gücüyle savaşır. Bu, Romero'nun ilk taslak senaryolarından kalma, Barbra'nın çok daha güçlü ve etkin bir karakter olmasını öngören bir kavramın kalıntısıdır. Bu özellik daha sonra Tom Savini'nin 1990 yeniden yapımında kullanıldı.

Judith Ridley hâlâ filmdeki kıyafetini saklıyor. Pantolonu boyama pantolonu, gömleği ise bulaşık bezi oldu.

Judith O'Dea kendi dublörlüklerini kendisi yaptı ve şaka yollu bunun 'bolca koşmaktan' ibaret olduğunu söyledi.

Judith O'Dea, filmin kendisine getirdiği şöhret karşısında en az diğerleri kadar şaşırmıştı: 'İnsanlar size farklı davranıyor. Night of the Living Dead (1968) filmindeki Barbra olduğumu fark edene kadar sıradan Judy O'Dea'yımdır. Birdenbire o kadar da sıradan olmuyorum.'

Judith Ridley, Karl Hardman ve Marilyn Eastman'ın yanında resepsiyonist olarak çalışıyordu ve bu sayede filmde rol aldı.

Judith O'Dea'nın Barbra hakkında bir teorisi vardı. O'Dea, Barbra'yı sadece çığlık atan bir kadın olarak görmek yerine, olanlarla başa çıkmak için kendi zihnine çekilmek zorunda kaldığını, ancak sonunda travmayı atlatıp herkese yardım edeceğini düşünüyordu. Nitekim zombiler eve girerken yardım etmeye çalışır, ancak hemen öldürülür.

Karl Hardman, Kyra Schon'un gerçek hayattaki babasıdır. Hardman ve Marilyn Eastman, 40 yılı aşkın süre hem iş hem de romantik partner oldular.

Judith Ridley başlangıçta Barbra rolü için okuma yaptı, ancak rolde kendini yetersiz hissetti.

George A. Romero, Betty Aberlin'i 'Mister Rogers' Neighborhood' programının kadrosunda olduğu ve Fred Rogers programın imajını korumak istediği için rol alamasa da, Rogers hem bu filmin hem de 1978 yapımı Dawn of the Dead'in hayranıydı ve ikincisi için 'çok eğlenceli' demişti. Fred Rogers, Romero'ya 'Mister Rogers' Neighborhood'da bademcik ameliyatı geçiren Rogers'ı konu alan bir bölümü yönetme fırsatı vererek ilk işlerinden birini sağlamıştı.

Duane Jones projeye katıldığında, Ben'in karakterinde birkaç değişiklik talep etti; bunlar arasında, Ben'in başlangıçta konuşması gereken kaba ve değişken üslubu yumuşatmak için diyaloglarda düzeltmeler de vardı. Bu değişiklikler süreç içinde uygulandı ve bir ara karakter için alternatif, daha mutlu bir son düşünüldüğünde, Jones aktif olarak filmin bitirdiği o acımasız, yürek burkan son için mücadele etti. 'George'u, tüm yaşananlardan sonra siyahi topluluğun beni kurtarılmış olarak görmektense ölü görmeyi tercih edeceğine, bunun basmakalıp ve sembolik olarak kafa karıştırıcı bir şekilde olacağına ikna ettim. Amerikan filmlerinde kahramanlar asla ölmez. Kahramanın ölmesinin şoku ve üstüne bir de siyahi olmasının çifte şoku, çifte darbeydi.'

Ben karakteri ırk gözetilmeksizin yazılmıştı ve John A. Russo ile George A. Romero, oyuncu seçiminde renk faktörünü dikkate almadıklarını belirtiyorlar. Romero, Duane Jones rolü aldıktan sonra senaryoyu veya karakteri değiştirmediklerine dikkat çekiyor. Ancak Jones, sert bir adamı oynamak istemediği için karakterini değiştirdi. Ben aslında tipik bir kamyon şoförü olarak yazılmıştı, ama oyuncu onun daha sakin bir kişilik olmasını istedi. Yorumdaki herkes, onun karakter için yaptığı seçimlerin işe yaradığı konusunda hemfikir. Karl Hardman, 'Duane entelektüeldi,' diyor, 've bu his, karakteri oynayış biçiminde ortaya çıktı.'

Judith O'Dea, korku filmlerinin kendisini dehşete düşürdüğünü, özellikle Vincent Price'ın House of Wax (1953) filminden korktuğunu itiraf etti.

Marilyn Eastman'ın ilk filmi.

Judith Ridley'in ilk filmi.

Bir röportajda Judith O'Dea, Barbra'nın Ben'e başından geçenleri özetlemeye çalıştığı monoloğun tamamen doğaçlama olduğunu ve tek çekimde çekmeyi başardıklarını söyledi.