Raging Bull Kamera Arkası: Setten Az Bilinen Bilgiler

Martin Scorsese, bir boks maçını izlerken iki görüntüden çok etkilenmişti: dövüşçünün sırtına sürülen kanlı sünger ve iplerde sallanan kan damlaları.

Filmin siyah-beyaz çekilmesinin nedenleri arasında dönemin otantikliğini yansıtmak, ama asıl olarak onu Rocky (1976), Rocky II (1979), The Main Event (1979) ve The Prize Fighter (1979) gibi aynı dönemde yapımda olan diğer boks filmlerinden ayırmak vardı. Bir diğer sebep ise Scorsese'nin tüm o kanı renkli bir filmde göstermek istememesiydi. Ayrıca kitapta Jake LaMotta şöyle der: 'Bazen, geceleyin geriye dönüp baktığımda, kendimi eski siyah-beyaz bir filmde izliyor gibi oluyorum. Neden siyah-beyaz olduğunu bilmiyorum ama öyle.'

Yumruk sesleri için kavun ve domatesler ezilerek ses efektleri oluşturuldu. Flaş patlamaları ise silah sesleriyle canlandırıldı. Orijinal bantlar, ses teknisyeni Frank E. Warner tarafından tekrar kullanılmasın diye bilinçli olarak imha edildi.

Martin Scorsese, boks sahnelerini birden fazla kamerayla çekme fikrinden uzak durdu. Bunun yerine, aylarca süren titiz bir koreografiyle tek bir kamerayı 'üçüncü bir dövüşçü' gibi kullanmayı planladı.

Martin Scorsese, Robert De Niro'nun kilo alımından o kadar endişelendi ki, oyuncunun sağlığından korkarak prodüksiyonu bir ara durdurdu.

Filmde sadece birkaç dakikalık boks sahnesi olmasına rağmen, o kadar hassas koreografiyle çekildiler ki altı hafta sürdü.

Film, her günün çekimleri bittikten sonra Martin Scorsese'nin New York'taki dairesinde gece geç saatlere kadar kurgulandı.

Siyah-beyaz filmde daha iyi görünmesi için kan olarak Hershey çikolata şurubu kullanıldı. Yapımcılar, bunun gerçek kandan daha inandırıcı olduğunu buldu. Robert De Niro'nun yüzünden fışkıran kan efekti için oyuncu, içi sahte kanla dolu protez bir burun taktı ve yumruk darbeleriyle her yöne sıçrayacak şekilde ayarlandı.

Jake LaMotta'nın Sugar Ray Robinson'a karşı unvanını kaybettiği son maçtaki televizyon yorumu, o karşılaşmanın gerçek yayınıdır.

Jake'in artan çaresizliğini, küçülen varlığını ve algı bozukluğunu görsel olarak yansıtmak için Martin Scorsese, sonraki boks sahnelerini dört kat büyük bir ringde çekti.

Martin Scorsese, Jake LaMotta ile Sugar Ray Robinson arasındaki son dövüşü (özellikle iplere yaslanıp dayak yediği anı) nasıl kurgulayacağını çözmekte zorlandı. Bunun için Psycho (1960) filmindeki duş sahnesinin orijinal çekim listesini kullandı. Scorsese daha sonra, sahnenin kendisi için en korkunç sahne olmasının yardımcı olduğunu söyledi.

Diğer boks filmlerinin aksine, dövüş sahnelerinde kamera ringin içindeydi, iplerin dışında değil.

Dövüş sahnelerinin çoğu, görüntüde hafif bir serap etkisi elde etmek için yoğun bir ışık kaynağı aracılığıyla çekildi.

Jake, Joey'e 'Karımı becerdin mi?' diye sorar. Martin Scorsese, Joe Pesci'nin tepkisini yeterince güçlü bulmadı, bu yüzden Robert De Niro'dan 'Anneni becerdin mi?' demesini istedi. Scorsese ayrıca Pesci'ye senaryoda saldırıya uğrayacağını söylemedi.

Film için özgün müzik bestelenmedi. Kullanılan tüm müzikler, 1930'lardan 1950'lere kadar olan şarkılar ve enstrümantal parçalardan oluşuyordu; ancak renkli ev filmi bölümünde kullanılan Pietro Mascagni'nin 1890'da bestelediği 'Cavalleria Rusticana' operasındaki intermezzo hariç.

Film sekiz dalda Oscar'a aday gösterildiği Akademi Ödül töreni sırasında, Martin Scorsese tuvalete gittiğinde üç FBI ajanı tarafından köşeye sıkıştırıldı; sorgulanmak üzere gelmesi gerekiyordu çünkü bir gün önce John Hinckley Jr., Scorsese'nin önceki filmi Taxi Driver (1976)'ı on beş kez izledikten sonra Başkan Ronald Reagan'a suikast girişiminde bulunmuştu (Hinckley, oyuncu Jodie Foster'a takıntılı hale gelmiş ve Reagan'ı öldürerek onu etkilemeye çalıştığını iddia etmişti). Scorsese, en azından En İyi Film ve En İyi Yönetmen ödüllerini kimin kazanacağını duyana kadar bekleyip bekleyemeyeceğini sordu, ancak ajanlar ona 'Gerek yok, çoktan sorduk: ikisi de Ordinary People (1980)'a gidiyor' dedi.

Ne görüntü yönetmeni Michael Chapman ne de Martin Scorsese, filmdeki tek renkli sahneler olan amatör LaMotta ev filmleri için doğru görünümü elde edemedi. İkisi de doğal içgüdülerine yenik düşüp kamera yerleşimi ve çerçeveleme yaptı, bu da istediklerinin tam tersiydi. Sorunu, sette çalışan kamyon şoförlerinden kamerayı kullanmalarını isteyerek çözdüler, böylece 16mm film amatör ev filmi hissini verdi.

Thelma Schoonmaker'ın kocası yönetmen Michael Powell'a kilo alma sahneleri hakkında danışıldı. Powell'ın The Life and Death of Colonel Blimp (1943) filminde baş karakter film boyunca belirgin şekilde büyür. Martin Scorsese ve Robert De Niro, Roger Livesey'in bu etkiyi nasıl elde ettiğini merak ediyordu. Powell onlara Livesey'in kamera açılarını dikkatli kullanarak, saçlarını tıraş ederek kafasını daha büyük göstererek ve akıllıca dolgu kullanarak büyüdüğünü söyledi. Scorsese ve De Niro, filmin bu tür bir efekti kaldıramayacak kadar gerçekçi olduğunu düşündü ve De Niro'nun aşırı yemek yiyerek fiziksel olarak kilo almasına karar verildi.

Filmin büyük kısmı, Jake LaMotta'nın genç olduğu dönem (boks sahneleri dahil) önce çekildi. Ardından prodüksiyon birkaç ay durduruldu ve Robert De Niro'ya yaşlı ve çok daha şişman LaMotta rolü için kilo alması için yeterli zaman verildi. Bu aylarda De Niro, Avrupa'da büyük öğünlerle neredeyse yemek yiyerek altmış kilo aldı. De Niro bir noktada makarna ağırlıklı bir akşam yemeği yiyip yatmadan önce vanilyalı milkshake içiyordu. Bu şekilde yapmak onun fikriydi. Bu sahneler genellikle minimum çekimle yapıldı çünkü De Niro çok daha çabuk yoruluyordu.

Boks sahneleri filmin süresinin sadece on dakikasını oluşturuyor.

Martin Scorsese, Robert De Niro'nun ringde idman yaptığı 8mm test görüntülerini izlerken bir şeylerin ters olduğunu hissetti. Akıl hocası Michael Powell, sorunun eldivenlerin rengi olduğunu söyledi. Bunun üzerine Scorsese filmi siyah-beyaz çekmeye karar verdi.

Çatıdaki düğün sahnesini Scorsese hastalanınca babası Charles Scorsese yönetti.

Açılış sahnesinde Jake'in ağır çekimde ringde dolaştığı anlarda fotoğrafçı flaşlarının ışığı kullanıldı. Flaşları patlatan tek kişi, siyah kadife eşofmanla ringde koşan görüntü yönetmeni Michael Chapman'dı.

Bu film, Scorsese'nin ilk filmi Who's That Knocking at My Door'dan (1967) bu yana film okulu arkadaşı Thelma Schoonmaker ile çalışabildiği ilk filmdi. Schoonmaker, o dönemde tamamı erkeklerden oluşan Motion Picture Editors Guild'e üyeliği reddedilmişti.

LaMotta'nın renkli aile filmi sekansını Scorsese bir askıyla kişisel olarak çizdi, böylece pürüzlü ve doğal bir his elde etti.

Cathy Moriarty'nin saçı mısır şurubuyla şekillendirildiği için dış sahnelerde arılar saça üşüştü.

Kurgucu Thelma Schoonmaker, Scorsese filmleriyle üç Oscar kazandı: Raging Bull, The Aviator (2004) ve The Departed (2006).

Scorsese, boks sahnelerinin 'hissini' yakalamak için Buster Keaton'ın Battling Butler (1926) filminden ilham aldı. Kevin J. Hayes'in derlediği 'Martin Scorsese's Raging Bull' kitabına göre Scorsese, Keaton'ı 'sinemada boksa karşı doğru tutuma sahip tek kişi' olarak nitelendirdi.

Görüntü yönetmeni Michael Chapman, gerçek dövüş sahnelerini normal hızda (saniyede 24 kare) çekti. Jake'in raundlar arasında köşesine çekildiği sahnelerde kamerayı kulağıyla ayarlayarak saniyede 48 kareye kadar yavaşça hızlandırdı (diyaframı ayarlayarak pozlamayı korudu) ve Jake köşesinden çıkıp dövüşe devam ederken işlemi tersine çevirdi; tüm bunlar tek bir çekimde. Jake köşesinde suyla ıslatıldığında hız saniyede 96 ila 120 kareye çıktı.

Ev filmi sekansları renkliydi, böylece filmin geri kalanından ayrılıyordu. Ayrıca o dönemde 8mm renkli ev filmi kameraları çok popülerdi, bu da gerçeklik hissini artırdı.

Scorsese'nin babası Charles, LaMotta kardeşlerin Copa gece kulübünde oturduğu sahnede kalabalığı oluşturan mafya tiplerinden birini canlandırdı.

Görüntü yönetmeni Michael Chapman daha önce hiç siyah-beyaz çekim yapmamıştı. Arthur 'Weegee' Fellig'in 1950'ler New York'una dair fotoğraflarından ilham aldı.

Genç Jake LaMotta'nın sahneleri, Jimmy Reeves'e karşı aldığı ilk profesyonel mağlubiyetle başlar. Bu dövüş 24 Eylül 1941'de, LaMotta 19 yaşındayken gerçekleşti. Sahneler çekilirken Robert De Niro 35 yaşındaydı.

Scorsese, filmin sonunda LaMotta'ya gösteri saatini bildiren sahne amiri olarak kısa bir cameo yapar.

De Niro'nun çekim aralarında yumruk atması için ringin hemen dışına bir boks topu yerleştirildi ve The Clash'in yüksek sesli müziğiyle motive edildi. Böylece sürekli terlemesi sağlandı, bu da kamerada daha iyi görünüyordu.

Siyah-beyaz dövüş sahnelerinde kan olarak çikolata şurubu kullanıldı.

J. Piazza ve G. Kinn'in 'The Academy Awards: The Complete Unofficial History' (2008) kitabına göre, Raging Bull setinde tüm aksiyon dört ay durduruldu, böylece Robert De Niro sindirim sisteminde devam ettirebilsin. Elli altı kilo aldı.

Boks sahnelerinin başlangıçta beş haftada çekilmesi planlanmıştı. Ancak Scorsese'nin her sahneyi ayrı ayrı çekme tasarımı nedeniyle çekim on hafta sürdü.

Jake'in Vickie ile ilk tanıştığında kullandığı araba, 1942 Packard Six Custom convertible coupe'dir. Yeni fiyatı yaklaşık 1.500 dolardı (~2022'de 28.200 dolar). Üretimi II. Dünya Savaşı nedeniyle kısa kesildi. 2022'de mükemmel durumda bir örneği 60.000 dolar veya daha fazla değere sahip olabilir.

Florida'da Jake'in garajında iki araba vardır: 1950 ve 1953 Cadillac Series 62 convertible. İlk görüldüğünde daha yeni olan kameraya daha yakındır. Bu arabaların mükemmel örnekleri 2022'de yaklaşık 85.000 dolar değerinde olabilir.

Beyaz Saray'da dönemin Başkanı Jimmy Carter'a özel bir gösterim yapıldı.

İtalyan sansür kurulundan 76221 numaralı vize, 5 Şubat 1981'de onaylandı.